အဖေ့အိမ်မှာ ပလတ်စတစ်အိတ်လေးတွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖြူရောင်လေးတွေချည်းပဲ။ လေပေါ်ဝဲလည်ဝဲလည်နဲ့ရယ်ပါ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို ကိုယ့်အနီးအနားမှာရော ခပ်ဝေးဝေးမှာရော နေရာတကာ တွေ့နေရတာမို့ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒါဟာ ထူးဆန်းမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထူးဆန်းပါတယ်။ အဖေက သုံးပြီးသား ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို သေချာဆေးကြောပြီး သံဆန်ခါပြားတစ်ခုရဲ့ အကွက်တစ်ကွက်စီတိုင်းမှာ တစ်အိတ်စီ ချည်၊ နေပြထားခြင်းပါ။ ဒီနေ့လို ခေတ်ကြီးမှာ ဒီလို ဘယ်သူမှ မလုပ်တော့ဘူး မလားဗျ။ အဖေ အဲဒီလို လုပ်ထားတာကို ကျွန်တော်တွေ့လိုက်ရတာက ရေချိုးခန်းထဲ ခြေဝင်ဆေးချိန်၊ ရေချိုးခန်းဆီ လေဝင်အောင် ဖောက်ထားတဲ့ မကျဉ်းမကျယ်လွန်း အပေါက်လေးတစ်ခုကနေပါ။ ပလတ်စတစ်အိတ်လေးတွေက သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံဆန်ခါကွက်လေးဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ လေအားကိုးနဲ့ အားကုန်ရုန်းကန်ပြီး လေထဲဝဲလည်ဝဲလည် ဖြစ်နေကြရှာပါတယ်။ ခြေဆေးပြီးတဲ့အခါ ရုန်းနေတဲ့ […]

တန်ခူးလရောက်လေတိုင်း သင်္ကြန်အငွေ့အသက်လေးတွေကို ရှာဖွေပြီး ကြိုတင်ရင်ခုန်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီရက်ပိုင်းတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေအစား မွန်းကျပ်မှုတွေကသာ ပိုကြီးစိုးနေပါတယ်။ ဘယ်ပင်ယံဆီမှာများ ရွှေဝါရောင်တွေ ဖူးပွင့်နေပြီလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ပျိုပျိုအိုအို ပိတောက်ပင်တွေကို မျှော်ငေးရှာကြည့်မိပေမဲ့ လှမ်းမမြင်နိုင်ရှာပါဘူး။ ဒီနှစ်တော့ ရွှေဝါရောင် ပိတောက်မင်းဟာ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေလေသလား ထင်ပါရဲ့။ ပင်ယံထက်ဆီက ရွှေရောင်ဝင်းတဲ့ ပန်းပိတောက်တွေကို အားရပါးရ မငေးမောရပေမဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ ခေတ်သမီးပျိုတွေရဲ့ ကေသာကြားမှာတော့ ရှားရှားပါးပါး ပန်ဆင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ တော်ပါသေးရဲ့လို့ ဖြေသိမ့်မိပါတယ်။ သူတို့လေးတွေရဲ့ ဆံနွယ်ထက်က ပိတောက်တစ်ပွင့်ဟာ မွန်းကျပ်နေတဲ့ စိတ်တွေအတွက် အသက်ရှူပေါက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ သို့သော်လည်း အဲဒီအလှတရားနောက်ကွယ်မှာတော့ လေးလံတဲ့ သက်ပြင်းချသံတွေက အထပ်ထပ်ဆိုပါတော့။ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေထဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိတိုင်း […]

ထိုင်းနိုင်ငံ ဖူးခက်ကျွန်းရဲ့ ခန်းမဆောင်တစ်ခုထဲမှာ မြန်မာ့တေးသံငြိမ့်ငြိမ့်လေး လေထုထဲ လွင့်ပျံနေပါတယ်။ “တူနှစ်ဖြာ.. ရွှေဂဟေ.. ဆက်ဖို့.. သွေမပျက်မေတ္တာ.. ရေစက်ရဲ့ ရှေးအလာ..” ဂါဝန်အဖြူဝတ် ထားဝယ်သူ သတို့သမီးလေးက ဘယ်လက်မှာ အဖြူရောင်ပန်းစည်းကိုင်ပြီး ညာလက်ကတော့ သတို့သားလက်ကို ချိတ်ထားပါတယ်။ အုန်းခွံရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ် ထားဝယ်သား သတို့သားလေးက ရှက်ပြုံးနုနုနဲ့ ရှေ့က ဦးဆောင်ပြီး မင်္ဂလာပွဲရောက် ဧည့်သည်တွေကို လိုက်လံဧည့်ခံနေကြချိန်ကတော့ ညနေ ၆ နာရီကျော်ပြီး ခန်းမထဲ မီးလုံးတွေ စတင်လင်းလက်နေပါပြီ။ ဖူးခက်မြို့ရောက် ထားဝယ်သူထားဝယ်သားတွေကလည်း သစ်လွင်တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ခန်းမထဲ တဖွဲဖွဲ ဝင်ရောက်လာနေကြလေရဲ့။ ဖူးခက်မြို့က မင်္ဂလာခန်းမထဲ ရောက်လာသူ အားလုံးနီးပါးဟာ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေပါ။ အချို့ဆိုရင် လုပ်ငန်းခွင်ဝတ် ယူနီဖောင်းတွေနဲ့ ပွဲတက်လာကြပါတယ်။ သူတို့တွေက လုပ်ငန်းခွင်သိမ်းပြီးပြီးချင်း အိမ်ခန်းတွေဆီပြန်ဖို့နဲ့ […]

စွမ်းအားပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ခတ်ခြင်းတွေဆိုတာ ဆိတ်ညံခြင်းများဆီ ကနေပဲထွက် ပေါ်လာလေ့ရှိပါတယ်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပူလောင်မှုဟာ ညမှောင်မှောင် ခြောက်ကပ်မှုထက် စိတ်ပျက်ညည်းငွေ့ဖွယ်ပါပဲ။ ဆည်းဆာကို အမြည်းမပါဘဲ မြိုချ၊ ချိုမြခဲ့ရတဲ့ ကာလ တွေလည်းကြာလှပါပြီ။‌ နွေရာသီဟာ ပူတာထက် မအေးတာကပိုဆိုးတယ်။ လူတွေကကော သဘာဝနဲ့ သဟဇာတဖြစ်ကြလို့လား။ အဆီအငေါ်တွေ တည့်မနေကြဘူးလေ၊ ရာသီဥတုနဲ့။ သစ်ပင်ပန်းမန် ကျေးငှက်သာရကာတွေလည်း ရာသီစက်ဝန်းနဲ့ ကပြောင်းကပြန်တွေဖြစ်ကြလို့။ အဆီအငေါ်မတည့်ကြပုံများ ဆောင်းကာလ အလယ်လောက်မှာ ကတည်းက ဥသြက ထ ထ တွန်နေပြီ။ ‌ နွေဦးစီချဥ်းနင်းလာပြီဖြစ်တဲ့ မနက်ခင်းတချို့ကျပြန် တော့ တကူကူ ကူး ကူး ချိုးငှက်သံသာ မြူးပြန်ရော။ ပိတောက်တွေ သစ္စာဖောက်နေတာသင်္ကြန်ကာလတွေမှာ သိသာတယ်။ မပွင့်ကြဘူး။ မိုးဦးလေဦးကျမှ တစ်လမ်းလုံး ဝါထိန်အောင် ပွင့်ကြ ကြွေကျနေကြတာ။ […]