လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်ဆီက အတိတ်ဆီကို ပြန်မျှော်ကြည့်ရင် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ စပါးခင်းစိမ်းစိမ်းတွေကြားမှာ အဲယွန်းကိုယ်စီ ဆောင်းထားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေတဲ့ လယ်သမားတွေကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိပါတယ်။ ထီးတစ်ချောင်းလို လက်ကကိုင်ထားစရာမလိုဘဲ ခေါင်းပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေးရှိနေတဲ့အတွက် အလုပ်သမားတွေဟာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားပြီး ကောက်စိုက်တာ၊ ပေါင်းသင်တာတွေကို မိုးထဲရေထဲမှာ အားတက်သရော လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ နေပူရင် အရိပ်ရပြီး မိုးရွာရင် မိုးကာပေးတဲ့ အဲယွန်းဟာ ထားဝယ်ဒေသက ကျေးဇူးရှင်တောင်သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ မရှိမဖြစ် အဖော်အမွန်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝကလည်း မိုးရေစက်တွေကြား အဲယွန်းကို ခေါင်းမှာဆောင်းပြီး ရွာစာသင်ကျောင်းဆီ အပြေးအလွှား ကျောင်းတက်ခဲ့ရတဲ့ ရက်စွဲတွေကို တစိမ့်စိမ့်မြင်ယောင်နေမိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ထီးတွေ မိုးကာတွေဆိုတာ အခုလိုမျိုးလူတိုင်းလက်ထဲမှာ မရှိကြသေးတဲ့ ခေတ်ပေါ်ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်မျိုးလို့ဆိုရမှာပါ။ ကျွန်တော်လို လယ်သမားမိသားစုက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ […]

စစ်ကြောရေးမှအပြန် အပိုင်း(၂) တုံ … တုံ … တုံ … တုံ တုံ … တုံ … တုံ … တုံ ကြမ်းခင်းသမံတလင်းပေါ်ကို သံပိုက်ချောင်းရဲ့ ထိပ်ဖျားနဲ့ တစ်ချက်ချင်းခေါက်ရာက ထွက်ပေါ်လာနေတဲ့ “တတုံတုံ” အသံ။ နှစ်စက္ကန့်ခြားလောက်တစ်ခါ စည်းချက်ကျကျ။ အဲဒီရှည်လျားလှတဲ့ ည၊ မှောင်လွန်းလှတဲ့ ညရဲ့ သန်းခေါင်မရှိတရှိအချိန်ရောက်မှ ပါးကွက်သားရဲ့ လက်သုံးတော်ဟာ ရိုးရိုးသံပိုက်လုံးတစ်ချောင်း မဟုတ်ဘဲ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သတိထားမိတယ်။ တော်ရုံပန်းသီးခပ်ကြီးကြီးတစ်လုံး အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ဘေ့စ်ဘောလုံးကို လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်အနေအထားကနေ အားကုန်လွှဲပြီးရိုက်ဖို့အဆင်ပြေအောင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ သုံးပေသာသာ အခေါင်းပွ သံတုတ်ချောင်း။ အရင်းမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ထားနိုင်အောင် ရှူးနေပြီး အဖျားဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ထိပ်ဝကျယ်သွားတဲ့ ပါးကွက်သားရဲ့လက်သုံးတော်။ […]

လူတို့၏ စိတ်သဘောသည် လုပ်စရာဟူ၍မယ်မယ်ရရမရှိဘဲ ငြိမ်သက်အားလပ်နေသည့်အခါ အတိတ်ကိုပြန်တွေးခြင်း၊ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းများကို လှုံဆော်သော ဦးနှောက်၏ Default Mode Network (DMN) ဟုခေါ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်လာပြီး ကိုယ့်အနာကိုယ် လျှာနှင့်သပ်သလို တသသေ ဆွေးနေတတ်ကြသည်ဟု အာရုံကြောသိပ္ပံပညာရှင်များက ဆိုကြသည်။ အခုရက်ပိုင်းများတွင် ကျွန်တော့်စိတ်လည်း သည်လိုပင်။ စိတ်သည် အိပ်တန်းမပြန်တတ်တော့သော ငှက်တစ်ကောင်လိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်နှင့်မရင်းနှီးသော မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ အလင်းရောင်များကြားတွင် ထိုင်နေရင်းနှင့် ဟိုး ယူဇနာပေါင်းများစွာခြားနေသော အဝေးက နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို မကြာခဏ သတိရနေမိသည်။ အချို့သောညများတွင် ကျွန်တော်သည် ကိုယ်မပြန်နိုင်တော့မှန်းသိသော နေရာများ၊ လူများဆီသို့ ထုံပေပေနိုင်စွာဖြင့် စိတ်ကူးများမှတစ်ဆင့် ခဏခဏပြန်သွားနေမိတတ်သည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် မသွားဖြစ်ခဲ့သော နေရာများ၊ သွားချင်နေခဲ့သော နေရာဟောင်းများ၊ […]

အဖြူ အစိမ်းဝတ်ကလေးလေးတွေ၊ လူငယ်လေးတွေ ကျောင်းစအပ်နေကြတဲ့နေ့က အမေကြီးတစ်ယောက် ရေးကြီးသုတ်ပျာနဲ့ စကားတွေဖတ်ဖတ်မော ပြောနေလေရဲ့။ ရောဂါသည် မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးနေရ၊ နောက်ပြီး အသက် ၂၀ အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိပြီး ထားစရာနေရာမရှိဖြစ်နေတဲ့ အမေကြီးရဲ့ ဒုက္ခ။ ကျောင်းကမထားချင်ပေမဲ့ အသက်ကစကားပြောလာပြီး အဆွဲခံရမှာစိုးလို့ ထားရတော့မယ်တဲ့။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆို ဒီနှစ်ကျောင်းတက်နှုန်းတွေ ပြန်မြင့်တက်နိုင်ရဲ့။ သေချာစုံစမ်းကြည့်တော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အသက်ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် မရနိုင်တော့ပါဘူးတဲ့။ အခုချိန်နေရာဒေသ အသီးသီးမှာ မတူညီတဲ့ ဒုက္ခတွေ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ရှိနေကြတာ ဆန်းတော့မဆန်းပေမဲ့ တကယ်လက်‌တွေ့ကြုံနေရတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေကတော့ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင်ပါပဲဗျာ။ ကျောင်းတံခါးတွေ ဖွင့်နေရဲ့။ ထောင်တံခါးတွေလည်း ပိတ်နေရဲ့။ အထဲမှာ လူတွေအများကြီးနဲ့။ မြို့ပေါ်က လမ်းတွေမှာလည်း တံခါးမရှိ၊ ဓါးမရှိလှည့်လည်နေသူတွေရှိရဲ့။ အေ အီး အာရ် အို ပီ […]

စာငတ်ခဲ့တဲ့နေ့တွေ ရှိဖူး၏။ စာအုပ်တွေလက်‌ဆောင်ရလို့ ပျော်ဖူး၏။ စာအုပ်တွေ‌ပေးရလို့ ပိုပျော်ဖူး၏။ ထားစရာနေရာမရှိလို့ စာအုပ်ပုံကို ခေါင်းအုံးလုပ်အိပ်ဖူး၏။ ဖက်လုံးလုပ်အိပ်ဖူး၏။ အပြင်မှာကျန်ခဲ့တဲ့စာအုပ်တွေအကြောင်း အိပ်မက်မက်ရင်း ခဏခဏ လန့်နိုးဖူး၏။ စာအုပ်ကြားက စာမှတ်ကတ်လေးတစ်ခုကြောင့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းနဲ့ စကားများဖူး၏။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့စာရေးဆရာမရဲ့ ပုံလေးတွေ စာအုပ်ထဲမှာတွေ့တော့ အပျော်လွန်ပြီး အော်ဟစ်ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားဖူး၏။ ရှာဖွေရေးကြောင့် ဖတ်လက်စ စာအုပ်တွေဝှက်ထားဖူး၏။ ကိုယ့်ဆီလာတဲ့ စာအုပ်တွေ လမ်းတစ်ဝက်ကနေ လှည့်ပြန်သွားတယ်ကြားတော့ နင့်နေအောင် ခံစားရဖူး၏။ အကျဉ်းထဲမှာ ပိုကျပ်စေတဲ့ စာအုပ်‌ထုပ်ကြီးကြောင့် ရုံးတက်ဖြေရှင်းရဖူး၏။ စာအုပ်တွေ မဝယ်နိုင်လို့ တိတ်တိတ်ကလေး ဝမ်းနည်းဖူး၏။ ဝယ်ဖတ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိပေမဲ့ စာအုပ်ဈေးတွေမေးကြည့်ဖူး၏။ လေးတဲ့စာအုပ်တွေဖတ်ရင် ထိခိုက်မယ်ဆိုလို့ စာအုပ်တွေရဲ့ ခပ်ဝေးဝေးကနေ လက်ပိုက်ပြီးကြည့်နေဖူး၏။သူများဆီက စာအုပ်တွေ ငှါးဖတ်ဖူး၏။ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ စာအုပ်တွေ ပေးဖတ်ဖူး၏။ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီးဖတ်သလို စာအုပ်တွေရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးခံဖူး၏။ […]

၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲ မဲဆွယ်ကာလတုန်းက အညာမှာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ NLD ထောက်ခံသူတစ်ယောက်ကို USDP ထောက်ခံသူတွေက ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ တစ်နေ့ကလည်း အာဖရိက ယူဂန္ဓာမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အောင်ပွဲခံနေတဲ့ အာဆင်နယ်ပရိသတ်တစ်ယောက်ကို မန်ယူပရိသတ်တစ်ယောက်က သတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်း။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ဒီဖြစ်ရပ်နှစ်ခုဟာ ဘာမှမဆိုင်သလို ထင်ရပါတယ်။ တစ်ခုက နိုင်ငံရေး၊ တစ်ခုက ဘောလုံး။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံအကြောင်းတရားကတော့ အတူတူပါပဲ။ လူသားတွေဟာ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ထောင်ချောက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ပြန်ကျသွားကြတာပါ။ ရင့်ကျက်တဲ့အမြင်အကြောင်း မသွားခင် ကျွန်တော် ကလေးဘဝကို ပြန်အမှတ်ရမိပါတယ်။ ကျွန်တော့်စက်ဘီးဟာ မကြာမကြာပဲ ပျက်တတ်တော့ ပြင်ဆိုင်ကို ခဏခဏသွားခဲ့ရပါတယ်။ ဟိုပစ္စည်းလေး အသစ်လဲလိုက်၊ ဒီဟာလေး အသစ်ထည့်လိုက်နဲ့ ကြာလာတော့ မူလစက်ဘီးမှာ ပါခဲ့တဲ့အရာတွေက ကိုယ်ထည်တို့၊ ဘီးခွေတို့လို ကြီးမားတဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေလောက်ပဲ […]