ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ လွမ်းလွမ်း၊ တစိမ့်စိမ့် တွေးတွေးပြီးတော့ပဲ လွမ်းလွမ်း၊ အဝေးပြေးလမ်းများဆိုတာ ကိုယ်စီမှာရှိကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ရှိခဲ့ကြတာမဟုတ်လား။ ရှိနေကြတာ မဟုတ်လား။ တကယ်ဆိုတော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဝေးပြေးလမ်းတစ်ခုစီ ဖြစ်နေကြတာပါ။ ကတ္တရာဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။ ကွန်ကရစ်ဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။ လယ်တောလမ်းကလေး၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးတစ်ဘက်တချက်စီမှာ နီယွန်မီးတိုင်တွေနဲ့လင်းထိန်နေတဲ့ လေးလမ်းသွား လမ်းမကြီးလည်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ အဝေးဆီကိုရောက်အောင်သွားနိုင်ရမယ့်လမ်းဆိုရင်တော့ အဝေးပြေးလမ်းပဲပေါ့။ အဲသည့်လို အဝေးပြေးလမ်းများဟာ မြေပြန့်လွင်ပြင် တွေမှာရှိသလို လျှိုမြောင်တောတောင်တွေပေါ် ကျော်ဖြတ်ခင်းကျင်းထားကြတာလည်း ရှိနေတာပါပဲ။ မြေသားထုကြီးတွေအောက်ကနေ လိုင်ဂူနဲ့ဖောက်ဝင်တိုးထွက်သွားကြတာ လည်းရှိတယ်။ မြစ်ကမ်းနံဘေးပေါ်မှာ မြစ်ကြောင်းရဲ့အကွေ့အကောက်အရ အထာတကျ ခွေခေါက်ထားတဲ့မြွေတစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုးလည်းရှိတာပါပဲ။ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံကြီးအချို့မှာဆိုရင် ပင်လယ်ရေပြင်အောက်ကနေ ဖြတ်သန်းဖောက်လုပ်ထားကြတဲ့လမ်းတွေလည်းရှိ ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာချင်းတော့ အတူတူပဲဖြစ်ပါတယ်။ အစကနေ အဆုံးအထိ မိုင်၊ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးချင်း မတူတာပဲရှိမယ်၊ အဝေးပြေး လမ်းတွေပါပဲ။ […]

ကားမစီးဖြစ်တဲ့နှစ်တွေ၊ ဓါတ်ပုံတွေ အရိုက်ခံရပြီး အလှဓါတ်ပုံမရိုက်ဖြစ်တဲ့နှစ်တွေ၊ ခရီးမသွားတဲ့နှစ်တွေ၊ လွတ်လပ်မှုတွေ ဆိတ်သုဉ်းပြီးစာကြည့်တိုက်တွေ မသွားဖြစ်တဲ့နှစ်တွေ၊ သီချင်းနားထောင်တဲ့အခါ အစသံစဉ်တွေကျော်ပစ်တဲ့နှစ်တွေ၊ ထိုင်တာကိုအလုပ်တစ်ခုလို လုပ်ခဲ့ရတဲ့နှစ်တွေ၊ ဒီမိုကရေစီလိုချင်လို့ ရေညှိတိုက်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေ၊ အဲဒီလို နှစ်မျိုးတွေ ကျနော့်မှာ တကယ်ရှိခဲ့တယ်။ တကယ်ရှိခဲ့သော နှစ်ကာလများဆိုပါတော့။ တချို့က မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ပြောတယ်။ အဲဒါတွေ မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ဆိုရင် ကျနော်အတိတ်မေ့သွားမှရမယ်လေ။ ဒါမှမဟုတ် ရူးသွပ်သွားဖို့ပေါ့။ တချို့က မင်းရဲ့အိပ်မက်ဆိုးကြီး ပြီးသွားပြီလို့ ပြောကြတယ်။ မပြီးသေးတာ ကျနော်အသိဆုံး။ ပြီးခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် နောက်အိပ်မက်သစ် တစ်ခုစဖို့အတွက် အဲဒီအိပ်မက်ဆိုးကြီးက ကျနော့်အတွက် နိဒါန်း။ သူတို့တွေမပါဘဲ ကျနော်ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်။ ကျနော် အတိတ်တွေထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။ ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်က ကျနော့်ရဲ့အတိတ်တွေထဲမှာပဲ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး နေထိုင်နေတာပါ။ ခင်ဗျားတို့သတ်မှတ်တဲ့ အဲဒီအတိတ်ဆိုးထဲမှာ ကျနော် […]

အဖေ့အိမ်မှာ ပလတ်စတစ်အိတ်လေးတွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖြူရောင်လေးတွေချည်းပဲ။ လေပေါ်ဝဲလည်ဝဲလည်နဲ့ရယ်ပါ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို ကိုယ့်အနီးအနားမှာရော ခပ်ဝေးဝေးမှာရော နေရာတကာ တွေ့နေရတာမို့ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒါဟာ ထူးဆန်းမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထူးဆန်းပါတယ်။ အဖေက သုံးပြီးသား ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို သေချာဆေးကြောပြီး သံဆန်ခါပြားတစ်ခုရဲ့ အကွက်တစ်ကွက်စီတိုင်းမှာ တစ်အိတ်စီ ချည်၊ နေပြထားခြင်းပါ။ ဒီနေ့လို ခေတ်ကြီးမှာ ဒီလို ဘယ်သူမှ မလုပ်တော့ဘူး မလားဗျ။ အဖေ အဲဒီလို လုပ်ထားတာကို ကျွန်တော်တွေ့လိုက်ရတာက ရေချိုးခန်းထဲ ခြေဝင်ဆေးချိန်၊ ရေချိုးခန်းဆီ လေဝင်အောင် ဖောက်ထားတဲ့ မကျဉ်းမကျယ်လွန်း အပေါက်လေးတစ်ခုကနေပါ။ ပလတ်စတစ်အိတ်လေးတွေက သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံဆန်ခါကွက်လေးဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ လေအားကိုးနဲ့ အားကုန်ရုန်းကန်ပြီး လေထဲဝဲလည်ဝဲလည် ဖြစ်နေကြရှာပါတယ်။ ခြေဆေးပြီးတဲ့အခါ ရုန်းနေတဲ့ […]

တန်ခူးလရောက်လေတိုင်း သင်္ကြန်အငွေ့အသက်လေးတွေကို ရှာဖွေပြီး ကြိုတင်ရင်ခုန်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီရက်ပိုင်းတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေအစား မွန်းကျပ်မှုတွေကသာ ပိုကြီးစိုးနေပါတယ်။ ဘယ်ပင်ယံဆီမှာများ ရွှေဝါရောင်တွေ ဖူးပွင့်နေပြီလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ပျိုပျိုအိုအို ပိတောက်ပင်တွေကို မျှော်ငေးရှာကြည့်မိပေမဲ့ လှမ်းမမြင်နိုင်ရှာပါဘူး။ ဒီနှစ်တော့ ရွှေဝါရောင် ပိတောက်မင်းဟာ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေလေသလား ထင်ပါရဲ့။ ပင်ယံထက်ဆီက ရွှေရောင်ဝင်းတဲ့ ပန်းပိတောက်တွေကို အားရပါးရ မငေးမောရပေမဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ ခေတ်သမီးပျိုတွေရဲ့ ကေသာကြားမှာတော့ ရှားရှားပါးပါး ပန်ဆင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ တော်ပါသေးရဲ့လို့ ဖြေသိမ့်မိပါတယ်။ သူတို့လေးတွေရဲ့ ဆံနွယ်ထက်က ပိတောက်တစ်ပွင့်ဟာ မွန်းကျပ်နေတဲ့ စိတ်တွေအတွက် အသက်ရှူပေါက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ သို့သော်လည်း အဲဒီအလှတရားနောက်ကွယ်မှာတော့ လေးလံတဲ့ သက်ပြင်းချသံတွေက အထပ်ထပ်ဆိုပါတော့။ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေထဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိတိုင်း […]