“အဝေးရောက်ညီငယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲအ‌ဆင်ပြေစပြုပြီလား စိတ်ပျက်နေပြီလားပြန်လာမှာလား နေမှာလား သူစိမ်းတွေရဲ့ကြားရေမြေခြားမှာ အစ်ကိုတွေမေ့ပြီလား” အခုရက်ပိုင်းမှာ သီချင်းလေးတွေ ခဏခဏ နားထောင်ဖြစ်နေတယ်။ အဝေးရောက်ညီငယ်၊ တောင်တန်းတွေရဲ့အခြားတစ်မျက်နှာ၊ စာခြောက်ရုပ်၊ ခတ္တာ၊ ရိုးရိုးလေး၊ ခွန်အားဖြည့်မိငယ်၊ ကြွေးဟောင်းဆပ်ခွင့်ပြုပါအမေ၊ ကြိုးကြာသံ၊ ဆယ်လ်မွန်ငါးတို့အပြန် စသည်ဖြင့်ပေါ့။ အချို့ သီချင်းတွေကိုတော့ သံတိုင်တွေနောက်မရောက်ခင် လွတ်လပ်နေစဉ်ကတည်းက နားထောင်ဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးနေပေမဲ့ အချို့ကိုတော့ သံတိုင်တွေနောက်ရောက်သွားမှ မြင်ဖူး၊ ဖတ်ဖူးတာပါ။ ဒီနှစ် ဇွန်လရဲ့မိုးရေစက်တွေနဲ့ အတူတူ ဇွန်မိုးဆိုတဲ့ အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့တယ်။ ပထမအကြိမ် သူနဲ့ဆုံတဲ့အချိန်ကို သေချာမမှတ်မိပေမဲ့ သူ့နည်းတူ ကျ‌နော်လည်း သံတိုင်တွေနောက်မှာတော့ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ အဝေးရောက်ညီငယ်နဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အခြားတစ်မျက်နှာသီချင်းရဲ့ စာသားတွေကို ဝ‌တ္ထုစာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ရကတည်းက ကျနော် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာ။ […]

မီးအိမ် အခြေခံပညာကျောင်းတစ်ကျောင်းရဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ အပတ်စဥ် ဂီတအတန်းကို ဝင်ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဂီတဆရာက မိဘမေတ္တာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို အတီး အမှုတ် သင်ကြားပေးနေတယ်။ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေက ပုလွေကိုယ်စီနဲ့ ဂီတ Note တွေကို လိုက်မှတ်နေကြတယ်။ ဂီတဆရာ ဘကြီးစိုးတစ်ယောက် ” အမြင့်ဆုံး မိုးသား ကောင်းကင်ကြီး…လို၊ အဆုံးအစ မရှိပါကွယ်၊ အဖေ အမေ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ မေတ္တာ…. ကျေးဇူးတရားကို အမြဲမမေ့တယ်…” ဆိုတဲ့အပိုဒ်ကို သံစဉ်အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျမှန်စွာ ဆိုပြပြီး သီချင်းစာသားရဲ့ အတိမ်အနက်ကို စာသင်ခန်းပြင်ပက မိဘရင်ခွင်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရှင်းပြနေရှာတယ်။ ပြီးတော့ ဂီတဆရာက ဟုတ်ပြီ… ဒါဆို သီချင်းကို ပုလွေနဲ့ သံစဥ်စည်းချက်တွေအတိုင်း လိုက်မှုတ်ကြည့်မယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကလေးတွေဆီက “ဆို လာ […]

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်ဆီက အတိတ်ဆီကို ပြန်မျှော်ကြည့်ရင် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ စပါးခင်းစိမ်းစိမ်းတွေကြားမှာ အဲယွန်းကိုယ်စီ ဆောင်းထားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေတဲ့ လယ်သမားတွေကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိပါတယ်။ ထီးတစ်ချောင်းလို လက်ကကိုင်ထားစရာမလိုဘဲ ခေါင်းပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေးရှိနေတဲ့အတွက် အလုပ်သမားတွေဟာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားပြီး ကောက်စိုက်တာ၊ ပေါင်းသင်တာတွေကို မိုးထဲရေထဲမှာ အားတက်သရော လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ နေပူရင် အရိပ်ရပြီး မိုးရွာရင် မိုးကာပေးတဲ့ အဲယွန်းဟာ ထားဝယ်ဒေသက ကျေးဇူးရှင်တောင်သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ မရှိမဖြစ် အဖော်အမွန်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝကလည်း မိုးရေစက်တွေကြား အဲယွန်းကို ခေါင်းမှာဆောင်းပြီး ရွာစာသင်ကျောင်းဆီ အပြေးအလွှား ကျောင်းတက်ခဲ့ရတဲ့ ရက်စွဲတွေကို တစိမ့်စိမ့်မြင်ယောင်နေမိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ထီးတွေ မိုးကာတွေဆိုတာ အခုလိုမျိုးလူတိုင်းလက်ထဲမှာ မရှိကြသေးတဲ့ ခေတ်ပေါ်ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်မျိုးလို့ဆိုရမှာပါ။ ကျွန်တော်လို လယ်သမားမိသားစုက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ […]

စစ်ကြောရေးမှအပြန် အပိုင်း(၂) တုံ … တုံ … တုံ … တုံ တုံ … တုံ … တုံ … တုံ ကြမ်းခင်းသမံတလင်းပေါ်ကို သံပိုက်ချောင်းရဲ့ ထိပ်ဖျားနဲ့ တစ်ချက်ချင်းခေါက်ရာက ထွက်ပေါ်လာနေတဲ့ “တတုံတုံ” အသံ။ နှစ်စက္ကန့်ခြားလောက်တစ်ခါ စည်းချက်ကျကျ။ အဲဒီရှည်လျားလှတဲ့ ည၊ မှောင်လွန်းလှတဲ့ ညရဲ့ သန်းခေါင်မရှိတရှိအချိန်ရောက်မှ ပါးကွက်သားရဲ့ လက်သုံးတော်ဟာ ရိုးရိုးသံပိုက်လုံးတစ်ချောင်း မဟုတ်ဘဲ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သတိထားမိတယ်။ တော်ရုံပန်းသီးခပ်ကြီးကြီးတစ်လုံး အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ဘေ့စ်ဘောလုံးကို လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်အနေအထားကနေ အားကုန်လွှဲပြီးရိုက်ဖို့အဆင်ပြေအောင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ သုံးပေသာသာ အခေါင်းပွ သံတုတ်ချောင်း။ အရင်းမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ထားနိုင်အောင် ရှူးနေပြီး အဖျားဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ထိပ်ဝကျယ်သွားတဲ့ ပါးကွက်သားရဲ့လက်သုံးတော်။ […]