အပိုင်း (၁၆) ရဲဘော်သစ် ခေါ်ယူရန်အတွက် ကမ့်ပ်တွင် ဖွင့်ထားသော တော်လှန်ရေးစစ်ပညာသင်တန်း ငါးလအတွင်း ပြီးဆုံးသွားချိန်၌ တော်လှန်စားဖိုမှူးကြီးဖြစ်သော ကိုဖေသွင်က ကိုကြံမောင်နှင့် ထွန်းတောက်ထိန်တို့ရှေ့သို့ ပေါက်ချလာသည်။ ကိုဖေသွင်က ငါ့မှာ ပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ ဆိုပြီး အစပျိုးလာသည်။ “ထွန်းတောက် ငါ မင်းကို အကူအညီ တောင်းထားတာလေး တကယ်ဖြစ်မလာတော့ဘူးဆိုရင်လည်း တော်လှန်ရေးလောကထဲက ထွက်တော့မယ်၊ အင်းပေါ့လေ၊ ငါ့လို အကြားအာရုံ မသန်စွမ်းသူအတွက် တော်လှန်ရေးလောကထဲမှာ စားဖိုမှူးအလုပ်လောက်ပဲ နေရာရှိတာ၊ ကွန်ပျူတာစာစီစာရိုက်အလုပ်ကတော့ တော်လှန်ရေးလောကထဲမှာ နေရာရှားမှာပေါ့၊ ဘာတတ်နိုင်မလဲ၊ နေရာရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အကြားအာရုံ သန်စွမ်းဖို့က လိုကိုလိုပါသေးတယ်၊ ဒီတော့ လက်လျှော့လိုက်တော့မယ်၊ အစက တော်လှန်ရေးကြီး မပြီးမချင်း တော်လှန်ရေးလောကထဲမှာပဲ နေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက် နေရာမရှိတော့ နုတ်ထွက်ရတော့မှာပေါ့လေ၊ […]

အပိုင်း (၁၅) ထွန်းတောက်ထိန်သည် ကျောင်းစည်းဝေးပွဲ၌ ဒေါ်ဖြူပြာအား ပြောခဲ့သလို ကျောင်းကိစ္စများတွင် အတတ်နိုင်ဆုံး အချိန်ပေးပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် စာသင်ဖို့ကိစ္စကိုတော့ လုံးဝ အချိန်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ စာသင်နေတုန်း တော်လှန်ရေးကိစ္စတွေ ပေါ်လာလျှင် စာသင်ခန်းမှာ လစ်ဟာနေလိမ့်မည်။ သည့်အပြင် ဆရာမတစ်ဦးလျှင် စာသင်ကြိမ်ရေ ၇ ကြိမ်ခန့်စီ သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ တော်လှန်ရေးတာဝန်များကို ယူထားသူအနေနှင့် တော်လှန်ရေးလုပ်ရင်း ၈ ကြိမ်တိတိ သင်ပြဖို့ အချိန်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆရာသစ်ရှာပေးဖို့ကလည်း လုံးဝ မရ။ ရွာမှာ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးသော ယောကျ်ားလေးများက တကယ်ပင်မရှိ။ ရှိသည်ဆိုလို့ ယောကျ်ားမကျ မိန်းမ မကျသော ဒေါ်ဖြူပြာ၏ မောင်အရင်း ကိုဖေသွင်သာ ရှိသည်။ ကိုဖေသွင်က လက်ရှိ ရွာကကမ့်ပ်မှာပဲ ထမင်းချက်နေသည်။ လက်ရှိရဲဘော်များနှင့် သင်တန်းသားရဲဘော်သစ်များစွာအတွက် မနိုင်မနင်း ချက်ပြုတ်နေပေလိမ့်မည်။ […]

အပိုင်း (၁၄) သည့်နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ထွန်းတောက်ထိန်သည် မ,ကိစ္စကို ထမင်းစား ရေသောက်လို မြင်လာခဲ့သည်။ ထွန်းတောက်ထိန် သည်လို အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းသွားရခြင်းက မိတ်ဆွေများကြောင့်ဟု ပြောရမည်။ တပ်ဖွဲ့ပေါင်းစုံမှ မိတ်ဖက်တပ်သားများထံ ဟိုကိစ္စ သည်ကိစ္စဖြင့် အလည်ရောက်ခိုက်၊ တခါတခါ ပီဒီအက်ဖ်များ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ တိုက်ချင်လို့ပါဆိုပြီး ညရောက်ဖိတ်ရာ ညအိပ်ညနေပါ ကြုံလာရဖန်များလာခဲ့သည်။ အားလုံးနှင့် အတွင်းသိ အစင်းသိ ဖြစ်လာကြသည်။ ထိုအခါမျိုးဆို အလျင်က ကိုကြံမောင်နှင့် ဒါမှမဟုတ် ဟိန်းထက်နှင့် သွားလာခဲ့သည်။ ယခုဆို တစ်ယောက်တည်း သွားလာနေတတ်ပြီ။ သည်လို ခင်မင်ရင်းနှီးလာသည့်အခါ၊ ညအိပ်ညနေ ဖြစ်လာသည့်အခါ၊ မိတ်ဆွေများကလည်း အသောက်အစားလေးများနှင့် ဧည့်ခံလာသည့်အခါ ရစ်ရစ်ထွေထွေ ဖြစ်လာသော မိတ်ဆွေများက မ,ကိစ္စများပါ ထည့်ပြောလာကြတော့သည်။ “နီးတယ်နော်၊ လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ ငါတို့က ဧည့်ဝတ်ကျေချင်လို့ပါ” […]

အပိုင်း (၁၃) ကန်တော်သာပျူစောထီးရွာအား သိမ်းပိုက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဥဒေါင်းမင်းတပ်သားများက စုပေါင်းတိုင်ပင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသောအခါ ဗျူဟာမှူးအား အကြောင်းကြားလိုက်ကြတော့သည်။ ဗျူဟာမှူးက ကန်တော်သာပျူစောထီးရွာအား သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် နှစ်လသာ အချိန်ပေးထားသော်လည်း ပြည်သူများကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့်၊ ပျူစောထီးများလည်း အလင်းဝင်လာသောကြောင့် သတ်မှတ်ချိန်ထက် နှစ်လ ကျော်လွန်သွားရာ လေးလခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ ဗျူဟာမှူးက လာမည့်မစ်ရှင်အတွက် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့ပေါင်းစုံအား အသင့်ပြင်ထားရန် သတိပေးထားသောကြောင့် အားလုံးကလည်း အသင့်ပြင်ထားရာ လက်ထဲတွင် ကျည်ဆန်အလုံအလောက် ရှိနေခဲ့ကြပြီ။ တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်များကိုလည်း ကျွမ်းကျင်နေခဲ့ကြပြီ။ မစ်ရှင်ဖော်ဆောင်ရာတွင် ပျူစောထီးများ၏ အကူအညီများကို ယူခဲ့ရသည်။ မြေပြင်အခြေအနေများကို အသေးစိတ် မေးမြန်းမှတ်သားသည်။ ဘယ်နားတွင် ကင်းပုန်းစခန်းရှိကြောင်း၊ ဘယ်နားတွင် ဘယ်သူနေပြီး ဘယ်နားတွင် ဘယ်သူအခြေချကြောင်း၊ ဘယ်နားကနေ ချည်းကပ်လျှင် အဆင်ချောနိုင်ကြောင်း သေချာမေးမြန်းပြီးနောက် ဗျူဟာမှူးကို […]

အပိုင်း (၁၂) ကျောင်းပိတ်ထားချိန်၌ ထွန်းတောက်ထိန်တို့ထံတွင် ကျည်ဆန်ဝယ်ရန် ငွေအလုံအလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းအလုပ်တွေ အားလပ်တုန်း ကိုကြံမောင်နှင့်အတူ ဆိုင်ကယ်လေးနှင့် သွားဝယ်ခဲ့သည်။ ကိုကြံမောင်ပြောသည်မှာ သည်ငွေနှင့်ဆို ကျည်ဆန်တောင့်ရေ ငါးရာ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သည့်ကြောင့် လက်ထဲ ငွေရှိတုန်း သွားဝယ်ရသည်။ မကြာမီ၌ မစ်ရှင်တစ်ခုလည်း ဖော်ဆောင်ဖို့ရှိသည်မဟုတ်လား။ ကျည်ဆန်ဝယ်ရန် သွားသည့် ခရီးက ကြမ်းတမ်းလှပါသည်။ ဆိုင်ကယ်လေးနှင့် သွားရသည်။ တစ်စီးတည်းကို ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တစ်လှည့် မောင်းရသည်။ လမ်းသည် ကားလမ်း၊ ကတ္တရာလမ်းကနေ မဟုတ်။ ထိုလမ်းများပေါ်တွင် စစ်ခွေးဂိတ်များရှိသည်။ သည့်ကြောင့် ထိုလမ်းများကို ကွေ့ပတ်ရှောင်ပြီး သွားရသည်။ ပျူစောထီးရွာများလည်း ရှိသောကြောင့် ထိုပျူစောထီးရွာများကိုလည်း ရှောင်ရသေးသည်။ တောလမ်းများကနေ သွားရသောကြောင့် လမ်းခရီးက မကြာသင့်ဘဲ ကြာနေတော့သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာရသော […]

အပိုင်း (၁၁) တစ်နေ့တွင် ကမ့်ပ်သို့ ဒေါ်ဖြူပြာတို့တစ်သိုက် ရောက်လာကြသည်။ စန္ဒာဝင်းဝင်းလည်း ပါသည်။ တခြား ဆရာမ သုံးယောက်လည်း ပါသည်။ ကျောင်းဖွင့်ဖို့ကိစ္စအတွက် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဆွေးနွေးဖို့ပွဲကို ရွာတွင် မလုပ်ရဲ။ သတင်းပေါက်ကြားမှာ စိုးရိမ်ရသောကြောင့်တဲ့။ ကိုကြံမောင်လည်း ဘေးနားမှာ ရှိနေသည်။ ထွန်းတောက်ထိန်အား ကျောင်းအုပ်ခန့်အပ်သည့်ကိစ္စကို ဒေါ်ဖြူပြာက ရှင်းပြသည်။ ထွန်းတောက်ထိန်သည် ဒေါ်ဖြူပြာနှင့် မျိုးဆက်တော်စပ်မှုကြောင့် အလုပ်အတူလုပ်ရဖို့ကို သိပ်ပြီး သဘောမတွေ့လှသော်လည်း ဒေါ်ဖြူပြာထက် ရာထူးကြီးပိုင်းမှာ နေရမည်မို့ ကြည်ဖြူစွာ လက်ခံလိုက်သည်။ အလျင်က အဝင်းရှင်းပြပေးခဲ့သည်များကိုလည်း ကျေနပ်အားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလျင်ဆုံး ကျောင်းဖွင့်ဖို့ နေရာကို စီစဥ်တိုင်ပင်ရွေးချယ်ကြသည်။ ရွာ့အပြင်တွင် ရှိနေသော စာသင်ကျောင်းထဲသို့ လုံးဝ မဖွင့်ရဲကြ။ လေယာဥ်ရန် ကြောက်ရသောကြောင့်တဲ့။ သည့်ကြောင့် တခြားနေရာသို့ ဖွင့်ရမည်။ […]

အပိုင်း (၁၀) ဥဒေါင်းမင်းတပ်သို့ ရောက်အပြီး နောင်နေ့၌ ကိုကြံမောင်က ထွန်းတောက်ထိန်အား ရွာလိုက်ခဲ့ဦးဟု ပြောလာခဲ့သည်။ “ဖြစ်ရဲ့လားကိုကြံမောင်ရ” “အခု ပြန်လို့ရပါပြီ၊ တအားကြီးစိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့တွေ ရွာထဲက ဒလန်လို့ ယူဆရသူတွေကို သတိပေးထားပြီးပါပြီ၊ ခဏတဖြုတ်ပဲ ပြန်မှာပါ” “ဟုတ်၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် မိသားစုဝင်တွေအတွက်ပဲ စိုးရိမ်တာပါ၊ ကျွန်တော်ပြန်ရောက်နေတာကို ရွာကမြင်ရင် ကျွန်တော့်ကို လာထိပါးသယောင်နဲ့ မိသားစုကို သွားထိမှာ ကြောက်တာ” “အခုတော့ အဲဒီလို စိုးရိမ်စရာတွေ မရှိတော့ပါဘူး၊ အရင်ကမှ အဲ့ဒီလိုပါ၊ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ဒီတစ်ခါ ရိက္ခာအတွက် ရွာကနေ အလှူခံရတော့မယ်” “ဪ ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆိုလည်း လိုက်တာပေါ့” ဘယ်လောက်ပဲ ဒလန်ဟု ယူဆရသူများကို သတိပေးထားပြီးပြီဆိုပါစေ ရာနှုန်းပြည့် စိတ်မချရသေး။ ဒလန်လို့ […]

အပိုင်း (၉) ကိုဘသောင်းက ထွန်းတောက်ထိန်တို့ တပ်ပြောင်းဖို့ရာကိစ္စသည် လွယ်လွယ်နှင့် မရဘူး၊ တပ်ပြေးသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်လို့၊ လက်ရှိကမ့်ပ်အပေါ် မကျေနပ်ချက်များရှိနေလို့ ထွက်ပြေးချင်နေသလားတို့၊ တပ်ပြောင်းရမည်ဆိုလျှင်လည်း ခိုင်လုံတဲ့အကြောင်းပြချက်ရမည်၊ ဖုန်းနှင့်ပြောဆိုတာနှင့် မလုံလောက်ဘဲ ခေါ်ဝေါ်သူကိုယ်တိုင် လာရောက်ဆွေးနွေးရမည်ဆိုလို့ ကမ့်ပ်သို့ ကိုကြံမောင်ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကိုကြံမောင်က အကြောင်းစုံ ရှင်းပြပေးလိုက်ပါသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဥဒေါင်းမင်းပြောက်ကျားတပ်ဟာ ရွာပေါင်း ခြောက်ရွာ စုပေါင်းထားတာပါ။ ကျန်တဲ့ငါးရွာက ရွာပြန်နိုင်ကြပြီမို့ သူတို့ရွာမှာပဲ ကမ့်ပ်ဖွင့်ပြီး တော်လှန်ကြတော့မယ်ပေါ့၊ အခု ကိုဘသောင်းတို့ ကိုယ့်ရွာမှာပဲ ကမ့်ပ်ဖွင့်နိုင်ကြသလိုပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ရွာကသာ ဘေးနားမှာ ဝက်ချေးပျူစောထီးရွာကြီး ရှိနေသေးလို့ မိခင့်တပ်ရင်းမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ပြီး ရွာမပြန်နိုင်ကြသေးတာ၊ ကျွန်တော်တို့တတွေဟာ ရွာပြန်သွားကြသူတွေနဲ့ လိုက်နေလို့ ရပေမယ့် ကိုယ့်ရွာသားတွေချည်း စုစုစည်းစည်းနဲ့ ကမ့်ပ်ဖွင့်ချင်လို့ တပ်အနှံ့မှာ ရောက်နေတဲ့ ကိုယ့်ရွာသားတွေကို […]