သွေးမျိုးစဥ်ဆက်

အခန်းဆက် ဝတ္ထုရှည်

August 23, 2026

ထွင်

အပိုင်း (၂)

ထွန်းတောက်ထိန်သည် နားလည်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ပစ္စည်းများကို ချရင်း အတွေးများ ပွားနေမိသည်။ တကယ်တော့ မဖြူပြာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆွေမျိုးတော်စပ်ပုံများက သည်လောက်နှင့် မဟုတ်သေးဘူးပဲ။ တကယ့်တကယ်မှာတော့ မဖြူပြာဟာ ထွန်းတောက်ထိန်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် တစ်ဝမ်းကွဲမောင်နှမ တော်စပ်နေကြသေးသည်ပဲ။

သည်လို အတွေးအသိများ ဝင်လာသည့်အခါ ထွန်းတောက်ထိန့်စိတ်ထဲ ဘယ်ကဘယ်လို ဝင်လာမှန်း မသိသော အတွေးစိတ်ရိုင်းများ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒါဖြင့်ရင် သည်မိန်းမဟာ အတော်မျက်နှာပြောင်တိုက်သော မျက်နှာနှင့် သည်နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်ပဲ။ သည်မိန်းမမှာသာ လူလိုအသိစိတ်မျိုး ရှိခဲ့လျှင် ဘာအကြာင်းကြောင့်မှ သည်ကို မလာသင့်မှန်း သိလိမ့်မည်။ ဘုရားရေ သည်မိန်းမက ဘွဲ့ရတဲ့၊ CDM ဝန်ထမ်းတဲ့၊ ပညာတတ်တဲ့။ တစ်ကိုယ်ရေ အရည်အချင်းများနှင့် မလိုက်ဖက်လိုက်တာ။ အတွေးများက ခေါင်လှလွန်း။

ဘာလို့ဆို မဖြူပြာ၏ အဘ(အဖိုး)နှင့် ထွန်းတောက်ထိန်၏ အဘမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ ဦးဖေသိန်းဟု သိထားသည်။ အမေကြီး(အဖွား)ကတော့ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်။ မဖြူပြာ၏ အမေကြီး၊ ဦးဖေသိန်း၏ ဇနီးအမည်ကိုတော့ ထွန်းတောက်ထိန်မသိ။ သိလည်းမသိချင်။ သိစရာလည်း မလိုအပ်။ ထွန်းတောက်ထိန်၏ အမေကြီးကတော့ ဒေါ်အိုစာ။ ဒေါ်အိုစာဟာ ထွန်းတောက်ထိန့်အမေ မမြချစ်၏ အမေ။ မဖြူပြာ၏ မိဘများကတော့ ဦးဖေမြင့်နှင့် ဒေါ်ဝင်းစိန်။ ဦးဖေမြင့်မှာ ဦးဖေသိန်းနှင့် ဒေါ်ဘယ်သူမှန်း မသိသူ၏ သား။ ဒေါ်မြချစ်ကတော့ ဦးဖေသိန်းနှင့် ဒေါ်အိုစာတို့သမီး။

ဟုတ်ပါသည်။ ဒေါ်မြချစ်သည် ကိဠိဋ္ဌသမီးဖြစ်သည်။ ထွန်းတောက်ထိန်၏ အမေ ဒေါ်မြချစ်သည် အဖေမပေါ်ဘဲ မွေးခဲ့သည်။ အဖေဘယ်သူမှန်း သိပါလျှက်နှင့် အဖေမရှိခဲ့။ ဦးဖေသိန်းသည် ဒေါ်အိုစာမှာ လင်ကြီးငုတ်တုတ် ရှိပါလျှက်နှင့် ကြာကူလီနှိုက်ခဲ့သည်တဲ့။ ထွန်းတောက်ထိန်ကြားဖူးသလောက်တော့ ထိုစဥ်က ဦးဖေသိန်းမှာ အာဏာရှိခဲ့သည်တဲ့။

ဇနီးနှစ်ယောက် ရှိသည်တဲ့။ သားသမီး ဆယ်ယောက်ကျော်ရှိသည်တဲ့။ ဇနီးနှစ်ယောက် ရှိသည့်ကြားကကို ဒေါ်အိုစာနှင့်လည်း ငြိစွန်းကြသေးသည်တဲ့။ မမြချစ်လေးကို ဖွားမြင်ခဲ့သတဲ့။ သို့သော်လည်း ဒေါ်အိုစာကို မပေါင်းဖက်ဘဲ ငွေကလေးပေးပြီး ကြေအေးလိုက်သတဲ့။ သမီးရင်းကလေး မမြချစ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းပေါ့။

ဒါဖြင့်ရင် မဖြူပြာအတွက်တော့ သူ၏အဖေ ဦးဖေမြင့်နှင့် ယောက္ခထီးဖြစ်သော ဦးလူဆန်း၏ညီမ ဒေါ်မြချစ်မှာ အဖေတူ အမေမတူ မောင်နှမအရင်း ဖြစ်နေသည်။ မဖြူပြာ၏ယောကျ်ား ကိုမျိုးခိုင်အတွက်လည်း သူ၏ ယောက္ခထီးဖြစ်သော ဦးဖေမြင့်နှင့် သူအဖေ၏ ညီမအရင်းဖြစ်သူ၊ ဒေါ်လေးဖြစ်သူမှာ အဖေမတူ မောင်နှမအရင်း ဖြစ်နေသည်။

ထွန်းတောက်ထိန်အတွက်ကျတော့လည်း မဖြူပြာတို့လင်မယားနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကိုမျိုးခိုင်သည် ထွန်းတောက်ထိန်၏ အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲဖြစ်နေသည်။ မဖြူပြာသည် ထွန်းတောက်ထိန်၏ အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုကွာခြားသည်ကား မဖြူပြာနှင့် ထွန်းတောက်ထိန်တို့ မောင်နှမတစ်ဝမ်းကွဲတော်စပ်သည်မှာ တရားမဝင်သော တော်စပ်မှုဖြစ်သည်။

သည်တော့ မဖြူပြာ သည်နေရာသို့ ရောက်နေရခြင်းမှာ အတိတ်က မကောင်းခဲ့သော ရေစက်ဆိုးများကို ပြန်လည်အစဖော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အမေကြီးဒေါ်တောစာအတွက်လည်း မကောင်း။ မဖြူပြာ၏ အဘသည် ဒေါ်တောစာ၏ အစ်မ ဒေါ်အိုစာအပေါ် မကောင်းခြင်းများစွာနှင့် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရစေနိုင်သည်မဟုတ်လား။

သည်လိုတွေ တွေးမိသောအခါ ထွန်းတောက်ထိန်သည် မဖြူပြာကို မုန်းသည်။ တရားဝင်တော်စပ်ခွင့်မရသော အဘအရင်း ဦးဖေသိန်းကို မုန်းသည်။ မဖြူပြာတို့ တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံးကို မုန်းသည်။

သည်လို မျိုးဆက်မျိုးနှင့် ပတ်သက်လာအောင် မဖြူပြာကို ယူခဲ့သော ကိုမျိုးခိုင်ကိုလည်း မုန်းသည်။ ယူစရာမိန်းမရှားလို့မှ မဖြူပြာကိုမှ ယူရသလားဆိုပြီး ကိုမျိုးခိုင်ကို စိတ်နာမိသည်။ အခုနေ ကိုမျိုးခိုင် ပြည်ပ ထွက်သွားနေလို့သာပေါ့။ နို့မဟုတ်လျှင် ပြောမိမည်လားမသိ။

တကယ်ဆို မဖြူပြာတို့တစ်မျိုးလုံးကို ထွန်းတောက်ထိန်မှမဟုတ် ကိုမျိုးခိုင်လည်း စိတ်နာသင့်သည်မဟုတ်လား။ ထွန်းတောက်၏ အမေဟာ ကိုမျိုးခိုင့်အဖေရဲ့ ညီမအရင်းဖြစ်နေသလို ဇနီးဖြူသည် မဖြူပြာ့အဖေရဲ့ ညီမအရင်းလည်း ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား။ သည်လိုမျိုး ဘယ်လိုမှ ဆွေမျိုးတော်စပ်ပုံကို ဆက်စပ်ကြည့်ဖို့ရာ မသင့်တော်မအပ်စပ်သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ကိုမျိုးခိုင် တွေးကြည့်ခဲ့ဖို့ ကောင်းပါသည်။

ကိုမျိုးခိုင့်အဖေ ဦးလူဆန်းနေရာကနေဆိုလျှင်လည်း မကောင်းပြန်။ သူ့ချွေးမ၏ အဘသည် သူ့အမေ မအိုစာအပေါ် လူမဆန်သော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်။ သည်တော့ မဖြူပြာ၏ မျက်နှာကိုမြင်တိုင်း သူ့အမေအပေါ် လုပ်ခဲ့သူ၏ မျက်နှာကို နာကျည်းစိတ်နှင့် ပြေးပြေးမြင်နိုင်စေသည်။

မဖြူပြာ့အဖေ ဦးဖေမြင့်ရဲ့ နေရာကနေဆိုလျှင်လည်း မကောင်းတတ်သေးပြန်။ သူ၏ သမက် ကိုမျိုးခိုင်၏ မျက်နှာကိုမြင်တိုင်း သူ့ အမေကြီးအပေါ် သူ့အဖေ၏ မကောင်းသော လုပ်ရပ်ဆိုးများကို ပြေးပြေးမြင်ယောင်စေနိုင်သည်မဟုတ်လား။

စစ်ရှောင်ကာလမှာ ပျင်းစရာ ကောင်းလှသည်။ အမေကြီးဒေါ်တောစာအိမ်မှာ စစ်ရှောင်တွေ ရှိနေသည်ကို ပတ်ဝန်းကျင်က သိမှာ စိုးရိမ်ရသည့်အတွက် အိမ်ထဲကနေ အိမ်ပြင် မထွက်ဝံ့ကြ။ အိမ်ထဲမှာပဲ တီဗီကြည့်လိုက်၊ ဖုန်းကလေးပွတ်လိုက်၊ ဂိမ်းကလေးဆော့လိုက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေရသည်။ ထမင်းစားချိန်ရောက်လျှင် ထမင်းစား၊ ရေချိုးချိန်ရောက်လျှင် ရေချိုး။ နေရသည်က နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ကျနေသလိုလို။

အမေကြီးရဲ့ အိမ်မှာက လုပ်စရာ ကိုင်စရာကလည်း မရှိ။ အမေကြီး၏ သမက်က ပြည်ပကနေ ငွေပို့နေသဖြင့် အမေကြီးတို့မှာ လုပ်စရာမရှိ။ မဖြူပြာတို့၊ ကိုမျိုးနိုင်၏ ဇနီးတို့ကတော့ ထမင်းအတူချက်ကြသည်။ သည်တော့ အမေကြီးတို့၊ ထွန်းတောက်ထိန်တို့မှာ ဘာမျှ ဝင်လုပ်စရာ မလိုတော့။

တခါတခါ အမေကြီး၏ မိတ်ဆွေတချို့က အိမ်လာလည်တတ်သည်။ အမေကြီးက ယုံကြည်ရသည့် မိတ်ဆွေတချို့ကို စစ်ရှောင်များနှင့် မိတ်ဆက်ပေးတတ်သည်။ ဒါက ကျုပ်အစ်မရဲ့ သားက မွေးတဲ့ ကျုပ်မြေးတွေ။ ဒါကတော့ ကျုပ်မြေးတွေက မွေးတဲ့ ကျုပ်မြစ်တွေပေါ့။ ဒါကတော့ ကျုပ်မြေးရဲ့ ဇနီး။

မဖြူပြာကို မိတ်ဆက်ပေးသည့်အခါဆို ထွန်းတောက်ထိန် အလိုလို ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ဘုရား၊ သိကြားမ,လို့ အမေကြီးတစ်ယောက် မဖြူပြာကို မြေးရဲ့ ဇနီးလောက်သာ မိတ်ဆက်ပါစေ။

ဘယ်သူဘယ်ဝါရဲ့သမီး၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါရဲ့ မြေးလို့ မိတ်မဆက်ပါစေနှင့်။ ဘယ်သူဘယ်ဝါရဲ့သမီး၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါရဲ့ မြေးဟု မိတ်ဆက်လျှင် ဧည့်သည်တော်တွေအပေါ် ထွန်းတောက်ထိန် ဟန်ဆောင်မှုအပြည့်နှင့် ပြုံးပြနိုင်မည်မဟုတ်။ သည်တော့ ထွန်းတောက်ထိန်သည် ထိုနေရာကနေ လစ်ထွက်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်ကာ ရှောင်နေလိုက်မိသည်။

စိတ်တွေလည်း အလိုလို နောက်ကျိလာသဖြင့် စိတ်ကြည်လင်လာစေရန် ချစ်ရသူလေးထံ မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည်။ ဖုန်းဆက်သွယ်ရေးတွေ မကောင်းတော့သဖြင့် မက်ဆေ့နှင့်သာ ဆက်သွယ်ရသည်။

”အခု ဘာများ လုပ်နေလဲအဝင်းရေ၊ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး၊ တအားပျင်းနေလို့ပါ”

ထွန်းတောက်ထိန်နှင့် ချစ်ရသူလေး စန္ဒာဝင်းဝင်းတို့မှာ ချစ်သူသက်တမ်း အတော်ကလေး ကြာခဲ့ပါပြီ။ မှတ်မိသလောက်ဆိုရလျှင် ဆယ်တန်းကတည်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ထင်သည်။ သာယာကုန်းရွာက အလယ်ကျောင်းမှာ အတူတူအောင်မြင်ပြီး နှစ်မိုင်ဝေးသော ကိုင်းတောရွာအထက်တန်းကျောင်းဆီသို့ စက်ဘီးကလေးနှင့် အတူကျောင်းတက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ပညာရေးမှာ သိပ်ပြီး မထူးချွန်ကြတော့ ဆယ်တန်းကို တနှစ် အတူကျကြသည်။

နှစ်နှစ်မြောက်မှာ အတူအောင်ခဲ့ကြသည်။ ရမှတ်များကလည်း မတိမ်းမယိမ်း။ သည်တော့ တက္ကသိုလ်မှာလည်း အတူတက်ခွင့်ရစေရန် မေဂျာတူအောင် လျှောက်ကြသည်။ မေဂျာတူ ရခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်ကို အတူတက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား၏ ဘဝသည် လူငယ်ဘဝ၊ ချစ်သူဘဝများကို အပြည့်အဝ ရခဲ့၊ ကျော်ဖြတ်ခွင့် ရခဲ့သဖြင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ရရှိခဲ့ကြပါသည်။ ဘွဲ့တွေကိုယ်စီရပြီး အလုပ်အကိုင်ကိုယ်စီရခါမှ လက်ထပ်ကြမည်ဟု နှစ်ဦးသဘောတူ နားလည်ထားကြသည်။

သည်ကြားထဲ ကိုဗစ်နိုင်တင်း ကပ်ရောဂါကြီး ဝင်ရောက်ခဲ့သဖြင့် ဘွဲ့ရဖို့ရာ တနှစ်သာ လိုတော့သော တက္ကသိုလ်ကြီးကို အတူတူ ရပ်နားခဲ့ရသည်။ ကိုဗစ်နိုင်တင်း ကပ်ရောဂါကြီး ငြိမ်သက်တော့လည်း နိုင်ငံအပေါ် အာဏာသိမ်းမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့တော့ CDM ကျောင်းသားဘဝကို အတူတူ ရယူခဲ့ရကာ ဘွဲ့ရဖို့ တနှစ်ကလေးသည် ဝေးသထက် ဝေးဝေးလာခဲ့သည်။ အရေးတော်ပုံကြီး အောင်မှသာ ဘွဲ့ရအောင် ပြန်ကြိုးစားကြမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ယခု အာဏာသိမ်းသက်တမ်း တနှစ် ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အရေးတော်ပုံကြီး အောင်မြင်မည့် လက္ခဏာကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရသေးပါ။ တိုင်းအနှံ့၊ ပြည်အနှံ့မှာ ဆန္ဒပြမှုတွေ မြင်နေရ၊ ကြားနေရဆဲ။ စစ်ခွေး၊ ရဲခွေးတွေ စစ်ကြောင်းထိုးနေကြဆဲ။ တိုက်တာအိုးအိမ်တွေ ဖျက်ဆီး၊ မီးရှို့နေကြဆဲ။ ပစ္စည်း ပစ္စယများ လုယက်ယူငင်နေကြဆဲ။

ပြည်သူများမှာလည်း စစ်ရှောင်ကြရရင်း ဒုက္ခအတိ ရောက်နေကြရဆဲ။ မိုင်းသံ၊ အမြောက်သံ၊ သေနတ်ကျည်ဆန်သံများ တဝုန်းဝုန်း၊ တဒိုင်းဒိုင်း၊ တဒတ်ဒတ် ကြားနေရဆဲ။ တိုက်ပွဲများစွာထဲမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဘက်လုံး ကျဆုံးနေကြရဆဲ။ ကိုယ့်ဘက်ကလည်း နိုင်မည့် အရိပ်အယောင် မမြင်ရသလို သူ့ဘက်ကလည်း ရှုံးမည့် အရိပ်အယောင် မမြင်နိုင်သေး။

“အခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ပြီးတာ၊ အမေက ခေါင်းမူးနေလို့ ဝင်ချက်ပေးနေရတယ်လေ၊ ခဏနေရင်တော့ ရေချိုးတော့မလို့”

“ကိုရော ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပျင်းနေမှာပေါ့နော်”

စန္ဒာဝင်းဝင်း၏ ပြန်လည်ဖြေကြားသော မက်ဆေ့လေးကို တွေ့ ရသည်။ ချစ်သူလေးတို့၏ မိသားစုက ချောင်းကူးရွာမှာ စစ်ရှောင်နေကြသည်ဆို၏။ ချောင်းကူးရွာမှာ သာယာကုန်းရွာ၏ အနောက်ဘက် တစ်မိုင်အကွာလေးမှာသာ ရှိသည်။ စစ်ရှောင်သည့်မနက်က စိတ်တွေလောနေသဖြင့် ချစ်သူလေးကိုပင် မေ့နေခဲ့သည်။ ပြီးမှ ဘယ်ရှောင်နေတာလဲဟု မေးရသည်။

တခါတော့ ချစ်သူလေးကို သူ့အမေနှင့် စစ်ရှောင်သွားကြတာ မြင်ဖူးသည်။ ချစ်သူလေးက လူကောင်လေးက သေးသေးညှက်ညှက်။ သူ့အမေကတော့ ခပ်ထွားထွား။ သည်တော့ သူ့အမေကပဲ သူ့သမီးလေးကို ဆိုင်ကယ်နောက်မှာ တင်ခေါ်ရသည်။ ချစ်သူလေးကတော့ တင်ခေါ်နိုင်မည်မဟုတ်။ စစ်ရှောင်မပြန်ခင် သူ့အမေ နေကောင်းမှဖြစ်မည်။ နို့မဟုတ်လျှင် အပြန်ခက်နေရှာမည်။

“ဪ မပြန်ခင် နေကောင်းအောင် ဂရုစိုက်လိုက်ဦးနော်၊ အဝင်းက အပြန် အမေ့ကို တင်ခေါ်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ စိတ်ပူလို့”

“ဟုတ်ကို ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်၊ စစ်ကြောင်းထူးရင်လည်း ပြောဦးနော်ကို”

“စစ်ကြောင်းက စက်မှုကို ရောက်နေပြီတဲ့၊ ပြီးရင် ရွာကို လာမွှေဦးမလားမသိဘူး၊ ဝင်မွှေရင်တော့ ပစ္စည်းတွေ အခိုးခံရဦးမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မီးရှို့ခံရမလားပဲ”

“စိတ်ညစ်ပါတယ်ကိုရယ်၊ ဒီစစ်ခွေးတွေ အတော့်ကို ဒုက္ခပေးတာပဲ၊ အေးအေးကို မနေရဘူး”

“ဟုတ်ပါ့အဝင်းရယ်၊ ကြိုပြီး စစ်ရှောင်ထားလို့ တော်သေးတယ်ပြောရမယ်၊ အိမ်ကအမေတို့လည်း အဝင်းတို့ရောက်နေတဲ့ရွာကို ရောက်နေပြီလို့ပြာတယ်”

“ဟုတ် တွေ့တယ်ကို၊ နွားတွေနဲ့ စစ်ရှောင်ရတာလည်း တကယ်ကို ဒုက္ခပါပဲနော်၊ အရီးတို့ကိုလည်း သနားပါရဲ့”

“အင်း အဖေနဲ့အမေတို့လည်း တကယ်သနားစရာ၊ ရောက်ရာအရပ်မှာ နွားစာရိတ်ရ၊ နွားစာစဥ်းရနဲ့၊ တကယ်ကို ဒုက္ခစုံမှာ၊ ကိုတို့ညီအစ်ကိုကိုတော့ အဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ခွင့်ကို မပေးလို့ရယ်၊ နို့မို့ဆို ကူလုပ်ပါတယ်”

“သိပါတယ်၊ ကို့မိဘတွေက ကိုတို့ကို ဘယ်လောက်ချစ်တာသိပါတယ်”

“အင်းပါ၊ ဒါဆို အဝင်းလည်း ရေချိုးမှာဆို ချိုးတော့နော်၊ ကိုလည်း ချိုးဦးမယ်၊ ပြီးမှ ထမင်းစားပြီးရင် စာပို့ကြမယ်”

“ဟုတ် ကို”

အဲသလို စစ်ရှောင်ကာလမှာ အပျင်းပြေရာ အပျင်းပြေကြောင်း အရေးမကြီး ဘာမကြီးကိစ္စလေးတွေနှင့် ပြောရင်းဆိုရင်း၊ စစ်ကြောင်းသတင်းကလေး မေးရင်းမြန်းရင်း၊ နားစွင့်ရင်း၊ ဖလှယ်ရင်း အပျင်းဖြေကြရသည်။

နောက်နေ့တွေမှာတော့ ထူးသော စစ်ကြောင်းသတင်းများကို အဝင်းထံမှ မက်ဆေ့နှင့် ကြားသိရသည်။

“ကိုရေ ခွေးတွေ ဝက်ချေးရွာ ရောက်နေပြီတဲ့၊ အလုံးလိုက် အရင်းလိုက်ပဲတဲ့၊ အဝင်းတို့လည်း ပေပင်ရွာမှာ သွားပြီး စစ်ရှောင်ရပြန်ပြီ၊ ဒီတရွာလုံးရောပဲ၊ လှည်းတွေ၊ နွားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေနဲ့ တကယ်ကို အုတ်အုတ်ကျွတ်ကျွတ်ပဲကိုရာ၊ မောလိုက်တာ၊ အခု အပန်းဖြေရင်း ကို့ဆီစာပို့လိုက်တာ”

ဝက်ချေးရွာမှာ သာယာကုန်းရွာ၏ အနောက်မြောက်အရပ် တစ်မိုင်ကျော်ကျော် အကွာလေးမှာရှိသည်။ ချောင်းကူးရွာ၏ မြောက်ဘက် တစ်မိုင်အကွာတွင် ရှိသည်။ သည်တော့ ချောင်းကူးရွာလေးသည်လည်း စစ်ရှောင်ရ၏။ သာယာကုန်းရွာသို့ ဝင်လျှင်လည်း စစ်ရှောင်ရ၏။ သာယာကုန်းရွာကတော့ အရှေ့ဘက်တွင်ရှိသော စက်မှုသို့ ခွေးလာသံကြားရုံနှင့် စစ်ရှောင်ခဲ့ရပြီးပြီ။

“ဟင် အဖြစ်ဆိုးလှချေလားအဝင်းရေ၊ အဖေနဲ့အမေတို့ရော တွေ့သေးလား”

“လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တယ်ကို၊ အခု ဘယ်အိမ်မှာ စစ်ရှောင်နေကြတယ်မသိဘူး၊ အဝင်းတို့တော့ လမ်းဘေးမှာပဲ”

“ဪ စိတ်ပူလိုက်တာအဝင်းရယ်၊ အစတုန်းကတည်းက ခပ်ဝေးဝေးမှာ စစ်ရှောင်ခဲ့ရင် အကောင်းသား”

တကယ်ဆို ချစ်သူလေးနှင့် အတူစစ်ရှောင်ချင်ပါ၏။ သို့သော်လည်း အဝင်းနှင့်သူက တရားဝင်လက်မထပ်ရသေး။ သည်တော့ အဝင်းစစ်ရှောင်မည့်အိမ်နှင့် ထွန်းတောက်ထိန်က မသိကျွမ်း။ အဝင်းကို ထွန်းတောက်ထိန်သွားရာ ခေါ်ချင်ပါသော်လည်း ထွန်းတောက်ထိန်၏ အသိအိမ်က အဝင်းနှင့် မသိကျွမ်းပြန်။

“ဒါနဲ့ ခွေးတွေက ဝက်ချေးကို လာတုန်းက သာယာကုန်းကို ဖြတ်ဝင်လာတာလားဟင်”

“ရွာထဲတော့ မဖြတ်ဘူးတဲ့ကို၊ ရွာမြောက်ဘက်ကလမ်းကနေ လာတာတဲ့၊ အပြန်ကျရင်တော့ ဖြတ်မလားမသိဘူး”

သာယာကုန်းရွာ၏ မြောက်ဘက်ကပ်ရက်မှာ ဝက်ချေးရွာသို့သွားသည့် လမ်းမကြီး ရှိသည်။ ဝက်ချေးရွာသို့ အလုံးလိုက် အရင်းလိုက် ဝင်သွားကြသည်ဆိုတော့ ဘာများလုပ်ကြမလို့ပါလိမ့်။ အပြန်ကျရင်တော့ သာယာကုန်းရွာသို့ ဖြတ်ဝင်မည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။ သည်လိုဆိုလျှင် ရွာထဲက ပစ္စည်းတွေ ခိုးယူခံရနိုင်သလို အိမ်တွေကိုလည်း မီးရှို့နိုင်သည်။

အာဏာသိမ်းစက သာယာကုန်းရွာက တော်လှန်ရေးသမား ငါးဦးကို စက်မှုကနေ လာဖမ်းသွားခဲ့သေးသည်ပဲ။ သည်တော့ သည်ရွာမှာ တော်လှန်ရေးသမားများ ရှိသည်အထင်နှင့် အငြိုးကြီးစွာ ဖျက်ဆီးမီးရှို့သွားနိုင်သည်။ သာယာကုန်းရွာလေးလည်း ဘာမျှ တတ်နိုင်မည်မဟုတ်။ ခွေးတွေက လက်နက်၊ လူအင်အားအပြည့်အစုံနှင့်။ ရွာကလေးက လက်နက်မဲ့နှင့်။ သည်တော့ ခွေးလာလျှင် ရှောင်ပြေးကြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သတင်းကလေးကို နားစွင့်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ခွေးတွေ ရွာထဲ ဝင်လာလျှင်လည်း ဘာမှ လုပ်မသွားပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းကြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ဆုတောင်းများ ပြည့်ဝခဲ့ကြပါသည်။ ခွေးများသည် ဝက်ချေးရွာတွင် နှစ်ရက်ခန့် နေပြီးနောက် သာယာကုန်းရွာ၏ မြောက်ဘက် အလာလမ်းကနေအတိုင်း စက်မှုသို့ လှည့်ပြန်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ချောင်းကူးရွာမှ စစ်ရှောင်များ အိမ်ပြန်နိုင်ကြပြီဖြစ်သော်လည်း သာယာကုန်းရွာမှ စစ်ရှောင်များကတော့ မပြန်နိုင်ကြသေး။ စစ်ခွေးအင်အား အလုံးအရင်းက စက်မှုမှာ ရှိနေတိုင်း စစ်ရှောင်တွေ ရွာမပြန်နိုင်ကြရသေး။ ထိုစစ်ခွေးအင်အားအလုံးလိုက်အရင်းလိုက်က အရှေ့မြို့သို့ ပြန်မှသာ စစ်ရှောင်များ အိမ်ပြန်နိုင်ကြရသည်။

စစ်ခွေးအင်အားအလုံးအရင်းသည် စက်မှုတွင်လည်း နှစ်ရက်ခန့် နေပြီးနောက် အရှေ့မြို့သို့ ပြန်သွားသည်ဟု သတင်းကြရသည်။ သည်တော့ သာယာကုန်းတစ်ရွာလုံးနှင့်အတူ ထွန်းတောက်ထိန်တို့လည်း အိမ်ပြန်နိုင်ကြတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အမောမှ မဖြေရသေး စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် သတင်းများကို အိမ်က ဆီးကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆို အိမ်တွင် စစ်ရှောင် ခုနှစ်ဦးခန့် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ သေချာကြည့်လိုက်မှ ဝက်ချေးရွာမှ အဖေ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးပါလား။

မှန်းစမ်း။ ဒါဖြင့်ရင် တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီ။ စစ်ခွေးအင်အားအလုံးလိုက်အရင်းက ဝက်ချေးရွာသို့ နှစ်ရက်ခန့် နေသွားခဲ့သည်မှာ အကြောင်းအရင်း တစ်ခုခုရှိပြီ။ နေဦး။ ထွန်းတောက်ထိန်သည် ခဏအမောဖြေပြီးမှ အေးဆေးမေးမြန်းရမည်။ ယခုစစ်ရှောင်တွေလည်း စစ်ရှောင်ရတာ မောနေရှာလိမ့်မည်။ နောက်ဖေးခဏဝင်လိုက်တော့ ယခုစစ်ရှောင်တွေမှာ နွားတွေရော ပါသေးတာပါလား။

ဝက်ချေးရွာမှ စစ်ရှောင်များသည် ထွန်းတောက်ထိန်တို့နှင့် ဆွေမျိုးတော့ မတော်စပ်ပေ။ “ယာနီးချင်း ဆွေမျိုးရင်း” ဆိုသည့် စကားပုံကြောင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သကဲ့ ရင်းနှီးခင်မင်နေကြရခြင်း ဖြစ်ရသည်။

ထွန်းတောက်ထိန်တို့ မိသားစုမှာ ယာမြေပိုင်ဆိုင်မှုဆိုလို့ အဖေ့ဘက်က အမွေအဖြစ် ယာလေးတစ်ကွက်သာ ရ၏။ အမေ့ဘက်ကနေတော့ ယာတစ်ကွက်မှ မရ။ မရဆို အမေ့မိဘတွေက အလွန်ဆင်းရကြသည်ကိုး။ သည့်ကြောင့် အငယ်ဆုံးလေးဖြစ်သည့် အမေသည် လက်ရှိအိမ်နှင့် ဝိုင်းကလေးကိုသာ အမွေရ၏။

အဖေ အမွေရသော ယာကလေးတစ်ကွက်သည် စိုက်လို့၊ ပျိုးလို့ မကောင်းသော ယာမြေဖြစ်သည်။ ရွာမှာ အဓိကစိုက်သော မြေပဲ၊ နှမ်း၊ ပဲစင်းငုံများလည်း စိုက်လို့မရ။ သနပ်ခါးသာ စိုက်လို့ကောင်းသည်။ သည်တော့ သနပ်ခါးလေးသာ စိုက်ရသည်။ ဘာတောင်သူမှ မလုပ်ရ။ တနှစ် နှစ်ခါလောက် သနပ်ခါးခင်းကလေးကို ပေါင်းရှင်း မြေဆွလောက်သာ လုပ်ရသည်။

အိမ်က နွားလေးကောင်ကလည်း ခိုင်းနွားမဟုတ်။ နွားမနှစ်ကောင်နှင့် နွားကလေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ အဖေနှင့်အမေသည် ထန်းတက်ချိန်မှာ ထန်းတက်၏။ ထန်းတိုချိန်၌ အချိန်တွေအလကားမဖြစ်အောင် နွားမနှစ်ကောင်ကို မွေး၏။ နွားမများကနေ နွားထီးကလေးများ မွေးလာလျှင် ခိုင်းနွားအဖြစ် ရောင်း၏။ နွားမကလေး မွေးလာလျှင်တော့ ဝမ်းကျနွားမအဖြစ်သာ ဆက်လက်မွေးရသည်။ ထွန်းတောက်ထိန်တို့ ညီအစ်ကိုကတော့ ကျောင်းတက်လိုက်၊ ကျောင်းပိတ်လျှင် အားလပ်နေလိုက်နှင့် အိမ်အလုပ် ဘာမှမလုပ်ရ။

အဖေအမွေရသော ယာကလေးသည် ဝက်ချေးရွာနားတွင် ရှိ၏။ ဝက်ချေးရွာသည် မြေဆီသြဇာ အလွန်ညံ့၏။ သနပ်ခါးတစ်မျိုးတည်းသာ စိုက်လို့အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သည့်ကြောင့် အဖေသည် အမွေရသော ယာလေးတွင် သနပ်ခါးစိုက်ထားသည်။ ဆီးပင်များလည်း အလေ့ကျပေါက်ရာ ဖြစ်ထွန်းသဖြင့် မခုတ်လှဲဘဲ မွေးထား၏။ ဆီးပင်များသည် အသီးလှိုင်သဖြင့် တနှစ်လျှင် ဆယ်သိန်းအထက်ရသည်။

ထိုယာလေး၏ ဘေးမှ ယာသည် ယခု စစ်ရှောင်လာသော ဝက်ချေးရွာမှ လူ၏ ယာဖြစ်သည်။ ယာလုပ်ရင်း ယာနီးချင်းချင်း မိတ်ဆွေရင်းချာကဲ့သို့၊ ဆွေမျိုးရင်းချာကဲ့သို့ ရင်းနှီးခင်မင်သွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဝက်ချေးရွာမှ စစ်ရှောင်များ၏ မျက်နှာတွင် သောကရိပ်များ ပြည့်လွှမ်းနေ၏။ သည့်ကြောင့် ဘယ်သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်လဲဆိုသည်ကို မေးရမှာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။ သည့်ကြောင့် သူတို့ကို မမေးတော့ဘဲ အမေ့ကိုသာ တိတ်တိတ်ကလေး မေးလိုက်ရသည်။

“ဟိုနေ့က ဝက်ချေးကို စစ်ခွေးတွေလာတာက ဒလန်တွေက လှမ်းခေါ်လို့ လာတာတဲ့တော်၊ ပျူစောထီးပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းမလို့တဲ့၊ ခွေးလေးငါးဆယ်ကောင်လောက် ထားခဲ့သတဲ့၊ အခု ဝက်ချေးက ပြည်သူတွေကို ပျူစောထီးအဖွဲ့ထဲဝင်ဖို့ စည်းရုံးနေသတဲ့၊ မဝင်ရင် သတ်ပစ်မှာတဲ့တော်၊ အခု တချို့ကို ဖမ်းထားပြီး အဖွဲ့ထဲ မဝင်မချင်း ရိုက်နှက်နှိပ်စက်နေသတဲ့၊ တချို့က ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးလာကုန်ကြပြီတဲ့တော်၊ အခု ဒီလူတွေတောင် တစ်မိသားလုံးထွက်ပြေးလာတာ၊ လှည်းတွေတောင် မယူနိုင်လို့ နွားတွေပဲ ယူလာခဲ့ရသတဲ့၊ စိတ်ညစ်စရာပါတော်၊ ကျုပ်တို့ရွာနားက ဝက်ချေးမှာ ပျူစောထီးရွာရှိနေပြီ၊ ကျုပ်တို့ရွာလေးကတော့ အမြဲစိုးတထိတ်ထိတ်နဲ့ပဲနေရတော့မယ်၊ ဝက်ချေးရွာကြီးကတော့ ပျက်ပြီပေါ့တော်၊ ပြည်သူတွေ အိုးပစ်အိမိပစ် ပြေးလာကြရပြီ၊ အရေးတော်ပုံကြီး မပြီးမချင်း အိမ်ပြန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

အမေ၏ ရှည်ဝေးသော စကားကို ကြားရသည့်အခါ ထွန်းတောက်ထိန်သည် အမောကြီး မောသွားတော့သည်။ လောကကြီးသည် မှောင်မည်းပိတ်ပိန်းသွားသလိုပါလား။ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပင်ခြေရင်းကနေ ခုတ်လှဲလိုက်သလို ထွန်းတေတာက်ထိန်တို့၏ ဘဝကိုလည်း ပက်လက်လဲကျသွားအောင် တွန်းလှဲချလိုက်သလိုပါလား။

သည်လိုပုံအတိုင်းသာဆိုလျှင် တော်လှန်ရေးကြီးသည် အောင်ဖို့ လမ်းစပင် လုံးဝ မမြင်နိုင်ရတော့ပေ။ အာဏာသိမ်းစကဆိုလျှင် လေးလအတွင်း အောင်မည်၊ ရှစ်လအတွင်း အောင်မည်ဟု တထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ရလောက်အောင်လည်း ဆန္ဒပြမှုများက တနိုင်ငံလုံးအနှံ့ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ပဲ။ ရွေးကောက်ပွဲမှာ မဲလိမ်လို့ အာဏာသိမ်းရတာပါလို့ ဆိုရလောက်အောင်လည်း ဆန္ဒပြသူအရေအတွက်က မဲပေးသူအရေအတွက်ထက်ပင် ကျော်လွန်ခဲ့သည်မဟုတ်လား။

ဝက်ချေးရွာတွင် ပျူစောထီးပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ ဖွဲ့မည်ဟု ဆိုသောအခါ ထွန်းတောက်ထိန်တို့၏ ဘဝသည် ခြေချဖို့ဝေးစွ မတ်တပ်ရပ်ဖို့ရာ မြေနေရာပင် မကျန်တော့လောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝက်ချေးရွာနှင့် သာယာကုန်းရွာမှာ တစ်မိုင်ကျော်ရုံလေးသာ။

ရွာမှာကလည်း သတင်းပေးတွေ၊ ဒလန်တွေ၊ သူလျှိုတွေ ရှိနေသေးသည်။ ရွာမှာ တော်လှန်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့်ကိစ္စ တစ်ခုခု ပေါ်လာပြီဆိုလျှင် ရွာထဲက ဒလန်တွေက အနီးဆုံးဖြစ်သည့် ဝက်ချေးရွာက ပျူစောထီးများထံ သတင်းလှမ်းပေးလိမ့်မည်။ ပျူစောထီးများကလည်း လာမဖမ်းလျှင်တောင် လာသတ်ပစ်လိမ့်မည်။ သည်လိုဆိုလျှင် ထွန်းတောက်ထိန်တို့ တစ်ရွာလုံး အကြောက်တရားအောက်မှာ ရှင်သန်နေကြရမှာဖြစ်ပြီး စကားကိုပင် ကျယ်ကျယ်ပြောရဲတော့မည်မဟုတ်။

ဝက်ချေးရွာက ပျူစောထီးတို့ကို ပြန်တိုက်ဖို့ဆိုတာကလည်း ဝေးစွ။ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် တော်လှန်ရေးသမား ငါးဦးကလည်း အာဏာသိမ်းစကတည်းက ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီးပြီ။ ရွာမှာက တော်လှန်ရေးသမားဖြစ်ဖို့ အရွယ်ကောင်းအမျိုးသားဆိုတာကလည်း ခပ်ရှားရှား။

အားလုံးက ပြည်ပတခွင်မှာ။ ထိုင်း၊ မလေးရှား၊ စင်ကာပူ၊ ဂျပန် စသည်ဖြင့်။ ဖမ်းခံခဲ့ရသည့် တော်လှန်ရေးသမား ငါးဦးဆိုတာလည်း ပြည်ပပြန်တွေချည်း။ လုပ်သက်စေ့လို့ ပြန်ရောက်လာချိန် အာဏာသိမ်းမှုကြီးနှင့် ကြုံကြိုက်လိုက်ကြရခြင်းဖြစ်သည်။

ရွာမှာက ပြည်ပဆို အလွန်အထင်ကြီးကြသည်။ ပညာရေးကို လုံးဝအထင်မကြီးကြ။ စာ ရေးတတ်၊ ဖတ်တတ်လျှင် လုံလောက်ပြီဟု ယူဆထားကြသည်။ သည့်ကြောင့် အလယ်တန်းလောက် အောင်ပြီးလျှင် ကျောင်းထွက်ပြီး ပြည်ပပြေးကာ အလုပ်လုပ်ကြသည်။

ပြည်ပကို ဘယ်လောက်တောင် အလွန်အထင်ကြီးပြီး ပညာရေးကို ဘယ်လောက် အထင်သေးသလဲဆို သောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ ရွာမှာကျန်တာဟု ပြောစမှတ် တွင်တတ်ကြသည်။ တကယ်လည်း ရွာမှာ အရွယ်ရောက်ယောကျ်ားသားက အရှားသား။ အရွယ်ရောက်မိန်းကလေးအတော်များများသာ ကျောင်းပြီးအောင် နေကြသည်။ ရွာမှာ ဘွဲ့ရယောကျ်ားလေးက ငါးယောက်ပင်မပြည့်။

ဘွဲ့ရမိန်းကလေးကတော့ အတော်လေးများ၏။ ပြည်ပကို အထင်ကြီးသူတွေထဲမှာ ထွန်းတောက်ထိန်၏ အဖေလည်း ပါသေးသည်။ အဖေသည် ထန်းတက်ရတာ ပင်ပန်းတယ်ဆိုပြီး ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ထွက်သွားသည်။ အဖေ ထိုင်းနိုင်ငံ သို့သွားခိုက် ထွန်းတောက်ထိန်တို့ အမေနှင့် ညီလေးတို့သည် အဖေ့လုပ်စာကို မျှော်ရင်း ကျောင်းတက်နေကြသည်။

ထွန်းတောက်ထိန်လည်း အလယ်တန်းအောင်ပြီးနောက် ကျောင်းထွက်ကာ ပြည်ပသွားချင်ပါသည်ဟု မိဘတွေကို ပူဆာခဲ့ပါသော်လည်း အဖေက ပစ်ပစ်ခါခါ ငြင်းခဲ့သည်။ ဆယ်တန်းအောင်အောင်ကြိုးစား၊ ဘွဲ့ရပြီးအောင်ကြိုးစား၊ ဘွဲ့ရပြီးခါမှ မင်းလုပ်ချင်တာအကုန်လုပ်၊ ဘာမှမတားဘူးဟု ဆိုခဲ့သဖြင့် ရွယ်တူသူငယ်ချင်းတွေ ကျောင်းထွက် ပြည်ပပြေးချိန် ထွန်းတောက်ထိန်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျောင်းတက်ရင်း ရွာမှာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။

အဖေသည် ပြည်ပတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း ပညာမတတ်ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးနှင့် ပညာ၏ တန်ဖိုးကို သိနားလည်ခဲ့ဟန်တူပါသည်။

အဖေသည် လုပ်သက် သက်တမ်း တိုးလို့မရတော့ခြင်းကော အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်ရော ပြည်ပကနေ ပြန်လာခဲ့သည်။ အဲ့အချိန် ထွန်းတောက်ထိန်က တက္ကသိုလ်ပြီးဖို့ တနှစ်သာ လိုတော့သည်။ ကိုဗစ်နိုင်တင်းကပ်ရောဂါကြီးနှင့် ပြည်တွင်းစစ်ကြီးကြောင့် တက္ကသိုလ်မပြီးနိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သည်တော့ အဖေသည် အအားမနေဘဲ ထန်းတက်ပြန်၏။ ထန်းတိုချိန် နွားမွေး၏။

ထွန်းတောက်ထိန်ကတော့ အဖေနှင့်အမေတို့၏ အလုပ်များကို ကူလိုက် မကူလိုက်နှင့် အချိန်ကုန်နေတော့၏။

ဝက်ချေးရွာက စစ်ရှောင်ပြည်သူများကို ထွန်းတောက်ထိန်တို့က စာနာသနားစွာ စစ်ရှောင်ခွင့်ပြုပါသည်။ ထွန်းတောက်ထိန်တို့လည်း စစ်ရှောင်လိုလျှင် သူများကိုပဲ မှီခိုစစ်ရှောင်ရသည်မဟုတ်လား။

ပြည်သူတွေမှာ အားကိုးရာဆိုလို့ ပြည်သူသာ ရှိတော့သည်။ ပြည်သူအချင်းချင်း အပြန်အလှန် မှီခိုအားကိုးနေရသည်။ ကိုယ့်ဒုက္ခရောက်လျှင် သူ့ကို မှီခို၊ သူ ဒုက္ခရောက်လျှင် ကိုယ့်ကို မှီခို နှင့်။ သည်တော့ ထွန်းတောက်ထိန်တို့လည်း ဘယ်စစ်ရှောင်ကိုမဆို ညည်းညူမှုမရှိ တည်းခိုစစ်ရှောင်ခွင့်ပြုပါသည်။

ဝက်ချေးရွာက စစ်ရှောင်များ၏ မျက်နှာမှာတော့ အိမ်ရှင်အပေါ် အားနာရိပ်တွေ တွေ့နေရသည်။ သူတို့မှာက မိသားစုဝင်များသည်ကိုး။ ဆန်ကို အိမ်ရှင်ကို ပေးထားသည့်တိုင် ရေကို တစ်မိသားစုလုံးသုံးရတော့ အားနာရှာမည်။ ခိုင်းနွားနှစ်ကောင်ကိုတော့ ဒီရောက်ပြီး သုံးရက်အတွင်းမှာ ရောင်းပစ်လိုက်ပြီးပြီ။ သူတို့မှာ စိုက်စရာ ယာမရှိတော့ပေ။ သူများအိမ်မှာ စစ်ရှောင်နေရသည်ကလည်း တစ်ပတ်ပြည့်တော့မည်။ အကြာကြီး နေလို့တော့ မဖြစ်။

အိမ်ရှင်က ခွင့်ပြုတောင် ဧည့်သည်ကတော့ အချိန်တန် ပြန်ရသည်မဟုတ်လား။ သူတို့မှာ အိမ်ပြန်လို့ကတော့ လုံးဝမဖြစ်တော့။ အခြေချဖို့ နေရာသစ် ရှာကိုရှာရလိမ့်မည်။ သည့်ကြောင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သော ဦးလေးကြီးမှာ ဆိုင်ကယ်လေးနှင့် ဟိုရွာသွားလိုက် ပြန်လာလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အခြေချဖို့ နေရာစုံစမ်းနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သည်ရွာမှာတော့ အခြေချလို့ ဖြစ်မည်မဟုတ်။

သည်ရွာက ပျူစောထီးရွာနှင့် အလွန်နီးနေသည်။ သည်မှာတည်းနေမှန်းသိလျှင် ပျူစောထီးများက သူတို့ကိုပါ လာထိပါးရုံမက အိမ်ရှင်ကိုပါ ထိပါးနိုင်သည်။ သည့်ကြောင့် သည်ရွာနှင့်ကော ပျူစောထီးရွာနှင့်ပါ ဝေးသည့် တစ်ရွာရွာတွင် အခြေချရလိမ့်မည်။ အိမ်ရှင်မရှိသော အသိတစ်ဦးဦးအိမ်ကိုရလျှင် သိပ်ကိုကောင်းလိမ့်မည်။ အိမ်ငှားခကလည်း ပေးရလိမ့်မည်မဟုတ်။

ရွာဘက်မှာက မြို့ဘက်လိုမဟုတ်။ မြို့ဘက်မှာဆို အိမ်ငှားခက စျေးအင်မတန်ကြီး၏။ အိမ်ငှားခ၏ တန်ဖိုးသည် တောအရပ်မှ တောင်သူများ၏ တစ်လဝင်ငွေထက် များစွာ များ၏။ ရွာဘက်မှာက အိမ်ရှင်မရှိသောအိမ်ကို တည်းလျှင် အိမ်ရှင်က အိမ်ငှားခ တောင်းဖို့ဝေးစွ အိမ်ကိုစောင့်ရှောက်ပေးလို့ဆိုပြီး ကျေးဇူးတောင် တင်နေတတ်ကြသည်။ ဟုတ်သည်လေ။ လူမနေသော အိမ်သည် ခြတက်၊ ပေါင်းထူပြီး ပျက်စီးလွယ်သည်။ လူနေလျှင် အိမ်ကို အလိုလို ဂရုစိုက်ပြီးသားဖြစ်သည်။

သည့်ကြောင့် ဝက်ချေးရွာက ဦးလေးကြီးသည် နေရာ လိုက်လံစုံစမ်းရင်း ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်နေသည်။ အိမ်လွတ်မရလျှင်တော့ တစ်ရွာရွာ၏ ဘေးမှာ တဲထိုးပြီး နေရလိမ့်မည်။ စားဝတ်နေရေးအတွက်တော့ နေရာသစ်မှာ မနည်းရုန်းကန်ရလိမ့်မည်။ ယခင်က တောင်သူလုပ်ကိုင်ရာကနေ ယခုတော့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားကြပြီ။ ပြည်ပမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ငွေပို့နေသော မိသားစုဝင်တစ်ဦးဦးရှိလျှင်တော့ ကံကောင်းပေလိမ့်မည်။

■ ထွင်

အပိုင်း ၃ ဆက်ရန် >