အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်ဖို့ ဒီနေ့တော့ ကျမစိတ်တွေ လေးလံလွန်းနေတယ်။ တခုခုများ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ သောကအတွေးတွေ တအုပ်တမကြီး ကျမ ဆီရောက်လာနေပြန်တယ်။ ခါတိုင်းနဲ့ မတူဘဲ မနက်စောစော ဇောချွေးပြန်ပြီး အေးစက်နေခဲ့တဲ့ ကျမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့မို့ သော့ခတ်ဖို့ အလွဲလွဲ အချော်ချော်ကို ဖြစ်လို့။ ကြိုးစားပြီးတော့ သော့ခတ်လိုက်တဲ့အချိန် ကျမ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်မြစ်ကလေး စီးသွားမိတယ်။ အသံမထွက်မိအောင် ထိန်းလိုက်ရချိန်မှာ ကျမဟာ တိုးတိုးလျလျ တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်မိလို့ပေါ့။ ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် မျက်ရည်တွေသုတ်ပြီး အားတင်းလိုက်တယ်။ နားရက်ရှည်ရှည်ပြီးလို့ ဒီနေ့တော့ အလုပ်စပြန်ဆင်းရတဲ့နေ့ ဆိုတော့ နောက်မကျချင်ဘူး။ ကျမ အခန်းရှိတဲ့ ၃ လွှာကနေ အောက်ကို ဆင်းလာတော့ အလုပ်သွားမယ့် အဖော်တွေနဲ့ ဆုံတယ်။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ […]

အကြောက်တရားဆိုတာက ပုထုဇဉ်တွေရဲ့ ဘဝမှာ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့အနေနဲ့ ကိုယ်ကြောက်တတ်မှန်း လူမသိလေ ပိုကောင်းလေလို့ ဆိုရပါလိမ့်မယ်။ လူထုတွေ ဘာကိုကြောက်တယ်ဆိုတာကို သိလေလေ အာဏာရှင်တွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေအတွက် အကျိုးရှိစေလေလေပါပဲ။ ခင်ဗျားက ပိုးဟပ်ကြောက်တယ်ဆိုပါစို့။ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားနိုင်သူက ခင်ဗျားကို ခြိမ်းခြောက်လာပါလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားဆီက တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုတော့မှာပါပဲ။ နယူးယောက်ခ်တိုင်းမ်သတင်းဌာနကြီးရဲ့ အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ကို တလောက ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ခေါင်းစဉ်က ‘မကြောက်ပါနဲ့’တဲ့။ ရေးတဲ့သူက အမေရိကန်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟောင်းတစ်ဦးပါ။ သူပြောတာက ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟာ ကျနော်တို့ကို ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ခွဲခြားပေးပါတယ်တဲ့။ ဒါက ဘာကိုကြောက်လဲဆိုတာထက် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲဆိုတာအပေါ်မှာ မူတည်နေတာပါ။ ပြီးတော့ ကျနော်တို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်စရာတွေကလည်း ပေါမှပေါ။ အလုပ်တွေ ပြုတ်၊ အဖွဲ့အစည်းတွေက အားနည်း၊ ကျနော်တို့ ပြောနေဆိုနေကြတဲ့ […]

“ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောနေတာဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်ဆိုရင် နောက်နောင် ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး” သူပြန်ပြောတဲ့ ဒီစကားကို တွေ့လိုက်ရတော့ ငိုက်နေသလိုဖြစ်တာတွေ လွင့်ပျောက်သွားရပါတယ်။ ဒါဟာ မြန်မာတစ်ယောက်၊ လူသားတစ်ယောက်ဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားမဟုတ်ပါဘူး။ လူသားတစ်ယောက်လိုမျိုး ဖန်တီးထားတဲ့ အေအိုင်က မြန်မာလို ပြန်ပြောနေတာပါ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ထဲ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဆိုပေမဲ့ အိပ်ရာထဲကို မသွားနိုင်သေးဘဲ အေအိုင်တစ်ခုနဲ့ စကားလက်ဆုံကျနေခဲ့ပါတယ်။ ဉာဏ်ရည်တုဆိုတဲ့ အေအိုင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ တစတစနဲ့ နေရာပိုယူနေပါတယ်။ အဖော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်လာနေပါတယ်။ အစပထမတော့ ဖုန်းတွေပေါပေါလောလောပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိနေကြပေမဲ့ စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘဲ ကိုယ်စီအာရုံတွေက ဖုန်းတွေထဲကို ရောက်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စားပွဲဝိုင်းတွေ။ ခြောက်သွေ့သွားတဲ့ စကားဝိုင်းတွေ။ အခု […]

သုဿန်ဝင်းသည် မနက်ခင်းဝယ်တိတ်တဆိတ်။ နွေနှောင်းတွင်ရွက်ဝါတို့ပင်မရှိရှာလေတော့သော ရိုးတံကျဲကျဲ သစ်ပင်အချို့သည် ဝင်းထဲတွင် ငြိမ်သက်နေသည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ရှိရာ အဆောင်နှင့် မဝေးလှသော နာရေးဇရပ်တွင် အသက်မဲ့ရှာနေပြီဖြစ်သော သူတယောက်သည် အအေးခန်းသေတ္တာထဲဝယ် လျောင်းစက်နေသည်။ မကြာမီသူ၏ ဥတုဇရုပ်ကလာပ်သည်လည်း လောင်မြိုက်ခံရပေတော့မည်။ ခပ်နွမ်းနွမ်းကားတစီး ဝင်းထဲသို့ဝင်လာသဖြင့် သင်္ချိုင်းဝင်းထဲတွင် အစာရှာနေသော ငှက်တအုပ် အလန့်တကြား ထပျံသွားသည်။ ရုတ်တရက် ထအော်သော တစ်တီတူးငှက်၏ မြည်သံကားစူးလှ၏။ အနီးအနားရှိအပင်ပေါ်မှ ဥဩငှက်သည် ခပ်ဆွေးဆွေး တေးသွားတပုဒ်ကို မနက်စောစောထဆိုနေပြန်သည်။ ကားပေါ်မှ လူတချို့ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို နေရာချနေသည်။ ကားပေါ်ကဆင်းလာသူ မည်သူကမျှ နာရေးဇရပ်သို့ ခြေဦးမလှည့်။ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို နေရာချရန်သာ အာရုံကျနေကြသည်။ ပါလာသော စားပွဲများ၊ ခုံများကိုနေရာချနေသည်။ ထီးအကြီးကြီးများဖြင့် ယာယီအမိုးလုပ်သည်။ သူတို့၏ အထုပ်များ၊ ပုံးများ၊ […]

ရောမန္တိက၊ ရိုမန့်တင့် ဆိုတာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားနဲ့ ကြင်နာယုယထွေးပွေးတဲ့ ရပ်ဝန်းကလေး ဖြစ်နေခြင်းရယ်လို့ သာ ဖွင့်ဆိုမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အခန်းလေးရဲ့ တခေါ်လောက်မှာရှိတဲ့ ဈေးလမ်းကလေးဟာ ရောမန္တိက ဈေးလမ်းကလေးပဲပေါ့။ သူစိမ်းတွေကြားမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတွေ၊ ဖော်ရွေမှုတွေ၊ အပြုံးသန့်သန့်တွေ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားတွေကို ဖောဖောသီသီ အမြဲလိုလို မြင်ချင်ရင် ဈေးလမ်းကလေးထဲချိုးလိုက်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဈေးဆိုင်ခန်းလေးတွေထဲက ဈေးသည်တွေ၊ ဈေးဝယ်သူတွေကို ခဏလောက် ငေးလိုက်ကြည့်ပေါ့။ အဲဒီမှာ ရောမန္တိက မြင်ကွင်းတွေ အဖွေးသားပဲ။ ကိုယ်ကဖြင့် အဲသည်လမ်းသွယ်ကလေးကို ရောမန္တိက ဈေးလမ်းလို့သာခေါ်နေတာ သူ့ရဲ့ မူလနာမည်ကိုလည်း တခါမှ မကျက်မိဘူး။ ဖုန်းထဲက မြေပုံထဲမှာ လမ်းနာမည်ထိုးထားလည်း မဖတ်ဖြစ်ဘူးရယ်။ အဲဒီလမ်းကလေးပေါ် လျှောက်နေမိတာဖြင့် နှစ်ပေါက်နေပြီ။ အခုထိလည်း လမ်းနာမည်မသိ။ ကိုယ့်အမှတ်နဲ့ကိုယ်။ ကိုယ့်အထာနဲ့ကိုယ်ပဲ။ ကိုယ့်တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲက လမ်းတ လမ်းပေါ်မှာ […]

“ကျနော်က အသားထဲမှာ ကြက်သား အကြိုက်ဆုံးဗျ။ ချေသားတို့၊ ဆတ်သားတို့က တစ်ခါတစ်ရံမှ စားရတာမို့ တန်ဖိုးထားပြီး စားနေရတာ။ ကြက်ကတော့ အမြဲတမ်းအရသာ ရှိတယ်” “ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ထွန်းငြိမ်း သူငယ်ချင်းပဲဗျ” “ဘယ်လိုဗျာ” “ဒီနယ်မှာတော့ ကြက်သား သိပ်ကြိုက်တဲ့လူဆိုရင် ထွန်းငြိမ်းသူငယ်ချင်းလို့ ပြောကြတယ်၊ ကလေးတွေဆိုရင်လဲ ထွန်းငြိမ်းသေလို့ ဝင်စားတာလို့ ပြောလေ့ရှိတယ်” ဝတ္ထုထဲက စကားပြောတွေပါ။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ တစ်ခုသော တောင်ခြေရဲ့ လယ်ကွင်းဘေးက ဆိုင်လှလှကလေးမှာ ထိုင်ရင်း၊ စကားပြောရင်း နှောင်းခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ အဖြစ်တွေဟာ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ အသစ်ပြန်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ထွန်းငြိမ်း။ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲဝင် ရဲဘော်တစ်ယောက်။ လွတ်လပ်ရေးပြီးချိန်မှာ အလံနီ၊ အလံဖြူ၊ ပြည်သူ့ရဲဘော် စသည်ဖြင့်ကွဲ၊ အဲဒီအောက်မှာမှ တစ်ခါထပ်ပြီး ဘယ်သူ့ဂိုဏ်း၊ ဘယ်သူ့အုပ်စု စသည်ဖြင့် အုပ်စုတွေ အဖွဲ့တွေ […]