လကုန်ရက်ရောက်ခါနီးလာပြီဆိုရင် မူကြိုဆရာမ ဒေါ်ပပသွယ်တစ်ယောက် စက်ချုပ်ခုံမှာထိုင်ရင်း သူများတွေ လစာ ထုတ်သွားနေကြတာကို အားကျနေမိပါ တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ လစာမထုတ်ရတာ ခုနစ်လလောက်ရှိနေပါပြီ။ ကိုဗစ် ကပ်ဘေးကြောင့် တက္ကသိုလ်တွေ၊ အခြေခံ ကျောင်းတွေနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ မူကြို ကျောင်းပါ ပိတ်ထားလိုက်ရဆိုတော့ သူလည်း လစာမရတော့ပါဘူး။ ဒေါ်ပပသွယ်တို့ရဲ့ မူကြိုကျောင်းက ကိုယ်ထူကိုယ်ထတည်ထောင်ထားတာဖြစ် လို့ ဆရာမတွေဟာ အစိုးရကပေးတဲ့ လစာကိုမရကြပါဘူး။ မူကြိုကျောင်းသား တွေဆီက ကောက်ခံတဲ့ငွေနဲ့ ရပ်ရွာအတွင်း အလှူခံပြီးရတဲ့ငွေနဲ့ သူတို့ကို လစာအဖြစ် ရပ်ရွာက ပေးထားကြတာပါ။ ဒေါ်ပပသွယ်က လောင်းလုံးမြို့နယ် ပြင်းထိန်ရွာသူဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့မူကြို ကျောင်းမှာ ကျောင်းသား သုံးဆယ်ရှိပြီးတော့ ဆရာမနှစ်ယောက်က သင်ပေးနေ တာဖြစ်ပါတယ်။ ရပ်ရွာကရော၊ သူ့ကိုယ်သူပါ အဖြူ နဲ့ အနက်ပြာအရောင်ဝတ် ဆရာမတစ် […]

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဖွင့်ထားတဲ့ မမို့မို့ တစ်ယောက် အွန်လိုင်းကနေ အသီးစုံအသုပ်တွေ ရောင်းနေတာ တစ်လကျော်လောက် ရှိနေပါပြီ။ ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါကြောင့် စားသောက်ဆိုင်တွေ ပါဆယ်သာ ရောင်းရတော့မယ်လို့ အစိုးရက သတ်မှတ်လိုက်တာကြောင့် မမို့မို့တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက အရောင်းအဝယ် အေးသွားခဲ့ပါတယ်။ အရောင်းအဝယ် အေးသွားနေတာကို သူ့အနေနဲ့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ သမုဒ္ဒရာဝမ်းတစ်ထွာဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ အချိန်တန်လာရင် ဗိုက်က ဆာလောင်လာတာပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဆိုင်အရောင်းအဝယ်ပါးနေချိန်မှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရပါစေဆိုပြီး အွန်လိုင်း ဈေးဆိုင်ကလေးကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ စိတ်ကူးရပါတော့တယ်။ အသီးစုံအသုပ်တွေ ရောင်းမယ်လို့လည်း တွေးလိုက်ပါတယ်။ “သူများတွေရောင်းတာနဲ့မတူတဲ့ဟာလေး ရောင်းမယ်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒီအသီးသုပ်ကတော့ ဘယ်သူမှမရောင်းဘူးလေ။ ကိုယ်က စမ်းပြီးထ လုပ်လိုက်တာ” လို့ မမို့မို့ကဆိုပါတယ်။ သူ့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ထားဝယ်မြို့၊ ကျောက်မော်ကြီးရပ်ကွက်၊ ကားလမ်းမဘေးမှာရှိပါတယ်။ ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါဟာ သမားရိုးကျဈေးရောင်း ချတာတွေကို […]

တိုင်းအတွင်း ကျေးရွာပေါင်း ရာချီရှိသည့် ပင်လယ်ရွာကလေးများမှာ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုနီးပါးကစပြီး အရင်လိုမဟုတ်တော့။ ဆားငန်ဓာတ်ပါပြီး သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သည့် ပင်လယ်လေကို သူတို့ ရှူရှိုက်နေခဲ့သည်မှာ ဟိုး ရှေးပဝေသဏီကတည်းက ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ပင်လယ်ပြင်ကိုယ်တိုင်ကမူ မူးယစ် ဆေး၏ သားကောင်ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ပင်လယ်မှလာသော လေလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ထက် မြင်းဆေး သို့မဟုတ် ရာဘခေါ် WY နှင့် အခြားသောမူးယစ်ဆေးတို့မှ ထွက်လာသည့် အငွေ့အသက်ကိုသာ ရှူရှိုက်ရန် အားထုတ်နေကြသူများက မနည်းမနော။ အထူးသဖြင့် လူငယ်ထုအတွင်း ထိုသို့ဖြစ်လာသည်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိဖြစ်သည်။ ပို၍ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် လူဦးရေ ထောင်ဂဏန်းမျှသာကျန်ရှိသော ပင်လယ်ပျော် မော်ကင်း ဆလုံလူမျိုးများ၏ အသိုက်အဝန်းတွင်ပါ မူးယစ်ဆေးက ပျံ့နှံ့လာခြင်း ဖြစ်သည်။ “လူမျိုးပြုန်းတော့ မလောက်အောင်ကို ဒီမူးယစ်ဆေးက တော်တော်လေးကို ဖောင်းပွနေပါပြီ” […]