အခန်း(၃) ကြည့်မြင်တိုင်ရဲစခန်း။ ဗားဂရာခြောက်အနီးတွင်တည်ရှိပြီး ရန်ကုန်မြို့၏ မှုခင်းအများဆုံးသော ရဲဌာနတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ စခန်းမှူး ဦးမောင်မောင်ကြီး ၏ ရုံခန်းအတွင်းတွင် မိုးကျော်က စီးကရက်ကိုဖွာရင်း ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။ “မင်းတို့ လုပ်တာမဟုတ်ရင်..ဘယ်သူလုပ်တာလဲ..မိုးကျော်” “ကျွန်တော်မသိဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ..ကိုမောင်ကြီး…ကျွန်တော့်ကောင်တွေကိုလည်း ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက်စစ်ပြီးပြီပဲ” ဦးမောင်မောင်ကြီး က စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်းမှ ထလာသည်။ “မင်းတို့ကိုပန်းဘဲတန်းမှာကတည်းက ငါ သေချာပြောတယ်.. မင်းတို့ လက်လွန်ခြေလွန်ဖြစ်ကြတဲ့အခါလည်း အလောင်းကို ပေါ်တင်ကြီးတော့ မထားနဲ့..လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပြီးရင် တစ်ခါတည်းဖျောက်ပါလို့…အခု ငါ့နယ်မြေထဲ အဲ့ဒီလိုကြီးဖြစ်တော့မှ ငါက ဘယ်လို လုပ် ပေးရမလဲ…ဘာဖြစ်ဖြစ် မင်းလူတွေလုပ်တာလို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက ပြောနေပြီ..မင်းဆီက တစ်ယောက် ယောက်တော့ ထိုးကျွေးပေး..ဟေ့ကောင်” မိုးကျော်က စီးကရက်ပြာကို ချွေလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အလဟဿကျွန်တော့်လူတစ်ယောက် အဆုံးခံရမှာလား..ကျွန်တော်တို့..မသတ်ပါဘူးဆို” ထိုအချိန်တွင် ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဂါတ်စာရေးကြီးဝင်လာသည်။ “ညက […]

အခန်း(၂) “မင်းနာမည်က အဆန်းကွ..သတင်းစာနာမည်ပါလား” “ဟုတ်တယ်..ကျွန်တော့်ကို ကိုမွေးတုန်းက ကလေးအနှီးမရှိလို့ ကြေးမုံသတင်းစာနဲ့ ခဏပတ်ထားရလို့ ကြေးမုံလို့ ခေါ်တာလို့ အမေက ပြောတာပဲ” “ကြံကြံဖန်ဖန်ကွာ..တယ်မိတဲ့နာမည်ပဲ” ကြယ်နီနဲ့ ကြေးမုံ စတင်သိကြသည်က သံတံတားမပု ၏ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် ဖြစ်သည်။ ကြည့်မြင့်တိုင်ဘူတာ သံတံတားနှင့် ဇလွန်လမ်းကြားရှိ မီးရထားပိုင်မြေပေါ်တွင် ရှိသည့် သစ်သားအိမ်မဲမဲကြီး။ ထိုနေရာသည် ရန်ကုန်မြို့၏ အသွေးအသားရောင်းဝယ်ရာစျေးကွက်ကြီးထဲမှ နာမည်ကျော် သံတံတားမပု၏ နန်းတော်ပင်။ ကြေးမုံကို ထိုနန်းတော်၏ နောက်မှ တဲတန်းကလေးတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်တဲ့။ ကြေးမုံ၏ မိခင် မမြင့်ဝင်းသည် ထိုခေတ်က နာမည်ကျော်ဟောလီဝုဒ်မင်းသမီး ဆိုဖီယာလော့ရင်နှင့် တူသည့်အတွက် ဆိုဖီယာလော့ရင်ဟု အမည်တွင်သည့် မပုဘိ၏ နာမည်ကျော်ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်။ ကြေးမုံ အဖေ မည်သူဆိုတာ မသိ။ ကြေးမုံ ကျောင်းကို ခြောက်တန်းအထိ […]

အခန်း(၁) ရန်ကုန်မြို့။၁၉၆၄ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၆ ရက်။ ည ၈ နာရီ။ပန်းဆိုးတန်းနှင့် ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကြားမှ အမှောင်ရိပ်ကျသည့်လမ်းတစ်နေရာ။ “တစ်ရှဲတစ်မတ်…တစ်ရှဲတစ်မတ်..ဖွေးတယ်..တောင့်တယ်..ရှင်းတယ်..လင်းတယ်..တစ်ရှဲတစ်မတ်” တချက်တချက် မှောင်ရိပ်ထဲမှ ခပ်တိုးတိုးအသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်နေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ ယောက်ျားသားများထံ ဦးတည်နေခြင်းဖြစ်၏။ မှောင်ရိပ်ထဲမှ အသံရှင်က ရုတ်တရက်အသံတိတ်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လာရပ်နေသော အသက်(၁၄)နှစ်ဝန်းကျင်လူငယ်နှစ်ဦးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ “ဆရာကြီး…တစ်ရှဲကို နှစ်ယောက်ကြည့်လို့ရမလား” ဆံပင်ကိုဘိုကေဖီးထားပြီး ကျောင်းဝတ်စုံ၊ လွယ်အိတ်အနီဖြင့် လူကောင်ခပ်သေးသေး လူငယ်က ငွေတစ်မတ်ကို လက်ထဲတွင်ကိုင်လျက်ဆိုသည်။ သူ့နောက်တွင် ဆံပင်ဖွာလန်ဖြင့် ကချင်လွယ်အိတ်ကို လွယ်ထားသည့် ရွယ်တူလူငယ်တစ်ယောက်။ “မရဘူးလေ..တစ်ယောက်ပဲ” “ကျွန်တော်တို့က ကလေးတွေပဲဗျာ..နှစ်ယောက်ကြည့်မယ်လေ” ရှဲတစ်မတ်ဆရာက တွေဝေနေသည်။ “လုပ်ပါဆရာကြီးရဲ့…တမတ်ပဲ ပါလို့ပါ..ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသားတွေပါ” “အေး..ကွာ..အေးကွာ..ပေး..ပိုက်ဆံ” တစ်မတ်စေ့ကို လက်ထဲမှယူလိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ မှောင်နေသည့်လမ်းကျဉ်းတစ်ခုကြားသို့ရောက်သည့်အခါ တိုက်နံရံတစ်ခုကို […]