တီဗီရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း မိမိလိုချင်တဲ့ ချန်နယ်ကို ခလုတ်နှိပ်ရွေးချယ်သလိုမျိုး တိုင်းပြည်ကို အဝေးကနေ အမိန့်ပေး ထိန်းချုပ်လို့ရမည်လို့ ယူဆနေကြသူများ ရှိပါသည်။ ယင်းကို ရီမုကွန်ထိုး အုပ်ချုပ်ရေး ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ပြည်သူဆိုသည်မှာ ခလုတ်နှိပ်ရာနောက် လိုက်ရမည့် စက်ရုပ်များမဟုတ်သကဲ့သို့၊ နိုင်ငံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုသည်မှာလည်း ဖန်သားပြင်ပေါ်က ဗီဒီယိုဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ရီမုကွန်ထိုးတစ်ခု အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်မှာ စက်နှင့် အနီးကပ်ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ နံရံများခြားနေလျှင် သို့မဟုတ် အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေလျှင် ခလုတ်ကို မည်မျှပင်နှိပ်စေကာမူ စက်က တုံ့ပြန်မည်မဟုတ်ပါ။ လက်ရှိ တော်လှန်ရေးကာလအတွင်း အဝေးရောက်အုပ်ချုပ်ရေးတို့ ပေါ်လာသည်။ အဝေးရောက်သင့်၊ အဝေးကနေ လုပ်သင့်သည့် အလုပ်များ လုပ်ပါက အထူးပြောမလိုပါ။ သို့သော် မြေပြင်ဖုန်တောထဲတွင် စစ်ဘေးနှင့် ဒုက္ခပေါင်းစုံ ရင်ဆိုင်နေရသော […]

ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာရှိတဲ့ ဓာတ်ပုံအရေအတွက်ကို ဒီနေ့ စစ်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ လေးထောင့်သုံးဆယ်ကိုးပုံတဲ့။ ရိုက်နိုင်လှချည်လားပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထေ့မိလိုက်သေး။ ဒီပုံတွေထဲ အများစုက ကျောင်းသင်ခန်းစာ ပုံတွေဖြစ်ပါတယ်။ သင်ခန်းစာပုံဆိုတာက ဒီလိုပါ။ ကျွန်တော်က အမျိုးသားညီညွှတ်ရေးအစိုးရ NUG လက်အောက်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ကြားကာလအခြေခံပညာကျောင်းတချို့မှာ အချိန်ပိုင်းဆရာလုပ်နေတော့ ကလေးတွေကို သင်မယ့်သင်ခန်းစာတချို့ကို PowerPoint ပြင်တာ၊ နောက်ပြီး အဲဒီ PowerPoint File ကို ဓာတ်ပုံအဖြစ် ပြောင်းထားပြီး သိမ်းထားတာမျိုးပါ။ ကျွန်တော်လည်း အလွယ်တကူ ကြည့်လို့ရအောင်နဲ့ ကလေးတွေဆီလည်း အလွယ်တကူ ပို့ပေးလို့ရအောင်ပါ။ ဒုတိယအများဆုံးကတော့ Social Media Design ကြော်ငြာဒီဇိုင်း ပုံလေးတွေဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က စိတ်အဆင်မပြေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုသလို့ ရအောင်၊ အပိုဝင်ငွေလေးလည်း ရှာနိုင်အောင် ဆိုပြီး Photoshop ကို […]

အိပ်မပျော်ခြင်းများအကြား လူးလွန့်နေရခြင်း၏ အရသာပါးပါးကို ထင်သာမြင်သာဖြစ်အောင် ဖော်ပြချင်ပါသည်၊ ခေါ်ပြချင်ပါသည်။ သို့သော် ဖတ်ခဲ့ဖူးသော စာအုပ်များ၏ အကူအညီဖြင့်လည်ကောင်း၊ ကြားခဲ့ဖူးသည့် စကားများ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့်လည်းကောင်း ထိုအရသာကို မညွှန်းပြနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအရသာ၏ နှိပ်စက်ကျီစယ်မှုနှင့် အသားကျနေခဲ့သည်မှာ ရွတ်ဆုတ်ပြက္ခဒိန်လေးများပင် သုံးလေးအုပ်တိုင်ခဲ့လေပြီ။ အိပ်မပျော်မှုများ သေဆုံးသွားစေရန် သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာရီတချို့စာ သေဆုံးသွားအောင်ပြုရန်အတွက် အိပ်ရာထဲ၌ပင် အားထုတ်နေရသည်ကိုလည်း မုန်းတီးမိသည်။ စိတ်ပျက်မိသည်။ ရွံရှာမိသည်။ ကျယ်ပြောခြင်းတို့ပိန်းပါးသေးလှီနေသော အခန်းတစ်ခုထဲတွင် စာအုပ်တချို့နှင့် လက်ကိုင်ကွန်ပြူတာအိုတစ်လုံးသည် အိပ်မပျော်ခြင်းကို တွန်းလှန်ရန် အကောင်းဆုံးရဲဘော်ရဲဘက်များအဖြစ် အတူရှိနေကြသည်။ အိပ်မပျော်မှုကို အရှုံးပေးရန်အတွက် ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို အဓမ္မဖျော်ချလိုက်သည့်အခါ ကော်ဖီနံ့များက အခန်းထဲ ခုန်ဆင်းပြေးလွှားရင်း အတူရှိနေကြောင်း အထာပေးလာတော့ အမှောင်ထဲ တစ်ယောက်တည်း မထိတထိ ပြုံးဖြစ်သေးသည်။ အရောင်အဆင်းကင်းမဲ့စွာ။ အချိန်ကား […]

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ လူသုံးအများဆုံး ဆိုရှယ်ပလက်ဖောင်း တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Facebook ရဲ့ Memories Option ကို သတိထားမိကြမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲဒါက နေ့တစ်နေ့ရဲ့ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက တင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အကြောင်းအရာအခြေအနေအားလုံးကို တစ်နေ့တည်းမှာ စုစည်းပြီး ပြန်ဖော်ပြပေးတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုပါ။ ကျန်ခဲ့ပြီးသော နှစ်များရဲ့ ဒီနေ့မှာ မင်းဘာတွေ တင်ခဲ့သလဲပေါ့။ ၂၀၁၅ မတ်လလောက်ကနေစ အဲဒီလုပ်ဆောင်မှုကို စပြီး ထည့်သွင်းခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် စစချင်းမှာတော့ Memories ဆိုတဲ့ အသုံးမျိုးနဲ့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ On this Day ဆိုတဲ့ အသုံးနဲ့ပါ။ Memories အနေနဲ့တော့ ၂၀၁၈ အောက်တိုဘာကနေ စပြီး ဖော်ပြပေးခဲ့တာပါ။ On this Day ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ Memories ပဲဖြစ်ဖြစ်။ […]

ဘယ် လွမ်းလို့လွမ်းရမယ်မှန်းမသိတဲ့ ခေါင်းစဥ်မဲ့လွမ်းဆွတ်ဖို့ကောင်းနေတဲ့ ဆောင်းတနေ့လယ်ဟာ အောက်မေ့ဖွယ်ဖြစ်လို့။ လေညှင်းထက် နည်းနည်းပိုတဲ့ လေပြင်းတချက် ဖြတ်ကနဲ ဝေ့လာတာနဲ့အတူ ချိုးကူသံကိုပါ ဆွဲခေါ်လာတယ်။ ဒီချိုးက စိတ်ဆိုးနေတာလား၊ မလွမ်းတတ်တာလား၊ လွမ်းစရာမရှိလို့ပဲလား၊ ဝတ္တရားအရတာဝန်ကျေ ကူသလားမသိဘူး။ သူ့အသံက ပြတ်ပြတ်တိုတို။ ငိုမယ့်မျက်ရည်တောင်မစိုချင်တော့။ ချိုးကူသံဆိုတာ များသောအားဖြင့် ကြားဖူးနေကျက ဆွဲဆွဲငင်ငင်၊ ချိုချိုအေးအေး ဆွေးဖို့ဖန်စေတာလေ။ အခုကြားရတာက ကူကူး၊ ကူ ကူး၊ ကူ ကူး ပဲ။ နှစ်လုံးထဲပဲ။ ပုံမှန်လို တကူ ကူး ကူး၊ တကူ ကူး ကူး ကူး ဆိုပြီး လေးလုံး၊ ငါးလုံး မဟုတ်ဘူး။ ရပ်ပ်သီချင်း၊ ဟစ်ပ်ဟော့ပ် သီချင်းတွေကလို အာ ဟ၊ အာဟ တို့ ရို့ […]

ဆောင်းရနံ့သင်းစပြုတဲ့လေပြေညှင်းတချက်က ဖြတ်ကနည်းဝေ့ဝဲလာပြီး ခပ်ဟဟပွင့် နေတဲ့ ပြတင်းတံခါးကြားက တိုးဝင်လာတယ်။ အရုဏ်တက်စအလင်းတန်းကလည်း စွေ စောင်းစောင်းလေးဖြာကျနေတယ်။ငှက်ကလေးတွေရဲ့တေးသီချင်းနဲ့ မင်္ဂလာနံနက်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းနေလေရဲ့။ ခေါင်းရင်း ပြုတင်းပေါက်ကို ထဖွင့်လိုက်တယ်။ နေရောင်ခြည်နဲ့ မျက်နှာသစ်မိတယ်။ လေနုအေးကိုတစ်ချက်ရှိုက်တယ်။ ခဏအောင့်ထားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းလေး ညင်သာညက်ညောစွာ နှမျော တသစွာ ပြန်လည်ရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ခြံဝန်းထဲ စောင်းငဲ့ကြည့်မိတော့ ကိုယ့်အိမ်ဘက်ကို ကိုင်းညွှတ်ကျနေတဲ့ မာလကာပင်ပေါ်ကနေ စာကလေးတစ်ကောင် ထ ပျံသွားတာမြင်တယ်။ အဲသည့်စာကလေး ခြေစုံကန် အားယူသွားတဲ့ မာလကာပင်အကိုင်းမှာ ဝင်း ဝါစပြုနေတဲ့ မာလကာသီးတစ်လုံးတွေ့ရတယ်။ မာလကာပင်က ကိုယ့်အပင်တော့မဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက်ခြံကအပင်။ ဒါပေမဲ့ မာလကာသီးက ကိုယ့်ခြံဘက် ကိုယ့်ပိုင်နက်မှာ။ အောက်ထပ်ကို ကပျာကယာပြေးဆင်းတယ်။ တံခြူတပ်ထားတဲ့ဝါးလုံးနဲ့ ခူးလိုက်တယ်။ ဖြုတ်ကနည်း ကြွေကျတယ်။ ကျတဲ့နေရာ မြေကဆင်ခြေလျှောလေးဆိုတော့ မာလကာသီးက ဒလိမ့်ကောက်ကွေးလိမ့်ဆင်းသွားပြီးမှ […]