ရပ်ကွက်နဲ့ ကျေးရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအများစု ဟာ အမျိုးသားတွေပါ။ ကိုဗစ်ကပ်ဘေးကြောင့် အမျိုးသားအုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေ လူပင်ပန်း၊ စိတ်နွမ်းနေကြလို့ ညည်းညူနေကြတဲ့အချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကတော့ လစာမရဘဲနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တာဝန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့တာဝန်ယူလိုက်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာရယ်၊ လစာမရတာရယ်ကြောင့် မလုပ်ဖို့ သူ့မိဘတွေက တားမြစ်ပေမဲ့လည်း သူကတော့ နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး။ “ဒီနေရာကကျွန်မနဲ့ထိုက်တန်လို့ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတာ။ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတဲ့တာဝန် ကျွန်မနိုင်အောင်ထမ်းမယ်” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။ ကိုဗစ် ၁၉ ရောဂါ အချင်းချင်းမကူးရလေအောင် သူ့နာမည်အရင်းက ဒေါ်ခင်ချိုခိုင်။ ထားဝယ်ခရိုင်၊ သရက်ချောင်းမြို့နယ်က ရငဲကျေးရွာရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပါတယ်။ ရပ်ရွာကလူတွေကတော့ လေးလေး လို့ပဲသိတာများပါတယ်။ သူ့မှာ ရပ်ရွာက ချစ်စနိုးနဲ့ ကင်ပွန်းတပ်ပေးထားတဲ့ နောက်ထပ် နာမည်ပြောင်ဘွဲ့တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ ဇောတိက ဖွတ်မတဲ့။ ဇောတိကဖွတ်မဆိုတဲ့နာမည်က စိတ်ဝင်စားစရာပါ။ […]

ကိုဗစ်ကပ်ဘေးက လူထုလူတန်း စားအလွှာစုံရှိ နေ့စဉ်လုပ်ကိုင် စားသောက်နေသည့် ဘဝများကို ရိုက်ချိုး လိုက်သည်။ ခရီးသွားလုပ်ငန်းက အခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများထက် ပိုပြီး ထိချင်ပြင်းခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်နှင့် ထိုင်းဧည့်လမ်းညွှန် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကိုတင်နိုင်သည် ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ရင်း ခရီးသွားကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်အထိ အောင်မြင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူက လမ်းဘေးတွင် ပလာတာရောင်းရင်း ဘဝကို ရပ်တည်နေရသည်။ ထားဝယ်မြို့ ပခုက္ကူဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းအနောက်ဘက် လမ်းထောင့်နေရာတွင် သူ့ဆိုင်ကို တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လမ်းထောင့်နေရာတွင် သူ၏ ယာယီဆိုင်ကလေးကို သေသေသပ်သပ် ဆောက်ထားပြီး တိုင်များကို အုန်းဆံကြိုးများဖြင့် ပတ်ကာ အလှဆင်ထားသည်။ “ဘယ်သူမှ (သက်ဆိုင်ရာဌာန) လည်း ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူမရှိဘူး။ ကိုယ့်ဘဝကိုရပ်တည်ပြီး ကိုယ့်ဟာကို ရုန်းမှရမယ်ဆိုပြီး ဆိုင်ဖွင့်လိုက်တာ” ဟု ကိုတင်နိုင်က ရင်ဖွင့်သည်။ ၎င်း ဧည့်လမ်းညွှန်စလုပ်သည့် ၂၀၁၀ […]

ဝါးခှမွးပှားမှှ ပိနလွှီနသညွေ့ ခနဓြာကိုယဖွှငွ့ တဈလမွးဝငွ တဈလမွးထှကွ ဈေးအောရွောငွးနသညွေ။ ခေါင်းပေါ်ရွက်ထားသည့် ဇလုံအတွင်းတွင် ထက်ခြမ်းခွဲထားသည့် ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေး ဓနိသီးများ။ သူ့အမည်က “မိအေး”။(မှတ် ချက်။ ။ မိအေးသည် နာမည်အမှန် မဟုတ်ပါ။) အသက်က ၃၇ နှစ် ရှိကာ လူမမယ် သားသမီး ခြောက်ဦးရှိပြီး အလုပ်မျိုးစုံလုပ်ကာ ရှာဖွေကျွေးမွေးနေသူ ဖြစ်သည်။ ဆေးသမား၏ ဇနီးမယားအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရသည်မှာ မျက်နှာငယ်စရာ။ ထိုအကြောင်းများကို ပြန်ပြောင်းပြောဆိုရသည်ကလည်း ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်စရာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ခန့်ကဆိုလျှင် ယခုလို ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ရှာဖွေ နေရန် မလိုခဲ့။ ခင်ပွန်းက ငါးဖမ်းလှေလိုက် သို့မဟုတ် တက္ကစီမောင်းပြီး ရှာပေးသည့် ဝင်ငွေဖြင့် သင့်တင့်မျှတစွာ နေလို့ရသည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ ခင်ပွန်းမှာ ဆေးမှုဖြင့် […]