လူမႈတရားမွ်တမႈ ရွာပံုေတာ္

0
155

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ခရီး

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို ခရီးစဥ္ မစတင္မီ ကတည္းက ခေမာင္းသြယ္သားတို႔ ရင္ခုန္ ေနၾကတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္မႈနဲ႔ ေ၀ခြဲမရမႈေတြ လည္း သူတို႔ရင္မွာ အျပည့္။ ဘိုးေဘး အစဥ္အဆက္ လႈပ္ရွားသြားလာ စိုက္ပ်ိဳး လုပ္ကိုင္စားေသာက္လာၾကတဲ့ သူတို႔ ေဒသကို ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတာင္ သူတို႔ မခြဲလို။ ေနာက္ၿပီး အိမ္ကို ခြာ၊ ေ၀းေျမရပ္တစ္ပါး ခရီးသြားဖို႔ သူတို႔မလုပ္ လိုၾက။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲ ေတြ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔ လူမႈဘ၀ေတြ ပိုမို အဆင္ေျပလာၾကဖို႔ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ အေရွ႕ ဘက္ တစ္ေၾကာ (အေရွ႕ေတာ) တစ္ခြင္ က ကရင္လူမ်ိဳးဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြ အပါအ၀င္ ျပည္သူအမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးခဲ့ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ တနသၤာရီရိုးမ တစ္ေၾကာ မွာ ေျခကုပ္ယူထားတဲ့ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအရံုး KNU နဲ႔ ျမန္မာအစိုးရတို႔ အၾကား ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ဆိုလိုက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြ ပိုမိုခိုင္မာလာခဲ့တယ္။ ကာလ ရွည္ၾကာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ေနရပ္ စြန္႔ခြာသြားရသူေတြ ျပည္ေတာ္ျပန္ႏုိင္ေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ဟာ အ႐ုဏ္တက္ ေနဦးလို ထြန္းပလာတယ္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ျမန္မာစစ္ တပ္နဲ႔ ထုိင္းႏိုင္ငံ အီတာလ်ံ ထိုင္းကုမၸဏီ တို႔အၾကား နားလည္မႈစာခၽြန္လႊာေရးထိုး ခဲ့တဲ့ ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္နဲ႔ ဆက္စပ္ စီမံကိန္းျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ျဖတ္ ေက်ာ္လမ္းမႀကီး စီမံကိန္းအတြက္ ကနဦး ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြဟာ ဌာေန ျပန္လာမယ့္ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ ရင္ေမာစရာေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ 

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးစီမံ ကိန္းေတြကို ကန္႔ကြက္ေနတာ မဟုတ္ ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ မိသားစုကို ၿငိမ္းခ်မ္း မႈေပးႏုိင္ရမွာ ျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသကိုလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုေဆာင္ယူ လာေပးမယ့္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးမ်ိဳးပါ”လို႔ ခေမာင္းသြယ္ေဒသ ဌာေနတိုင္းရင္းသားကိုယ္စား လွယ္ေတြက တညီတညြတ္တည္း ေျပာဆို ၾကတယ္။

ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္ကို ျဖတ္ သန္းၿပီးျမင္ေနရတဲ့ တိမ္မည္းညိဳေတြကို ဦးရဲေအာင္ ေငးေငးရီရီ ၾကည့္ေနတယ္။ လင္းလက္ျခင္း ေရာင္ျခည္ေတြ ဘယ္မွာ မ်ား ပုန္းလွ်ိဳးေနၾကသလဲလို႔မ်ား သူေတြး ေနေလေရာ့သလား။ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို ေလယာဥ္ ဆင္းသက္ေတာ့မယ္လို႔ ေလယာဥ္ မယ္ေတြ ေၾကညာအၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မ်ားျပားလွတဲ့ နီယြန္မီးေရာင္ေတြကို သူ စျမင္ရတယ္။ ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္ကို ျဖတ္ၿပီး သူ ျမင္ရသမွ်ဟာ ထိန္ထိန္ညီး လို႔။ မီးပင္လယ္ႀကီးအေပၚ ျဖတ္ပ်ံေနရဘိသည့္အလား။

အတိတ္ဒဏ္

မီးေရာင္ထိန္ထိန္ေတြျမင္ရေတာ့ ဦးရဲေအာင္စိတ္ထဲ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ျပန္လည္လင္းလက္လို႔ လာတယ္။ သူအပါ အ၀င္ ေဒသေန ဌာေနတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးခဲ့ရတာေတြကို ျပန္လည္ ကုစားႏုိင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြကို ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုၾကာၿပီးတဲ့အထိ သူတို႔ ဆက္လက္ ရွာေဖြေနဆဲမို႔လား။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ အီတာလ်ံ ထိုင္းကုမ္ၸဏီက ထိုင္းႏုိင္ငံ ဖူနရြမ္ကေန ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္ကို ဆက္သြယ္ မယ့္ ကန္ခ်နဘူရီ-ထား၀ယ္လမ္းပိုင္းကို ေဖာက္လုပ္ခဲ့စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ဦးရဲေအာင္ရဲ႕ အာရံုထဲမယ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ ထားသလို ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ႀကီးေပၚေန ဆဲ။ ဘာမွ ႀကိဳတင္ အသိေပး အေၾကာင္း ၾကားျခင္း မရွိဘဲ ေဒသေနျပည္သူေတြရဲ႕ စိုက္ခင္းေတြအထဲ ေမာင္း၀င္လာတဲ့ ဘူဒိုဇာေတြ၊ သူအျမတ္တႏိုး စိုက္ပ်ိဳးထား         တဲ့ ေဒသေနျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္လို႔ လည္းေျပာလို႔ရႏိုင္တဲ့ ကြမ္းသီးစိုက္ခင္း ေတြကို တူးဆြ ထိုးေကာ္သြားတဲ့ ေျမတူး စက္ႀကီးေတြ။

လမ္းအူေၾကာင္းႀကီးထုိးသြားၿပီး လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ အံုးအံုးကၽြက္ကၽြက္ ျဖစ္ၿပီးမွ နစ္နာမႈေတြအတြက္ သီးႏွံ ေလ်ာ္ေၾကး ရခဲ့သူေတြရွိသလို မရသူေတြ လည္း ဒုနဲ႔ေဒး။ နစ္နာမႈနဲ႔နစ္နာမႈအတြက္ ေပးေလ်ာ္မႈ မမွ်မတျဖစ္တာေၾကာင့္ ေလ်ာ္ ေၾကး နစ္နာေၾကးရယူဖို႔ ျငင္းခဲ့သူေတြ လည္း မနည္း။ ပိုဆိုးတာက ဘယ္ေလာက္                                                                                                              ဆံုး႐ံႈးသြားလို႔ ဘယ္ႏႈန္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ေပးတယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ျပည္သူေတြ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ မရွင္းျပခဲ့ၾက။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ေဒသေနျပည္သူေတြ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြကို လက္မွတ္ ထိုးလိုက္ၾကရတာပါပဲ။

“လူႀကီးမင္းတို႔က လမ္းအဆင့္ျမႇင့္ တင္မယ့္ စီမံကိန္းကို ေငြေခ်းေပးမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိရတယ္။ လူႀကီးမင္းတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမတ္ၱာရပ္ခံလိုတာက ဒီလမ္းစေဖာက္စဥ္က နစ္နာဆံုး႐ံႈးခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြအတြက္ဘယ္သူက တာ၀န္ယူေျဖရွင္းေပးမွာလဲဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာျပေပးဖို႔ပါ” လို႔ ခေမာင္းသြယ္ေဒသ လူထုကိုယ္စားလွယ္ ေတြက အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား စီးပြားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အကူအညီေပးေရး ေအဂ်င္စီ KNU ကို အကူအညီေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ထား၀ယ္အထူးစီးပြား ေရးဇုန္စီမံကိန္းေတြ ရပ္တန္႔သြားၿပီး ကတည္းက ေျမျပင္မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေၾကာင္းကိစ္ၥေတြကို ဘယ္သူက ဘယ္ နည္းဘယ္ပံု တာ၀န္ယူမလဲဆိုတာ ရွင္း ရွင္းလင္းလင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။

ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္းအာဏာပိုင္နဲ႔ ထိုင္းအေျခစိုက္ အီတာလ်ံထိုင္း ကုမ္ၸဏီ တို႔ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာေရးထိုးၿပီး ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေႏွာင္း ပိုင္းမွာ ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္ စီမံကိန္းကို ေျမျပင္တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ ငန္းမ်ားေတြ စခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ စီမံကိန္းတည္ေဆာက္စဥ္က ေျမယာ အတင္းအဓမ္ၼ သိမ္းဆည္းမႈေတြ၊ ဌာေန  တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္း                                                                                                      ေက်ာင္း ထိခိုက္မႈေတြနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္း က်င္နဲ႔ ျမစ္ေခ်ာင္း ပ်က္စီးမႈေတြ ျဖစ္ေပၚ  ခဲ့တယ္။

ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ အားနည္းျခင္းနဲ႔ တာ၀န္ယူမႈ တာ၀န္ခံမႈ မရွိျခင္းေတြ ေၾကာင့္လည္း အေျခအေနကို ပိုမိုးဆိုး၀ါး ေစခဲ့တယ္လို႔ သုေတသန ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြ က အခိုင္အမာ ေထာက္ျပၾကတယ္။

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလမွာ အီတလ်ံ ထိုင္း ကုမ္ၸဏီထံက စီမံကိန္း လုပ္ပိုင္ခြင္႔ ကို  ျမန္မာအစိုးရနဲ႔ ထိုင္းအစိုးရတို႔က လႊဲေျပာင္း ရယူခဲ့ၿပီး စီမံကိန္းကုိ ပူးတြဲ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက တယ္။

သို႔ေပမယ့္  ကာလရွည္ၾကာ ျဖစ္ေပၚေန  တဲ့ ေဒသေနျပည္သူလူထုရဲ႕ ထိခိုက္မႈ ေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ ဘယ္သူမွ တာ၀န္ယူ ပါတယ္လို႔ ထုတ္မေျပာလာတာဟာ  ကားလမ္းေဖာက္လုပ္ေရး စီမံကိန္းေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈမ်ားခဲ့ရတဲ့ ထီးခီးမွ ကလံုးထာ အထိ ေက်းရြာေပါင္း ၁၀ ေက်ာ္က လူထု အမ်ားအတြက္ စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့လာ ေစတယ္။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ထား ၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္စီမံကိန္းကို စိတ္၀င္စားမႈ ျပသခဲ့ၿပီး ေဒသေနျပည္သူ အမ်ားစုဟာ ဂ်ပန္၀င္လာရင္ အရာရာ ေကာင္းသြားမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ၎တုိ႔ကိုယ္တိုင္ ေမြးဖြားလိုက္ၾကျပန္ တယ္။

ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္ကေန ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္စပ္ ဘန္ပူနမ္ရြန္အထိ ၁၃၈ ကီလိုမီတာရွည္လ်ားတဲ့ အေ၀းေျပး လမ္းမႀကီးဟာ  ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္စီမံကိန္းရဲ႕  အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု တယ္လို႔ ေဒသေနျပည္သူလူထုေတြ သေဘာေပါက္ထားၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီလမ္းပိုင္းဟာ ထား၀ယ္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္စီမံကိန္းနဲ႔ မပတ္သက္ ဘဲ ျမန္မာအစိုးရက သီးျခားအေကာင္ အထည္ေဖာ္မယ့္ စီမံကိန္းတစ္ခုျဖစ္တယ္                               လို႔ NEDA ဒု-ဥကၠ႒က ဘန္ေကာက္ၿမိ႕ သူ႔ရံုးခန္းမွာ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုတဲ့   ခေမာင္းသြယ္ေဒသ  လူထုကိုယ္စားလွယ္ ေတြကို ေျပာလိုက္ျခင္းက ဌာေနတိုင္းရင္း သားကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ေ၀ခြဲမရမႈေတြ                                                                                                        ျဖစ္ေပၚေစခဲ့တယ္။

လက္ရွိတည္ေဆာက္ၿပီးျဖစ္တဲ့  ႏွစ္လမ္းသြား ေျမသားလမ္းကို ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ  အီတာလ်ံထိုင္းကုမ္ၸဏီက တည္  ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၃ခုႏွစ္ စီမံကိန္း ရပ္တန္႔သြားခဲ႔ၿပီးေနာက္ အဲဒီလမ္းရဲ႕ ျပဳ ျပင္ထိန္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္းေတြကို အီတာလ်ံထိုင္း ကုမၸဏီက ဆက္လက္ တာ၀န္ယူ လုပ္ကုိင္ေနခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဒီလမ္းက အထူးစီးပြား ေရးဇုန္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္တယ္ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းႀကီး သိေစတဲ့ ဥပမာလို႔ ေဒသေန ျပည္သူအမ်ားက ယံုၾကည္တယ္။

ထား၀ယ္အထူးစီးပြားေရးဇုန္ ကနဦး အဆင့္ စီမံကိန္းမွာ ပါ၀င္တဲ့ ဒီႏွစ္လမ္း သြားလမ္းမႀကီးကို အဆင္႔ျမႇင္႔တင္ဖို႔ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံမ်ား စီးပြားဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ ေရး ကူညီေပးေရး ေအဂ်င္စီ NEDA ထံကေန နည္းပညာနဲ႔ ေငြေၾကးအကူအညီ ေတြ ရယူၿပီး ကြင္းဆင္းေလ႔လာမႈေတြ ျပဳလုပ္ေနတယ္လို႔ ခေမာင္းသြယ္လူထု ကိုယ္စားလွယ္ေတြ သတင္းစကားၾကားရ တယ္။

NEDA ထံကေန အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၂၇ မီလ်ံနဲ႔ညီမွ်တဲ့ ထိုင္းဘတ္ ေငြ ၄.၅ ဘီလ်ံ ေခ်းယူၿပီး လမ္းပိုင္းကို အဆင့္ျမႇင့္ တင္ဖို႔အဆိုကို ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ မတ္လအတြင္းက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ ေတာ္မွာ မဲခြဲအတည္ျပဳလိုက္ၿပီးကတည္း က ေဒသေန ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ေခါင္း ထဲကို ၀င္လာတဲ့ ေမးခြန္းေတြရွိေနခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။

အကယ္၍မ်ား ဒီလမ္းစီမံကိန္းႀကီး ျပန္လည္စတင္ရင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ လမ္းအူ ေၾကာင္း စတင္စဥ္က အီတာလ်ံထိုင္း ကုမ္ၸဏီရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ ေၾကာင့္ ထိခိုက္ခဲ့ရၿပီး မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ ျပႆနာေတြကို ဘယ္သူက တာ၀န္ယူ ေျဖရွင္းေပးမွာလဲ အစခ်ီတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာဟာ ခေမာင္းသြယ္ ေဒသေနျပည္သူ မ်ားကို အိပ္မက္ဆိုးလို ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ေခ်းေငြထုတ္ေခ်း မယ့္ NEDA  အပါအ၀င္ ထိုင္းအစိုးရအဖြဲ႔တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႕ အျမင္သေဘာ ထားေတြကို သိရွိႏိုင္ဖို႔ ထိုင္းႏုိင္ငံက မိတ္ေဆြေတြရဲ႕အဆက္အသြယ္နဲ႔ ဒီခရီးစဥ္ ကို ခေမာင္းသြယ္သားတို႔ စတင္ခဲ့ၾက တယ္။

ေအာင္လြင္(ကံေပါက္သား)

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္