ေခါစာ

0
304

ေန၀င္ၿပီးစ ညီအစ္ကို မသိတသိ ညရီတေရာအခ်ိန္..၊ လက္တစ္ဖက္တြင္ ဓားမတစ္လက္ကိုင္၊ ေနာက္လက္တစ္ ဖက္တြင္ အမဲသားစိမ္း၊ အရက္စေသာ စားဖြယ္မ်ား ထည့္ထားသည့္ ႏွီးေခါခြက္ကို ဆဲြကာ ေလွ်ာက္လာသူကို ေတြ႔လွ်င္ ႏႈတ္မဆက္ပါႏွင့္။

သူ ျပန္ေျဖမည္ မဟုတ္ပါ။

ထိုသူသည္ ရြာျပင္တစ္ေနရာရာ၊ သို႔မဟုတ္ လူမေနသည့္ ၿခံတစ္ခုခု၏ သစ္ပင္ရင္းသို႔ သြားလိမ့္မည္။

သစ္ကိုင္းတစ္ခုခုတြင္ ေခါခြက္ကို ခ်ိတ္လိမ့္မည္။ ေခါခြက္အတြင္းရွိ ၾကက္ဥျပဳတ္ သို႔မဟုတ္ ငွက္ေပ်ာသီးတြင္ စိုက္ထားသည့္ ဖေယာင္းတိုင္ကို အသင့္ယူလာသည့္ မီးျခစ္ျဖင့္ မီးညႇိလိမ့္မည္။

ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္က ညရီတေရာအခ်ိန္ တိတ္ဆိတ္အု႔ံမႈိင္းေနသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေဖာက္ထြင္းႏိုင္သမွ် ေဖာက္လင္း လိမ့္မည္။

ေခါစာေကၽြးသူသည္ စိတ္ထဲမွ ျဖစ္ေစ၊ ႏႈတ္ခမ္း လႈပ္႐ံုမွ် ျဖစ္ေစ ေျပာလိမ့္မည္။

“ေကၽြးပါ ေမြးပါတယ္။ လာစား လာေသာက္ၾကပါ။ အိမ္က တနလၤာသားကို ဖမ္းစားဖယ္စား(ျပဳစား)ထားတာရွိရင္ လႊတ္ေပးပါ။ သားငယ္ေျမးငယ္ နားမလည္လို႔ ေျပာမွားဆိုမွား ျပဳမိမွားရွိရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေပးပါ”

ထိုသို႔ေခၚေကၽြးၿပီးေနာက္ ပါလာသည့္ ဓားမျဖင့္ ေျမႀကီးတြင္ စည္း ၃ ေၾကာင္း ဆဲြမည္။

“ဒီစည္းကို ေက်ာ္ၿပီး ျပန္လိုက္မလာပါႏွင့္”

ေခါစာပစ္သူ အိမ္ျပန္လမ္းတြင္လည္း ႏႈတ္မဆက္ပါႏွင့္။ စကားျပန္ေျပာလိမ့္ မည္မဟုတ္ပါ။

အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေခါစာပစ္သူက ေလွကားကို ဓားမေနာက္ေက်ာျဖင့္ထုၿပီး “ေကာင္းၿပီလား”(ထား၀ယ္လို ကြန္းေဘႅာ္)ဟု ေအာ္ေျပာလိမ့္မည္။

အိမ္ေပၚက အိမ္သားတစ္ေယာက္ ေယာက္က “ေကာင္းၿပီ”(ကြန္းဘီ) ဟု ျပန္ေျဖပါလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ ေလွကားကို ဓားမေနာက္ေက်ာျဖင့္ ၃ ႀကိမ္ထုၿပီး အေမးအေျဖ ၃ ခါတိတိ လုပ္လိမ့္မည္။ ဒီလို အေမးအေျဖလုပ္ၿပီးရင္ေတာ့ ေခါစာပစ္ျခင္း ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးပါၿပီ။

ထိုေခါစာပစ္သည့္ အိမ္ေပၚတြင္ အိမ္သားတစ္ဦးဦး နာမက်န္း ျဖစ္ေနမည္ မွာ ေသခ်ာပါသည္။

ေခါစာ ပစ္ေလ့ရွိသူမ်ားသည္ မိမိအိမ္တြင္ အိမ္သားတစ္ဦးဦး ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္း ေခါစာပစ္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိၾကသည္။

ေဆးေကာင္း၀ါးေကာင္း၊ ဆရာ၀န္ ေကာင္းျဖင့္ မည္မွ်ပင္ ၾကပ္မတ္ကုသေန ပါေစ။ ေခါစာ မပစ္ရလွ်င္ တစ္စံုတစ္ခု လုပ္ရန္လိုအပ္ေနသလိုလို၊ စိတ္ထဲ မတင္မက် ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ေခါစာပစ္လိုက္ ရမွ စိတ္ထဲထင့္ေနသည့္အလံုး က်တတ္ၾကသည္။

ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ ေျမာက္ရြာရပ္ကြက္ေန အသက္ ၅၆ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ကမူ မိမိအိမ္သားမ်ားက ေခါစာပစ္သည္ကို အယံုအၾကည္မရွိ၍ မလုပ္ေပးလွ်င္ တျခားအသိမိတ္ေဆြတစ္ဦးဦးအားအကူ အညီေတာင္းကာ ပစ္ခိုင္းေလ့ရွိေၾကာင္း ေျပာသည္။

“အိမ္မွာ အိမ္သားတစ္ေယာက္ ေယာက္ ေနမေကာင္းျဖစ္တာနဲ႔ ေသမန္းစာ (ေခါစာ)ပစ္တာပဲ။ ေခါစာေလး ပစ္လိုက္ရမွ အာသီသ ေျပသြားတာ။ ေဆးရံုမွာ ေတာင္မွ ေခါစာပစ္ေပးဖို႔ ငွားလို႔ရတယ္။ ဆရာ၀န္ မပစ္ခိုင္းလို႔ ခိုးၿပီး ပစ္ရတယ္”ဟု အထက္ပါ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာသည္။

ေခါစာပစ္ရာတြင္ ရပ္ရြာထဲမွ ေဟာတတ္၊ တြက္တတ္သည့္ လူႀကီးသူမ၊ အထက္လမ္းဆရာ၊ နတ္ရွင္မ စသည္တို႔ကို ေမးျမန္း၍ ေခါစာပစ္တတ္ၾကသည္။

ေဟာသူအား ေနမေကာင္းျဖစ္သူ၏ ေမြးရက္ကို ေျပာရသည္။ ေဟာသူက မည္သည့္အရပ္က ရြာသူဖမ္းစားသည္၊ အစိမ္းသရဲ ဖမ္းစားသည္ စသျဖင့္ တြက္ခ်က္ေပးကာ ေကၽြးေမြးရမည့္ အစား အေသာက္မ်ားကို စာရြက္ျဖင့္ ေရးေပးတတ္သည္။

ေတာင္အရပ္မွ ရြာသူ၊ စုန္းကေ၀၊ သို႔မဟုတ္ မေကာင္းသည့္နတ္(နတ္စိမ္း)ဖမ္းစား(ျပဳစား)ထားသည္ဆိုလွ်င္ ေခါခြက္ ထဲ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ထမင္းဆုပ္ အျဖဴ ၃ ဆုတ္၊ အ၀ါ ၃ ဆုပ္၊ ၾကက္ေၾကာ္ ၃ တုံး၊ မုန္႔ ၃ ခု၊ ၾကက္ဥျပဳတ္ ၁ လံုး၊ ေရ ၁ ခြက္၊ ပန္းနီ ၃ ပြင့္၊ ျဖဴ ၃ ပြင့္ ထည့္ၿပီး ေတာင္အရပ္ တြင္ ေကၽြးပါဟု ေရးေပးလိုက္သည္။

သရဲ၊ အစိမ္းေသ စသည္တို႔ ဖမ္းစား သည္ဟု ေဟာပါက အမဲသားစိမ္း ၇ တံုး၊ အက်က္ ၇ တံုး၊ အရက္ ၁ ပုလင္း၊ စသျဖင့္ အသားစိမ္းငါးစိမ္းႏွင့္ အရက္မ်ား ေကၽြးေမြးရန္ ေရးေပးတတ္သည္။

ေလာင္းလံုးၿမိဳ႕နယ္ ကဘူေက်းရြာမွ အသက္ ၆၇ ႏွစ္အရြယ္ ေဟာဆရာမ ေဒၚေလးသန္းက လူမမာ၏ ကိုယ္ကို လက္ညႇိဳးျဖင့္ ေထာက္စမ္းကာ မည္သူ ျပဳစားထားသည္ကို စမ္းသပ္ေဟာေပးေန ေၾကာင္း ေျပာသည္။

“မယံုၾကည္တဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ သူမယံုရင္လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ သူတို႔မယံုၾကည္ရင္ မသိရင္ေက်ာ္ သြားလိုက္၊ သိတဲ့သူစားလို႔ ေျပာထားၿပီးသား”ဟု ေဒၚေလးသန္းက ေျပာသည္။

ေဟာဆရာအတြက္မူ ရပ္ရြာဓေလ့အရ ေခတ္ခါအလိုက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တစ္ခါထိုင္ဖိုးမွ် ကန္ေတာ့တတ္ပါသည္။ တတ္ႏိုင္သူတို႔က ထိုထက္ ပိုကန္ေတာ့ ၾကပါသည္။

ထိုသို႔ ေဟာလွ်င္ အိမ္မွ၀ါးႏွီးယူ၍ ရြာထဲမွ ေခါခြက္ရက္တတ္သူထံ သြားရက္ ခိုင္းရသည္။ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္မူ  ဆိုင္အခ်ိဳ႕၌ အသင့္ရက္ၿပီးသား ေခါခြက္မ်ား ေရာင္းခ် ေနပါသည္။

ေခါခြက္ထဲ ငွက္ေပ်ာရြက္ခင္းကာ စားစရာမ်ားထည့္ရသည္။ ၾကက္ဥျပဳတ္၊ ငွက္ေပ်ာသီးစသည့္တို႔ကို အသင့္စား ႏိုင္ရန္ အခြံႏႊာေပးရသည္။ ေရခြက္ဆိုလွ်င္ ထံုးဘူးအရြယ္ ခြက္ငယ္၊ ပရုပ္ဆီဘူးခြံျဖင့္ ထည့္ရသည္။

အရက္တစ္ပုလင္းဆိုလွ်င္ လီပိုဘူးခြံ၊ ငမန္းဘူးခံြ စသျဖင့္ ဘူးငယ္ျဖင့္ထည့္ရၿပီး ၾကက္သားအမဲသားတို႔ကို စတိမွ် အတံုးေသးေသး တံုးရသည္။

ေခါခြက္တြင္ စားစရာ ေသာက္စရာမ်ား ျပင္ဆင္ၿပီးလွ်င္ လူမမာ၏ ေခါင္း ေပၚ၀ဲ၍ ကိုးရသည္။

“လူမမာကိုယ္ေပၚမွာ အစိမ္းေသ၊ အက်က္ေသ၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ား ဖမ္းစား၊ ျပဳစားထားတာရွိရင္ ဒီအစားအစာကုိ စားၿပီး ျပန္သြားေတာ့ေပါ့။ လူမမာကိုေတာ့ မိေမြးတိုင္း၊ ဖေမြးတိုင္း ထားခဲ့ေပးပါဆိုၿပီး ရြတ္ေပးၿပီး သြားပစ္တယ္”ဟု အထက္ပါ ထား၀ယ္သူ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာသည္။

ၿပီးလွ်င္ အိမ္မွ ေဟာဆရာ ညႊန္သည့္ အရပ္သို႔ သြားပစ္ရသည္။

ထိုသို႔ သြားပစ္လွ်င္ လူေနသည့္ ၿခံတြင္ မပစ္တတ္ၾကပါ။ မည္သည့္အိမ္ရွင္ မွ မိမိၿခံထဲ နာနာဘာ၀ကို အစာလာေကၽြး ျခင္းအား မႏွစ္ၿမိဳ႕ပါ။ မိမိၿခံတြင္း ေခါစာ လာပစ္ျခင္းမွာ မိမိၿခံတြင္ နာနာဘာ၀ တစ္စံုတစ္ရာ ကပ္ေနသည္ဟု လာစြပ္စဲြ ျခင္းပင္ျဖစ္သည္ဟု ရန္ေတြ႔ပါလိမ့္မည္။

သို႔ေၾကာင့္ လူမေနသည့္ၿခံ၊ သို႔မဟုတ္ ရြာျပင္တြင္ သြားပစ္ရသည္။

လမ္းတြင္ စကားတစ္ခြန္းမွ် မေျပာရ။ စကားေျပာလွ်င္ ကိုယ္ယူလာသည့္ေခါ ခြက္ေနာက္သို႔ ပါလာေသာ နာနာဘာ၀က ေနခဲ့ကာ အိမ္ျပန္သြားမည္ဟု အယူရွိၾက သည္။ အေၾကာင္းသိသူတို႔က ေခါခြက္ ဆဲြလာလွ်င္ စေနာက္ကာ တမင္တကာ စကားလိုက္ေျပာတတ္သည္။

ကိုယ့္ကို စိတ္ဆိုးကာ မေခၚမေျပာ ျဖစ္ေနသူ၊ အကယ္၍ ကိုယ္က ေခၚေျပာ စေနာက္လွ်င္ ကက္ကက္လန္ ျပန္ရန္ေတြ႔ မည့္သူမ်ား ေခါခြက္ဆဲြလာလွ်င္ ထိုအခ်ိန္သည္ စေနာက္ရန္ အခြင့္ေကာင္းပင္ျဖစ္ ေနေတာ့သည္။

တခ်ိဳ႕က အိမ္သားတစ္ဦးဦး ေနမေကာင္းျဖစ္ေန၊ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေအးေနလွ်င္ ေဟာဆရာမ်ားထံ ေမးျမန္ျခင္းမ်ိဳး မျပဳေတာ့ဘဲ မိမိ၏ အေတြ႔အႀကံဳျဖင့္ သရဲ တေစၦဖမ္းစားထားသည္ဟု အတတ္ ေျပာကာ သရဲတေစၦအစာ ေကၽြးတတ္ပါသည္။

ထိုသို႔ေကၽြးလွ်င္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေဘာ္အိုးအဖံုးေပၚ မီးေသြး၊ ဆန္၊ ငပိ၊ ငါးေျခာက္၊ ဆႏြင္း စသျဖင့္ထည့္ၿပီး ေနမေကာင္းသူ ကိုယ္ေပၚမွာ ကိုးၿပီးေတာ့ သြားပစ္ေလ့ရွိသည္။ သရဲတေစၦမ်ား ကိုယ့္ဘာကို စိတ္ႀကိဳက္ ခ်က္စားၾကပါ ဆိုသည့္သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။

ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕သစ္ ရပ္ကြက္ေန အသက္ ၄၁ ႏွစ္ရွိ မစႏၵာက သရဲစာကို သားသမီးသုံးေယာက္စလုံး အတြက္ေကၽြးဖူးေၾကာင္း ေျပာသည္။

မစႏၵာ သရဲစာေကၽြးလွ်င္ ခ်က္ၿပီးသား မ်ားကိုသာ ေကၽြးပါသည္။

ေဘာ္အိုးဖုံးေပၚတြင္ ထမင္းျဖဴႏွင့္ အိမ္တြင္ခ်က္သည့္ ဟင္းအကုန္လုံးကို နည္းနည္းစီထည့္ကာ ဖေယာင္းတိုင္မီးညိႇၿပီး ေကၽြးေၾကာင္း ေျပာသည္။

“ဖမ္းစားခံရတဲ့ကေလးကို ေျခဆင္း ေပးထိုင္ျပီး လူနာရဲ႕ေျခရင္းမွာ သရဲစာ ထည့္ထားတဲ့ဒန္အိုးဖုံးနဲ႕ ကားတိုက္၊ ေရျမဳပ္၊ မိေက်ာင္းကိုက္စတဲ့ အေသမ်ိဳးစုံနဲ႕ေသတဲ့ အစိမ္းေသေတြကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး လိုက္လာစား ၿပီးရင္ေ၀းေ၀းသြား ေနာက္တစ္ခါ လာမဖမ္းစားနဲ႕ေတာ့”စသျဖင့္ ေျပာဆို ကိုး၍ သြားပစ္ေၾကာင္း မစႏၵာက ေျပာသည္။

ကေလးမ်ား ေနမေကာင္း ျဖစ္လွ်င္ တခ်ိဳ႕က ကေလးသူငယ္နာက်မ္းကို ဖတ္ကာ ထိုက်မ္းစာအုပ္ပါအခ်က္မ်ားအတိုင္း လိုက္လံလုပ္ေဆာင္ေၾကာင္း ေျပာ ၾကသည္။

ကေလး ၃ ေယာက္ေမြးထားၿပီးေသာ မစႏၵာလည္း ကေလးသူငယ္နာက်မ္းကို အားကိုးယံုၾကည္ပါသည္။

“ေခါစာပစ္တာက သူငယ္နာက်မ္း စာအုပ္ၾကည့္ၿပီး သူ႔ေန႔သူ႔နံနဲ႕ စာအုပ္ ထဲမွာပါတဲ့အတိုင္း ဘယ္အရပ္မွာ ဘယ္ အခ်ိန္ သြားပစ္လို႔ ေရးထားတဲ့အတိုင္း လုပ္ေပးရတယ္။ ညဘက္အိပ္ရင္ ကေလးက လုံး၀ ထေယာင္ၿပီး မငိုေတာ့ဘူး”ဟု ၎က ေျပာပါသည္။

ညေနရီတေရာတြင္ ေခါစာ ပစ္သူ တို႔ ရွိသကဲ့သို႔ ေခါစာခြက္ကို ေခ်ာင္းေန သည့္ မ်က္လံုးမ်ားလည္း ရွိေနတတ္ ပါသည္။

ထိုမ်က္လံုးမ်ားမွာ သရဲတေစၦ မေၾကာက္တတ္ေသာ ကေလးႏွင့္ ေခြးတို႔၏ မ်က္လံုးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေခါစာ ပစ္သူတို႔က မိမိပစ္ခဲ့သည့္ ေခါစာခြက္ကို ေခြးမဆဲြႏိုင္ေရး အတန္ငယ္ျမင့္သည့္ ေခြးခုန္ဆဲြမမီႏိုင္သည့္ သစ္ကိုင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြ တတ္ပါသည္။

သရဲမေၾကာက္တတ္သည့္ ကေလး တို႔ကမူ ေခါစာပစ္သူ ထြက္ခြာၿပီး မ်က္ ကြယ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေခါစာခြက္မွ မီးေသ ေစရန္ တုတ္ျဖင့္ အရင္ ပစ္တတ္ပါသည္။ မီးေသလွ်င္ သရဲ စားၿပီးၿပီဟု အယူရွိပါ သည္။ ၿပီးလွ်င္ အဓိကအားျဖင့္ ၾကက္ဥကို ၀ိုင္းလု ႏိႈက္စားၾကပါသည္။ မုန္႔မွာ ဒုတိယ ပစ္မွတ္ျဖစ္ၿပီး အမဲသားဆိုလွ်င္ ေတာ့ ေတာ္႐ံုကေလး မစားရဲပါ။ အမဲသားက သရဲပိုႀကိဳက္သည္ဟု အယူရွိပါသည္။

ထိုသို႔ ေခါခြက္ ပစ္စားသည့္ကေလးမ်ား ဤဘက္ကာလတြင္ ေတြ႔ရခဲလာ ပါသည္။

ေခါစာေကၽြးသူတို႔ကား ရွိေနဆဲ။

“ဘိုးဘြားမိဘလက္ထက္ကတည္းက အစဥ္အဆက္ လုပ္ခဲ့ၾကတာေလ။ ခုလည္းသားသမီးေတြ ဖ်ားရင္ေဆးခန္း လည္းသြား၊ ေခါစာလည္း ပစ္တာပဲ”ဟု ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၊ သီရိၿမိဳင္ရပ္ေန အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ မေအး၀င္းက ေျပာသည္။

တနသၤာရီသတင္းအဖြဲ႕