ဇာတိေျမတြင္ ဧည့္သည္ မျဖစ္ခ်င္

0
328
ဓာတ္ပံု - ေဝယံစိုး

သႀကၤန္တစ္ႏွစ္ လြန္ခဲ့ေလၿပီ။

သႀကၤန္တြင္ မိသားစုရွိရာ၊ မိမိေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မ်ား၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာ မိမိဇာတိသို႔ ေခတ္ၱ ျပန္လာၾကသူမ်ား မိမိတာ၀န္က်ရာ၊ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း စီးပြားရွာရာ ရပ္ေ၀းဌာနဆီသို႔ ျပန္ၾကေလၿပီ။

သႀကၤန္တြင္ ဇာတိေျမ၌ သူတို႔တေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ် ေပ်ာ္ခြင့္ ၾကည္ႏူးခြင့္ ရခဲ့ၾကပါေလစ။

သႀကၤန္တြင္ ဇာတိ ခဏျပန္ၾကမည့္သူတိုင္းက မိမိဇာတိ ျပန္ေရာက္လွ်င္ ဘယ္အရာေတြကို ဘယ္သူေတြႏွင့္ လုပ္ေဆာင္မည္၊ ဘယ္ေနရာေတြကို ဘယ္သူေတြႏွင့္ သြားမည္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးထား၊ အားခဲထား၊ ႀကိဳတင္ေတြးေတာ ရင္ခုန္ၾကၿပီးသား ျဖစ္ၾကသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ေလာင္းလံုးၿမိဳ႕နယ္ ကဒက္ငယ္ဆိပ္ရြာသား အသက္ ၃၁ အရြယ္ ကုိမင္းမင္းဦးသည္လည္း အမ်ားနည္းတူ ႀကိဳစိတ္ကူး ထားသည္မွာ သႀကၤန္ ရြာျပန္လွ်င္ ရြာမွသူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင့္အတူ မိမိတို႔ရြာႏွင့္ အလွမ္းနီးလွၿပီး အြန္လိုင္းတြင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေရပန္းစားေနေသာ ဖိုးဖိုးေက်ာက္ ကမ္းေျခကဲ့သို႔ေသာ ကမ္းေျခမ်ားသို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုသြားၾကမည္ဟု ျဖစ္သည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အတူလုပ္ကိုင္ၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္လည္း ယင္းသို႔ တိုင္ပင္ထားၾကၿပီးေနာက္ ဇာတိေျမျပန္ေရာက္ေသာအခါ သြားလည္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားက ယခင္ အခင္းအက်င္း ႏွင့္ မတူေတာ့ေပ။

ထိုထက္ပိုဆိုးသည္မွာ သူ႔အား သူငယ္ခ်င္းမ်ား က ဧည့္သည္ကဲ့သို႔ ဆက္ဆံၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“ေရာက္ခါစက ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ကို သြားရမွာေတာင္ နည္းနည္းရွိန္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထား၀ယ္ သြားရင္ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ဖမ္းခံရမယ္ေနာ္။ တစ္လမ္းေမာင္း ေတြရွိေနတယ္ဆိုေတာ့။ မသြားရဲ ေတာ့ဘူး။ အရင္က တစ္လမ္းေမာင္းက ရွိမွမရွိေသးတာ”ဟု ကိုမင္းမင္းဦးက ဆိုသည္။

“စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာ နာေရးကူညီမႈအသင္းတို႔၊ လူပ်ိဳအပ်ိဳအသင္းေတြဆိုရင္ နင္ကရြာကို ခဏလာတဲ့ သူပဲ။ လာတုန္းေလး ရပ္ရြာကိစၥေတြ လိုက္လုပ္ေပးလို႔ ေျပာၾကတာ။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္က ဧည့္သည္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္ေပါ့ေနာ္”ဟု ကိုမင္းမင္းဦးက ဖြင့္ဟသည္။

ကိုမင္းမင္းဦးတစ္ေယာက္တည္းသာ ထိုသို႔ ဆက္ဆံခံရသည္ မဟုတ္ပါ။

ရပ္ေ၀းေျမျခားမွ ဇာတိေျမ ေခတၱ ျပန္လာသူ အားလံုးနည္းပါးက ကိုမင္းမင္းဦးကဲ့သို႔ပင္ အနည္းႏွင့္ အမ်ား ဆက္ဆံခံရသည္ ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ရပ္ေရးရြာေရးကိစၥမ်ား ေျပာဆိုတိုင္ပင္ၾကလွ်င္ ရပ္ေ၀းမွ ခဏျပန္လာသူက ထဲထဲ၀င္၀င္ လက္သီး လက္ေမာင္းတန္းကာ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ ၾကပါ။ ဖယ္က်ဥ္ထားသည္ မဟုတ္သည့္တိုင္ သူတို႔သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ အလုပ္ခြင္သို႔ျပန္ၾကမည့္ ဇာတိရြာကို ေခတၱလာသည့္ ဧည့္သည္မ်ားအျဖစ္ အားလံုးက သတ္မွတ္ ဆက္ဆံေျပာဆိုၾကသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါ သည္။

“ဧည့္သည္လိုမ်ိဳး ဆက္ဆံခံရတဲ့အျပဳအမူမ်ိဳး တစ္ခါတစ္ရံေတြ႕ရတဲ႕အခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထဲ မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္က ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့လည္း သူတို႕အေနနဲ႕ ဆင္ျခင္လိုက္တာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ သူတို႕တမင္တကာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႕လည္း ကိုယ္က နားလည္မိတယ္”” ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံ မဟာခ်ိဳင္ကေန ဇာတိေျမ ၿမိတ္ၿမိဳ႕သို႔ သၾကၤန္တြင္ ေခတၱ ျပန္လာသည့္ အသက္ ၃၂ ႏွစ္ရွိ ကိုသက္ပိုင္က ေျပာသည္။

တခ်ိဳ႕ကမူ မိမိဇာတိ ေခတၱျပန္ခ်ိန္တြင္ အရာအားလံုးက သူစိမ္းျပင္ျပင္။

ယခုႏွစ္သႀကၤန္တြင္ မြန္ျပည္နယ္ ဇာတိရြာသို႔ ျပန္ျဖစ္သည္ဆိုေသာ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ ေအာင္သုခ ရပ္ကြက္ေန အသက္ ၅၀ အရြယ္ ဦးမ်ိဳး၀င္းသည္လည္း ရြာတြင္ မိမိမည္သူမည္၀ါပါဟု ျပန္မိတ္ဆက္ေနရ ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။

“ငယ္ငယ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ႐ွိေတာ့တယ္၊ အရာအားလံုးက စိမ္းသလို ျဖစ္ေနတယ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကလြဲၿပီး က်န္တာအသစ္လို ခံစားရတယ္”

သႀကၤန္တြင္ ဇာတိရြာ ေခတ္ၱျပန္ခ်ိန္ ဦးမ်ိဳး၀င္း ကဲ့သို႔ႀကံဳေတြ႔ရသူ မ်ားစြာ ရွိပါလိမ့္မည္။ အထူးသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ရပ္ေ၀းတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ ၾကသည့္ သက္လတ္ပိုင္းႏွင့္ သက္ႀကီးပိုင္းတို႔၏ ဇာတိျပန္ခရီးသည္ ပို၍ ဧည့္သည္ႀကီး ဆန္ေနတတ္ ေလသည္။

“ကိုယ္ ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ကို သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး”ဟု ဦးမ်ိဳး၀င္းက ဆိုေလသည္။     ။

တနသၤာရီသတင္းအဖြဲ႕