လစၥဘြန္းသြားေတာလား – ၂

0
730

ဘိလပ္မဟာတန္း ေက်ာင္းသား – ၁၁

လစၥဘြန္းသြား ေတာလားကို သတၱဳခ်ၾကည့္ေတာ့ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ အခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

ေဖာ္ေရြေသာ လူမ်ား၊ ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အအုံႏွင့္ ေရွးေဟာင္း အႏွစ္သာရ ကို ထိန္းသိမ္းထားျခင္း၊ ခရီးသြား လုပ္ငန္းႏွင့္ တပါတည္း ေပၚတူဂီတို႔၏ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ျပသြားျခင္း၊ ပင္လယ္စာကို ေကာင္းမြန္ အဆင့္မီစြာ ျပင္ဆင္ေရာင္းခ် ႏိုင္ျခင္း တို႔ ျဖစ္သည္။

တကယ္ေတာ့ ေပၚတူဂီမွာ ဥေရာပ ေတာင္ပိုင္းက်သျဖင့္ ရာသီဥတု ေႏြးမည္ဟု ခန္႔မွန္းခဲ့ေသာ္လည္း ထင္သေလာက္ မေႏြးပါ။ ေရာက္သည့္ ေန႕က ညစာထြက္စား ေတာ့ အေႏြးထည္ ၀တ္မလာ။ အဂၤလန္ တြင္ ေနခဲ့သမွ် အေႏြးထည္မ်ား မလြတ္တမ္း ၀တ္ခဲ့ရေသာ ၀ဋ္မွ ကၽြတ္ၿပီဟု စိတ္ထဲ ႀကိတ္ ေႂကြးေၾကာ္ကာ ပုံမွန္အက်ႌျဖင့္သာ အျပင္ထြက္ခဲ့သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ညပိုင္း ကိုးနာရီက ေက်ာ္ေနေပၿပီ။ အျပင္ေရာက္ခါစတြင္ သိပ္မသိသာလွေသာ္လည္း ဥေရာပ ေဆာင္း၏ အစြန္အဖ်ား အ႐ိုက္အခတ္ကို ေတာ့ ခံလိုက္ရေသးသည္။ ပိုဆိုးသည္မွာ လမ္းေဘးလဟာျပင္တြင္ ခင္းထားေသာ စားပြဲတြင္ ထိုင္ျဖစ္သြားသည္။

ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္သည္က တစ္ ေၾကာင္း၊ အျပင္ေလ႐ွဴလိုသည္က တစ္ေၾကာင္း ေၾကာင့္ အျပင္တြင္ ထိုင္မိသြားျခင္း ျဖစ္ သည္။ ေဘးတြင္ အပူေပး မီးလုံးမ်ားရွိ ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ ေအးလာ သည္။

ထိုေၾကာင့္ တဖက္ကလည္း ငါးေပါင္း ႏွင့္ အခ်ဥ္ရည္ကို အရသာခံရင္း အေအး ဒဏ္ကို အံတုရသည္။

ထိုစဥ္ လူႏွစ္ဦးက ဆက္တိုက္ဆို သလို ေဆးေျခာက္လာေရာင္းေလသည္။ ပထမတစ္ဦးလာေမးေတာ့ ဘာမွန္းမသိ။ သို႔ေသာ္ ဒီအတိုင္း ဇြတ္တရြတ္ေတာ့ လာမေရာင္း။ ေဆးလိပ္ေသာက္လားဟု အရင္ေမးသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ေဆးလိပ္ ဘူးလည္း တင္ထားရာ မေသာက္ဟုလည္း မေျပာသာ။ ေသာက္ပါသည္ဟုသာ ေျဖရသည္။

ထိုအခါ လူအနားကပ္ကာ ခပ္တိုး တိုးေလး ေမးရင္း ေဆးေျခာက္ ယူမလား ဟု ေမးေတာ့သည္။ ပထမတစ္ဦးက်ေတာ့ သိပ္ပီပီသသ မၾကားလိုက္သျဖင့္ ဘာလာေရာင္းမွန္းမသိ။ သိပ္သဲသဲကြဲကြဲ သာ မၾကားေသာ္လည္း အလိုအေလ်ာက္ ပင္ ျငင္းလိုက္မိသည္။ ေနာက္တစ္ဦးက် ေတာ့ ေဆးေျခာက္ယူမလား၊ ေကာင္း တယ္ ဘာညာကို ေသခ်ာၾကားလိုက္သည္။ နည္းနည္းေတာ့ ေခါင္းနပန္းႀကီးသြား သည္။ ထိုင္ေနေသာ လမ္းေဘးစားပြဲကေန ၾကည့္ပါက ေရွ႕တစ္ဘေလာက္စာေလာက္ တြင္ ရဲေတြ ရွိသည္ကိုး။

သို႔ေသာ္ ေနာက္မွ သိသည္။

ေပၚတူဂီတြင္ ေဆးေျခာက္ကို ေဆး ၀ါးျဖစ္ အနည္းငယ္ေရာင္းခြင့္ျပဳထား သည္မွာ မၾကာေသး။ တစ္ကိုယ္ေရသုံး ေဆးေျခာက္ ပထမအႀကိမ္ မိပါက ေပၚတူဂီတြင္ ျပစ္ဒဏ္မသင့္။ သုံးႏိုင္စြဲ ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္ခါထပ္ခါ အႀကိမ္ႀကိမ္မိရင္ေတာ့ ေဆးမႈျဖစ္သြား ႏိုင္သည္။

တကယ္ေတာ့လည္း မူးယစ္ေဆး အနည္းငယ္မိေသာ သူမ်ားကို တိုးတက္ ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ မူးယစ္သားေကာင္ အျဖစ္သာ သတ္မွတ္ၿပီး ဖမ္းဆီးျခင္း မျပဳ ေတာ့။ ဖမ္းဆီးျခင္းအစား ပညာေပးျခင္း၊ ေဆးျပတ္ေအာင္ျဖတ္ေပးျခင္း၊ လူ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြင္း ၀င္ဆန္႔ေအာင္ ကူညီေပးျခင္းတို႔ျဖင့္ ဆန္းသစ္လုပ္ ေဆာင္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္မူ ေဆးသုံးမႈကို အမိႈက္ေကာက္ျခင္း ကဲ့သို႔ ေသာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ နာရီ သတ္မွတ္ လုပ္ေဆာင္ေစျခင္းတို႔ျဖင့္ ျပစ္ဒဏ္ေပးေလ့ရွိသည္။ ေထာင္ေတာ့ မခ်။

ေနာက္တစ္ခုမွာ အလြန္ေဖာ္ေရြၿပီး စကားမ်ားလွေသာ စားပြဲထိုးျဖစ္သည္။ ေမးသမွ်ရွင္းျပရွာေသာသူ ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္စကားကိုလည္း ေရေရလည္ လည္ ေျပာႏိုင္သည္။ ေပၚတူဂီအသံ မေပါက္သျဖင့္ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံမွ ျဖစ္ေလသည္။

ကိုယ္ေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မွန္း သိေသာ္လည္း ေအးေဆး။ ပုံၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ပင္။ အလုပ္လုပ္ေနသည္ မွာလည္း သြက္သြက္လက္လက္ ရွိလွ သည္။

ေနာက္တစ္ရက္ၾကေတာ့ ကမ္းေျခ ကို လိုင္းကားစီးသြားသည္။

နာမည္ႀကီးကမ္းေျခဆို၍ သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အရင္အပတ္ က ေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ေျခာက္ကပ္ကပ္။ ကမ္းနားတြင္ သစ္ပင္ေတြ မရွိသေလာက္။ ေမာင္းမကန္ႏွင့္ အေတာ္ကို ကြာလွသည္။

ကမ္းေျခတြင္ဆိုင္မ်ားေတာ့ ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြန္တိန္နာမ်ားကို ဆိုင္လုပ္ ထားသည္။ ဆိုင္မ်ားအားလုံးကေတာ့ ယာယီပုံစံမ်ား ေဆာက္ထားၾကသည္။ အားလုံး ျဖဳတ္လို႔ တပ္လို႔ လြယ္မည့္ သေဘာျဖစ္သည္။

ကမ္းေျခက သဲေသာင္ပင္ မျမင္ရ သေလာက္။ ေရတိုက္စားမည္စိုး၍ ထင္ သည္။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္ ေတြလည္း စီထားလိုက္ေသးသည္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခႏွင့္ မတူဘဲ ျမစ္ကမ္းႏွင့္ ပိုတူလွသည္။ ပင္လယ္ႀကီးကိုေတာ့ အားနာလွသည္။

ပင္လယ္စာ အစားအေသာက္ ကေတာ့ ေစ်းႀကီးသေလာက္ ေကာင္းလွ သည္။ ေစ်းႀကီးသည္ ဆိုေပမဲ့ ျပင္သစ္၊ အဂၤလန္တို႔ ထက္ေတာ့ ေစ်းသင့္ပါသည္။ လစ္ၥဘြန္းၿမိဳ႕တြင္းတြင္ ယူ႐ို ၂၀ ခန္႔က် ေသာ ပင္လယ္စာတစ္ပြဲကို ၁၅ ယူ႐ိုခန္႔ ေစ်းက်သင့္သည္။ ေစ်းအႀကီးဆုံး ဟင္းလ်ာ မွာ ေက်ာက္ပုစြန္၊ ဂဏန္းႀကီး၊ ပုစြန္၊ ရွပ္ခ႐ုႏွင့္ ခုံးေကာင္တို႔ ပါေသာ ပင္လယ္စာ ေပါင္း ဟင္းလ်ာျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဦးစာ စားႏိုင္ေသာ ပြဲႀကီးကို ၆၅ ယူ႐ိုဟုဆို သည္။ ျမန္မာေငြျဖင့္ဆိုပါက တစ္သိန္း ႏွစ္ေသာင္းက်ပ္ခန္႔ ရွိသည္။

ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရြးၿပီး အျပင္ဘက္ တြင္ ခင္းထားေသာ ခုံတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ဆိုေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက အျပင္တြင္ တကယ္ထိုင္မည္ေလာဟု လာေမးသည္။ နည္းနည္းေအးေန၍ ေလလည္း တိုက္ေန သျဖင့္ ထိုသို႔ေမးျခင္းျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ေရာက္မွေတာ့ ပင္လယ္ဆားငံ ေငြ႕မခံစားဘဲ အခန္းထဲ သြားထိုင္ရမွာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏိုင္ လွသျဖင့္ အျပင္တြင္ ထိုင္ရန္သာေရြး လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီေလာက္အေအး မ်ား အဂၤလန္နဲ႔ စာရင္ အေပ်ာ့ေပါ့ဟု ေတြးလိုက္ၿပီး တကယ္ထိုင္မည္ဟု ခပ္တည္တည္ပင္ ေျပာလိုက္သည္။ တကယ္လည္း အဂၤလန္ႏွင့္စာရင္ မေအး လွပါ။

ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ရွပ္ခ႐ုေပါင္း တစ္ပြဲ၊ ေဒသထြက္ Super Bock ဘီယာ တစ္ခြက္ဆို လုံေလာက္ၿပီ ျဖစ္သည္။ စုစုေပါင္း ယူ႐ို ၂၀ ေလာက္ေတာ့ က်မည္။

ဘီယာတစ္ခြက္ႏွင့္ ေပါင္မုန္႔ ေလးငါးတုံးပါေသာ ေပါင္မုန္႔တစ္ပန္းကန္ အရင္ လာခ်ေပးထားသည္။ ေပါင္မုန္႔က အလိုအေလ်ာက္ ပါၿပီးသား ျဖစ္မည္။ သိပ္မၾကာခင္တြင္ မွာထားေသာ အစား အေသာက္မ်ား ေရာက္လာသည္။

စားေသာက္ရင္း ေစာေစာကအံတု ခဲ့ေသာ အေအးဒဏ္ကို အရႈံးေပးရေတာ့ မလိုျဖစ္လာသည္။ ဆားေငြ႕ပါေသာ ပင္လယ္ေလႏွင့္ လမ္းခြဲရမလို ျဖစ္လာ သည္။ ပုံမွန္အေအးဆို သိပ္မသိသာေသာ္ လည္း ၾကာရွည္ အေအးထဲတြင္ ထိုင္ေန သျဖင့္ ပိုေအးလာသည္။ ေလတိုက္လွ်င္ ပိုဆိုးသည္။ ခက္သည္က ပင္လယ္ဆို ေတာ့လည္း ေလက ၿငိမ္လွသည္ မရွိေလ။

ထိုေၾကာင့္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ရွိလွေသာ စားပြဲထိုးေလးကိုေခၚရင္း အထဲကို ျပန္ေျပာင္းရေတာ့သည္။ ေဆာ္ရီး၊ မရေတာ့ဘူး ေအးလာၿပီ ဆိုေတာ့ သူကလည္း ရယ္ရယ္ေမာေမာပင္ စားေသာက္ ဖြယ္ရာမ်ားကို အတြင္းသို႔ ေျပာင္းေပး သည္။

ထိုေန႔က ေန႔လယ္ကတည္းက ကမ္းေျခေရာက္ေနတာ ညေနေစာင္း လမ္းမီးတိုင္မ်ားတြင္ ေရာင္နီမီးမ်ား ထြန္းလာမွ ျပန္လာျဖစ္သည္။ သုံးေလးလၾကာ လြမ္းေနေသာ ပင္လယ္လိႈင္းသံ မ်ား၊ ပင္လယ္စာမ်ား၊ ဆားေငြ႕ပါေသာ ေလမ်ားက ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဇာတိေျမကို အလြမ္းေျပေစပါသည္။

လစ္ၥဘြန္းတြင္ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ခဲ့ သည့္ အလုပ္တစ္ခုမွာ ဓာတ္ရထားစီးျခင္း ျဖစ္သည္။

လစ္ၥဘြန္းဟုဆိုလိုက္လွ်င္ ဓာတ္ရထားက တြဲပါၿပီးသား ျဖစ္သည္။

လစ္ၥဘြန္းၿမိဳ႕ရွိ ဓာတ္ရထားလိုင္း မ်ားတြင္ အမွတ္ ၂၈ လိုင္းမွာ ေရွးအက် ဆုံး ျဖစ္သည္။ ၁၈၇၃ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ကတည္းက စတင္ခဲ့ေသာ ဓာတ္ရထားလိုင္း ျဖစ္သည္။ ယေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ နီးပါး ၾကာ ေအာင္ ဆက္တိုက္ေျပးဆြဲ ေနႏိုင္ဆဲ ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕တြင္း ခရီးသြားမ်ားလည္း စီးနင္း ေနဆဲျဖစ္သည္။

ျပင္ပခရီးသြားဧည့္သည္မ်ား အတြက္မူ ႐ိုး႐ိုးၿမိဳ႕တြင္းေျပး ခရီးသြား ဓာတ္ရထားကိုလည္း စီးနင္းႏိုင္သလို ကမာ္ၻလွည့္ခရီးသြားမ်ားအတြက္ အထူး စီစဥ္ထားသည့္ ၿမိဳ႕တစ္ပတ္ခရီးကိုလည္း စီးႏိုင္သည္။

႐ိုး႐ိုးၿမိဳ႕တြင္းေျပး ဓာတ္ရထားမွာ တစ္ခါစီး ၂.၉ ယူ႐ိုက်သင့္သည္။ ၿမိဳ႕တစ္ပတ္စီး ရထားမွာ ယူ႐ို ႏွစ္ဆယ္ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕တစ္ပတ္စီးရထားသည္ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ေလးငါးေနရာခန္႔ ရပ္နားေလ့ရွိၿပီး ယင္းေနရာမ်ားတြင္ ေခတ္ၱဆင္းက်န္ခဲ့ၿပီး ထိုေနရာမ်ားတြင္ တစ္ပတ္လွည့္ၾကည့္၊ ထိုေနာက္ ေနာက္ထပ္ လာသည့္ ရထားကိုတက္စီး စသည္ျဖင့္ တစ္ေနကုန္ စီးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားသည္။ လက္မွတ္ကိုေတာ့ သိမ္းထားရန္ လိုသည္။

ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ သမိုင္း၀င္ ေနရာမ်ား အေၾကာင္းကိုလည္း ဓာတ္ရထား စီးရင္း နားၾကပ္ျဖင့္ နားေထာင္ႏိုင္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္း မ်ား၊ နန္းေတာ္ရာ ေနရာမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးကာလမွ သမိုင္း၀င္ေနရာ ႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား အေၾကာင္းကို လည္း ဆက္စပ္ကာ ရွင္းျပသြားသည္။ 

ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္း တစ္ေလွ်ာက္ တည္ေထာင္ထားေသာ လစၥဘြန္းၿမိဳ႕တြင္ ၿမိဳ႕တြင္း ခရီးသြားရန္ ေရွးယခင္က ဓာတ္ရထားသည္သာ အဓိကအားထား ရာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႔ ေခတ္တြင္ ေတာ့ ေျပာင္းလဲလာၿပီ ျဖစ္သည္။ ဘတ္စ္ကားမ်ား၊ ကိုယ္ပိုင္ကားမ်ား၊ တကၠစီမ်ားက ၿမိဳ႕တြင္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ ေရးတြင္ ေနရာယူလာၿပီ ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ မူလလက္ေဟာင္း ဓာတ္ ရထားကိုေတာ့ အႏွစ္သာရမပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ယင္း ဓာတ္ရထားျဖင့္ပင္ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၀င္ ေငြ ရေအာင္ ဖန္တီးထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ားမွာ ဓာတ္ရထား မစီးရင္ ေနပါေစ ဓာတ္ရထားႏွင့္ေတာ့ ဓာတ္ပုံ တြဲ႐ိုက္ၾကသည္။ ရထားမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္၏ မင္းသားႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။

လစၥဘြန္းခရီးသြားမွ သင္ခန္းစာ ယူစရာမ်ားစြာ ရခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လာေသာသူမ်ားအဖို႔ ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ခရီးသြားေနရာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဥေရာပတြင္ ထိပ္တန္း ခရီးသြားေနရာ ျဖစ္လာၿပီ ျဖစ္သည္။ နယ္သာလန္ႏိုင္ငံရွိ အက္စတာဒန္ၿမိဳ႕ၿပီးလွ်င္ ခရီးသြားမ်ား အတြက္ ဟိုတယ္၊ တည္းခိုခန္း အငွားရမႈ ရာႏႈန္းအမ်ားဆုံး ၿမိဳ႕မွာ လစၥဘြန္းျဖစ္ လာၿပီျဖစ္သည္။

ပင္လယ္စာ၊ ေရွးေဟာင္းေမြအႏွစ္ ႏွင့္ ေဖာ္ေရြေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔က ခရီးသြားတို႔အတြက္ ဆြဲေဆာင္ရာ ေနရာ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ကမာၻ့ကုန္သြယ္ ေရးၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး အျဖစ္မွ တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာခ်ိန္တြင္ အျခားတိုင္းျပည္ ၀င္ေငြ ရွာမည့္နည္းကို ေတြ႕သြားခဲ့ သည္။

သို႔ေသာ္ ျပႆနာမ်ားကလည္း ေစာင့္ေနသည္။

ညပြဲေစ်းတန္းႏွင့္ ယမကာဆိုင္မ်ား ေပါမ်ားရာ ၿမိဳ႕လယ္တြင္ အမိႈက္၊ အန္ဖတ္ ႏွင့္ က်င္ငယ္နံ႕ ျပႆနာမ်ားက လက္ရွိ လစၥဘြန္းၿမိဳ႕ေတာ္သားမ်ားကို စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနသည္။

အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ခရီးသြားမ်ား မလိုဟု ပင္ ေျပာလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

စာေရးသူမွာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘရစၥတို ၿမိဳ႕ရွိ ဘရစၥတိုတကၠသိုလ္တြင္ ျပည္သူ႔ ေရးရာ မူ၀ါဒမဟာဘြဲ႕  (MSc Public Policy) အတန္း တက္ေရာက္ သင္ယူ ေနေသာ ထား၀ယ္ေဒသခံတစ္ဦး ျဖစ္ သည္။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ က်င့္သုံးေနေသာ တကၠသိုလ္ပညာေရးပုံစံကို တို႔ထိ ျမည္း စမ္းႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ထုံးတမ္း ဓေလ့မ်ားကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း နားလည္ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ရန္ ယခု အခန္းဆက္ ဒိုင္ယာရီကို (တစ္လ ႏွစ္ႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ ကဲ့သို႔) အလ်င္းသင့္သလို ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဖစု