ေနာက္ပိုး

0
259

ခ်စ္ရသည့္ ေကာင္မေလးေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ကာ ပိုးပန္း သည့္ေခတ္ . . . ေဟာင္းက်န္ရစ္ၿပီလား။

ထား၀ယ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးကေတာ့ သူ႔ေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ ပိုးသူဆိုလွ်င္ “တာ့တာပဲ”ဟု ေျပာလာသည္။

“အေနာက္ကေန လိုက္ေျပာတာမ်ိဳး ကေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အိေျႏၵ ပိုင္းအရလည္း ထိခိုက္တယ္ေလ။ အဲလို မ်ိဳး လိုက္ေျပာခံရရင္လည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သိကၡာက်တယ္လို႔ ခံစားရတယ္”ဟု ထိုေက်ာင္းသူေလးက ဆိုလာသည္။

ေခတ္အေျခအေနအရ အျခား ပ်ိဳကညာတို႔သည္လည္း သူမ ခံယူခ်က္ အတိုင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ ယခုေခတ္ ကား ကမၻာ့ရြာေခတ္၊ လက္ကိုင္ဖုန္း ေခတ္၊ အိုင္တီနည္းပညာ ထြန္းကား ဖြံ႔ထြားလြန္းသည့္ေခတ္။

“ကိုယ္စိတ္၀င္းစားတဲ့သူနဲ႔ ယံုၾကည္ မႈရွိေအာင္ လူမႈကြန္ရက္မွာ အရင္ေျပာ ၿပီးေတာ့မွ အျပင္မွာ ေတြ႔ၾကတာမ်ား တယ္” ဟု ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ေန အသက္ ၂၁ အရြယ္ ကိုခ်စ္ခင္ ဆိုလာသည္။

လက္ရွိ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္၊ ၄ ထိပ္စီးႏွင့္အထက္ ကိုကိုေနာက္ပိုးႀကီး တို႔ေခတ္ႏွင့္ မတူေတာ့။

ထိုကိုကိုေနာက္ပိုးႀကီးတို႔ ေခတ္က  Facebook, Viber, Link စသည့္ အိုင္တီ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္ မဆို ထား၊ သာမန္ တယ္လီဖုန္းေလးႏွင့္ပင္ ခ်စ္သူကို ပိုးခြင့္ မရခဲ့ၾက။

“ကိုယ္ေတြ ေခတ္တုန္းက ေကာင္ မေလးတစ္ေယာက္ကို စာလိုက္ေပးတာ ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာရတာ မလြယ္ ဘူး။ ေတာ္ရံုဇြဲနဲ႕ေတာ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျဖကိုရဖို႕ မလြယ္ ဘူး”ဟု ၿမိတ္ၿမိဳ႕သား ကိုဦးက ေျပာသည္။

အသက္ ၄၂ ႏွစ္ရွိ ကိုဦးတို႔ ေခတ္က ပိုးသူႏွင့္ အပိုးခံရသူၾကား ၾကားခံ စက္ပစၥည္း အကူအညီ လံုး၀မရွိ။

လူေအာင္သြယ္ ရွိေကာင္းရွိမည္။ ေအာင္သြယ္ေတာ္ မရွိလွ်င္ ကိုယ့္ လက္ရံုးရည္၊ ႏွလံုးရည္အျပင္ ေျခသလံုး ကိုပါ အားကိုးရသည့္ေခတ္။ ကိုဦးတို႔ လူငယ္ေခတ္က ေကာင္မေလးေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ပိုးရသည့္ေခတ္။

တနသၤာရီတိုင္း၏ ၿမိဳ႕ျပ၊ ေက်းလက္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို လိုက္ပိုးရန္ စက္ဘီးတစ္စီး ရွိထားရ သည့္ေခတ္။

ကိုယ္ပိုးေနသည့္ ေကာင္မေလး ေက်ာင္းသို႔၊ က်ဴရွင္သို႔၊ ေစ်းသို႔၊ အလုပ္သို႔၊ စာအုပ္ဆိုင္၊တိတ္ေခြဆိုင္သို႔၊ အလွဴသို႔၊ ဟိုရြာဤရြာသို႔ စက္ဘီးျဖင့္ သြားသည္ကို ေခ်ာင္းေနမည္။ ေနာက္မွ ေျခသလံုးအားကိုးျဖင့္ စက္ဘီးနင္း လိုက္မည္။ ေဖာေရာေသာေရာ စကား၀င္ ေျပာမည္။

စက္ဘီးျဖင့္ တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ကာ မိမိစိတ္၀င္စားေနေၾကာင္း၊ ခ်စ္ေနေၾကာင္း ေကာင္မေလး သိေအာင္ ႏႈတ္အမူအယာ၊ စကားအမူအယာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာ ျပမည္။

အလ်င္းသင့္လွ်င္ အသစ္ယူလာ သည့္ ရည္းစားစာ ေပးမည္။ သို႔မဟုတ္ဘဲ စကားေျပာေကာင္းသူ၊ သတၱိရွိသူ ဆိုက အတင္းဖြင့္ေျပာမည္။

စက္ဘီးျဖင့္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ကာ ခ်စ္ေၾကာင္း ျပမည္။ ခ်စ္ေရး ဆိုမည္။ အေျဖေတာင္းမည္။

“ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရႊစြန္ညိဳ လာလုပ္ေနတတ္တယ္။ ကိုယ္ဘယ္သြား မလဲဆိုတာ အျမဲမ်က္စိေဒါက္ ေထာက္ ၾကည့္ေနျပီး အခြင့္အေရးရရင္ တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္။ ေျပာရဲဆိုရဲတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြက အေတာ္ နည္းၾကတယ္”ဟု အသက္ ၄၀ ႏွစ္ခန္႔ ရွိၿပီျဖစ္သည့္ ၿမိတ္ၿမိဳ႕သူ မစန္းသူက သူမတို႕ အပ်ိဳအရြယ္က ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ ေနာက္ပိုးဓေလ့ကို ျပန္ေျပာပါသည္။

ထိုသို႔ တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္၍ လူပ်ိဳေလးတို႔က အပ်ိဳေလးတို႔အား ပိုးပန္းၾကသည္ကို ထိုေခတ္ ပတ္၀န္း က်င္က အျပစ္ယူေလ့ မရွိပါ။

အပိုးခံရသည့္ ေကာင္မေလးတို႔က လည္း သိက္ၡာက်ရပါသည္ဟု မယူဆ ၾကပါ။ မိမိၾကည္ျဖဴသူ ထိုသို႔တစ္ေကာက္ ေကာက္လိုက္ပိုးပါက တိုးတိတ္တိတ္ ရင္ခုန္၊ ရင္တုန္ေပ်ာ္ျမဴး ၾကည္ႏူး ဂုဏ္ယူ။

“အပိုးခံရတာေတာ့ မ်ားသား။ ရင္ခုန္စရာဆိုတာထက္ စိတ္လႈပ္႐ွား တာေပါ့ ရည္းစားစကားေျပာခံရရင္။ အစ္ကိုေတြနဲ႔လည္း သူတို႔ေတြ ရန္ျဖစ္ရ တာ ခဏခဏ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဂုဏ္ယူ သလိုလိုေပါ့ အဲ့ခ်ိန္က”ဟု ေကာ့ေသာင္း ေအးရိပ္ၿငိမ္ရပ္ေန အသက္ ၃၀ အရြယ္ မသဇင္က ေျပာသည္။

ယင္းသို႔ ပိုးသူ၊ အပိုးခံရသူတိုင္းတြင္ ယခုထိ ေမ့မရႏိုင္ေသာ တိုက္ဆိုင္ တိုင္း သတိရလာတတ္ေသာ လြမ္းေမာ ဖြယ္၊ ရင္ခုန္ဖြယ္၊ ၀မ္းနည္းဖြယ္၊ ၾကည္ႏူး ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ အေတြ႔အႀကံဳကိုယ္စီ ရွိေန တတ္ပါသည္။

ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သား ကိုခ်စ္ခင္၏ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္အပ်က္ကား စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းလြန္းပါသည္။

ေဆာင္းတြင္း မနက္ေျခာက္နာရီ ခန္႔၊ ခ်စ္သူေနာက္က တစ္ေကာက္ ေကာက္ လိုက္ပိုးရန္ ဇဲြေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ အိပ္ယာကထ။ လူျပတ္သည့္လမ္း ေဆာင္းႏွင္းေဖြးေဖြးၾကားတြင္ ထိုင္။ လူသြားလူလာလည္းမရွိေတာ့ ခ်စ္သူႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္။ ပိုင္ၿပီဟု စိတ္ကူးဖဲရိုက္ရင္း ခ်စ္သူလာမည့္လမ္း ကို ေမွ်ာ္ေယာင္ယမ္းေနခ်ိန္..၊

“ေခြးလုိက္ဆြဲလို႔ ထြက္ေျပးရတာ ေဆာင္းတြင္းၾကီး ေခြ်းေတာင္ျပန္လို႔”

တခ်ိဳ႕ကလည္း မိမိခ်စ္သူေကာင္ မေလးကို ပိုးခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ ေရွ႕ေနာက္ ခ်ိန္ဆမေန။

ၿမိတ္သား ကိုဦးတစ္ေယာက္ မိမိပိုး ေနသည့္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ အိမ္ျပန္ ခရီးကို ကားဂိတ္သို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ႏွင့္အတူ ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္မိရာမွ ေကာင္မေလး ကားေပၚတက္ေသာ္ စိတ္ မထိန္းႏိုင္။

စက္ဘီးကို ေသာ့ခတ္ကာ ကား ေနာက္ၿမီးခိုတဲြေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကလည္း အတူတဲြ။

ကားတြယ္စီးရင္း ေကာင္မေလးကို ခိုးခိုးၾကည့္၊ ခရီးက ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ရင္း ေကာင္မေလးရြာေရာက္ေတာ့ မိုင္ ၂၀ ေက်ာ္။

အျပန္ကားက မရွိ၊ ဆိုင္ကယ္ တက္ၠဆီေခတ္လည္း မဟုတ္။ ညအိပ္ရန္ လည္း အသိအိမ္မရွိ။

အတူပါသူငယ္ခ်င္း၏ ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္ ဆဲဆိုသံကို နာခံရင္း၊ ဆာ ေနသည့္ ဗိုက္ကို ႀကံဳသည့္ဆိုင္တြင္ ေရေႏြး ၾကမ္း၊ လက္ဖက္သုပ္ေလးျဖင့္ ျဖည့္တင္းရင္း ၿမိဳ႕ျပန္ခရီးရွည္ကို ေျခလ်င္ဒိုး။

ဆယ္မိုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ျပီးမွ ၀က္တင္ကားျဖင့္ ျမိဳ႕ကို လမ္းၾကံဳလိုက္ခဲ့ ရသည့္ မိုးမျမင္ေလမျမင္ ေနာက္ပိုး ေန႕ရက္ေတြ။

“ေကာင္မေလးက အဲဒီမွာ သနား အေျဖေပးလိုက္တယ္”ဟု ကိုဦးက ျပန္လည္ စၿမံဳ႕ျပန္ပါသည္။

ယခုေခတ္ကား စက္ဘီးေခတ္ မဟုတ္ေတာ့။ ဆိုင္ကယ္ တ၀ီတီေခတ္။ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ သြားေနသည့္ ေကာင္ မေလးကို ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ လိုက္ပိုးၾက သည္ရွိေသာ္လည္း အႏၲရာယ္မ်ားလွ သည့္ေခတ္။

ထို႔အတူ ယင္းသို႔ ဆိုင္ကယ္ တ၀ီ၀ီျဖင့္ ေဘးျခင္းယွဥ္ေမာင္းကာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပိုးလွ်င္ သရုပ္ပ်က္သည္၊ စရိုက္က်သည္၊ သိကၡာ က်သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆလာၾကသည့္ ေခတ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေလၿပီ။

“ေနာက္ကေန စကားလိုက္ေျပာတာ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ လိုက္ေျပာဖို႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ ခဲယဥ္းသြားတယ္” ဟု ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သား ကိုခ်စ္ခင္ ဆိုလာသည္။

တစ္ခ်ိန္က ေနာက္က တေကာက္ ေကာက္ လိုက္ပိုးခံခဲ့ရဖူးသည့္ ေကာ့ေသာင္း ေအးရိပ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္သူ မသဇင္သည္လည္း ယခုေခတ္တြင္ တေကာက္ေကာက္ ေနာက္ပိုးေလးမ်ားကို မေတြ႔ရေတာ့ဟု ဆိုသည္။

“ခုေခတ္က လိုက္ပိုးစရာမလို ေတာ့ဘူး၊ ဖုန္းနဲ႔ ဆက္သြယ္ရံုပဲေလ”ဟု မသဇင္က ဆိုသည္။

တစ္ခါတရံေသာ ညေနေစာင္းမ်ား တြင္ စက္ဘီးေလးကို ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး စီးေနသည့္ ေကာင္မေလး၏နံေဘး၊ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ႏဲြ႔ႏဲြ႔ေလး စီးေနသည့္ ေကာင္မေလးတေယာက္ေယာက္၏ နံေဘးတြင္ ေနာက္ပိုးေကာင္ေလးက သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့စြာျဖင့္ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား စကားလိုက္ေျပာေနေသာ ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

ထိုသို႔ေသာ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ ၄ ထိပ္စီးႏွင့္အထက္ ေနာက္ပိုး ကိုကိုမ်ား၊ အပိုးခံမမႀကီးမ်ားအတြက္ ငယ္မူငယ္ေသြး ျပန္ၾကြေစေသာ၊ ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးဖူးခဲ့ရသည့္ အတိတ္ကာလကို ျပန္လြမ္းဆြတ္ အမွတ္ရေစေသာ ျမင္ ကြင္းမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

တနသၤာရီသတင္းအဖြဲ႔