လစၥဘြန္းသြား ေတာလား ဘိလပ္မဟာတန္း ေက်ာင္းသား – ၁၁

0
353

တကၠသိုလ္ ပထမေလးလပတ္ အတြက္ ေနာက္ဆုံးစာတမ္းကို ဇန္န၀ါရီ လလယ္တြင္ တင္လိုက္သည္။ ဒုတိယ ေလးလပတ္ေက်ာင္းမ်ား ျပန္မဖြင့္မီ ၾကားကာလတြင္ အားလပ္ရက္ ႏွစ္ပတ္ရသည္။

ထိုေက်ာင္းအားလပ္ရက္ ရာသီသည္ ၿဗိတိန္ရွိ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား မ်ား ခရီးသြားၾကသည့္ရာသီ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအားလပ္ရက္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုမတူ။ ပုံမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာလကုန္ႏွင့္ ဇန္န၀ါရီလ၀န္းက်င္ တို႔တြင္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။

ေက်ာင္းအားရက္တြင္ ဥေရာပကုန္း မႀကီးသို႔ ခရီးထြက္ရန္ ယခင္ကတည္းက လ်ာထားခဲ့သည္။ ယင္းတြင္ ေပၚတူဂီ ႏိုင္ငံ လစ္ၥဘြန္းၿမိဳ႕ကို သြားလည္ရန္လည္း စိတ္ကူးထားခဲ့သည္။

အဂၤလန္အေအးကို ေခတၱေရွာင္ကာ နည္းနည္းေႏြးေသာ ဥေရာပေတာင္ပိုင္း ကိုသြားရန္ ရည္႐ြယ္သည္က တစ္ ေၾကာင္း၊ ပင္လယ္နားနီးနီး သြားလိုသည္ က တစ္ေၾကာင္း၊ ေပၚတူဂီႏိုင္ငံကို စိတ္ ၀င္စားျခင္းေၾကာင့္ကလည္း တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။

ဥေရာပသို႔ ပထမဆုံး ေရာက္ဖူး သည့္ႏွစ္မွာ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ျဖစ္သည္။ ထို ေနာက္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္ ထပ္ ေရာက္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ႀကိမ္စလုံးမွာ သင္ တန္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတက္ရန္ ျဖစ္ သည္။

ယမန္ႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလဆန္းက ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပါရီၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာေသာ ရန္ကုန္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို သြား ေတြ႕လိုက္ေသးသည္။ ထိုစဥ္က ရွန္ဂန္ ဗီဇာဟုေခၚေသာ ဥေရာပကုန္းမႀကီးသို႔ ျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ရာ ေျခာက္လႀကိဳက္သေလာက္သြား ဗီဇာ (Multiple Entry Visa) ရရွိခဲ့သည္။

ထိုေၾကာင့္ ယခု ဇန္န၀ါရီ အေခါက္ တြင္ ဗီဇာ ထပ္ေလွ်ာက္ရန္ မလိုေတာ့။

ရွန္ဂန္ဗီဇာမွာ ဥေရာပကုန္းမႀကီးရွိ ႏိုင္ငံ ၂၈ ႏိုင္ငံကို ႀကိဳက္သေလာက္သြား ႏိုင္ေသာ ဗီဇာအမ်ိဳးအစား ျဖစ္သည္။ ထူးျခားသည္မွာ ယင္း ၂၈ ႏိုင္ငံတြင္ ဥေရာပ သမဂ္ၢအဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ေသာ ၿဗိတိန္ မပါေပ။ ယင္းအျပင္ ဥေရာပအဖြဲ႕၀င္ မဟုတ္ေသာ ေနာ္ေ၀၊ ဆြစ္ဇာလန္တို႔ ကဲသို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ရွန္ဂန္ဗီဇာတြင္ အက်ဳံး၀င္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ ၿဗိတိန္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရ ထားေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား အဖို႔ ရွန္ဂန္ဗီဇာ ေလွ်ာက္ရသည္။ ယင္း သို႔ ေလွ်ာက္ထားရန္လိုေသာ ႏိုင္ငံမ်ား စာရင္းတြင္ ျမန္မာ၊ တ႐ုတ္ စသည့္ႏိုင္ငံ မ်ားပါ၀င္သည္။ ေတာင္ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္ တို႔ကေတာ့ ဗီဇာ ေလွ်ာက္ထားစရာ မလို။

ဇန္န၀ါရီလလယ္တြင္ စာတမ္းတင္ ၿပီးသည္ႏွင့္ ဆြစ္ဇာလန္ကို ခဏ၀င္ သည္။ ယင္းမွတစ္ဆင့္ ေပၚတူဂီၿမိဳ႕ေတာ္ လစၥဘြန္းသို႔ ဆက္သြားသည္။

ေပၚတူဂီမွာ ျမန္မာခရီးသြားမ်ား သြားေလ့သြားထ သိပ္မရွိလွ။ ျမန္မာ ခရီးသြားမ်ားကေတာ့ ျပင္သစ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ပါရီ၊ အီတလီ၊ နယ္သာလန္ စသည့္ ေန ရာမ်ားကို အဓိက သြားေလ့ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ ေပၚတူဂီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ မစိမ္းပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အေစာဆုံး ေရာက္လာေသာ ဥေရာပသားမ်ားတြင္ ေပၚတူဂီတို႔လည္း ပါ၀င္သည္။ ယင္းတို႔ အနက္ ေပၚတူဂီလူမ်ိဳး ဖိလစ္ဒီဘရစ္တို႕ မွာ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ထင္ရွားသည္။

သူ႕ကို ငဇင္ကာဟု ျမန္မာျပည္တြင္ လူသိမ်ားသည္။ ေပၚတူဂီ၏ ၿမိဳ႕ေတာ္ လစ္ၥဘြန္းတြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ၿပီး ရခိုင္ ဘုရင္ထံတြင္ ေၾကးစားစစ္သားအျဖစ္ အမႈထမ္းၿပီးေနာက္ သန္လ်င္တြင္ တစ္ စင္ေထာင္ကာ ဘုရင္လုပ္ခဲ့သည္။

ေနာက္ဆုံး အင္း၀ဘုရင္၏ တပ္ မ်ား တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ခံရၿပီးေနာက္ ၁၆၁၃ ခုႏွစ္တြင္ ရက္ရက္စက္စက္                အသတ္ခံခဲ့ရသည္။

သူ၏ဇာတိ လစ္ၥဘြန္းမွာ ယေန႔ ေခတ္သစ္ေပၚတူဂီ၏ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ တည္ရွိေနၿပီး လူဦးေရ သုံးသန္းနီးပါး ရွိသည္။ ေပၚတူဂီမွာ အျခား ဥေရာပတိုက္ မွ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္လွ်င္ ဆင္းရဲၿပီး ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္မွ တပ္အာဏာသိမ္းကာ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး စတင္ ခဲ့သည္။

အျခားဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ႏႈိင္း ယွဥ္ပါက ေစ်းအနည္းငယ္ခ်ိဳသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ဥပမာ ေလဆိပ္မွ ၿမိဳ႕တြင္း သို႔ ရထားခမွာ ႏွစ္ယူ႐ိုမွ်ပင္ မက်။ ပါရီ မွာဆိုလွ်င္ ၁၀ ယူ႐ိုခန္႔ က်သင့္သည္။ လစ္ၥဘြန္းတြင္ ေလဆိပ္မွၿမိဳ႕တြင္း တက္ၠစီစီးသည့္ ႏႈန္းသည္ပင္ ၁၀ ယူ႐ို ခန္႔သာ ရွိသည္။

ထိုေၾကာင့္ပင္ ေလဆိပ္မွေျမေအာက္ ရထားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္။ လက္မွတ္ ၀ယ္ၿပီး တည္းခိုသည့္ေနရာရွိသည့္ ၿမိဳ႕ တြင္းသို႔ ရထားစီးသည္။ ယင္းေနာက္ မိနစ္အနည္းငယ္ လမ္းေလွ်ာက္သည္။

တည္းခိုသည့္ေနရာမွာ ရန္ကုန္တြင္ တည္းခိုခန္းသာသာမွ်သာရွိေသာေနရာ ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ပါက ေစ်းအေတာ္သက္သာသည္။ ညမိုးခ်ဳပ္ ခ်ိန္မွ ေရာက္သြားသျဖင့္ အနည္းငယ္ ေတာ့ ရွာရခက္သည္။ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ႀကီးမားမား တပ္မထား။ အိမ္အမွတ္တပ္ ထားသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ ေသးေသးေလးသာ ေတြ႕ရသည္။ 

အေတာ္ကို ရွာရလိုက္ရသည္။ လူ ေခၚခလုပ္ကို ႏွိပ္ေခၚလိုက္မွ အေပၚထပ္မွ ဆင္းေျပးလာသည္။ အခန္းေလးခန္းသာ ရွိၿပီး ပထမထပ္တြင္ ဖြင့္ထားေသာ တည္းခိုခန္းေသးေသးေလး ျဖစ္သည္။

ထိုေန႔က အျပင္မွာ ထြက္စားေသာ ညစာမွာ မွတ္မွတ္ရရ ငါးေပါင္း ျဖစ္ သည္။ အရသာ မ်ားမ်ားစားစား မထည့္ ဘဲ ေပါင္းထားေသာ ငါးကို အခ်ည္ျဖင့္ တို႔စားရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထမင္းလည္း ပါသည္။ ငါးကေတာ့ ငါးေသတၱာလုပ္ သည့္ ငါးတစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ထား၀ယ္ အေခၚ “လားငါး”” သို႔မဟုတ္ “ငါးလုံး” တစ္ခုခု ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ငါးသုံးေလးေကာင္ကို ကင္ေပါင္း ေပါင္းထားၿပီး အခ်ဥ္ရည္တို႔ရျခင္း ျဖစ္ သည္။ ထမင္းႏွင့္ အသီးအ႐ြက္အခ်ိဳ႕ လည္းပါသည္။ တစ္ပြဲ ယူ႐ို ၁၀ ၀န္းက်င္ က်သင့္သည္။ ငါးသုံးေကာင္ကင္ထား သည္ကို ျမန္မာေငြ တစ္ေသာင္းခုႏွစ္ ေထာင္ခန္႔ျဖင့္ ေရာင္းေနသည္။ ေရာင္း လို႔ရေအာင္လည္း လုပ္ထားသည္။ ေစ်းက ႏႈိင္းရအားျဖင့္ ႀကီးေနေသာ္လည္း ငါးေကာင္းေကာင္း ငတ္ေနေသာ သူအဖို႔ အတြက္ကေတာ့ တကယ့္ နတ္သဒ္ၶါပင္ ျဖစ္သည္။

ခ်ဥ္စပ္ေနေသာ အခ်ဥ္ရည္ႏွင့္ ငါးအရသာမွာ လြန္လိုက္ဖက္လွသည္။ ဥေရာပတိုက္ရွိ အျခားေနရာမ်ားတြင္ ထို သို႔ေသာ ကမ္း႐ိုးတန္းႏွင့္ကိုက္သည့္   အသားငါးႏွင့္ ခ်ဥ္ရည္တို႔ရဖို႔ သိပ္ကို မလြယ္လွပါ။

ယင္းအစားအစာမွာ ေပၚတူဂီရွိ နာ မည္ႀကီး အစားအစာမ်ားအနက္ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ၿပီး ကမ္ၻာေက်ာ္႐ုပ္သံအစီအစဥ္ အခ်ိဳ႕ ပင္လွ်င္ ထိုအေၾကာင္း ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္ ဖူးသည္။ ယင္းအျပင္ ဆာဒင္းဟု အဂၤလိပ္လိုျဖင့္ ေခၚၾကေသာ ငါးေသတၱာ ကို စီးပြားျဖစ္သာမက ယင္းတို႔ ေဒသ၏ အမွတ္အသား ႐ိုးရာအစားအစာတစ္ခု အျဖစ္ပင္ ေၾကာ္ျငာကာ လူသိေအာင္ လုပ္ထားသည္။

ၿမိဳ႕လယ္တည့္တည့္တြင္ အ၀တ္ အစားေရာင္းေသာ စတိုးဆိုင္မွ် ခမ္းနား စြာ ျပင္ဆင္ထားသည့္ ေရာင္စုံငါး ေသတ္ၱာဘူးမ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္တစ္ခု ကိုလည္း လွ်ပ္တစ္ျပက္ ေတြ႕ခဲ့ေသး သည္။

အခ်ိဳ႕ေသာ ဧည့္သည္မ်ားသည့္ ေနရာမ်ားတြင္လည္း ထိုသို႔ေသာ ငါး ေသတ္ၱာကုန္တိုက္တို႔ ေတြ႕ရတတ္သည္။

ထား၀ယ္၊ တနသၤာရီကမ္း႐ိုးတန္း တြင္ ေပါေပါေလာေလာ ေရာင္းခ်ေနေသာ ငါးေသတ္ၱာငါးတို႔မွာ လစ္ၥဘြန္းတြင္ေတာ့ ေတာ္၀င္ငါး ျဖစ္ေနသည္။

ကိုယ္ေတြဆီမွာလည္း လူအမ်ား ႀကိဳက္ ေတာ္၀င္ငါးျဖစ္လာေအာင္ မည္ သို႔ ထုပ္ပိုး၊ စီမံ၊ ေရာင္းခ်၊ ေၾကာ္ျငာ ၾကပါက ေကာင္းမည္နည္းဟု စိတ္ကူး ယဥ္ၾကည့္သည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းအား ေပးပါသည္ဆိုေတာ့ တနသၤာရီတိုင္း          ေဒသႀကီးအစိုးရက မည္သို႔ေသာ မူ၀ါဒ အိပ္မက္မ်ား ရွိသည္မွာလည္း စိတ္၀င္ တစား ရွိလွသည္။

လစ္ၥဘြန္းတြင္ ပင္လယ္စာႏွင့္ တြဲ လ်က္ ေနာက္ထပ္ နာမည္ႀကီးသည္မွာ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ျဖစ္သည္။ အၫြန္း ေကာင္းေသာ ကမ္းေျခတစ္ခုသို႔ ၿမိဳ႕မွ လိုင္းကား နာရီ၀က္ခန္႔ စီးသြား ျဖစ္ သည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လူက ခပ္ပါးပါး သာ ရွိသည္။ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ ေအးၿပီး ေလတိုက္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ကမ္းေျခကေတာ့ သိပ္မလွ။ သဲေသာင္က နက္ၿပီး လႈိင္းလည္း ထန္သည္။ ေရလည္း မၾကည္လွ။

အဲသည္ ကမ္းေျခကိုမ်ား နာမည္ ႀကီးသတဲ့ေလ။

ကမ္းေျခမွ ကုန္းတြင္းပိုင္းခပ္လွမ္း လွမ္းတြင္ေတာ့ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ခုသ ဖြယ္ အေဆာက္အအုံမ်ား စုစုစည္းစည္း ရွိသည္။ အင္တာနက္အြန္လိုင္းမွ ေခါက္ ၾကည့္ေသာအခါ ယင္းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ အြန္လိုင္းမွတစ္ဆင့္ ႀကိဳတင္မွာႏိုင္ေသာ ဟိုတယ္အေသးစား၊ တည္းခိုခန္းမ်ား အမ်ားအျပားရွိသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ဇန္န၀ါရီလ ေဆာင္းတြင္းမို႔ ခရီး သည္မ်ားစြာ မမ်ားလွေသာ္လည္း ေႏြ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ခရီးသည္မ်ားမည့္ပုံျဖစ္ သည္။

လစ္ၥဘြန္းတြင္ ေနာက္ထပ္ သတိ ထားမိသည့္အရာမွာ ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ေရွး ေခတ္လူမႈပုံစံကို ထိန္းသိမ္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဓာတ္ရထားမ်ား ရွိေသးသည္။ ႐ိုမန္ႏွင့္ အာရပ္ဟန္ ေရာထားေသာ ဗိသုကာႏွင့္ ပန္းခ်ီ အလွဆင္လက္ရာမ်ားကို ထင္ထင္ ရွားရွား ျမင္ရေသးသည္။

ၿမိဳ႕တြင္းတြင္ ဓာတ္ရထား တစ္ ပတ္ စီးႏိုင္သည္။ တစ္ဦး ယူ႐ို၂၀ (ျမန္မာေငြ သုံးေသာင္းခြဲမွ်) က်သင့္ သည္။ ဓာတ္ရထားေပၚတြင္ ၿမိဳ႕၏သမိုင္းေၾကာင္း၊ စစ္အာဏာရွင္ လက္ထက္ ဒီမိုကေရစီအတြက္ တြန္းလွန္ခဲ့သူမ်ား အေၾကာင္းကိုလည္း ေရာက္ရွိသည့္ ေနရာအလိုက္ အသံသြင္း တိတ္ေခြျဖင့္ ရွင္းျပေနသည္။

ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ရဲတိုက္ႀကီးမွာလည္း ခရီးသြားမ်ား စိတ္၀င္စားသည့္ ေနရာ ျဖစ္သည္။ ခံတပ္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ထိုမွ ဘုရင့္နန္းေတာ္အျဖစ္လည္း ေကာင္း၊ ယခုေတာ့ ျပတိုက္အျဖစ္လည္း ေကာင္း အသြင္ေျပာင္း တည္ရွိေနသည္။

ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားသည့္            အခ်က္မွာ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ၾကား ေနရေသာ Fado ဟု ေခၚသည့္ ေတးဂီတ ျဖစ္သည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပင္လယ္အေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ အေၾကာင္း၊ ကံၾကမ္ၼာအေၾကာင္း စပ္ဆို ေလ့ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။

လည္ပတ္ခဲ့ေသာ သုံးရက္အတြင္း ခဏခဏ ၾကားဖန္မ်ားလွသျဖင့္ စြဲသလို လိုပင္ရွိလာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လည္း အခန္းတြင္းတြင္ ကြန္ျပဴတာ တြင္ ဖြင့္ထားမိသည္အထိ ျဖစ္သြားလိုက္ ေသးသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ဖစု