အႏၲရာယ္ၾကားက ေက်ာက္ထုတ္လုပ္သားမ်ား

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

အျမင့္ေပ တစ္ရာေက်ာ္ရွိသည့္ ေက်ာက္နံရံႀကီးမ်ားက ၉၀ ဒီဂရီ မတ္ ေစာက္ ေျပာင္ေခ်ာေနသည္။
နံရံမ်ားအၾကား ေမးတင္ကာ ၿငိမ္ သက္ေနသည့္ ေက်ာက္ခ်ပ္ ေက်ာက္လႊာ တခ်ိဳ႕က အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ား ေပၚကာ ပဲ့ၿပိဳက်ဆင္း လုလု။
ေက်ာက္ေဆာင္၏ ေပတစ္ရာခန္႔ရွိ သည့္ အျမင့္တစ္ေနရာမွာေတာ့ ေက်ာက္ ထုတ္လုပ္သားႏွစ္ဦးက တြဲေလာင္းက် ေနသည့္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းစီကို တြယ္ဖက္ ကာ လၽွပ္စစ္လြန္ျဖင့္ ေက်ာက္နံရံကို တစ္လွည့္စီ ေဖာက္ေနၾကသည္။ တဝွီးဝွီး ထြက္ေပၚေနသည့္အသံမ်ားႏွင့္ ေဝ့ဝဲ လြင့္ပ်ံေနသည့္ ေက်ာက္မႈန္႔မ်ားၾကား သူတို႔ကို မည္သူမည္ဝါဟု မသိႏိုင္။

ေနရာက ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ စႏၵဝတ္ ေက်း႐ြာအုပ္စု၊ ေက်ာက္ျဖဴေတာင္ ႐ြာ နယ္နိမိတ္အတြင္းရွိ ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ ငန္းခြင္တစ္ခု။
သည္ေက်ာက္ထုတ္စခန္းက မိုင္း (၁) ဟုေခၚၿပီး ဂ်ပန္ေခတ္ကတည္းက ေက်ာက္ထုတ္လာသည့္ ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္ အတြင္း ေရွးအက်ဆုံး စခန္းတစ္ခု ျဖစ္ သည္ဟု ယင္း႐ြာမွ ေရွ႕မီေနာက္မီ လူ ႀကီးသူမမ်ားက ဆိုသည္။
ေက်ာက္ေဆာင္ေအာက္ရွိ အမ်ိဳး သမီးအလုပ္သမ တခ်ိဳ႕က အပူရွိန္ျပင္း လြန္းလွသည့္ ေနေရာင္အား ဂ႐ုမစိုက္ ႏိုင္။ ေက်ာက္တုံးငယ္ေလးမ်ားကို လိုက္ လံေကာက္စုၿပီး ေကာ္ျခင္းမ်ားထဲ ထည့္ ေနၾကသည္။ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚ၌ လက္ရွိလုပ္ ေနသည့္ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း အႏၲရာယ္တစ္စုံတစ္ခု ေပၚေပါက္လာမည္ ကို စိုးရိမ္သည့္ လကၡဏာကိုလည္း မေတြ႕ ရ။
သူတို႔၏ အာ႐ုံက အလုပ္ေပၚ၌သာ စူးစိုက္ ႏွစ္ျမဳပ္ထားၾကသည္။

“ေၾကာက္လည္း မေၾကာက္ပါဘူး၊ ေၾကာက္ေနလို႔ ထမင္းကို ဘယ္သူလာ ေကၽြးမလဲ”ဟု နဖူးျပင္မွ စီးက်လာသည့္ ေခၽြးမ်ားကို လက္ျဖင့္သပ္ခ်ရင္း အသက္ ၃၁ ႏွစ္ရွိ ေက်ာက္မိုင္းအလုပ္သမ ေဒၚေဌးရီ က ရယ္ရယ္ေမာေမာ ဆိုသည္။
ေ႐ြးခ်ယ္စရာ အလုပ္အကိုင္ ရွား ပါးသည့္ သည္ေနရာ၌ ရွိသည့္အလုပ္ကိုမွ ေၾကာက္ၿပီး မလုပ္ပဲေနလၽွင္ ထမင္းတစ္ လုတ္ စားဖို႔အေရးက သိပ္မလြယ္ဟု ၎ႏွင့္ ဘ၀တူ ေက်ာက္မိုင္းလုပ္သား မိုင္းဆရာမ်ားကလည္း ဖြင့္ဟသည္။
“ေၾကာက္ေတာ့ ႀကိဳးကိုပဲ အားကိုး ရတယ္။ ႀကိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာက္ မိုင္းသမားရဲ႕ အသက္ပဲ။ ေခ်ာၿပီး လက္ လြတ္သြားရင္ ဒါမွမဟုတ္ သစ္ပင္မွာ ခ်ည္ထားတာ ေျပသြားရင္ အသက္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ အိုးစားကြဲၿပီ”ဟု ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္း အေတြ႕အႀကဳံ ၈ ႏွစ္ခန္႔ရွိေနၿပီျဖစ္သည့္ ကိုတ႐ုတ္ ေခၚ ကိုသန္းတင္က ဆိုသည္။
ကိုတ႐ုတ္က ေက်ာက္ေဆာင္နံရံ မ်ား၌ ဂန္းထိုး(လြန္ေဖာက္)ၿပီး မိုင္းခြဲရ သူ။
သို႔ေသာ္ သူ႕အလုပ္က ထိုမၽွႏွင့္မၿပီး ေျမျပင္ေပၚျပန္ေရာက္လၽွင္ ေယာက္်ား အလုပ္သမား အမ်ားသူငွာလို မိုင္းခြဲ ထားၿပီးသည့္ ေက်ာက္မ်ားကို လိုအပ္သည့္ အ႐ြယ္အစားအလိုက္ ထုခြဲေပးရေသး သည္။

“ဒီမွာရွိတဲ့ ေယာက္်ားေတြ အားလုံး က ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လုပ္ၾကရတဲ့ သူေတြ မ်ားတယ္။ က်င္းစားေတြေပါ့”ဟု ကိုတ႐ုတ္ က ဆိုသည္။
က်င္းစားမ်ားအေနျဖင့္ တစ္ရက္ လၽွင္ တစ္ေသာင္းခန္႔ရၾကၿပီး ေႏြရာသီ ေအာ္ဒါမ်ားသည့္အခါ တစ္ေသာင္းခြဲ အထိရၾကေၾကာင္း ၎တို႔က ေျပာျပသည္။
ကိုတ႐ုတ္တို႔လို က်င္းစားမိုင္းဆရာ မ်ားအေနျဖင့္ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚ ဂန္း ထိုးရန္ အတက္အဆင္း လုပ္သည့္အခါ အက္ေနသည့္ ေက်ာက္သားေက်ာက္လႊာ မ်ားႏွင့္ အႏၲရာယ္ရွိမည္ထင္သည့္ ေက်ာက္စြန္းေနရာမ်ားအား ဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္ရၿပီး ယင္းေနရာမ်ားအား သံတူ႐ြင္း ျဖင့္ ထုကေလာ္ၿပီး စိတ္ခ်ရၿပီဆိုမွ ဆင္း ၍ ဂန္းျဖင့္ထိုးရေၾကာင္း ကိုတ႐ုတ္က ရွင္းျပသည္။
“အႏၲရာယ္အမ်ားဆုံး အလုပ္ပဲ၊ ျပဳတ္က်လို႔ကေတာ့ မေသေတာင္မွ တစ္ သက္လုံး အလုပ္လုပ္စားလို႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” ၎က ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚ ဂန္းထိုးေနသည့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ ေယာက္ကို လက္ၫႈိးထိုးျပရင္း ဆိုသည္။
ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚမွ ျပဳတ္က်သူ တစ္ခ်ိဳ႕ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ယင္းေက်ာက္မိုင္း အတြင္းမွ ျပဳတ္က်သူ မရွိသေလာက္နည္း ၿပီး တျခားမိုင္းမ်ား၌ သာျဖစ္ေလ့ရွိ ေၾကာင္း ကိုတ႐ုတ္က ေျပာျပသည္။

“အႏၲရာယ္မ်ားေပမယ့္ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ထိခိုက္မႈမ်ိဳး ဒီမွာကေတာ့ သိပ္မေတြ႕ရဘူး ကၽြမ္းလည္းကၽြမ္းက်င္ သလို သတိဝိရိယလည္း အၿမဲထားေနလို႔”ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္အတြင္း လမ္းခင္းျခင္းႏွင့္ တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ေန႔စဥ္ထုတ္ယူေနသည့္ အမွတ္ (၁)၊ အမွတ္ (၂)၊ အမွတ္ (၃)ႏွင့္ အမွတ္ (၄)ဟူေသာ ေက်ာက္မိုင္း ၄ ခုရွိၿပီး လက္ရွိ ၃ ခုသာ ထုတ္လုပ္လည္ပတ္ေနေၾကာင္း ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေျပာ ျပသည္။
အျပင္၌ တစ္ျခားအလုပ္မ်ားျဖစ္ သည့္ ပန္းရန္၊ လက္သမား အလုပ္မ်ားက ပုံမွန္အလုပ္လည္း မရွိသည့္အျပင္ သြား လာရေဝးသည့္ အတြက္ ႐ြာႏွင့္နီးသည့္ ယင္းအလုပ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ရေၾကာင္း ကိုတ႐ုတ္က ေျပာသည္။
မိန္းမေနာက္အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားၿပီး ေနာက္ ေက်ာင္းေနအ႐ြယ္ သားသမီး ၃ ေယာက္ႏွင့္ က်န္ခဲ့ၿပီး ဘ၀ကိုၾကမ္း တမ္းခက္ခဲစြာ ႐ုန္းကန္ေနရသည္။
ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္းကို လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ျခင္း မရွိ။ မိ႐ိုးဖလာလုပ္လာသူ မ်ား အပင္ပန္းခံႏိုင္ၾကသူမ်ားသာ ယင္းအလုပ္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ယင္းေက်ာက္မိုင္းအတြင္း ေက်ာက္တင္ ကား ေမာင္းလာသည္မွာ ၅ ႏွစ္ခန္႔ရွိ ေနၿပီျဖစ္သည့္ ယာဥ္ေမာင္းတစ္ဦးက ေျပာျပသည္။
“ကားေခါင္းေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္ တုံးႀကီးကို တူနဲ႔တစ္ေနကုန္ထုေနရတာ။ တကယ္ေတာ့ ဒီအလုပ္က ေထာင္ အက်ဥ္းသားထက္ ဆိုးတယ္”ဟု ၎ က မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

သည္ေက်ာက္ထုတ္စခန္း၌ ႏိုင္ငံ ေတာ္ကို တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ လိုင္စင္ေလၽွာက္ ကာ အခြန္သြင္း၍ ထုတ္လုပ္ေနၾကသည့္ ပိုင္ရွင္ ေလးဦးရွိၿပီး ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ သား အမ်ိဳးသမီး ၄၀ ခန္႔အပါအဝင္ စုစုေပါင္း ၅၀ နီးပါးခန္႔ရွိေၾကာင္း ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္း ပိုင္ရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သူ ဦးရခိုင္ေခၚ ဦးျဖဴေမာင္က ေျပာျပ သည္။
ဦးျဖဴေမာင္ဦးစီးသည့္ မိုင္းလုပ္ ကြက္အတြင္း အလုပ္သမားမ်ားက မိသားစုလို ေနထိုင္ၾကၿပီး ႀကီးမားသည့္ ျပႆနာတစ္စုံတစ္ရာ မတက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္း လုပ္လာသည္မွာ ၁၃ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည့္ ၎က ဆိုသည္။
“ေတာင္ေတြဘာေတြ တခါ တေလ ၿပိဳႏိုင္တယ္၊ ဒါကိုသတိထားရတယ္၊ မိုင္းေတြခြဲတဲ့အခါ ေဘးလြတ္တဲ့ အံဝင္ ခြင္က် ေနရာမွာေနဖို႔ မိုင္းခြဲခ်ိန္တိုင္း အၿမဲ သတိေပးေနရတယ္”ဟု ဦးျဖဴေမာင္က ဆိုသည္။

ယခင္က ၿမိဳ႕ေပၚ အေအးခန္းစက္႐ုံ၌ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးၿပီး ယခုအခါ ေက်ာက္ ႀကိတ္ခြဲသည့္စက္၌ တစ္ေန႔ ၄၅၀၀ ျဖင့္ ေန႔စားဝင္လုပ္ေနသည့္ မနီနီေအာင္က စလုပ္သည့္အခ်ိန္က အရမ္းပင္ပန္းသည့္ အထဲ ေၾကာက္စိတ္တစ္ဖက္ျဖင့္ လုပ္ခဲ့ရ ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
“ေက်ာက္ထုလိုက္လို႔ စဥ္တာေတြ၊ ေက်ာက္ျပတ္ရွတာေတြ၊ ေျခေထာက္ေပၚ ေက်ာက္တုံးျပဳတ္က်တာေတြ၊ ေနာက္ဆုံး ႀကိတ္စက္ထဲ လက္ဝင္တာေတြ အဲဒါေတြ တစ္ခါတစ္ခါႀကဳံရတဲ့အေပၚ ကိုယ့္အလွည့္ ဘယ္ေတာ့လာမလဲဆိုတာ ေတြးၿပီး ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့၊ ေနာက္လုပ္သက္ ရွိလာေတာ့လည္း အထာက်လာတယ္”ဟု သူမက ရယ္ရင္း ေျပာျပသည္။
ေက်ာက္မိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး လုပ္ ငန္းခြင္ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းရွင္းေရး၊ အေရးေပၚကယ္ဆယ္ကုသေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ၾကက္ေျခနီတပ္ဖြဲ႕မွ အနည္းဆုံးတစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ လာေရာက္ ကာ အသိပညာေပးေဟာေျပာျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း ဦးျဖဴေမာင္က ေျပာျပ ဘသည္။
လက္ရွိေက်ာက္မိုင္းအတြင္း အလုပ္ လုပ္ေနၾကသည့္ အလုပ္သမားမ်ား၌မူ လုပ္ငန္းခြင္ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းရွင္း ေရးႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ အဝတ္အစား၊ အဆင္တန္ဆာမ်ား ဆင္ယင္ထားျခင္းမ်ိဳး ကား မေတြ႕ရ။

သာမန္အဝတ္အစားမ်ားျဖင့္သာ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းအား ျဖတ္သန္းေန ၾကသည္။
မိုင္းပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္၌ ေက်ာက္ ခြဲစက္(ႀကိတ္စက္)တစ္လုံးရွိၿပီး ေက်ာက္ ခြဲစက္တြင္ မိုင္းမွထြက္လာသည့္ ၂ လက္ မ၊ ၄ လက္မအ႐ြယ္ ေက်ာက္မ်ားကို လို ခ်င္သည့္ အမ်ိဳးအစား ၅ မ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ႀကိတ္ခြဲရၿပီး အမ်ိဳးသမီး တစ္ေန႔လုပ္အား ခ ၄၅၀၀ က်ပ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသား စက္ေမာင္း ေက်ာက္ေလာင္းသူက ၇၀၀၀ က်ပ္ေပး ထားေၾကာင္း ၎က ေျပာျပသည္။
ေက်ာက္ထုတ္လုပ္သားမ်ား အေန ျဖင့္ မနက္ေစာေစာ ၇ နာရီမွစကာလုပ္ ငန္းခြင္သို႔ဝင္ရၿပီး ၁၁ နာရီထိုးလၽွင္ ထမင္းစား နားၾကရသည္။ ၿပီးလၽွင္ မြန္း လြဲ ၁ နာရီခြဲ အလုပ္ျပန္ဝင္ကာ ညေန ၅ နာရီထိုးလၽွင္ အလုပ္နားကာ အိမ္ျပန္ၾကရ သည္။
ကၽြန္းစုၿမိဳ႕နယ္၌ ဘိုးဘြားပိုင္အေမြ ၿခံတစ္ၿခံရွိေသာ္လည္း သားသမီးပညာ ေရးအတြက္ ၿမိဳ႕ေပၚ၌ ခက္ခဲပင္ပန္းသည့္ ယင္းအလုပ္ကို အေျခအေနအရ လုပ္ေန ခဲ့ရၿပီး ယင္းထက္ အႏၲရာယ္နည္းႏိုင္ သည့္ အလုပ္မ်ိဳးကိုလည္း ေမၽွာ္လင့္ ေနေၾကာင္းကို တ႐ုတ္က ဖြင့္ဟသည္။
“သားသမီးေတြ ပညာတတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုမ်ိဳး ပင္ပင္ပန္းပန္း ခက္ခက္ခဲခဲ မလုပ္ရေအာင္ ဒီတစ္ခုပဲ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္ေနရတယ္”ဟု ၎က ဆိုသည္။

ကေလးတစ္ေယာက္မိခင္ မနီနီ ေအာင္ကေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း ပင္ ပန္းလြန္းအားႀကီးသည့္အခါ အၿပီးအပိုင္ ရပ္နားလိုက္ ခ်င္ေသာ္လည္း မိမိလုပ္ငန္း အေၾကာင္း စဥ္းစားမိသည့္အခါ စိတ္ အတြင္းၾကည္ႏူးမႈျဖစ္ရသည္ဟု ဖြင့္ဟ သည္။
“လမ္းေတြေျဖာင့္ျဖဴးသာယာၿပီး လူေတြေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ြင္႐ြင္နဲ႔သြားလာေနတာကိုျမင္ရင္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္အတြက္ ပီတိျဖစ္ရတယ္”ဟု ၎က ေျပာသည္။
ထိုသို႔ ၾကမ္းတမ္းသည့္ လုပ္ငန္း ခြင္အတြင္း ေၾကကြဲစရာေကာင္းသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ၿပီးခဲ့သည့္ ႏိုဝင္ဘာ လအတြင္းက ျဖစ္ခဲ့သည္။
ယင္းေက်ာက္ကြင္းအနီး ေတာထဲ၌ အသက္ ၆ ႏွစ္အ႐ြယ္မိန္းကေလးတစ္ဦး ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အသတ္ခံလိုက္ရ ျခင္း ျဖစ္သည္။

သတ္သည့္သူက အသက္ ၃၅ ႏွစ္ ခန္႔ရွိသူ ေက်ာက္ခြဲစက္ေမာင္းအလုပ္ သမား။ ကေလးမိဘမ်ား ကေလးမ်ားႏွင့္ လည္းရင္းႏွီးသူ၊ ကေလးငယ္အား မုဒိမ္း မႈ ျပဳက်င့္ရန္အားထုတ္ရင္း လက္လြန္ သြားသည္ဟု မိသားစုက ယူဆသည့္ အဆိုပါအမႈကို လက္ရွိတြင္ တရား႐ုံးတြင္ စစ္ေဆးေနဆဲ ျဖစ္သည္။
သည္ေက်ာက္မိုင္းအတြင္း ယင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး မရွိခဲ့ဖူးဟု အသတ္ခံရ သည့္ ကေလး၏ မိခင္ျဖစ္သူ ေက်ာင္း မိုင္းအလုပ္သမ ေဒၚေဌးရီက ေျပာျပ သည္။
ေဒၚေဌးရီသည္ အသက္ ၇ ႏွစ္ အ႐ြယ္ကတည္းက ေက်ာက္မိုင္းအနီးေန ထိုင္ၿပီး ယင္းအလုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ေနသူ ျဖစ္သည္။
သည္အျဖစ္အပ်က္ဆိုးႀကီး ျဖစ္ခဲ့ ၿပီးေနာက္ ယင္းလုပ္ငန္းအတြင္း တိုင္း၏ ျပင္ပတစ္ နယ္တစ္ေက်းမွ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္မည့္သူမ်ားအား အလုပ္ခန္႔ ထားျခင္းမျပဳရဟု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးက အမိန္႔ထုတ္လိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေဒၚေဌးရီ က ဆိုသည္။

“ကၽြန္မသမီး အသတ္ခံရတာ ဒီ တစ္သက္ ေျဖလို႔ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး”သူမအသံက လည္ေခ်ာင္း၀အတြင္း တစ္ဆို႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
ေက်ာက္ထုတ္လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ ေန႔စားအလုပ္ သမား မိဘမ်ား၏ အသက္ႏွင့္ဘ၀မ်ားက ေန႔စဥ္ အၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရသလို ယင္းတို႔၏ အ႐ြယ္မေရာက္ေသးသည့္ သားသမီးမ်ားကေရာ တကယ္လုံၿခဳံ မႈရွိေနၿပီလား ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကိုေတာ့ သူတို႔အေနျဖင့္ ျပန္လည္ေျဖၾကားရန္ ဆြံ႕အေနခဲ့ၾကသည္။ ။