ထားဝယ္စာ ဘယ္လို ေရးရမလဲ

0
2

ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လက ထားဝယ္တိုင္းရင္းသားေတြ အားလုံးအတြက္ ေပ်ာ္စရာ သတင္းတစ္ ပုဒ္ ဖတ္ခဲ့ရတာကို မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။
သတင္းေခါင္းစဥ္က”ထားဝယ္ စကားကို ေက်ာင္းခ်ိန္အတြင္း သင္ၾကား ႏိုင္ေတာ့မည္”။ အျခားသူေတြက ေမး တိုင္း “ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မတို႔မွာ စာမရွိ ဘူး”(သို႔မဟုတ္) “ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မတို႔ မွာ စာေပ်ာက္ေနတယ္”လို႔ အားငယ္စိတ္ နဲ႔ အဆင္ေျပသလို ေျဖေနရတဲ့ ထားဝယ္ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒီ သတင္းဟာ တကယ့္ကို အားတက္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေရာင္ ျပန္လက္လာတယ္လို႔ ဆိုရမွာ ေပါ။
အခုေတာ့ အဲဒီသတင္းထဲမွာပါတဲ့ “ထားဝယ္စကား သင္ၾကားေရးနဲ႔ ဖတ္ စာေတြကိစၥ” ဘယ္အေျခဆိုက္ေနတယ္ မသိပါဘူး။
။ ။ ။ ။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ထားဝယ္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားပြဲကာလမွာ ပြက္ ေလာ႐ိုက္သြားတာက ဘုရားလွည္းေတြ မွာ ထားဝယ္လို မေရးရဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ တကယ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ရပ္ကြက္ေတြက ဘုရားလွည္းေတြမွာ ရပ္ကြက္အမည္ကို ထားဝယ္လို ေရးလာတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေလာက္ ရွိေနၿပီ။
ေဒသတစ္ခုလုံး ပြက္ေလာ႐ိုက္ၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ တိုင္းအစိုးရအဖြဲ႕႐ုံး ၫႊန္ ၾကားေရးမႉးက ေဒသအေျခအေနကို ေသခ်ာ မေလ့လာမိဘဲ စာထုတ္မိတာပါ ဆိုၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ၿပီး ေဒသလူထုကို ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။

ထားဝယ္လို မေရးရဆိုတဲ့ ကိစၥ ေၾကာင့္ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနခ်ိန္မွာ အမ်ားစု က ေဖ့စ္ဘြတ္ လူမႈကြန္ရက္ေပၚမွာ ေျပာ ၾက၊ ဆိုၾက၊ ေဆြးေႏြးၾက၊ ေပါက္ကြဲၾကတာ ကို ထားဝယ္လိုနဲ႔ ေရးၾကတာ ေတြ႕ရပါ တယ္။ ေရးထုံးအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အသံထြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဘာမွအတည္တက် တိတိ က်က် သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျဖစ္ေနတာ မေတြ႕ရပါဘူး။
ထားဝယ္စကား အေရးအသားေတြ နဲ႔ အနည္းငယ္ နီးစပ္သူေတြက အနည္း ငယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေရးႏိုင္တာ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ထားဝယ္ စကားအသံထြက္နဲ႔ တူေအာင္ပဲ ႀကိဳး စားၿပီး အဆင္ေျပသလို ေရးၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
တနည္းေျပာရရင္ ထားဝယ္ စာ၊ စကား ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈက တရိပ္ရိပ္ ျမင့္တက္လာ ေနတဲ့ ထားဝယ္ေဒသရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး လူမ်ိဳး ေရး ေရခ်ိန္နဲ႔အညီ ျဖစ္မေနတာ ေတြ႕ရ ပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ ေလာင္ ေမးခြန္းထုတ္လာၾကျပန္တာက ထားဝယ္စကားကို ဘယ္လို ေရးၾကမလဲ၊ အဲဒါအတြက္ တစ္ခုခု လုပ္သင့္ၿပီဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

။ ။ ။ ။

ေလ့လာမိသေလာက္ ထားဝယ္ ေဒသရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ လူမ်ိဳးေရး ေရခ်ိန္ ဟာ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းကေန တရိပ္ ရိပ္တက္လာတာက အားတက္စရာပါ။
ေဒသခံ လူထုရဲ႕ အခြင့္အေရးအတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လႈပ္ရွား ေဆာင္႐ြက္ ၾကတဲ့ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ ေပၚ လာတယ္။ အားလည္း အားေကာင္း တယ္။
သန္းေခါင္စာရင္းေကာက္တဲ့ ကာ လမွာ ထားဝယ္လူမ်ိဳးေရး လႈပ္ရွားမႈေပၚ လာတယ္။ သန္းေခါင္စာရင္းေကာက္တဲ့ အခါ လူမ်ိဳးေနရာမွာ ထားဝယ္လို႔ ထည့္ ဖို႔ကိစၥ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ၾကတယ္။

ေဒသအေရး အဓိက အာ႐ုံစိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ ထားဝယ္တိုင္းရင္းသားမ်ား ပါတီ လို ႏိုင္ငံေရး ပါတီလည္း ေပၚလာတယ္။
တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ ထားဝယ္ လူငယ္ေတြဟာ ေဖ့စ္ဘုတ္လို႔ လူမႈကြန္ ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေျပာခ်င္တာေတြကို ထားဝယ္စကားနဲ႔ တတ္သေလာက္ မွတ္ သေလာက္ ေရးလာၾကာတာဟာ တစ္ႏွစ္ ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုပိုမ်ားလာတယ္။ အား ေကာင္းလာတယ္။
သတိထားမိတာက သူတို႔ ေရးတာ က ေပၚပင္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေရးတာမ်ိဳးမဟုတ္၊ အေပ်ာ္သေဘာ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ေရးတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ထားဝယ္စာ၊ ထားဝယ္စကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလးနက္မႈက အတိုင္း အတာတစ္ခုထိ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနတာကို သတိထားမိပါတယ္။
အဲလို ေရးေနၾကသူေတြ ျဖစ္ခ်င္ၾက တဲ့ တူညီတဲ့ ဆႏၵတစ္ခု ရွိပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ ထားဝယ္စကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ သတ္သတ္ မွတ္မွတ္ရွိတဲ့ ေရးထုံးတစ္ခု ရွိေစခ်င္တာ ပါ။
ဆႏၵကေတာ့ ရွိေနပါၿပီ။ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ။
ဒါက ဘာသာ ေဗဒကိစၥျဖစ္တဲ့ အတြက္ လူထုအေနနဲ႔ကေတာ့ လိုအပ္ တာေတြကို ဝိုင္းကူၾက ပံ့ပိုးၾကတာမ်ိဳးပဲ လုပ္ႏိုင္ပါမယ္။ အဓိက ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တတ္သိသူေတြ၊ ထားဝယ္ စာ၊ ထားဝယ္စကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သိ ျမင္ႏွံ႔စပ္သူေတြ စုေပါင္းၿပီး ေရရွည္စီမံ ခ်က္နဲ႔ လုပ္ရမယ့္ ကိစၥပါ။
တစ္ခုရွိတာက ဟိုလူ႕ မ်က္ႏွာနာ ဒီလူ႕ အားနာနဲ႔ ႐ြာတစ္႐ြာစာေလာက္ ရွိတဲ့ ေကာက္႐ိုးမီး ေကာ္မတီလိုမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ အလုပ္လုပ္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ သတိခ်ပ္ ေစခ်င္ပါတယ္။

တကယ္လုပ္ႏိုင္သူေတြ၊ တကယ္ လုပ္မယ့္သူေတြနဲ႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ စိုက္လိုက္မတ္တပ္ အားေကာင္း ေမာင္း သန္နဲ႔ အေျမာ္အျမင္ရွိရွိနဲ႔ လုပ္မယ့္ လူ တစ္စုပဲ လိုပါတယ္။
က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ လိုတာ ဝိုင္းကူၾကေပါ့ေလ။
တိက်တဲ့ ေရးထုံးလိုဟာမ်ိဳးရွိလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ က်န္တာေတြက သိပ္မခက္ ေတာ့ပါဘူး။
ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ သုံးႏိုင္ဖို႔အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ နည္း ပညာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ လူငယ္ လူႀကီးအသီး သီးက အားထုတ္ပါလိမ့္မယ္။
အဓိကေတာ့ အစိုးရပါပဲ။ အစိုးရက မီးရထား ေခါင္းလိုပါပဲ။ သူက ဦးေဆာင္ ေမာင္းႏွင္မွ အဆင္ေျပပါမယ္။ အစိုးရရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ရွိမႈက အေတာ့္ကို အေရး ႀကီးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လေလာက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ “ထားဝယ္ စကား ေက်ာင္းတြင္ သင္ၾကားေရး ေနျပည္ေတာ္တြင္ ေသာင္တင္”ဆိုတဲ့ သတင္းထဲကအတိုင္း အခုအထိ အေျပာင္း အလဲမျဖစ္ဘဲ ေသာင္တင္ဆဲ ျဖစ္ေန တာပါ။
တကယ္ေရာ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ လုပ္ေနရဲ႕လားဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိလာပါတယ္။

တိုင္းရင္းသား စာေပ သင္ၾကားေရး ကိစၥကို တကယ္ကို အင္တိုက္အားတိုက္နဲ႔ ေသခ်ာ လုပ္ေနတဲ့ မြန္၊ ကရင္ ၊ ပအိုဝ္း စတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြေတာင္မွာ သင္႐ိုး စာအုပ္မေလာက္ငတာအစ၊ ဆရာဆရာမ လစာအဆုံး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီးမဟုတ္လား။ လစာ ေလာက္င ေအာင္ မေပးႏိုင္တာ၊ သင္ၾကားမယ့္ ဆရာ၊ ဆရာမ အလုံအေလာက္ မရွိတာ၊ သင္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြက ေသခ်ာ မသင္တတ္တာ၊ ေက်ာင္းခ်ိန္အတြင္းမွာ ဦးစားေပး သင္ၾကားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အျဖည့္ပဲ သင္ၾကားတာ၊ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္း စာအုပ္ မေလာက္ငတာ စသျဖင့္ အမ်ား ႀကီးမွ အမ်ားႀကီး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာက ေတာ့ ေသာင္တင္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့”မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ”ဆိုၿပီး နားလည္ ေပးလို႔ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။

ေနျပည္ေတာ္မွာ ေသာင္တင္ေနတဲ့ ထားဝယ္စကား သင္ၾကားေရးအတြက္ ျပဳစုေရးသားထားတဲ့ ျပ႒ာန္းစာအုပ္မ်ား ကိစၥ အစိုးရ အပါအဝင္ စိတ္ပါဝင္စားတဲ့ အစုအဖြဲ႕ေတြအေနနဲ႔ တြန္းတြန္း တိုက္တိုက္ လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။
ထားဝယ္သူ ထားဝယ္သားေတြက ထားဝယ္စာ၊ ထားဝယ္စကား ဘယ္လို ေရးရမလဲ သိခ်င္ေနၾကပါၿပီ။