ငွက္ခါးေတာင္ ဝါက်မ်ား

0
61

နင္းလာတဲ့စက္ဘီးကို လမ္းေဘးခ် ရပ္ ေသာ့ခတ္၊ လယ္ကြင္းေရထုတ္ေျမာင္း ထဲ တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေရာက္ေအာင္ ကုန္းစပ္နဲ႔ ဆက္ေဆာက္ထားတဲ့ ထန္း လက္မိုးဝါးတဲေလးထဲ လွမ္းတက္ၿပီး “ထန္းရည္တစ္ေတာင့္”လို႔ မဲမိစုကို လွမ္းမွာလိုက္တယ္။ အုန္းဆံႀကိဳးနဲ႔ တြဲကပ္ခ်ည္ၿပီး ခင္း ထားတဲ့ ဝါးျခမ္းစိပ္ၾကမ္းခင္းက လူ အတက္အဆင္း၊ ထိုင္လိုက္ထလိုက္ လႈပ္ ရွားလိုက္တိုင္း တကြ်ီကြ်ီ တကြ်တ္ကြ်တ္ အသံျပဳလို႔။ ထန္းရည္ထည့္ထားတဲ့ ဝါး က်ည္ေတာင့္ေတြ၊ ဝါးဆစ္ခြက္နဲ႔ အျမည္းပန္းကန္ေတြကိုေတာ့ ထင္းရွဴးပံုး အလြတ္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ တစ္ေပပတ္ လည္ေလာက္ သစ္သားအခင္းျပားေလး ေတြေပၚ တင္ထားၿပီး မလဲမေမွာက္ ဘဲ ၿငိမ္ေနေအာင္ ဂရုစိုက္ထားရတယ္။

တဲေထာင့္ ကစားပြဲေလးေပၚမွာ ဆီပူထိုးထားတဲ့ ရွပ္သီေျခာက္တံေလးေတြ ကို ႏို႔ဆီခြက္ထဲ ထိုးစိုက္လို႔။ လက္ဖက္၊ ပဲျခမ္း၊ ေျမပဲ၊ ႏွမ္းနဲ႔ဆီ၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔ဗူး ေတြ၊ ငံျပာရည္၊ ငရုတ္ဆီပုလင္းေတြနဲ႔ ပလပ္စတစ္ဇကာျခင္းေလးထဲမွာ ၾကက္ သြန္နီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္၊ ေဂၚဖီ၊ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ ေရွာက္၊ သံပုရာအလ်ဥ္းသင့္သလို တင္ ထား ထည့္ထားတယ္။ ဖြားရွင္မသီ ေျခာက္၊ ငါးစင္႐ိုင္းေျခာက္ေတြနဲ႔ ငါးမုန္႔ ေၾကာ္ထုပ္၊ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္၊ ေဆး ေပါ့လိပ္စည္း၊ စီးကရက္ဘူးေတြလည္း ရွိၿပီး ဂက္စ္မီးျခစ္တစ္လံုးကိုေတာ့ ႀကိဳး နဲ႔ တန္းလန္းဆြဲလို႔။ လူႀကီးလက္ တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ့္ ဝါးက်ည္ေတာက္ထဲမွာ က်ည္ေတာက္အႀကီးထဲက ေလာင္းထည့္ လာခါစ ထန္းရည္က အျမႇဳပ္တစီစီနဲ႔။ ၾကက္သြန္နီ၊ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ သံပုရာရည္ ေလး ညႇစ္ၿပီး သုပ္ထားတဲ့ ငါးနီတူေျခာက္ သုပ္နဲ႔ ပဲျခမ္းသုပ္ကို အေရာင္လြင္စ ပလပ္စတစ္ ပန္းကန္ျပားခ်ပ္ထဲထည့္ၿပီး လာခ်သြားၿပီဆိုေတာ့ ပြဲစလို႔ ရၿပီေပါ့။ ထန္းရည္တစ္ေတာင့္ မကုန္ခင္အျမည္း က ကုန္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိတ္ၾကေတာ့ အစားခံအဝါးခံတဲ့ ဝက္ေခါက္ျပဳတ္ကို မထူမပါး အေနေတာ္လွီး၊ ငရုတ္ဆီကဲကဲ နဲ႔ ခ်ဥ္ငံစပ္အရသာထြက္ေအာင္ စပ္ဟပ္ နယ္ထားတဲ့ ဝက္ေခါက္သုပ္တို႔၊ စာေလး ေခြသုပ္တို႔လည္း ထပ္ျဖည့္မွာ ရေသး တယ္။

ရဟန္းႀကီးႀကိဳက္ မလိုဘူး၊ ပုဇြန္ ဆိတ္ခုန္ မႀကိဳက္ဘူး၊ ပင္က် ေနေက်ာ္ ေပး၊ ငွက္ခါးေတာင္မွ ေသာက္မွာလို႔ ဂ်ီ က်ခ်ီးမ်ားဖို႔ မစဥ္းစားခင္ ေမးရိုးကား ကား၊ မ်က္ႏွာေလးေထာင့္က်က်နဲ႔ တစ္ေလာကလံုးကို တစ္ရက္မွာ (၂၃) နာရီေလာက္ အလိုမက်သလို တဖ်စ္ ေတာက္ေတာက္ ဆဲဆိုေရ႐ြတ္ေနတတ္တဲ့ ကိုစိုးဝင္းႀကီးအနားမွာ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္ ရေသးတယ္။ သူထန္းပင္ေပၚေရာက္ေန တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ တဲအနီးအနားရွိ ေနတုန္း သူ႔မိန္းမဆီမွာ အရိုးမ်ားသေလး ခ်ီးခါးသေလး လုပ္ေနတာ ၾကားသြားလို႔ ကေတာ့ သူ႔ခါးက ေျခသလံုးေမြးက်ေအာင္ ေသြးထားတဲ့ ထန္းလွီးဓားႀကီး ထုတ္ျပၿပီး “နန္းမိ -ိုးေကာန္ေလ ေခါန္းျပတ္ရွင္ေန မွတ္ဟွယ္ -ီး” ဆိုတဲ့ ဖရုႆဝါစာ နန္းစ ေတာ့ စီးရီးကို နားေသာတ ဆင္ရၿပီသာ မွတ္။ လမ္းမသစ္ ထန္းပင္တန္းတ ေလွ်ာက္က ကိုစိုးဝင္း၊ ကိုစံျမင့္၊ ကိုေျပ ၿငိမ္း၊ ကိုသံေခ်ာင္းထန္းတဲေတြ၊ ေက်ာက္ ရပ္၊ ရွမ္းမတြင္းက ကိုစိုးလြင္ထန္းတဲနဲ႔ ေစာမိညိဳဖက္က ထန္းတဲ၊ ေပါက္တိုင္း အထြက္က ရီးဖစုထန္းတဲေတြမွာေတာ့ ထန္းရည္ႀကိဳက္ၾကတဲ့သူေတြ တဲေပၚႏွစ္ ဝိုင္းသံုးဝိုင္း၊ တဲအနီးအနား ေျမျပင္သန္႔ တဲ့ေနရာေတြမွာ ဟိုတစ္စုဒီတစ္ဖြဲ႕ ေသာက္လိုက္၊ စားလိုက္၊ စလိုက္ေနာက္ လိုက္၊ ရီေမာလိုက္နဲ႔ မနက္ကိုးနာရီဆယ္ နာရီကေန ညဦးပိုင္းေလာက္အထိ လူ ျပတ္သြားတယ္ရယ္လို႔ သိပ္မရွိဘူး။ ေက်ာက္ေမာ္႐ြာအထြက္က ကိုထြန္းအိမ္ မွာေတာ့ စဥ့္အိုးႀကီးေတြနဲ႔တည္ ေလာင္း ေဖာက္ထားတဲ့ ထန္းရည္မျပတ္တမ္းရ သလို၊ ခ်က္ႀကီး၊ ဘီအီးစတဲ့ အရက္ျဖဴ ေတြေရာ၊ ရမ္၊ ဝီစကီေတြပါရေတာ့ အရက္သမားေရာ ထန္းရည္သမားပါ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္နဲ႔ေပါ့။

ထန္းတဲေတြမွာ လူပိုက်တတ္တဲ့ ညေနပိုင္းအခ်ိန္ေတြဆို ထားဝယ္သူ ထားဝယ္သားေတြ ဆီပစ္လို႔ေခၚတဲ့ အေၾကာ္စံုလွည့္ေရာင္းတဲ့သူေတြ၊ မီးေသြး မီးဖိုေသးေသး၊ ဒယ္အိုးေသးေသးေလးထဲ ဘယာေၾကာ္ ပိစိေညႇာက္ေတာက္ကေလး ေတြကို ပ်ဥ္းေတာ္သိမ္၊ ငရုပ္ရွည္ေျခာက္ နီနီရဲရဲေတြနဲ႔ ေမႊးေနေအာင္ေၾကာ္ၿပီး ပိုက္ဆံႀကီးႀကီး ရေအာင္စုတတ္တဲ့ ဘယာေၾကာ္သည္ ကုလားနဲ႔ဂစ္တာဝိုင္း ေတြ႕ရင္ သူ႔ဗန္းကေလးေဘးခ် ေမ့ထား ၿပီး၊ ဝါသနာကို မတားနဲ႔ေတာ့ရွင္ဆိုသလို တေဒါင္ေဒါင္တဒင္ဒင္ လက္စြမ္းျပခ်င္ လွတဲ့ ဝက္သားတုတ္ထိုးသည္ႀကီးလည္း ေယာက်ာ္းစီး ဘားတန္းစက္ဘီးအို ေလးေပၚ အခ်ဥ္ရည္ဗူး၊ လွီးျဖတ္ဖို႔ဓား၊ မီးေသြးထုပ္၊ ယပ္ေတာင္စံုစီနဖာထည့္ ထားတဲ့ ႀကိမ္ဆြဲျခင္း၊ စဥ့္တီတံုးသီးသန္႔ သံုးစရာမလိုေအာင္ သစ္သားျပားေတြ တြဲဆက္၊ ဒန္ဗန္းအဝိုင္း ထည့္လို႔ရေအာင္ အေပါက္ေဖာက္ၿပီး ေအာက္ဖက္မီးေသြးဖို ကေလးပါ တြဲထားတဲ့ တုတ္ထိုးျခင္းေတြ တင္နင္းၿပီး ေရာက္လာတတ္တယ္။ ဟိုသီခ်င္းေလးတီးျပ၊ ဒီဆိုလိုေလးတီး ျပပါအံုး ေတာင္းဆိုၿပီး၊ အာရံုမ်ားဂစ္တာ ကစားေနတုန္း၊ တုတ္ထိုးဗန္းကိုဝွက္ထား ေနာက္ေျပာင္ခံရလို႔ သူ႔ခမ်ာ တရွဴးရွဴး တရွားရွား စိတ္ဆိုးရတာလည္း ခဏ ခဏ။ ထားဝယ္မွာက တစ္ျခားၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ မတူ ထူးထူးျခားျခား ၿမိဳ႕အဝင္လမ္း ေလးဖက္ေလးတန္မွာ ထန္းပင္တန္းေတြ နဲ႔ အျမင္ဆန္း၊ အသြင္လန္းေနေတာ့ ဒီလိုစိုက္ဖို႔ စိတ္ကူးရၿပီး ပံုေဖာ္ဖန္တီးခဲ့ ၾကတဲ့ ေရွးအေရွ႕က လူႀကီးသူမမ်ားကို ဦးၫြတ္အေလးျပဳ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလွတယ္။

ၿမိဳ႕အေရွ႕ဖက္အဝင္ လမ္းက ဇလြန္း၊ တလိုင္းေတာင္ထန္းပင္ တန္း၊ အေနာက္ဖက္မွာ ကေမ်ာကင္းလမ္း ထန္းပင္တန္းေတြနဲ႔၊ ေျမာက္ဖက္အဝင္ သေျပေခ်ာင္း၊ ေမာင္မယ္ေရွာင္တေလွ်ာက္ က ထန္းပင္တန္းေတြ၊ ေတာင္ဖက္မွာက ေတာ့ နာမည္ေက်ာ္လမ္းမသစ္ဆိုတဲ့ က်န္းမာေရးလမ္းနဲ႔ ေက်ာက္ေမာ္အထြက္ က အလွပဆံုး ထန္းပင္တန္း လမ္းႏွစ္ သြယ္ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္း ဝါေခါင္ ေတာ္သ လင္း မိုးလယ္ေလာက္ဆို တစ္ရပ္တစ္ ေက်းေ႐ႊ႕ေျပာင္း ဝမ္းစာရွာၾကတဲ့ ပခုကၠဴ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနယ္ဖက္က ရွစ္မ်ဥ္း ေစာင္း အညာသားေတြလည္း သူတို႔ကြ်မ္း က်င္တဲ့ ထန္းလွီး ထန္းတက္ လုပ္ငန္းနဲ႔ ဝင္ေငြရမယ့္ ၿခံစိုက္ေတာခုတ္၊ အေရာင္း အဝယ္ေတြလုပ္ဖို႔ ေရၾကည္ျမက္ႏုရာ တနသၤာရီတိုင္းဖက္အုပ္စုဖြဲ႕ ဆင္းဆင္း လာၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ ထန္းလုပ္ဖို႔လာၾကတဲ့ မိသားစုေတြ မွာဆိုရင္ ကလိုင္ေခ်ာင္း၊ ထမ္းေပါင္နဲ႔ ႏွိပ္ေပါင္လို႔ေခၚတဲ့ သစ္သားေခ်ာင္း ႏွစ္ ေခ်ာင္းတြၿဲပီး လုပ္ထားတဲ့ ညႇပ္တုတ္၊ ႏွီးကြင္း၊ ခါးသိုင္းႀကိဳး၊ စို႔ငုတ္ေတြ၊ ခ်ည္ ရာတုပ္ရာမွာ သံုးဖို႔ ထန္းေလွ်ာ္စည္းေတြနဲ႔ လက္ပံပြင့္ေျခာက္၊ ဇီးသီးေျခာက္၊ ပုန္း ရည္ႀကီးလို၊ ပဲမ်ိဳးစံုလို သူတို႔ေဒသဖက္က ထြက္ကုန္ေတြအျပင္၊ ႏႈတ္႐ႊင္အာ႐ႊင္မူး ယစ္ရီေဝလာရင္ ေလာင္းခ်င္ ကစားခ်င္ တဲ့ ကိုႀကီးေက်ာ္ စိတ္ကေလးဝင္လာတတ္ တဲ့ ကေစာ္သမားေတြရဲ႕သေဘာကို ေနာ ေက်ေအာင္သိၿပီးျဖစ္ေနတဲ့ အညာသား ေတြဆိုေတာ့၊ လည္ဆံေမြးေျပာင္၊ မ်က္ လံုးထြက္၊ ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖစ္သြား ေအာင္ ခြပ္လိုက္မဟဲ့ဆိုတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဗမာမ်ိဳးရင္း တိုက္ၾကက္ေတြကိုလည္း၊ ေဈးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရာင္းဖို႔ေမွ်ာ္ၿပီး ထန္းေလွ်ာ္ျခင္းေလးေတြနဲ႔ ထည့္ထည့္ သယ္လာတတ္ၾကတယ္၊ သိၾကတဲ့အတိုင္း ထန္းတဲနဲ႔ ၾကက္ဝိုင္းဆိုတာကလည္း တြဲ လ်က္ ေတြ႕ရတတ္ျမဲကိုး။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာျပဖူး တဲ့ ထန္းရည္ႀကိဳက္တတ္သူ သူ႔ဦးေလးရဲ႕ အိမ္က မိန္းမမသိေအာင္ အျမည္းႏိႈက္ပံု ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္အေၾကာင္း ေဖာက္ သည္ခ်လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ခ်က္ထားျပဳတ္ထားတဲ့အထဲက အျမည္းပါဆယ္ဆြဲဆြဲသြားတာကို သည္း မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ မိန္းမက သူ႔ေယာက်ာ္း ထန္းတဲသြားခါနီးက်ရင္ အက်ႌအိတ္ကပ္၊ ပုဆိုးခါးပံုစကအစ ေသခ်ာလွန္ေလွာရွာ ေဖြ၊ ယူထားတာ ေတြ႕ရင္ ျပန္သိမ္းၿပီးမွ လႊတ္ေတာ့ ထန္းတဲေရာက္လာတဲ့ သူ႔ကို ေသာက္ေဖာ္စားဖက္ေတြက အျမည္းဘာ မွမပါေတာ့ဘူးလား ေမးတဲ့အခါ အာ ေခါင္မွာကပ္ၿပီး ယူလာတဲ့ ငါးပိေထာင္း ကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ကေလာ္ထုတ္ျပ၊ ေခါင္း ကဆံပင္ဘုတ္သိုက္ထဲ ထိုးထည့္ဖြက္ ထားတဲ့ ပုဇြန္ေျခာက္ေတြကို ႏိႈက္ၿပီး ျပံဳး ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ စားပါအံုးလားေတာင္ ေလာ ကြတ္ လုပ္လိုက္ေသးသတဲ့။ ထန္းရည္နဲ႔ လိုက္ဖက္လွတဲ့ လယ္ ျြကက္ကင္၊ ျြကက္ေၾကာ္က စပါးေပၚခ်ိန္ မွာ ေပါေပါေလာေလာရတတ္လို႔ စိတ္ သန္႔သန္႔နဲ႔ စားၾကရေပမယ့္ ရွားသြားတဲ့ အခ်ိန္ဆို ေတြ႕ကရာ အိမ္ႂကြက္ေတြ ေရာ ေႏွာေရာင္းမွာစိုးလို႔ ဗန္းထဲရွိတဲ့ႂကြက္ ကင္ငါးေကာင္ထဲကေန ေစ့ေစ့စပ္စပ္ကိုင္ ၾကည့္နမ္းၾကည့္ၿပီး သံုးေကာင္ကို စိတ္ခ် ရေၾကာင္း ေ႐ြးေပးတတ္သူ။ ေသာက္စား ရင္း အျမည္းကုန္သြားေတာ့က်န္တဲ့၂ ေကာင္ထဲက ၁ ေကာင္ကေတာ့ လယ္ ႂကြက္ပါပဲလို႔ ေ႐ြးေပးျပန္သတဲ့။ အဲဒီတစ္ ေကာင္လည္းစားလို႔ ကုန္၊ ဝိုင္းကလည္း မျပတ္ေသးေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ အေကာင္ကိုလည္း ျြကက္ဟာျြကက္ပဲ၊ အတူတူပါပဲကြာဆိုၿပီး ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ျမည္းေနေလတဲ့ လူေပါ့။

ထန္းတက္ၾကတဲ့ ေဒသခံ ထန္း သမားေတြထဲက ဘဝတပါးေျပာင္းသူ ေျပာင္း၊ အလုပ္အကိုင္ ေျပာင္းသူေျပာင္း၊ အသက္အ႐ြယ္ရလာလို႔ နားသူကနားသြားၾကသလို၊ အညာဖက္က လာလုပ္ၾက သူေတြလည္း အက်ိဳးအျမတ္ရၾကေတာ့ တစ္နွစ္ထက္တစ္နွစ္အုပ္စုပိုေတာင့္ၿပီး အညာထန္းတဲေတြ ပိုမ်ားလာတာ ေတြ႕ရ တယ္။ အညာသားေတြ ထန္းလုပ္ၾကတယ္ ဆိုေတာ့ ခရီးေတြ ဘာေတြထြက္ရင္း အညာထန္းေတာေတြမွာ ေသာက္ခဲ့ရဖူး သလို ထန္းပလပ္ေျခာက္ေတြနဲ႔ အိုးဖင္ မင္စြဲ၊ မင္ေသေအာင္မီးၿမွိဳက္ထားတဲ့ ျမဴ အိုးေတြနဲ႔ ထန္းေခ်းလို႔ ထားဝယ္ဖက္ကေခၚ ၾကတဲ့ ထန္းအလ်ဥ္ကိုထည့္၊ တစက္စက္ ယိုေနတဲ့ ထန္းစမွာ က်ည္ေတာက္ခံၿပီး ရလာတဲ့ ပင္က်ရည္ငွက္ခါးေတာင္ေတာ့ ေသာက္ရပဟဲ့ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတဲ့ နယ္ခံထန္းရည္ခ်ိဳးေတြခမ်ာ၊ ငါးဖမ္း စက္ေလွေတြမွာသံုးတဲ့ ငါးဖမ္းပိုက္ပလတ္ စတစ္ေဗာ့လံုးရွည္ကို ေခါင္းျဖတ္ၿပီး ဝါး က်ည္ေတာက္အစားထိုးထန္းရည္ခံအိုး လုပ္ထားတာ၊ ထန္းရည္တစ္ေတာက္လို႔ မွာမရေတာ့ေအာင္ ေရသန္႔ဘူးလြတ္၊ စပရိုက္အေအးဘူးလြတ္ေတြ၊ ေကာ္ေရ တေကာင္းေတြနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ ထန္းရည္ ကို ပလတ္စတစ္ေသာက္ေရခြက္ေလးနဲ႔ ထည့္ေသာက္ရင္း၊ ေဆးသၾကား၊ တေဆး၊ ထန္းေခ်းနည္းနည္းနဲ႔ ေဖာက္ထားတဲ့ လက္ျဖစ္ ထန္းရည္ေတြလည္း အညာမိ ရင္း၊ သစ္ေခါက္နဲ႔ မီးျမႇိဳက္ထားၿပီး ဝါးနံ႔ ထန္းနံ႔သင္းသင္းနဲ႔ ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ပင္ က်ရည္ေလးမ်ား ေသာက္ရေလအံုးမလား ေယာင္ယမ္းတမ္းတ၊ ထန္းပင္တန္းကို လြမ္းလိုက္ရေၾကာင္းပါ။ ။