တကၠသိုလ္ အႀကိဳရက္မ်ား (ဘိလပ္မဟာတန္းေက်ာင္းသား – ၂ )

0
452

တကၠသိုလ္က စက္တင္ဘာ ေနာက္ဆုံး အပတ္တြင္ စဖြင့္မည္။ မဖြင့္မီ ေလးငါးရက္ ႀကိဳေရာက္ေတာ့ ျပင္ဆင္ စရာရွိသည္မ်ား ျပင္ႏိုင္သည္။
အေရးႀကီးဆုံးမွာ ေက်ာင္းႏွင့္ အိမ္ လမ္းခရီးသိရန္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ခု မွာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရန္ ေဈးဝယ္ မည့္ေနရာ ျဖစ္သည္။
တစ္ႏွစ္ၾကာ တည္းခိုေနထိုင္မည့္ အိမ္မွာ ေက်ာင္းႏွင့္ သိပ္မေဝးလွ။ အိမ္ ရွင္ျဖစ္သူက သူ႕ေခြးလမ္းေလၽွာက္ထြက္ ရင္း ေက်ာင္းတစ္ဝိုက္ လိုက္ျပသည္။ ေက်ာင္းဧရိယာမွာ အိမ္မွ လမ္းေလၽွာက္ လၽွင္ ၁၀ မိနစ္ခန္႔မၽွျဖင့္ ေရာက္ႏိုင္သည္။

ေက်ာင္းဝင္းထဲ ပတ္ၾကည့္ေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူအသစ္ဟု ယူဆႏိုင္သူမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ အမ်ား အားျဖင့္ တ႐ုတ္ေတြ ျဖစ္သည္။
အခ်ိဳ႕မွာ တစ္ကိုယ္တည္း တယ္လီ ဖုန္းမွ ေျမပုံအားကိုးျဖင့္ လမ္းရွာေလ့လာ ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ မိဘမ်ားပါသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ဆဲဖီးလ္ ဆြဲေနသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ဖုန္း ဗီဒီယို ကင္မရာျဖင့္ တိုက္႐ိုက္ထုတ္ လႊင့္ (Lငလန လႊင့္) ကာ တစ္ေနရာရာကို သတင္းပို႔၊ ရွင္းျပေနသည္။
ေက်ာင္းသားသစ္တို႔အတြက္ ေက်ာင္းဝန္းက်င္ အသစ္က ရင္ခုန္စိတ္ လႈပ္ရွားဖြယ္ရာပင္။
ဘရစၥတို တကၠသိုလ္တြင္ မဟာ တန္းတက္ရမည့္ လူမႈေရးသိပၸံႏွင့္ ဥပေဒ ဌာနႀကီးရွိ အေဆာင္အမ်ားစုကိုမူ ေက်ာင္းဧရိယာအစပ္မွ ေနာက္ထပ္ ငါးမိနစ္ခန္႔ ထပ္လမ္းေလၽွာက္ရသည္။
ထိုအတိုင္းအတာ အတိုင္းဆိုလၽွင္ မဆိုးလွ။

ခရီးအကြာအေဝးကို မေရာက္မီ ျမန္မာျပည္တြင္ ကတည္းက Gသသါlန Mေစ တြင္ၾကည့္ရွာထားသျဖင့္ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ သိထားႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေသာ္ လည္း ယခုေတာ့ လက္ေတြ႕ေလ့လာရ သည္။ ထိုအတိုင္းဆိုလၽွင္ေတာ့လည္း ေကာင္းပါ့။
ေနသည့္ ရပ္ကြက္က ဘာမွ သိပ္မ ရွိလွ။ လူေနထိုင္ရာ အိမ္မ်ားခ်ည္း ျဖစ္ သည္။ အိမ္၏ညာဘက္ ခပ္ယြန္းယြန္း တြင္ေတာ့ ပန္းၿခံအေသးစားတစ္ခု ရွိ သည္။ ေနာက္တစ္လမ္းတြင္ ဘားေသး ေသးေလး ႏွစ္ခုရွိသည္။ အိမ္က သုံးထပ္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေတာင္ေစာင္းေပၚ ေဆာက္ထားရာ အိမ္ထဲဝင္လိုက္လၽွင္ အိမ္အေနာက္ဘက္ လၽွိဳတြင္ ေနာက္တစ္ ထပ္ရွိေသးသည္။ ထိုေၾကာင့္ လမ္းဘက္ မွ ၾကည့္လၽွင္ သုံးထပ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အိမ္အေနာက္ဘက္မွ ဆိုလၽွင္ ေလးထပ္ ျဖစ္သည္။
အိမ္အေနာက္ဘက္တြင္ေတာ့ ပန္း ၿခံငယ္တစ္ခု ရွိသည္။ အေနာက္ဘက္မွ လည္း အျခားလမ္းတစ္ကို ေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတံခါးေသာ့မွာ ဖြင့္ရခက္ သျဖင့္ သိပ္မသုံးျဖစ္လွ။

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားက ေက်ာင္းအေဆာင္တြင္ ေနၾကေသာ္လည္း အိမ္ကို ေ႐ြးျဖစ္သည့္ အဓိက အေၾကာင္းမွာ ေငြအကုန္သက္ သာ၍ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအေဆာင္မွာ အနည္းဆုံး တစ္ပတ္ကို ေပါင္ ၁၅၀ ဝန္းက်င္ (ျမန္မာက်ပ္ေငြ သုံးသိန္းဝန္း က်င္) ခန္႔ရွိရာ သိပ္မေထာင္းသာလွ။ အျပင္အိမ္မွာ ထိုထက္မ်ားစြာ သက္သာ သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ခ်ရဖို႔၊ ပြဲစားေတြ အဘတ္မခံရဖို႔ေတာ့ လိုသည္။ ပညာ သင္ဆု စီစဥ္သူမ်ားအပါအဝင္ ေက်ာင္း သားေဟာင္း အခ်ိဳ႕ကပါ ပြဲစားမ်ားအေရး မ်ားစြာ သတိေပးသည္။ တကၠသိုလ္လမ္း ၫႊန္တြင္လည္း ေနစရာရွာပါက သတိျပဳ ရမည့္ အခ်က္မ်ားတြင္ ထိုအခ်က္ကို ၫႊန္းထားသည္။
အဓိကမွာ မေရာက္မီ၊ အခန္းကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ မရွိေသးမီ ပိုက္ဆံ ႀကိဳမရွင္းရန္ ျဖစ္သည္။ ေျပာတိုင္းမယုံ ရန္ ျဖစ္သည္။
ယခုေနေသာ အိမ္မွာ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ဦး မိတ္ဆက္ေပးေသာ အိမ္ ျဖစ္ရာ မ်ားစြာအဆင္ေျပသည္။ အိမ္ရွင္ မွာ ျမန္မာေသြးပါၿပီး ျမန္မာျပည္ဆိုင္ရာ အလုပ္တခ်ိဳ႕လည္း အခ်ိန္ပိုင္းလုပ္ရာ အဆင္ေျပမည္ေတြးၿပီး ေနျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

မူလက ေလၽွာက္ထားျဖစ္ခဲ့ေသာ တစ္လ ေပါင္ ၆၀၀ ေက်ာ္ (ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၁၂ သိန္းေက်ာ္) တန္ ေက်ာင္းအေဆာင္ ကိုေတာ့ ျငင္းလိုက္ရသည္။
အိမ္အေပၚမွ ၾကည့္လိုက္လၽွင္ေတာ့ ၿမိဳ႕တြင္းကို လွမ္းျမင္ရသည္။ ဟိုးဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ ေတာင္ေၾကာ ေလးမ်ားရွိသည္။ ေနာင္တြင္ ၿမိဳ႕သမိုင္း ႏွင့္ ပထဝီ အေနအထားကို အေသးစိတ္ ၫႊန္းပါဦးမည္။
ေရာက္ေရာက္ျခင္းေတာ့ ထမင္း ေပါင္းအိုးငယ္ တစ္လုံးလက္ေဆာင္ရ သည္။ မႏွစ္က ေက်ာင္းတက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးက အိမ္ရွင္ထံတြင္ ထားခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္းသူမွာ အေဆာင္ တြင္ ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာအဆက္ အိမ္ရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးသျဖင့္ ထမင္းေပါင္းအိုး သယ္မျပန္လိုေသာအခါ ထိုအိမ္တြင္ ထားခဲ့ပုံရသည္။
အနည္းဆုံးေတာ့ ထမင္းေပါင္းအိုး ဝယ္စရာ မလိုေတာ့။ မျဖစ္မေန ဝယ္ရ မည့္ တစ္ခုေတာ့ သက္သာသြားၿပီ။ အာရွသားတို႔အတြက္ ထမင္းသည္ အသက္မဟုတ္ပါေလာ။

သို႔ေသာ္ဆန္မရွိ၊ ထို႔အျပင္အျခား ခ်က္စရာ မီးဖိုေခ်ာင္သုံး င႐ုတ္သီးၾကက္ သြန္တို႔လည္း ရွာရဦးမည္။ လူမ်ိဳးေပါင္း စုံေသာ လန္ဒန္ကဲ့သို႔ေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား တြင္ ထိုပစၥည္းမ်ား ေပါေပါေလာေလာ ရႏိုင္ေသာ္လည္း ဘရစၥတိုကဲ့သို႔ေသာ နယ္ၿမိဳ႕တြင္ သိပ္မေသခ်ာလွ။
နယူးဇီလန္တြင္ ေနခဲ့ေသာ အေတြ႕ အႀကဳံအရ ထိုသို႔ေသာ ပစၥည္းပစၥယမ်ား မွာ အာရွေဈး (ဗ်ငေည Mေမုနအ) သို႔မဟုတ္ တ႐ုတ္ေဈးဆိုင္တို႔တြင္ ရႏိုင္သည္။
ထိုသို႔ျဖင့္ Gသသါlန Mေစ တြင္ ေခါက္၍ တ႐ုတ္ေဈးဆိုင္ တနည္း တ႐ုတ္ စူပါမာ့ကက္ရွာရသည္။ ေျမပုံ ေပၚတြင္ ေတြ႕သည္။ ၿမိဳ႕ထဲအနီးတစ္ဝိုက္ တြင္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ၿမိဳ႕ ထဲေရာက္ေတာ့ အဲသည္နားေတြ မေရာက္။ မ်က္စိလည္ေနသည္။ ျပႆနာက ကပ္စီးနည္းၿပီး တယ္လီဖုန္းဆင္းကတ္ တြင္ အင္တာနက္ မဝယ္ထားမိသျဖင့္ လမ္းေရာက္ေတာ့ ထပ္မရွာရေတာ့တာ လည္းပါသည္။
ေနာက္တစ္ခုက စိတ္မရွည္တာ လည္း ပါသည္။

ထိုေၾကာင့္ပင္ ၿမိဳ႕ထဲ ေဈးဝယ္ဧရိ ယာတြင္ ေတြ႕သည္ နာမည္ရင္းႏွီးသည့္ ေဈးဝယ္ကုန္တိုက္တစ္ခုအတြင္း ဝင္သြား လိုက္သည္။ Tႏ်ခသ ကုန္တိုက္ ျဖစ္သည္။ ထိုင္းေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားတို႔ အၾကား လိုတပ္(Tႏ်ခသ Lသအက်) အျဖစ္ အသိမ်ားေသာ ကုန္တိုက္ ျဖစ္သည္။
ဆန္မ်ားရွိလို ရွိျငားျဖစ္သည္။
ဆန္ေတြ႕သည္။ ႐ိုး႐ိုးေတာင္ မဟုတ္ အမွတ္မမွားလၽွင္ နယ္သာလန္ ႏိုင္ငံထုတ္ ဆန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ အတိုင္းအတာျဖင့္ ဆိုပါက တစ္ဘူးခန္႔ သာ ရွိေသာ ဆန္ခပ္ေသးေသး တစ္ထုပ္ လၽွင္ ေပါင္ဝက္ (က်ပ္ တစ္ေထာင္ဝန္း က်င္) ခန္႔က်ေနသည္။ အားပါးပါး တစ္ျပည္ဆို ခုႏွစ္ေထာင္ရွစ္ေထာင္က်ပ္ ေလာက္က်ေနပါလား။ မလြယ္လွ။ (ထိုသို႔ျမန္မာျပည္ေဈးျဖင့္သာ အခ်ိန္ တိုင္းလိုက္တြက္ေနပါက အလုပ္မျဖစ္လွ ေၾကာင္း ေနာက္မွ သေဘာေပါက္သြား သည္။)

သို႔ေသာ္ အျခားေ႐ြးစရာလည္း မရွိသျဖင့္ ထိုဆန္ကိုပင္ ဝယ္လိုက္ရ သည္။ ႏွစ္ထုပ္ဝယ္လိုက္သည္။ ထိုင္းရွိ Tႏ်ခသ ႏွင့္ လုံး၀မတူသည္မွာ အာရွ အစားအစာမ်ား ရွားပါးျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုေၾကာင့္ ႏြားႏို႔၊ ေပါင္မုန္႔၊ ေကာ္ဖီ၊ ၾကက္ဥ စသည့္ ခံတြင္းေတြ႕ႏိုင္ ဖြယ္ အရာမ်ားသာ ဝယ္လိုက္ရသည္။ လက္ရွိေတာ့ အိမ္က သယ္လာသည့္ ငါးေျခာက္ငါးျခမ္း၊ ယခုဝယ္ထားသည့္ ၾကက္ဥေလးႏွင့္ ေလြးရမည္ေပါ့ေလ။
မယုံမရွိပါႏွင့္။ ပထမရက္ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္တြင္ေတာ့ ထိုအတိုင္းပင္ စခန္း သြားခဲ့ရသည္။ ထမင္းႏွင့္ ၾကက္ဥေၾကာ္ စားလိုက စား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ပါလာသည့္ ငါးေျခာက္ေက်ာ္ကို ေႏႊးစား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေပါင္မုန္႔ယိုသုတ္ျဖင့္ တင္းတိမ္။ ဥေရာ ပ ထမင္းမို႔လို႔လားေတာ့မသိ စားမ ေကာင္းလွ။ အေတာ့္ကို မာသည္။ ေရ မ်ားမ်ားျဖင့္ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ခ်က္လည္း မာလွသည္။

ေနာက္ရက္ေတြက်ေတာ့ မေက်နပ္ သျဖင့္ ၿမိဳ႕ထဲ ထပ္သြားရွာသည္။
ေျမပုံအားကိုးျဖင့္ မွန္းေျခရမ္းေျခ ရွာရင္း တ႐ုတ္ေဈးဆိုင္ ခပ္ေသးေသး တစ္ဆိုင္ ေတြ႕သြားသည္။
ဘယ္ရမလဲ၊ တန္းေနေအာင္ ေျပး ဝင္သြားလိုက္သည္။
ေဈးဝယ္သူက သိပ္မရွိေသး။ ဝင္ သြားသည္ႏွင့္ အေသးဆုံး ျပည္ဝက္ ေလာက္ရွိသည့္ ဆန္အိတ္ အေသးမွ သည္ ၁၂ ျပည္ေလာက္ရွိသည့္ ဆန္အိတ္ အလတ္မ်ားအထိ ေတြ႕လိုက္ရာ ေတာ္ ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။
ျမန္မာျပည္ရွိ ေဈးဆိုင္တစ္ဆိုင္ ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားမႈပင္ရလိုက္ သည္။ သုံးေလးရက္မၽွေသာ အခ်ိန္ေလး တြင္ မျမင္လိုက္ရေသာ အစားအစာမ်ား ျမင္လိုက္ရသည္။
ဥပမာဆိုပါက မၽွစ္မ်ား၊ ငံျပာရည္ ဘူးမ်ား၊ င႐ုတ္သီးေထာင္းရည္၊ ဟင္း ခတ္အေမႊးအႀကိဳင္မ်ား၊ အေစ့လြတ္ မန္း က်ည္းသီး အဲသည္မ်ိဳးေတြျဖစ္သည္။ စပါးလင္၊ သံပရာသီး၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း တို႔ကိုလည္း ျမန္မာျပည္တြင္ေတြ႕ႏိုင္ ေသာ အမ်ိဳးအစား ပုံစံမ်ားႏွင့္အညီ ေတြ႕ႏိုင္သည္။
အမ်ားစုမွာ တ႐ုတ္က လာသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏွင့္ ဗီယက္နမ္ကလာေသာ အာရွ အစာမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပား ေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာျပည္ေဈးျဖင့္ဆိုပါ က ေလးဆမၽွရွိသည္ဟု အၾကမ္းအားျဖင့္ ဆိုႏိုင္သည္။

မယုံမရွိပါႏွင့္။ ဆန္ကိုေတာ့ရ ေအာင္ဝယ္လိုက္သည္။ ထိုင္းမွ နာမည္ ေက်ာ္ စပယ္ဆန္ေမႊးကို ဝယ္လိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့မွ စံပယ္ဆန္ ဝယ္မိမွားေလ ျခင္း ျဖစ္မိသည္။ ေကာက္ၫွင္းတမၽွ ေပ်ာ့အိလြန္း၍ ျဖစ္သည္။ ထိုင္းေတြ ေျပာသည့္ အဂၤလိပ္စာစကား ေလယူေလ သိမ္းအတိုင္းပင္ ေပ်ာ့အိ ႏြဲ႕ဖတ္လြန္းလွ သည္။
ေအာ္ . . . စကားပင္ မက ထိုင္း နာမည္ႀကီးဆန္သည္ပင္လၽွင္ ေပ်ာ့အိႏြဲ႕ လြန္းလွ ပါတကား ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲမိ သည္။
ေနာက္ထပ္ ဝယ္လိုက္သည့္ အရာ မွာ ထိုင္းမွလာေသာ ကင္းမြန္တံဆိပ္ ငံျပာရည္ဘူး ျဖစ္သည္။ ဟင္းခ်က္ရန္ မရွိ မျဖစ္လိုသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ မက ပါ။ အေစ့လြတ္မန္းက်ည္းသီးလည္း ဝယ္သည္။ ထပ္ဝယ္ျဖစ္သည္မွာ ဓား ထက္ထက္ တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။ အိမ္ ရွင္က ထားေပးထားသည့္ ဓားတို႔မွာ ေပါင္မုန္႔လွီး၊ ဥေရာပစာစား၊ ယိုသုတ္ဖို႔ ရန္သာ အသုံးတည့္သည္။ အသားငါး၊ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္လွီးရန္ ဓားေတြက လြတ္မေကာင္း။
ေငြရွင္းေတာ့ အသက္ ေလးဆယ္ စြန္းစြန္း ဝန္းက်င္ခန္႔ပင္ရွိဦးမည္ထင္ ေသာ တ႐ုတ္အမ်ိဳးသမီးက စကားစ သည္။ ေရာက္တာႏွင့္ ေဈးဝယ္ေတာ့၊ ဟင္းခ်က္ေတာ့မွာလား၊ အိမ္ထမင္းဟင္း လြမ္းေနၿပီလားဟု ေမးရွာသည္။ ေရာက္ စေက်ာင္းသားမွန္းလည္း သိေနပုံရ သည္။ ေက်ာင္းေတြက ေနာက္တစ္ပတ္ ဖြင့္ေတာ့မည္ကိုလည္း သူသိေနပုံရသည္။

အထုပ္ဆြဲၿပီး ဆိုင္ထဲကေတာ့ ထြက္လာေတာ့ တစ္ခုခုကို ၿပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္လိုက္သလို ေပ်ာ္ေနသည္။ လမ္းေလၽွာက္ရင္းခဏ သတိဝင္သြား သည္။
ဘာလို႔ အဲေလာက္ ေပ်ာ္ေနရပါ လိမ့္။ ေသခ်ာသည္မွာ လိုခ်င္ေသာ ခ်က္ ျပဳတ္စားေသာက္စရာ အေျခခံမ်ား ရ သြား၍ ျဖစ္သည္။
အိုး . . . ။
ေနျပည္ေတာ္က အစိုးရမင္းေတြက တ႐ုတ္ အေရးႀကီးသည္၊ တ႐ုတ္ေၾကာက္ ရသည္ ေျပာတုန္းက ခပ္မဲ့မဲ့ၿပဳံးျဖစ္လိုက္ ေသးသည္။
အခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီကိန္း ဆိုက္သြားပါေရာလား။ ေရာက္စ ေလးငါးရက္ပဲ ရွိေသး သည္။ တ႐ုတ္ဆိုင္က မရွိမျဖစ္ ျဖစ္သြား ပါလား။ တ႐ုတ္ဆိုင္မွာ လိုတာဝယ္လိုက္ ရသည္ႏွင့္ ေပ်ာ္ေနပါလား။

စာေရးသူမွာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘရစၥ တိုၿမိဳ႕ရွိ ဘရစၥတိုတကၠသိုလ္တြင္ ျပည္ သူ႕ေရးရာ မူဝါဒမဟာဘြဲ႕ (MSc Public Policy) အတန္း တက္ေရာက္ သင္ယူေနေသာ ထားဝယ္ေဒသခံ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ က်င့္သုံး ေနေသာ တကၠသိုလ္ပညာေရးပုံစံကို တို႔ထိ ျမည္းစမ္းႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံ၏ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်း မႈထုံးထမ္းဓေလ့မ်ားကို တစ္စိတ္တစ္ ပိုင္းနားလည္ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ရန္ ယခု အခန္းဆက္ ဒိုင္ယာရီကို (တစ္လ ႏွစ္ ႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ကဲ့ သို႔) အလ်င္းသင့္သလို ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အယ္ဒီတာ