သီတင္းကၽြတ္ ဒိုင္ယာရီ

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

က်င္တြယ္ခ်ိဳးေကြးထားတဲ့ စက္ဘီး စပုတ္တိုင္ေခါင္းထဲ ေစာင္းေကာက္ တံဆိပ္ သစ္သားမီးျခစ္ဆံက ယမ္းေတြ ျခစ္ထည့္၊ လြင့္ထြက္မသြားရေအာင္ သား ေရပင္နဲ႔တြဲခ်ည္ထားတဲ့ အိမ္႐ိုက္သံနဲ႔ ပိတ္ၿပီး အုတ္ခုံလို၊ ေက်ာက္တုံးလို မာတဲ့ ေနရာတစ္ခုရွာ၊ ဒိုင္းခနဲ ျမည္ေအာင္ ထုလိုက္ေဖာက္လိုက္ၿပီးရင္ေတာ့ တိုက္ပြဲ ေအာင္တဲ့ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္လို ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ ေပ်ာ္ရၿပီေပါ့။
မုတ္သုန္မိုးလည္း ဆုတ္ခြာၿပီ။ မနက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြလည္း ေဝစျပဳၿပီ။ ဆိတ္ဖလူးပန္းနံ႔ေလးေတြက သင္းလို႔။ သီတင္းကၽြတ္ေရာက္ေတာ့မယ္ေလ။
ေသနတ္နဲ႔ တြဲေဖာက္ရတဲ့ စကၠဴ ယမ္းေခြကို ေမာင္းခလုတ္႐ိုက္ခ်က္လြဲၿပီး အသံမထြက္လို႔ ကစားေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ေတြက၊ ဆြဲျဖတ္လႊင့္ပစ္တာေတြျပန္ လိုက္ေကာက္၊ ေက်ာက္ခဲနဲ႔ ထုလိုက္တဲ့ အခါထြက္လာတဲ့ တဖတ္ဖတ္ျမည္သံ၊ စကၠဴမီးကၽြမ္းနံ႔၊ ယမ္းေၫွာ္နံ႔ေတြက လည္း မိုးပါးသြားခ်ိန္မွာ ႏွာေခါင္းထဲ က်ပ္ခိုးစြဲေနသလို အနံ႔ရလာ။ သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မွာပဲ။

လမ္းဆုံႀကီးက ကစားစရာအစုံ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တန္းမွာ ေဗ်ာက္အိုးေတြ၊ ယမ္းေဖာက္ေသနတ္ေတြ၊ အုတ္နံရံတို႔ လမ္းမတို႔ကို အားနဲ႔ပစ္ေပါက္ၿပီး ေဆာ့ရ တဲ့ေပသီးေခၚ ယမ္းထုပ္အလုံးေလးေတြ၊ ေငြမင္ေရာင္ယမ္းေခ်ာင္းေလးကို လက္နဲ႔ ကိုင္မီး႐ႈိ႕ၿပီး ေဝွ႔ယမ္းေဆာ့ရတဲ့ ၾကယ္ တာရာမီး၊ စတဲ့မီး႐ႉးမီးပန္းေတြ၊ အလွ ဆင္ေရာင္စုံစကၠဴ မီးပုံးေတြ၊ မွန္ၾကည္ ပလတ္စတစ္မီးပုံးေတြ ေရာင္းၿပီေပါ့။ အိမ္ေရွ႕၀ရံတာမွာ သြပ္နန္းႀကိဳးတန္းၿပီး ပုံစံမ်ိဳးစုံေရာင္စုံစကၠဴ မီးပုံးေလးေတြခ်ိတ္၊ လၽွပ္စစ္မီးသီးေရာင္စုံ စီးရီးတြဲေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ၾကၿပီေပါ့။

တ႐ုတ္မီးပန္းလို႔သိၾကတဲ့ တ႐ုတ္ လုပ္ ေဗ်ာက္အိုးထက္ ရွမ္းမီးပန္းေခၚတဲ့ ယိုးဒယားေဗ်ာက္အိုးက လူႀကိဳက္လည္း မ်ား၊ ေဈးလည္းေကာင္းေတာ့ ကေလး ေတြ ဝယ္မေဆာ့ႏိုင္ဘူး။ ယမ္းအား၊ ေပါက္ကြဲအားျပင္းေတာ့ ယမ္းႀကိဳးကို မီး႐ႈိ႕ၿပီး အေဝးမပစ္ခင္လက္ထဲမွာ ေပါက္ရင္ လက္ျပတ္မွာ ဘာညာေျခာက္ လွန္႔ၿပီး လူႀကီးေတြကလည္း ေပးမေဆာ့ ခ်င္ၾကဘူး။ အခုေခတ္မွာေတာ့ တစ္လုံး တည္းမွာ ၂ ခ်က္ ၃ ခ်က္ဆင့္ကြဲတဲ့ အ႐ိုး ေခါင္းပုံ ေဗ်ာက္အိုးေတြ၊ ကၽြီတဲ့၊ ဒုံးပ်ံတဲ့။ အမ်ိဳးစုံလွတဲ့ ေဗ်ာက္အိုးေတြ၊ မီး႐ႉး၊ မီးပန္း၊႐ႉးဒိုင္းေတြရဲ႕တဒိန္းဒိန္း တဒိုင္း ဒိုင္းေပါက္ကြဲသံက ေၾကာက္တတ္သူေတြ ႏွလုံးရပ္ေလာက္ေအာင္ကို ျပင္းထန္တာ ေတြ႕ရတယ္။
ဖေယာင္းတိုင္ေတြကို အပူခံတဲ့ခြက္ တစ္ခုထဲထည့္၊ အပူေပးၿပီး ေပ်ာ္က်ေနတဲ့ ဖေယာင္းရည္မီးထဲ ေရစက္ေရမႊားေတြ လက္နဲ႔ေတာက္ထည့္ေတာ့ တဝုန္းဝုန္း တဖ်စ္ဖ်စ္ ျမည္ၿပီး ထေတာက္လာေအာင္ ေဆာ့တာကို ကေလးေတြအေခၚက ငရဲမီး တဲ့။ နာမည္ကိုက ေၾကာက္စရာေပမယ့္ ခေလးေတြအဖို႔မွာေတာ့ ေပ်ာ္စရာပဲ။

လၽွပ္စစ္ပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ေတြမွာ ေရာင္စုံစီးရီးမီးတြဲ မ်ိဳးစုံကို ခ်ိတ္ျပထြန္းျပၿပီး ဝယ္လက္ေခၚ ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ ေရာဂါလည္းေဆးမတိုးေအာင္ သည္းလာ ေတာ့တာ။
အဖိုးရဲ႕ေလးေတာင့္ထိုး ဓာတ္မီးထဲ က မီးလုံးကို ခိုးျဖဳတ္၊ ေရာင္စုံပလတ္စတစ္မွန္ၾကည္စ(မရရင္)၊ ယိုးဒယား သၾကားလုံးပလတ္စတစ္အခြံနဲ႔အုပ္၊ အနီးအနားက အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္း၊ ပန္ကာ၊ ကက္ဆက္ျပင္ဆိုင္၊ စက္ျပင္ဝပ္ ေရွာ့၊ တစ္ခုခုမွာ သြားရွာ ေကာက္ထားတဲ့ ဝါယာႀကိဳး အတိုအစကို စက္ဘီးက ဒိုင္နမိုနဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး မီးပြင့္ေလးရေအာင္ဖန္ တီး၊ အိမ္ဘုရားစင္ေပၚက အေမႊးတိုင္ထုပ္ ကို လူႀကီးေတြ မသိေအာင္မ၊ စက္ဘီး စပုတ္တိုင္ၾကားမွာ နံ႔သာတိုင္ၫွပ္နင္းၿပီး မီးစၾကာဘီးပိုင္ရွင္လို ဟန္လုပ္ေမာ္ႂကြား ခဲ့ဖူးရဲ႕။

သီတင္းကၽြတ္ညေတြမွာ ထြန္းၾက တဲ့မီးေရာင္စုံအလွေတြကို ၿမိဳ႕လုံးပတ္ လည္ စက္ဘီးေလးေတြ တစ္လွည့္စီနင္း ၿပီး၊ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေဟးလားဝါးလား ေအာ္ဟစ္စေနာက္ၿပီး ေလၽွာက္သြား၊ ေလၽွာက္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ အရသာကို မေမ့သလို၊ သက္တူ႐ြယ္တူ ေကာင္မေလးေတြ လမ္းေလၽွာက္ေနတဲ့ အနား ေဗ်ာက္အိုးေတြ ပစ္ေဖာက္၊ လန္႔ ျဖန္႔စိတ္ဆိုး ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္း ေရ႐ြတ္သြားတာေတြကိုေတာင္ သေဘာ ေတြ႕ မေနာေခြ႕ အေပ်ာ္လြန္တတ္ခဲ့ၾကဖူး တာကိုလည္း ျပန္ေတြးၿပီး ေနာင္တရခ်င္ သလိုလိုနဲ႔ ၿပဳံးမိေနဆဲပဲ။
အခု ဒီဇယ္ေပါက္ေဈးနဲ႔ မီတာခရွင္း ရတဲ့ ထားဝယ္မွာတာ၀တိသာက ျပန္ႂကြ လာတဲ့ ဗုဒၶကို ရည္မွန္းၿပီး မီးတထိန္ထိန္ နဲ႔ ပူေဇာ္ဖို႔အေရး၊ အိမ္အလွဆင္မီးေတြ၊ ေရာင္စုံေဝေနေအာင္ ထြန္းဖို႔အေရးက လည္း ကက္ကုလသခ်ၤာနဲ႔ တြက္တဲ့အခါ ရင္မေအးစရာမို႔၊ ေနာက္ေနာင္အခါ မဟာဓာတ္အားလိုင္းေရာက္မွသာ၊ ဆထက္ထမ္းပိုးတိုးတိုးၿပီး ပူေဇာ္ပါရေစ ဘုရားလို႔မ်ား ေတာင္းပန္ေနၾကမွာလား မသိ။ အရင္ကဆို အလွဆင္မီးလုံးမီးတြဲ ေတြကို သီတင္းကၽြတ္ကေန တန္ေဆာင္ တိုင္ဘုရားပြဲပီးတဲ့အထိ မျဖဳတ္မသိမ္းဘဲ ထြန္းၾကတာမ်ားတာကိုး။

အလယ္မွာ အဆစ္ပိတ္နဲ႔ ထိပ္ႏွစ္ ဖက္ပြင့္ေအာင္ျဖတ္ထားတဲ့ ဝါးလုံးေတာင့္ ကို က်င္းတူးၿပီး ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဝါးျခမ္း တိုင္မွာစြပ္၊ ႏို႔ဆီဘူးခြံသံျပားနဲ႔ လုပ္ထား တဲ့ မီးစာတိုင္နဲ႔ဖုံး၊ အေပၚပိုင္းက ဝါးဆစ္ ထဲေရနံဆီျဖည့္ၿပီး ရပ္ထဲ႐ြာထဲလမ္းေတြ မွာ တန္းစီထြန္းၾကတဲ့ ဆီမီးတိုင္ေတြ၊ ဆီမစုပ္ေအာင္ တစ္ေနကုန္ ေရစိမ္ထားတဲ့ ေျမမီးဖုတ္ခြက္ကေလးေတြမွာ ခ်ည္ႀကိဳး က်စ္မီးစာတပ္၊ စားဆီထည့္ၿပီး အ႐ုပ္ပုံ၊ စာသားေဖာ္ၿပီး ထြန္းၾကပူေဇာ္ၾကတဲ့ ဆီမီးခြက္ေတြ။
အဝိုင္း၊ ေလးေထာင့္၊ ၾကယ္ပုံ၊ တခ်ိဳ႕စိတ္ကူးကြန္႔ျမဴးၿပီး သေဘၤာပုံ၊ ေလယာဥ္ပုံစသျဖင့္ ႏွီးေတြဝါးေတြနဲ႔ ပုံစံခ်ိဳး၊ မွန္ၾကည္စနဲ႔ ေကာ္ကပ္ၿပီးလုပ္ ၾကတဲ့မီးပုံးေတြ။
ဖေယာင္းတိုင္ထည့္ထြန္းလို႔ရတဲ့ ဒီဇိုင္းစုံ၊ ေရာင္စုံစကၠဴ မီးပုံးေလးေတြကို ပုံစံတုၿပီး ေက်ာင္းသုံးဗလာစာအုပ္ခလယ္ စာ႐ြက္ကိုျဖဳတ္၊ ဘာဂ်ာတြန္႔ျဖစ္ေအာင္ ေခါက္၊ မဲနယ္ေတြ ဆႏြင္းေတြေဖ်ာ္ အေရာင္ျခယ္၊ လက္ျဖစ္မီးပုံးေလးေတြ လုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ သီတင္းကၽြတ္ေန႔ ရက္ေတြကို ျပန္တမ္းတမိသလို၊ မိတ္အင္ အိုးလုပ္ျပင္သပိတ္ေတြ၊ ဆီမီးခြက္ေတြကို လည္း၊ ဟိုးအရင္တုန္းကလို ႐ိုးရာမပ်က္၊ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္၊ ေနရာယူေအာင္လံ ထူေနေစခ်င္လွတယ္။
သေဘၤာဆိပ္ေခ်ာင္း ေတာင္ဘက္ လမ္းမွာ ကာတြန္းမီးပုံးေတြလုပ္မတဲ့။ သတင္းရတာနဲ႔ အေျပးအလႊားသြား၊ မီးပုံးေထာင္ဖို႔ ဝါးခြဲသူခြဲ၊ ျဖတ္ေတာက္ အေခ်ာသပ္၊ မီးပုံးကပ္သူကပ္၊ လမ္း တေလၽွာက္က်င္းတူး၊ တိုင္စိုက္အလုပ္႐ႈပ္ ေနၾကတဲ့ ကာလသားအုပ္စုေတြၾကားေရာ ၿပီးစပ္စုရတာ အေမာ။

ကာတြန္း႐ုပ္ေတြနဲ႔ ကလိထား၊ သေရာ္ထားေထ့ထားတဲ့ မီးပုံးေတြၾကည့္ ခ်င္လွၿပီေလ။ ဦးၾကာဒုသား၊ ကိုေက်ာ္တို႔ ဦးစီးၿပီး ရန္ကုန္၁၃လမ္း(ေအာက္)လမ္းမွာလုပ္တဲ့ ဦးဘဂ်မ္းကာတြန္းမီးထြန္းပြဲလိုမ်ိဳး တတ္သေလာက္ မွတ္ သေလာက္ ဝါသနာနဲ႔အစြမ္း ျပခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ေတြတုန္းကေပါ့။ “ဇရစ္ထဲမွာ နိဗၺာန္ ေဈးရွိသတဲ့”ၾကားရင္လည္း လွစ္ခနဲ ေရာက္သြားျပန္၊ ေနာက္က်မက်န္ သစၥာမေဖာက္လမ္း ႀကိဳက္လြန္းတဲ့ ေျခေထာက္ေတြ။
ျပည္တြင္းကုန္တင္ကုန္ခ် ဆိပ္ခံ ေဘာတံတား အဆင္း ကမ္းနားေျမကြက္ လပ္ႀကီးမွာ ဝါးလုံးေတြနဲ႔တိုင္ထူ၊ ရာဇမတ္ကာၿပီး ဝကၤပါစေဆာက္ၿပီဆို ကတည္းက၊ ကြင္းထဲမွာ ညေနတိုင္းေဆာ့ ေနက် ေဘာလုံးကို အခါတိုင္းလို ေျဖာင့္ ေျဖာင့္မေဆာ့ႏိုင္။ ဝကၤပါလမ္းေတြၿပီးတာ နဲ႔ ေဈးဦးေဖာက္၊ ဝင္ေျပးဝင္ေဆာ့ဖို႔ က်ီးေခ်ာင္းေခ်ာင္းခဲ့ရတာအေမာ။ ေျမသပိတ္အိုးထဲဆြမ္း၊ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္၊ မုန္႔ဆီ၊ ကတိုးခြာ၊ ဘီစကစ္၊ ကိတ္နဲ႔ သစ္သီးေတြ၊ လက္တစ္ဆစ္စာေလာက္ ကြမ္းၫွပ္နဲ႔ျဖတ္၊ အဆစ္ဖယ္ထားတဲ့ ႀကံတစ္ေလးေတြ၊ အခြံႏႊာထားတဲ့ငွက္ ေပ်ာသီးေပၚ ဖေယာင္းတိုင္၊ အေမႊးတိုင္၊ တံခြန္ကုကၠားေတြထိုးစိုက္လို႔။ သီတင္း ကၽြတ္လျပည့္ေန႔ အ႐ုဏ္တက္ေရာင္နီ မလင္းခင္ ကေလးလူႀကီး႐ႊင္႐ႊင္ပ်ပ် ဆင္ႏႊဲၾကတဲ့ ထားဝယ္႐ိုးရာသပိတ္ေမၽွာ ပြဲေတာ္။
ေခြးေရွာင္ေမာ္ဘက္ ကမ္းနားဆီက ေန ကေလးေတြေရကူးထြက္လာၿပီး ေမၽွာခ် လိုက္တဲ့ သပိတ္ေတြထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔စား ခ်င္တာေတြ ႏႈိက္ယူၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရ။

ေရေဘာင္ဘင္အနိမ့္အျမင့္ခိုစီးၿပီး လႈပ္တုတ္လႈပ္တုတ္၊ မီးေရာင္တလက္ လက္နဲ႔ က်ေရအတိုင္းစုန္လို႔ ျမစ္၀ဖက္ဆီ ေမ်ာပါ သြားၾကတဲ့ သပိတ္ေတြနဲ႔ၾကည္ႏူး ဖြယ္႐ႈေမၽွာ္ခင္း။ ကိုယ့္အရပ္နဲ႔ နီးစပ္ရာ ဆင္ဆိပ္ေခ်ာင္းဖ်ား၊ ကေမ်ာကင္း၊ မင္းရပ္ကူးတို႔၊ ေ႐ႊဂူေခ်ာင္းတို႔ဆီကေန လည္း သပိတ္ေမၽွာပြဲဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ဝါတြင္းထဲပူေဇာ္ခံ၊ အလႉခံခဲ့ၾကတဲ့ ရွင္ဥပဂုတ္ပူေဇာ္တဲ့အဖြဲ႕ေတြ လည္း သီတင္းကၽြတ္မွာ ေဖာင္ေတာ္ကိုျမစ္ အလယ္ေရာက္ေအာင္ စက္ေလွနဲ႔ဆြဲၿပီး ေမၽွာသူေမၽွာ၊ ေမာင္းမကန္ဆင္းေမၽွာသူ ေမၽွာၾကတယ္။
လူပ်ိဳကာလသားဘ၀ သီတင္းကၽြတ္ ရက္ေတြမွာ အေရာက္အေပါက္မ်ားတာက သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္မွာ လုပ္တဲ့ေညာင္ဇင္႐ြာက ဆြမ္းဆန္စိမ္း ေလာင္းလႉပြဲပဲ။

လဆန္း ၁၄ ရက္မွာ သစ္သီး ဆြမ္းေတာ္ႀကီးတင္တဲ့ ေဝသႏၲရာပြဲဆို တာလည္းရွိေသး။ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္း လႉၿပီးရင္ ေအာင္ပြဲအေနနဲ႔ မီးပုံးပ်ံလႊတ္ တာကို တကူးတက သြားၾကည့္ၾကရတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေခ်ာတိုင္တက္တာ၊ ေခါင္း အုံး႐ိုက္တာတို႔ပါ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲအေနနဲ႔ ထည့္ခဲ့ေသးတယ္။ ေညာင္ဇင္မီးပုံးပ်ံ ကေတာ့ ထားဝယ္နယ္တစ္ဝိုက္ ေျပာစ မွတ္တြင္ေအာင္၊ အ႐ြယ္အစားကလည္း ႀကီး၊ အထာေတြ ဘာေတြနဲ႔ ေက်ာ္ေအာင္ လည္း ညာတတ္၊ ဆြမ္းေျခာက္ေတာင္း ေတြ၊ လူ႐ုပ္ေတြ၊ ပံ့သကူအလႉ ပိုက္ဆံ ေတြနဲ႔မို႔ လူၾကည့္လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တာ ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေညာင္ဇင္ လို ကေမ်ာ႐ြာနဲ႔ တျခား႐ြာေတြကလည္း မီးပုံးပ်ံလႊတ္ပြဲေတြ လုပ္လာၾကတာ ၾကားရတယ္။

ကိုယ့္ဖာသာ အပူမရွာခ်င္လို႔ တစ္ကိုယ္တည္းေနသူေတြနဲ႔ အေၾကာင္း ကံမေပးလို႔ ေပါင္းရန္ေဝးသူေတြကေတာ့ မစားရေသး ဘူးလား၊ ဘယ္ေတာ့စားရ မွာလဲလို ေလွာင္သံေထ့သံေတြနဲ႔ ခလုတ္ အတိုက္ခံရတဲ့ ခုလိုေန႔ေတြကို စိတ္နာ ရတဲ့အထဲ၊ တူႏွစ္ျဖာဂေဟဆက္မယ့္ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေတြကလည္း ပလူပ်ံေအာင္ေရာက္လာႏွိပ္စက္တာခံ ၾကရရွာေပဦးေတာ့မွာ။

နဖူးစာမင္ရည္က်ဲလို႔ေဂၚမစြံ၊ လူပ်ိဳႀကီးအပ်ိဳႀကီးျဖစ္ေနရဆဲ FA ေတြ လည္း ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ မ်က္စိလည္ ေနဆဲမသိရတဲ့”နတ္ေရးငယ္ေ႐ႊစာ” ကိုရွာ၊ ဘ၀ဝကၤပါလမ္းထဲ တိုးရင္းေဝွ႔ ရင္း၊ ထြက္လမ္းမေရာက္မခ်င္း သီတင္းကၽြတ္ေန႔ေတြ ေတြ႕ေနရဦးမွာ ေလ။ ။