ဘိလပ္ မဟာတန္း ေက်ာင္းသား

ေရာက္သည္ႏွင့္ စိတ္အခ်မ္းသာဆုံး မွာ ဘရစၥတိုၿမိဳ႕ေပၚမွ ေကာင္းကင္ျပာ ႏွင့္ ေနလုံးႀကီး ျဖစ္သည္။ ေလက တျဖဴး ျဖဴးတိုက္ေနသည္။
ညေနေစာင္းေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေနေရာင္အားေကာင္းဆဲ။
လူကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနၿပီ။ လမ္းတြင္ ၂၄ နာရီခန္႔ အခ်ိန္ၾကာခဲ့သည္၊ ေကာင္းေကာင္းလည္း မအိပ္ခဲ့ရ။ မွန္း ထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ နည္းနည္း ေနာက္က်ေသာ္လည္း ေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာ ေရာက္လာသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရ မည္။

(က)
အမွန္ေတာ့ မဟာတန္း တက္ဖို႔ ယခင္က စိတ္ကူးခဲ့သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ ၿဗိတိန္ မပါပါ။ မဟာဘြဲ႕ကို တစ္ႏွစ္ တည္းျဖင့္ နင္းကန္ စာလုပ္ရမည္စိုး ေသာေၾကာင့္ အဓိက မစဥ္းစားျခင္း ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိန္ရွိ တကၠသိုလ္မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ မဟာဘြဲ႕ကို တစ္ႏွစ္တက္ ရသည္။ အျခား ဥေရာပ၊ ဩစေတးလ်၊ နယူးဇီလန္၊ အာရွတို႔ ရွိ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြ ကေတာ့ တစ္ႏွစ္ခြဲမွ ၂ ႏွစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ၂ ႏွစ္ ေက်ာင္းတက္ မဟာဘြဲ႕ရေသာ ႏိုင္ငံ၊ တကၠသိုလ္ကို စစဥ္းစားမိသည္။
သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ အဂၤလန္ႏွင့္ပင္ ဖူးစာဆုံလိုက္ရ ေတာ့သည္။

၁၃ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ သတင္းစာသမား အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္ အဲဒီႏြံ ထဲက ေခတၱခဏ ထြက္ၿပီး အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုေတာ့ လိုေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ တိတိက်က် သင္ယူခ်င္ေသာ ဘာသာရပ္ တစ္ခုကိုလည္း သင္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ တစ္သက္လုံး မရခဲ့ဖူးသည့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ အႏွစ္သာရကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစားျဖတ္သန္းဖို႔ အခ်ိန္ တန္ၿပီဟု ဆုံးျဖတ္ကာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုေတာ့ ေငြ ေၾကးမတတ္ႏိုင္သူတို႔ ထုံးစံအတိုင္း ပညာသင္ဆုသာ ရွာရသည္။
သင္လိုသည့္ ဘာသာရပ္က ျပည္ သူ႕ေရးရာ မူဝါဒ ဘာသာရပ္ကို စီးပြား ေရးပညာ အထူးျပဳ ယူလိုသည္။ ယင္း ဘာသာျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ေက်ာင္းသား မ်ားကို ပညာသင္ဆုေပးေသာ အစီအစဥ္ မ်ား လိုက္ရွာရသည္။
သတင္းစာပညာကို ဆက္လက္သင္ ယူလိုသည္ထက္ ေဘးဝန္းက်င္တြင္ စိတ္ ထဲ အျမင္မေတာ္၊ အေတြ႕မေတာ္ေသာ ျပည္သူ႕ေရးရာမူဝါဒ (အစိုးရ မူဝါဒ) မ်ားကို တစ္ပတ္လည္ေအာင္ နားလည္လို သည့္ စိတ္က သည္ႏွစ္ပိုင္းမွာ ပိုျဖစ္ေန သည္။ တစ္ေရးႏိုးအႀကံေပၚ ထင္ရာစိုင္း မူဝါဒမ်ား ခ်ေနေသာ အျဖစ္သနစ္မ်ားကို ေတြ႕ရဖန္ မ်ားလြန္း၍လည္း ျဖစ္သည္။
တကယ္က စီးပြားေရးပညာ (ေဘာဂေဗဒ) စစ္စစ္ကို သင္လိုေသာ္ လည္း ရထားသည့္ဘြဲ႕က အဲသည္ ပညာကို မဟာတန္းတက္သင္ဖို႔ေလာက္ အတြက္ အေျခခံ မရွိလွ။ ထိုေၾကာင့္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ အလုပ္အေတြ႕အႀကဳံ၊ ဝါသနာပါလို႔ ၾကားထဲ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ ေသာ ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ပညာတို႔ကို အေျခခံ၍ ျပည္သူ႕ေရးရာ မူဝါဒ ဘာသာ ရပ္ယူရန္ ျဖစ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

ပညာသင္ဆုရေရး ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ကတည္းက စလုပ္ျဖစ္သည္။
လေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေအာင့္ အီးသည္းခံ လုံးပန္းရင္း ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ အတြင္းတြင္မွ ပညာသင္ဆု ရသြားေတာ့ သည္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ လၽွင္ ဒုတိယေနရာမ်ားႏွင့္သာ ကံ အေၾကာင္းဆုံရသည္ဟု ဆိုရမည္။ ဆယ္ တန္းေအာင္ေတာ့ ပထမဦးစားေပးက စိုက္ပ်ိဳးေရး တကၠသိုလ္ ျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္ ဒုတိယ ဦးစားေပးျဖစ္ေသာ နည္းပညာေကာလိပ္သာ တက္ရသည္။
နည္းပညာေကာလိပ္တက္ေတာ့ လည္း ပထမ ေ႐ြးထားသည္က ၿမိဳ႕ျပ (Civil) ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လၽွပ္စစ္စြမ္းအား တက္ျဖစ္သြားျပန္သည္။

ယခုလည္း ပညာသင္ဆု ငါးခု ေလၽွာက္သည္။ ဒုတိယ တစ္ခုႏွင့္သာ ဖူးစာဆုံသည္။ ပထမတစ္ခုက အေ႐ြး မခံရ။ အျခားဟာတစ္ခုက ပညာသင္ဆု အျပည့္မရ၊ တစ္ခုက (စာ႐ြက္စာတမ္း တစ္ခု လိုေန၍ ထင္သည္) အေၾကာင္း မျပန္၊ တစ္ခုက ယခု ပညာသင္ဆုရၿပီးမွ အေၾကာင္းၾကားလာလို႔ မေ႐ြးျဖစ္ေတာ့။
တကၠသိုလ္ေ႐ြးေတာ့သည့္ ထိုသို႔ ပင္။ ပညာသင္ဆု ေလၽွာက္ကတည္းက ဘရစၥတိုတကၠသိုလ္က ဒုတိယေနရာတြင္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ပထမ စာရင္းတင္ထား ေသာ တကၠသိုလ္က တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ မေလၽွာက္ျဖစ္ေတာ့သျဖင့္ ဒုတိယ တစ္ ခုကို ေ႐ြးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ႏွင့္ အျခား တကၠသိုလ္တစ္ခု ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ ရခဲ့ေသာ္လည္း လန္ဒန္ ကဲ့သို႔ေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးတြင္ မ်က္စိ႐ႈပ္ နား႐ႈပ္ မေနလိုသျဖင့္ ေတာမက်၊ ၿမိဳ႕မ ေရာက္ ဘရစၥတိုကို ေ႐ြးျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ျဖင့္ ယခု ၿဗိတိန္ အစိုးရ ပညာသင္ဆုႏွင့္ အဂၤလန္ရွိ ဘရစၥတို တကၠသိုလ္ (University of Bristol) တြင္ ေက်ာင္းတက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္ လာျခင္း ျဖစ္သည္။

(ခ)
အားလုံး အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီးသည္ ႏွင့္ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ထက္ တစ္ပတ္ခန္႔ ေစာစြာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတက္ မည့္ ဘရစၥတိုၿမိဳ႕တြင္ အေတာ္အသင့္ ေနသားက်ရန္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ေလ့လာႏိုင္ရန္၊ ျပင္ဆင္စရာမ်ား အတြက္လည္း ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳလာရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းက စက္တင္ဘာ ေနာက္ ဆုံးပတ္တြင္ ဖြင့္မည္။ ထိုေၾကာင့္ စက္တင္ဘာ တတိယအပတ္တြင္းတြင္ ထြက္လာျဖစ္သည္။
ျမန္မာျပည္က ထြက္လာသည့္ရက္ တြင္ သတင္းသမားေတြ ဆႏၵျပေန သည္။
႐ိုက္တာသတင္းသမား ႏွစ္ဦးကို ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္သျဖင့္ သတင္း လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ရန္ကုန္တြင္ ဆႏၵျပေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
မူလက ဆႏၵျပခြင့္ျပဳမိန္႔ မေပးခဲ့ ေသာ္လည္း အနားနီးခ်ိန္တြင္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ ျပန္ေပးခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ အလြန္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူး ေျပာင္းေရး ခရီးတစ္ေလၽွာက္ သတင္း လြတ္လပ္ခြင့္ တိုက္ပြဲမ်ားကား မၿပီးေသး။
ဒီမိုကေရစီရာသီဥတုကား အုံ႔ဆိုင္း ဆဲ။

လန္ဒန္ၿမိဳ႕ရွိ ဟီးသ႐ိုးေလဆိပ္ကို ေတာ့ ေန႔လယ္ခန္႔တြင္ ေရာက္သည္။ ေလေၾကာင္းခရီးစဥ္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ပင္ အနည္းငယ္ ေစာေသး သည္။ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီ ၂၅ မိနစ္ကို ျပထားေသာ္လည္း ၁၂ ခန္႔ကတည္းကပင္ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ရာသီဥတုကလည္း ေကာင္း ေကာင္းမြန္မြန္ပင္။ အဂၤလိပ္ေရလက္ၾကား ကို ေလယာဥ္ ျဖတ္ပ်ံစဥ္က မိုးအုံ႔သ ေယာင္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေလဆိပ္ ေရာက္ေတာ့ ေနပင္သာေနေသးသည္။
လန္ဒန္မွ ဘရစၥတိုၿမိဳ႕ကို ကားထပ္ စီးရဦးမည္ျဖစ္ရာ ထိုကားထြက္ခ်ိန္ အမီေရာက္ရန္ လိုသည္။ ကားထြက္ခ်ိန္ က မြန္းလြဲ ၂ နာရီ ၁၀ မိနစ္။ ၾကားထဲ တြင္ ၂ နာရီခန္႔ပင္ ေကာင္းေကာင္း အခ်ိန္ေလာက္သည္ဟု ေတြးမိလိုက္သည္။
သို႔ေသာ္ ထင္သလို ျဖစ္မလာ။

ၿဗိတိန္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးတြင္ တန္းစီရာတြင္ အခ်ိန္ တစ္နာရီခန္႔ၾကာ သြားသည္။ ကိုယ္စီမိသည့္ အတန္းတြင္ ေရွ႕မွ ခရီးသည္မ်ားကို စစ္ေဆးေနခ်ိန္ အေတာ္ၾကာသြား၍ ျဖစ္သည္။
ကံဆိုးေလစြ။ အျခား လိုင္းမွလူ မ်ား တစ္ဦးၿပီး တစ္ဦး ေခၚေနခ်ိန္ ကိုယ့္ လိုင္းမွာ ငုတ္တုပ္ျဖစ္ေနသည္။ ေလ ယာဥ္ေပၚမွ ကိုယ့္ေနာက္မွ ဆင္းလာေသာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပင္ အစစ္ေဆးခံၿပီး သြားေလၿပီ။
ေရွ႕မွာ အထုပ္အပိုးေတြ အစစ္ရခံဦး မည္ဆိုပါက ပိုၾကာဦးမည္။ နယူးဇီလန္ သြားတုန္းက အထုပ္စစ္ေဆးခံရသည့္ ဂိတ္ ျဖတ္ရေသးသည္ မဟုတ္ေလာ။ ကားမမီမွာဘဲ စိုးသည္။ စီစဥ္ထားသမၽွ အားလုံးသာ ကြက္တိျဖစ္လိုသည္။ လြဲရင္ ပိုေမာရဦးမည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္လိုက္ ရၿပီးမွ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္သည္။ စစ္ ေဆးေရး အရာရွိက အထူးအေထြ မေမး။ ေက်ာင္းလာတက္တာလား ဘာညာ ေလာက္ပဲ ေမးၿပီး ၿပီးသြားသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးတြင္ ျပသရန္ လိုအပ္သည္ဟု ဆိုၾကသျဖင့္ ယူသြားေသာ စာ႐ြက္စာ တမ္းမ်ား (TB ေရာဂါ ေဆးစစ္ခ်က္၊ ပညာသင္ဆု လက္မွတ္၊ တကၠသိုလ္ဝင္ ခြင့္ စသည္ျဖင့္) ကိုပင္ ေတာင္းမၾကည့္ဘဲ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။
အဲသည္ကိစၥၿပီးေတာ့ မြႏ္ုးလြဲ ၁ နာရီပင္ ခြဲေနၿပီ။ နာရီဝက္ျဖင့္ ကားဂိတ္ ေရာက္ႏိုင္ပါ့မလား။ ေတြးပူသြားသည္။
အိတ္ေ႐ြးၿပီး အိတ္စစ္ခံရမည့္ ေနရာ ရွာၾကည့္သည္။ သယ္လာသည့္ ငါးပိငါးေျခာက္ စသည့္ စားေသာက္ဖြယ္ ရာမ်ား အပါအဝင္ ဝန္စည္စလြယ္ေတြ အစစ္ခံဖို႔ လိုဦးမည္ေလာ။
ေတာ္ေသးသည္ ထပ္စစ္မည့္ ဂိတ္ က မရွိေတာ့။

ထိုသို႔ျဖင့္ ကေရာေသာပါး ေျပးရ သည္။ ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြတစ္ဦး ေပး လိုက္ေသာ ပစၥည္း လာေစာင့္ယူသူ လန္ဒန္သား ျမန္မာမိတ္ေဆြက ထြက္ ခြာဂိတ္တြင္ ေစာင့္ေနသည္။
သူ႕ပစၥည္းကို ထုတ္ေပး။ ထိုေနာက္ ေလဆိပ္ကားဂိတ္ကို ေျမေအာက္လမ္း အတိုင္း ေျပးေတာ့သည္။ အေရးထဲ ပစၥည္းမ်ား တင္တြန္းရန္ ယူလာသည့္ ေထာ္ရီဘီးေတြက နည္းနည္းယိုင္ေန သျဖင့္ ေျပးသေလာက္ ခရီးမတြင္ ျဖစ္ရ ေသးသည္။
ေရာက္ေတာ့ ကားဂိတ္ကိုရွာ၊ ကား လိုင္းႏွင့္ ထြက္မည့္ ပလက္ေဖာင္းကို ရွာရသည္။ မည္သည့္ လိုင္းကားက မည္သည့္ ပလက္ေဖာင္းမွ ထြက္မည္ကို ေၾကညာေနေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႕ သည္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ မည္သည့္ လိုင္း ကားက မည္သည့္ ပလက္ေဖာင္းအမွတ္မွ ထြက္မည္ကို ကားမထြက္မီ ၁၀ မိနစ္ အလိုတြင္မွ ေၾကညာသည္။ ခရီးသည္ မ်ားကေတာ့ ပင္မ အေဆာင္အတြင္းရွိ ထိုင္ခုံမ်ားတြင္ ေစာင့္ေနရသည္။

ေလဆိပ္ အေဝးေျပးဂိတ္မွာ ၿဗိတိန္ တြင္ အစည္ကားဆုံး အလုပ္အမ်ားဆုံး ကားဂိတ္ဟု ဆိုသည္။ တစ္ရက္လၽွင္ လိုင္းကား အစီးေရ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ ေျပးဆြဲေနသည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ကားဂိတ္ေလးက ခပ္ေသးေသး။ ထားဝယ္ မွ အေဝးေျပးဂိတ္ထက္မ်ားစြာ (မ်ားစြာ) ေသးသည္။
ဘန္ေကာက္မွ နာမည္ေက်ာ္ မိုခ်စ္ ကားဂိတ္ထက္ပင္ ေသးေသးသည္။ နယူးဇီလန္ ေအာ့ကလန္ၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ အေဝးေျပးခရီးသည္တင္ေနရာဆိုလၽွင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဆူးေလ ကားမွတ္တိုင္ ေလာက္သာ ရွိသည္။
ထားဝယ္ ကားဂိတ္ကို က်ဥ္းသျဖင့္ တိုးခ်ဲ႕ရန္ စဥ္းစားေနသည္။ သို႔ေသာ္ တြက္ၾကည့္ရန္မွာ ထားဝယ္ အေဝးေျပး ဂိတ္မွာ တစ္ရက္ အစီး ၁၆၀၀ ေက်ာ္ ထြက္ပါ၏ေလာ။
အဓိကမွာ စီမံခန္႔ခြဲမႈပင္ ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္ရွိ ေအာင္မဂၤလာ အေဝးေျပး ဂိတ္ အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အေဝးေျပး ဂိတ္ အမ်ားအျပားမွာ ခရီးသည္တင္ခ် လုပ္သည္ထက္ လက္မွတ္ေရာင္း၊ ကား ရပ္နားကြင္း၊ ကုန္တင္ကုန္ခ်ကြင္းႀကီးႏွင့္ လူေနဆိုင္ခန္းတြဲမ်ားလို ျဖစ္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္သင့္သည္မွာ ကားရပ္ နားေနရာက သပ္သပ္ ခရီးသည္တင္ခ် ေနရာက သပ္သပ္ ျဖစ္ရမည္။
ဘန္ေကာက္ မိုခ်စ္ ကားဝင္းလည္း ထိုသို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ပင္မေဆာင္အတြင္း ခရီးသည္မ်ား လက္မွတ္ ဝယ္ႏိုင္သည္။ မည္သည့္ ယာဥ္လိုင္းျဖင့္ စီးနင္းမည္မဆို ပင္မေဆာင္တြင္ ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္သည္။ စားေသာက္ဆိုင္ နည္းနည္းပါးပါး ရွိသည္။
ကားထြက္ခ်ိန္ ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္ အလိုမွ သက္ဆိုင္ရာ ပလက္ေဖာင္းတြင္ ထြက္မည့္ကား ဆိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ကို ကိုက္၍ ခရီးသည္မ်ားကေတာ့ ကားစီး ရမည့္ ပလက္ေဖာင္းသို႔ သြား႐ုံပင္။ ပစၥည္းအတင္၊ ခရီးသည္ အတင္ကို ၁၀ မိနစ္မွ ၁၅ မိနစ္အတြင္း တစ္ခါတည္း ၿပီးေလာက္ စီမံသြားသည္။

ကားက မူလမွန္းထားသည္ထက္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္ လာသည္။ ထိုေၾကာင့္ ၂၀ မိနစ္ေနာက္ က်ၿပီး သက္ဆိုင္ရာ ပလက္ေဖာင္းတြင္ သြားတန္းစီရသည္။ ေအာ္ . . . တိက် သည့္ ေနရာတြင္ နာမည္ေက်ာ္ေသာ ၿဗိတိသၽွေတြလည္း ေနာက္က်တတ္ ပါလား။
အခ်ိန္က က်ပ္လြန္းလွသျဖင့္ အသက္႐ႉ၀႐ုံသာ နားႏိုင္သည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆိုသည္မွာ ဘာမွန္း မသိ ဘဲႏွင့္ အေနာက္ဘက္ရွိ ဘရစၥတိုသို႔ ႏွစ္နာရီခြဲမၽွ ခရီးဆက္ရျပန္သည္။

(ဂ)
ဘရစၥတိုၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ တည္းခို မည့္ အိမ္ရွင္က ကားဝင္းတြင္ လာႀကိဳ သည္။ ကားဝင္းႏွင့္ ေနအိမ္မွာ ေမာ္ေတာ္ ကားျဖင့္ မိနစ္အနည္းငယ္မၽွသာ သြားရ သည္။ လမ္းေလၽွာက္လၽွင္ပင္ ၁၀ မိနစ္ခန္႔မၽွသာ။ ဘရစၥတိုကားဝင္းက လည္း ခပ္ေသးေသးသာ ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကိုလည္း တဖြဲဖြဲေရာက္လာ သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဘရစၥတိုမွာ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ႏွစ္ခု ရွိေသာ ၿမိဳ႕ မဟုတ္ပါေလာ။ အျခားတကၠသိုလ္ တစ္ခုျဖစ္ေသာ အေနာက္အဂၤလန္ တကၠသိုလ္ကဆိုလၽွင္ ကားဝင္းသို႔ေရာက္ လာေသာ သူ႕ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေကာင္ တာတစ္ခုျဖင့္ သီးျခားကူညီေပးေနသည္။
ေနရမည့္ အိမ္က ေတာင္ကုန္းေလး ေပၚမွာ။ ေလကလည္း တိုက္ေနသည္။ အေအးဓာတ္က သိပ္မရွိေသာ္လည္း ေလ တိုက္ေသာအခါ နည္းနည္းေတာ့ တုန္ သြားသည္။

“ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ခဲပါတယ္။ အေမရိက ကို ဝင္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ပါ”ဟု အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက ဆိုရွာသည္။
မၾကာေသးမီက အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုကို ဝင္တိုက္ခဲ့ေသာ မုန္တိုင္း အရွိန္က မေသေသးပုံရသည္။ ၿဗိတိန္ အေနာက္ဘက္ကမ္းကိုလည္း အဖ်ားခတ္ ေနပုံရသည္။
မည္သို႔ဆိုေစ ေကာင္းကင္ျပာႀကီး ႏွင့္ ေနအလင္းေရာင္က ႀကိဳေနသျဖင့္ စိတ္ေအးရသည္။ အဂၤလန္၏ နာမည္ ေက်ာ္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ေဆာင္းရာသီ မေရာက္မီ သာသာယာယာျဖင့္ စိတ္ေအး လက္ေအး ေနရဦးမည္။
တကၠသိုလ္ အႀကိဳရက္မ်ားလည္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိေနဦးမည္။

ဖစု

စာေရးသူမွာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘရစၥတိုၿမိဳ႕ရွိ ဘရစၥတိုတကၠသိုလ္တြင္ ၿဗိတိန္အစိုးရ ပညာသင္ဆုျဖင့္ ျပည္သူ႕ ေရးရာ မူဝါဒမဟာဘြဲ႕ ( MSc Public Policy) အတန္း တက္ေရာက္ သင္ယူ ေနေသာ ထားဝယ္ေဒသခံ တစ္ဦးျဖစ္ သည္။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ က်င့္သုံးေနေသာ တကၠသိုလ္ပညာေရးပုံစံကို တို႔ထိ ျမည္း စမ္းႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ထုံးထမ္း ဓေလ့မ်ားကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း နားလည္ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ရန္ ယခု အခန္းဆက္ ဒိုင္ယာရီကို (တစ္လ ႏွစ္ႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္) အလ်ဥ္းသင့္သလို ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အယ္ဒီတာ

Related Posts