ရယ္ရေမာရ အေရးေပၚဆရာဝန္ဘ၀ (၁၄)

ဦးစီးဌာန ဟူသည္။
အစိုးရဌာနေတြမွာ ဌာနႏွစ္မ်ိဳးရွိ ပါ၏။ လုပ္ငန္းဌာနႏွင့္ ဦးစီးဌာနဟူပါ သည္။ လုပ္ငန္းဌာနသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ အတြက္ ဝင္ေငြရွာေပးၿပီး ဦးစီးဌာနသည္ ႏိုင္ငံသားမ်ားအတြက္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးပါ သည္။ ဆိုလိုသည္က ျပည္သူ႕က်န္းမာ ေရးဦးစီးဌာနႏွင့္ ကုသေရးဦးစီးဌာနတို႔ ေအာက္ရွိ အစိုးရေဆး႐ုံေဆးေပးခန္း မ်ားသည္ ႏိုင္ငံသားတို႔အား က်န္းမာေရး အတြက္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးသည့္ ဌာနမ်ား ျဖစ္ၿပီး က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းမ်ားသည္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးၾကသည့္ဌာနျဖစ္ သည့္အတြက္သည္ ဝန္ေဆာင္မႈ လိုအပ္ ေနသည့္ ျပည္သူေတြအတြက္၊ ေဝဒနာ ခံစားေနၾကရၿပီးျဖစ္သည့္ လူနာအတြက္ အဘယ္အတြက္ ဘာေၾကာင့္ဟူသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးေနဖို႔ မလိုအပ္။ ျပည့္စုံေအာင္ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ ျပႆနာ မရွိခင္ကတည္းက ႀကိဳးစားၾက သင့္ပါ၏။
လိုအပ္တာေတြကို ျပႆနာ ျဖစ္ မလာခင္ မိမိတို႔အဆင့္အလိုက္ လိုအပ္ တာျဖည့္ေပးထားဖို႔ရာ ဝန္ႀကီးမွစ၍ အ ဆင့္တိုင္းမွာ တာဝန္ရွိၿပီး အကယ္၍ အေၾကာင္း တစ္စုံတရာ လစ္ဟင္းမႈ အတြက္ လူနာတြင္ နစ္နာထိခိုက္ရပါမူ အဆင့္အလိုက္ အားလုံးတာဝန္ရွိပါ၏။
ဆိုလိုသည္က ဆရာဝန္၊ သူနာျပဳ မလုံေလာက္ျခင္းကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ အတြက္ တာဝန္ရွိသူက တာဝန္သိဖို႔ လိုအပ္သလို အကယ္၍ ယင္းမလုံ ေလာက္မႈ၊ မျဖည့္ဆည္းႏိုင္မႈအတြက္ ျဖစ္လာေသာ ျပႆနာတိုင္းအတြက္ တာဝန္ရွိသူအဆင့္ဆင့္သည္ တာဝန္ မကင္းဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

အေရးေပၚလူနာအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ
ကၽြန္ေတာ္သည္ အေရးေပၚဌာနကို ပထမဆုံး စတာဝန္ယူကတည္းကိုက မိမိအားနည္းခ်က္ကို ျမင္သည္။ ေအာက္ ေျခအလုပ္သမား ရွားပါးျခင္းႏွင့္ အေရးေပၚဌာနမွ လူနာေဆာင္မ်ားသို႔ လူနာသယ္ ယူမည့္လမ္း အဆင္မေျပ ျခင္း။ (ယခင္က ေလၽွာလမ္းမရွိပါဘဲ ေလွကားမွသာ လူနာတင္ ထမ္းစင္ (သို႔မဟုတ္) ကုတင္ကို လူအင္အားျဖင့္ တင္ၾက၊ မၾက၊ ခ်ၾကရပါသည္။)
သည့္အတြက္ စီမံ အစည္းအေဝးမွာ တင္ျပမိပါ၏။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဌာနအေနနဲ႔ကေတာ့ ပထမဆုံး လူနာ အတင္အပို႔ျပဳလုပ္တဲ့ ေလၽွာလမ္း မရွိတဲ့အတြက္ ရံဖန္ရံခါ အေရးႀကီး အသည္းအသန္လူနာေတြ သယ္ယူၾကရာမွာျဖစ္ေစ ခြဲစိတ္ၿပီး လူနာေတြ အတင္အခ်ျပဳလုပ္ရာမွာျဖစ္ေစ အခက္အခဲရွိတဲ့အတြက္ လူနာတင္ တြန္း လွည္းေတြနဲ႔ ေလၽွာလမ္းအတြက္ စဥ္းစား ေစခ်င္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးမွာ လည္း ယခင္အေနအထားမွ ေလၽွာလမ္း ေတြ ေျပာင္းလဲတည္ေဆာက္လာၿပီျဖစ္ လို႔ အဲသည္အတြက္ အေျခအေနေပးတဲ့ အခါ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။”

“ဒုတိယအခ်က္က အလုပ္သမား လိုအပ္ခ်က္ပါ။ အေရးေပၚလူနာဆိုတာ အလုပ္လုပ္ရင္း၊ သြားရင္းလာရင္း၊ ပြဲ လမ္းသြားၾကရင္းက ကံမလွလို႔ မေတာ္ တဆ ေဆး႐ုံရဲ႕အေရးေပၚဌာနကိုသာ ေရာက္လာၾကရၿမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆး႐ုံ တက္ၾကမယ္ရယ္လို႔ ျပင္ဆင္ၿပီး ေဆး ႐ုံလာၾကတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အဲသည္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးမယ့္ ေအာက္ေျခအလုပ္ သမား ရွားပါးေလေသာအခါ လူနာႏွင့္ အတူပါလာၾကတဲ့ လူနာေစာင့္ေတြကပဲ လူ နာကို အတင္အခ် လုပ္ၾကရပါတယ္။ လူနာေစာင့္မပါတဲ့အခါ အဲသည္လိုအပ္ ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကြက္လပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အလုပ္သမားျပႆနာ ကို အေလးထားအေျဖရွာသင့္ပါတယ္။”
“ေန႔တြက္နဲ႔ ေဒသစရိတ္လိုအပ္ခ်က္ ကြာဟမႈေၾကာင့္ အလုပ္သမား ခန္႔မရ လၽွင္လည္း အျခားနည္းလမ္းျဖင့္ အေျဖ ရွာသင့္ပါတယ္”လို႔ အာေပါင္အာရင္းသန္ သန္နဲ႔ င႐ိုး ေဆြးေႏြးမိေလေသာအခါ လူပုံအလယ္မွာ မမေဆး႐ုံအုပ္ႀကီးရဲ႕ အ ဆူအဆဲအၿဖဲကို အေတာ္ခံလိုက္ရပါ၏။ ကိုယ့္ဘက္က မမွားေပမင့္ သူ႕အတြက္က သူ႕ကို အရွက္ရေစေလသလားမဆိုတတ္။

ဘာေျပာေျပာ သည္အစည္းအေဝး မွာ အမုန္းခံခဲ့ေလလို႔သာ သည္ေဆး႐ုံႀကီး ရဲ႕ေလၽွာလမ္းအတြက္ လမ္းစျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယေန႔အခါ အဲသည္လမ္း ျဖစ္တည္လာခဲ့ ပါတယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ခုမ်ားေတာ့ အဲသည္ ေလၽွာလမ္းေလးနဲ႔ လူနာသယ္ယူပို႔ေဆာင္ၾကရာမွာ အတိုင္း အတာတစ္ခုအထိေတာ့ အဆင္ေျပၿပီ ေပါ့ေလ။
ဆိုလိုတာက ကြက္လပ္အခ်ိဳ႕ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အမုန္းလည္းခံ ၾကပါတယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္တာပါပဲ။

အေရးေပၚကို မေခၚပါဘဲ ေရာက္ လာတဲ့အခါ
ဆိုခဲ့သလို အေရးေပၚဒဏ္ရာရလူနာ မည္သည္ ငါေဆး႐ုံတက္မယ္ဟဲ့လို႔ ျပင္ ဆင္လို႔ လူေတြ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ လာပို႔ၾကတာ နဲ႔မတူပါဘူး။ အဲသည့္အခါ လူနာကို ဓာတ္မွန္႐ိုက္ဖို႔၊ လူနာေဆာင္ေတြ တင္ဖို႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ၾကဖို႔ အခက္အခဲေတြ သည္ေန႔ သည္အခ်ိန္အထိ ရွိေနဆဲ ဆို တာ ျငင္းမရပါဘူး။
တစ္ေန႔ေပါ့ေလ
“ဆရာ၊ ဆရာ အျမန္လာပါဦး။လူနာတစ္ေယာက္ ေဆး႐ုံေရာက္ ေနတယ္”လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူနာျပဳ ဆရာမႀကီးက အစည္းအေဝးတက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ရိပ္ျပၿပီး လာေခၚ တယ္။

“ငင္၊ ဆရာမႀကီးေရ။ ဘာျပဳလို႔ တုန္းဗ်။ လူနာ အေရးေပၚကိုလာတာ ဆန္းသလားဟင္”လို႔ ေမးေတာ့
“ဆန္းပါေသာ္ေကာ ဆရာရယ္။ အဲလူနာက လူနာေစာင့္ မပါဘူး။ လွည္း တြန္းရမယ္လို႔ အလုပ္သမားက ေျပာတာ့ ပါလာတာက သူ႕အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ တည္း၊ ဆိုေတာ့ အခက္အခဲေတြ႕ေနေလ ေရာ။ အဲမွာ လူနာက ဆရာမႀကီးေရ႕၊ ကၽြန္ေတာ္မွ လမ္းမေလၽွာက္ႏိုင္တာ၊ ဒဏ္ရာရေနပါ တယ္ဆိုမွ လူအကူက မပါ။ အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ဆိုပါမွ လူနာေစာင့္ ဘယ္ပါမတုန္း။ ကဲ င႐ိုးတို႔ ေအာင္သူတို႔ ဝင္းထြန္းတို႔ ေခၚေပးစမ္းပါ ဦး”လို႔ ေျပာတယ္ဆရာရဲ႕။
ေသခ်ာျပန္ေမးၾကည့္တဲ့အခါ င႐ိုး ဆိုတာ ဘယ္သူပါလိမ့္ဆိုေတာ့ ဆရာ့ကို ေျပာတာတဲ့။ ေနာက္ ေအာင္သူတို႔ ဝင္း ထြန္းတို႔ဆိုတာကေရာဆိုေတာ့ ခြဲစိတ္ ဆရာဝန္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ဦးေအာင္သူတို႔ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ဦးဝင္းထြန္းတို႔ကို ဆိုသတဲ့။

အာ့နဲ႔၊ လွည္းတြန္းဖို႔ လူရွာခိုင္းတာ ငါတို႔ရဲ႕ ဆရာဝန္ႀကီးေတြကို ျပန္ေခၚ ခိုင္းေနတယ္။ ဆရာဝန္ႀကီးေတြေခၚ လွည္းအတြန္းခိုင္းရေအာင္ အဲေကာင္က ဘာလဲမသိဘူးဆိုၿပီး အေရးေပၚဌာနက အားလုံး အလန္႔ထညက္ျဖစ္ၿပီး သကာလ၊ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြကိုေသာ္မွ ငယ္နာမည္တပ္ လွည္းတြန္းဖို႔ ေခၚခိုင္း ေနတာ၊ အဲလူနာ သာမေညာင္ည မျဖစ္ ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ဟိုကသူနာျပဳေတြ အလုပ္ သမားေတြက လွည္းတြန္း ဓာတ္မွန္ခန္း ပို႔ေနတုန္း ကၽြန္မကဆရာ့ကို အက်ိဳး အေၾကာင္းလာ ေျပာျပတာတဲ့။

 

ဟိုေကာင္ င႐ိုးတို႔ ေအာင္သူတို႔ ဝင္းထြန္းတို႔ ဘယ္မလဲ
အဲသာနဲ႔ေပါ့ေလ မေနသာေတာ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အစည္းအေဝးခန္းထဲကေန အသာထြက္ၿပီး အဲသည္လူနာကို ေျပး ၾကည့္ေလေသာအခါ ဟိုးငယ္ငယ္ဘုစုခ႐ု ဘ၀ကေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ေတြ႕ရေလ၏။

“သူငယ္ခ်င္းေရ မင္းဘာျဖစ္လာ တာလဲ” ဘာညာႏွင့္ ပဋိသႏၶာရစကားဆို ေလေသာအခါ
“အင္း င႐ိုးေရ႕၊ ေတြ႕ရဝမ္းသာသ ကြယ္၊ အစက မင္းတို႔ မေခၚပါဘူးကြာ။ ခုက ငါကလည္း ေျခကက်ိဳး။ လူေစာင့္ ကမပါ။ မင္းတပည့္ေတြက ငါ့မိန္းမ ငါ့ ကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး အတင္အခ် လုပ္ရမယ့္အ ေပါက္ေျပာေနလို႔ မင္းတို႔ နာမည္သုံး လိုက္တာ၊ ဟိုေကာင္ င႐ိုးတို႔ ေအာင္သူ တို႔ ဝင္းထြန္းတို႔ ဘယ္မလဲ။ ဆိုတာနဲ႔ မင္းတပည့္ေတြ လူနာေစာင့္ကို ထပ္ကို မရွာခိုင္းေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကို လုပ္ ေပးၾကရွာသကြယ္၊ ငွိ ငွိ”လို႔ ဆိုတယ္။

ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ ခ်င္းမွားသလား
သည္သူငယ္ခ်င္းမွားလားဆိုေတာ့ မမွားပါ။ ေဆး႐ုံဆိုသည္ကို လူနာက ယခုမွလာတာ မဟုတ္ပါေလ။ ယခင္က လည္း လာ၏။ ယေန႔လည္း လာေနၿမဲ။ ေနာင္လည္း လာေနဦးမည္ကမလြဲ။ လာၿမဲ လာေနသည့္ အဲသည္လူနာေတြ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ ထားၾကရမည္က ဝန္ေဆာင္သူတို႔ ဘက္က ျပင္ဆင္ထားၾကသင့္ တာေတြ ျဖစ္ပါ၏။ မည္သည့္အေၾကာင္ျပခ်က္ ႏွင့္မွ သည့္အတြက္ လူနာရွင္တို႔ဘက္ကို အခက္အခဲ မျဖစ္ေစသင့္။

သို႔ေပမင့္ ႏွစ္ေတြသာၾကာ လို႔လာေပမင့္သည္ အလုပ္သမားႏွင့္ ဝန္ထမ္းရွားပါးမႈ ကြက္လပ္ကို မျဖည့္ႏိုင္ေသးပါ။ ျဖည့္ ေပးႏိုင္သည့္ အရည္အခ်င္း မရွိၾက ေသးပါ။
(အရည္အေသြးမရွိသူတို႔ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ႀကိဳးစားေသာ္ ျငား မျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္၊ မေျဖရွင္းေပး ႏိုင္ပါက အလုပ္က ထြက္စာတင္ၿပီး ထြက္ၾကသင့္ပါ၏၊ ဆရာဝန္၊ သူနာ ျပဳႏွင့္ အျခားအဆင့္ဝန္ထမ္း မျဖည့္ ဆည္းေပး ႏိုင္ျခင္းမ်ားအတြက္သည္ လည္း ဤနည္း ႏွင္ႏွင္ျဖစ္ပါ၏။ မလုပ္ ႏိုင္၊ မလုပ္တတ္ ပါက မိမိတာဝန္မိမိယူ လ်က္ေနရာမွမိမိ အထုပ္မိမိဆြဲကာ အရွက္ရွိရွိ တာဝန္ယူမႈျဖင့္ ထြက္ၾက သင့္ပါ၏ )
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲသည္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အဲသလိုပညာေပးခံရက တည္းကိုက ကိုယ့္အလုပ္သမားေတြကို
“ဟဲ့ ၊ လူနာေစာင့္မပါရင္ျဖင့္ အကူအညီကို နီးရာစပ္ရာကေန ညဥ္းတို႔ အေနနဲ႔ ေတာင္းေပးပါေအ။ အကယ္၍ သာ လူနာအေျမာက္အျမားသာ Mass Disaster အေနနဲ႔ ေရာက္လာရင္ျဖင့္ ပရဟိတအဖြဲ႕ေတြကို လွမ္းသာအကူေခၚ ပါကြယ္။ ငါတို႔ ငယ္နာမည္ေတြနဲ႔ အဖိမ ခံစမ္းပါနဲ”လို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မွာရ ပါသည္။

အျဖစ္က တစ္ခါတေလအဲသလိုပါ လို႔ဆိုေန။
(သည့္အတြက္ အကယ္၍သာ အ သင္ စာ႐ႈသူ ယခုလို အသည္းအသန္ အေျခအေနမွာ အခက္အခဲၾကလာသည္ ရွိေသာ္ စာေရးသူသူငယ္ခ်င္း၏ နည္း ကိုသုံးလ်က္ ဝန္ႀကီး၏ငယ္နာမည္ ျဖစ္ ေစ၊ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၏ နာမည္ ကိုျဖစ္ေစ ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီး၏ ငယ္နာ မည္ကိုျဖစ္ေစ ပိုင္ပိုင္စီးစီး သုံးလ်က္သာ သူငယ္ခ်င္းထုံးႏွလုံးမူလ်က္ ခပ္ေခ်ေခ် ေျဖရွင္းၾကသင့္ပါသည္ဟု အႀကံျပဳလိုပါ ၏။ ဤကား စကားခ်ပ္။)

Related Posts