သေရာ္စာကို သေရာ္စာလို ဖတ္ၾကေစခ်င္သည္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံတြင္ ရသစာေပ က်ဆုံးလာသည္ဆိုျခင္းကို စာေပနယ္မွ အက်ယ္ေလာင္ဆုံး ေျပာၾကသည္။ စာ ေရးဆရာေတြက ေျပာသည္။ ထုတ္ေဝ သူေတြက ေျပာသည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္ အေရာင္းဆိုင္ေတြက ေျပာသည္။ အရပ္ ဘက္အဖြဲ႕အစည္းေတြက ေျပာသည္။ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ေျပာသည္။ ေရးသူ ဖတ္သူ ေဆြးေႏြးပြဲေတြက ေျပာသည္။ ရသစာေပ အားနည္းလာေနသည္။
ရသစာေပ အားနည္းတာေတာ့ မေျပာႏွင့္။ လူေတြသည္ (စာဖတ္သူေတြ သည္ ) စာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေဆာင္းပါးလား၊ သတင္းလား ဆိုတာကို ပင္ ခြဲမသိသူေတြ မ်ားလာသည္။ ေရး တာက opinion article   ေခၚ အေတြး အျမင္ေဆာင္းပါး။ ထိုေဆာင္းပါးကို ေဖ့စ္ဘြတ္တြင္တင္ေတာ့ “မင္းတို႔ သတင္းေထာက္ေတြက ေရးခ်င္ရာေရး ေနတာပဲ”၊ “မင္းတို႔သတင္းက တဖက္ သတ္ျဖစ္ေနတယ္”စသည္ျဖင့္ ေရးၾက သည္ကို စိတ္ပ်က္ဖြယ္မၾကာခဏ ေတြ႕ရ သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ သတင္း ႏွင့္ေဆာင္းပါးကိုပင္ မခြဲႏိုင္ၾကေတာ့။

ေဆာင္းပါးမွာပင္ အတည္အခန္႔ ေရးေသာေဆာင္းပါး ရွိသည္။ သေရာ္စာ ဆိုေသာ ေခတ္ကို သေရာ္ေသာေဆာင္းပါး ရွိသည္။ ရသစာေပတြင္ ကဗ်ာၿပီးလၽွင္ သေရာ္စာသည္ ေရးရအခက္ဆုံး၊ နား လည္ ခံစားရ အခက္ဆုံး အႏုပညာလက္ ရာ ျဖစ္သည္။ သေရာ္စာတစ္ပုဒ္ကို စဖတ္သည္ႏွင့္ သို႔မဟုတ္ ဖတ္ေနရင္း ႏွင့္ သေရာ္စာဟု သိဖို႔လိုသည္။
သေရာ္စာအေရးအသား မွန္းသိပါမွ စာေရးသူ ေထာက္ျပခ်င္ေသာ အခ်က္ကို ျမင္ေပလိမ့္မည္။ မသိပါက စာေရးသူ ေထာက္ျပခ်င္ေသာ အခ်က္ထက္၊ အျခား ေသာ သ႐ုပ္မွန္စံႏႈန္းမ်ား၊ တကယ့္ လက္ရွိအရာမ်ားကိုသာ ျမင္ေယာင္ၿပီး ထိုအရာမ်ားႏွင့္ စတုပ္တိုက္၍ ယွဥ္ၾကည့္ ကာ ေဆာင္းပါးသည္ ယုတၱိမရွိဘူးဟု (ယုတၱိေဗဒ ႐ႈေထာင့္ကြက္ကြက္နဲ႔ပဲ ၾကည့္ၿပီး) ေဝဖန္ၾကလၽွင္ အမွန္တရား ႏွင့္ လြဲေပမည္။

စာေရးသူေပးခ်င္ေသာ ဖတ္ၿပီး ေစ့ ေစ့ၿပဳံးရသည့္ အရသာကိုလည္း ရေတာ့ မည္ မဟုတ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို စာေရး ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာက “ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္း”ဟု ေရးသည္။ သေရာ္ စာဆန္ဆန္ ေခါင္းစဥ္တပ္ ထားသျဖင့္ မည္သူကမွ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာကို တရားမစြဲခဲ့။ အျပစ္ မျမင္ခဲ့။
ဦႏုအေၾကာင္းကို ဘ၀ရွင္မင္းတ ရားႀကီးဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ထြန္း ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ အခန္းဆက္ သေရာ္စာေဆာင္းပါး ေရးခဲ့၏။ ျမ၀တီ မဂၢဇင္းတြင္လည္း ကိုႀကီးႏုကို သေရာ္ ေလွာင္ေျပာင္ေသာအေနျဖင့္ ကိုႀကီး ေကာင္းဆိုေသာ အမည္ျဖင့္ မဂၢဇင္းဝတၱဳ ရွည္ေရးကာ သေရာ္ခဲ့သည္။ ထိုစာေရး ဆရာမ်ား၊ သတင္းစာႏွင့္ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာမ်ားကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုသည္ အေရးမယူခဲ့ပါ။ သေရာ္စာအေရးအသား ကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ပါသည္။

ယခုအခါ လူေတြသည္ ယခင္ေခတ္ ကေလာက္ စာဖတ္မနာေတာ့သျဖင့္ ရသစာေပ၏ အဖြဲ႕အႏြဲ႕တစ္ခုျဖစ္ေသာ သေရာ္စာကို နားမလည္ၾကေတာ့ပါ။ သေရာ္စာတြင္ ေခတ္ကိုသေရာ္ျခင္း၊ အာဏာရွင္ကိုသေရာ္ျခင္း ၊ လူ႕အသိုင္း အဝိုင္း၏ လြဲမွားေနေသာ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားကို သေရာ္ျခင္းဆိုတာေတြကို နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။ မခံစားႏိုင္ေတာ့။ အတည္ေပါက္ေရးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ သတင္းမ်ားဟု ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ ကာ ေပါက္ကြဲေတာ့သည္။
The Voice   သတင္းစာတြင္ ၿဗိတိသၽွကိုကိုေမာင္ေရးခဲ့ေသာ”က်ည္ ေထာင္စုသစၥာ”ဟူေသာ သေရာ္စာကို တပ္အာဏာပိုင္မ်ားက သေရာ္စာဟု မျမင္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ စာေရးဆရာႏွင့္ အယ္ဒီတာကို တရားစြဲေလသည္။ က်ည္ ေထာင္စုသစၥာ သေရာ္စာ၏ ဆိုလိုရင္း အနက္ျဖစ္သည့္ စစ္ပြဲေတြျဖစ္သည့္အခါ အထက္အရာရွိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားထက္ ေအာက္လက္ငယ္သားမ်ားကသာ စစ္၏အနိဌာ႐ုံမ်ားကို ပိုမိုခံစားရေလ့ရွိသည္ဟူ ေသာ စာေရးဆရာက ေပးခ်င္သည့္ သတင္းစကား (message )ကို အခ်ိဳ႕ လူေတြ၏ ႏွလုံးသားထဲကို မေရာက္ေတာ့ ဘဲ ငါတို႔ကို ေဆာ္တယ္ဆိုေသာ မဟုတ္ မဟတ္ အေတြးမ်ားကသာ ေခါင္းထဲသို႔ ေရာက္လာၿပီး တရားတေဘာင္စြဲသည့္ အေျခဆိုက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေဝဖန္အပုပ္ခ်သည့္စာႏွင့္ သေရာ္ စာ ကြာျခားပုံမွာ သေရာ္စာသည္ ဖတ္သူကို ၿပဳံးေစ၏။ ကာယကံရွင္ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္မိေစကာမူ သူေျပာတာ ဟုတ္သားဟ ဟူေသာ အၿပဳံးတစ္စကို ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းရွိ၏။ (ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္းမွာ ဖတ္သူ၏ IQ level  စာဖတ္အား၊ အႏုပညာကို ခံစားႏိုင္စြမ္း)တို႔ႏွင့္ သက္ဆိုင္ပါလိမ့္မည္။
သေရာ္စာ (Satire )ကို ကိန္းဘရစ္ အဆင့္ျမင့္အဘိဓာန္က ဤသို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို၏။ a way of criticizing people or ideas in a humorous way, or a piece of writing or play which uses this style   (လူတစ္ေယာက္၊ လူအမ်ား သို႔မဟုတ္ စိတ္ကူးတစ္ခုကို ဟာသဆန္ဆန္ေဝဖန္ျခင္း၊ ဤလက္ရာ မ်ိဳးျဖင့္ ဖန္ဆီးထားေသာ ျပဇာတ္၊ စာတို ေပစ)ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားပါ၏။ ထိုအနက္အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္အရ သေရာ္စာတြင္ (၁) တစ္စုံတစ္ရာကို ေဝဖန္ျခင္း၊ (၂) ဟာသဆန္ဆန္ ေရးသား တင္ျပျခင္းဟူ၍ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပါရွိ ရမည္ ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္စိတ္လည္း ကဲေနဖို႔ လိုပါမည္။ စာေရးဆရာသည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေကာင္းမြန္ဖို႔ ေစတနာ ရည္႐ြယ္ခ်က္လည္း ရွိရမည္ဟု ထင္ပါ သည္။ ထိုသုံးခ်က္ျပည့္စုံလၽွင္ေတာ့ ေကာင္းမြန္ေသာ သေရာ္စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ ပါမည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘာသာေရးႏွင့္ စစ္တပ္ကို ေဝဖန္လၽွင္ သည္းခံေလ့မရွိ ၾကပါ။ ထိုအခါ စာေရးသူသည္ အလြန္ သတိႀကီးစြာထား၍ ေရးရပါသည္။ အာဏာလက္ရွိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေဝဖန္သေရာ္စာေရးလၽွင္လည္း သေရာ္ စာဟု မသတ္မွတ္ၾကဘဲ ငါ့ကိုေဆာ္သည္၊ တီးသည္ဟုသာ သတ္မွတ္တတ္ၾကပါ သည္။
တနသၤာရီတိုင္းတြင္ မဲဆြယ္အၿပဳံး ဆိုေသာ သေရာ္စာကို ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ သျဖင့္ တနသၤာရီအပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္၏ တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာမွာ တနသၤာရီတိုင္း ေဒသႀကီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၏ အမႈဖြင့္တရား စြဲဆိုျခင္းကို ခံေနရပါသည္။
ထားဝယ္ေဒသ၊ ကံေဘာက္ဘက္ တြင္လည္း ငါးရံ႕တစ္ေကာင္၏ ရင္ဖြင့္ သံဆိုေသာ အက္ေဆးကိုေရးမိ၍ ထိုစာ ေရးသူ ေအာင္လြင္(ကံေပါက္သား)ကို သတၱဳတြင္းကုမၼဏီတစ္ခုက တရားစြဲခဲ့ ပါသည္ ။

စက္တင္ဘာလ ၁၇ ရက္၊ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ထုတ္ စံေတာ္ခ်ိန္သတင္းစာတြင္ စာေရးဆရာ ေကာင္းဆက္ႏိုင္၏ ေဆာင္း ပါးတစ္ပုဒ္ ပါလာပါသည္။ ေဆာင္းပါး အမည္မွာ ေျပာမိေတာ့မွာပဲ ဟူ၍ ျဖစ္ သည္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ သေရာ္ စာေဆာင္းပါးမွန္း သိလိုက္ပါသည္။ ေ႐ႊတိဂုံေစတီတြင္ ၾကာေမွာက္ၾကာလွန္ မ်ား အေရာင္မွိန္လာမႈတြင္ ျပင္ပ၌ (အထူးသျဖင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္စာမ်က္ႏွာမ်ား တြင္) ေ႐ႊျပားမ်ားသည္ ေ႐ႊပါဝင္မႈ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာရွိၿပီး ေၾကး ၂၅.၆ ရာခိုင္ ႏႈန္း၊ ေဘာ္ ၁၄.၄ ရာခိုင္ႏႈန္း ပါဝင္ေန သည္ဟု စစ္ေဆးေတြ႕ရွိတယ္ဟူေသာ သတင္းမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါသည္။

ေ႐ြ၊ ေငြ၊ ေၾကး ပါဝင္မႈအခ်ိဳးမ်ား မွားႏိုင္ေသာ္လည္း ေ႐ႊတိဂုံဘုရားမွ ေ႐ႊျပားမ်ား ေ႐ႊအရည္အေသြးမေကာင္းမႈ ေၾကာင့္ အခ်ိန္မတိုင္မီ ေမွးမွိန္လာခဲ့ရ သည္ကေတာ့ အမွန္တရားပဲ ျဖစ္သည္။ ထိုအမွန္တရားကို စာေရးဆရာ ေကာင္းဆက္ႏိုင္က သေရာ္စာတစ္ပုဒ္ေရး သည္။ ထိုသေရာ္စာမွာ ေ႐ႊတိဂုံေစတီ ေတာ္ႀကီးကို သက္ရွိလူသားတစ္ဦးအျဖစ္ လည္းေကာင္း မႏၲေလး မဟာျမတ္မုနိ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးကို ေနာက္ထပ္သက္ရွိကိုယ္ေတာ္ႀကီးတစ္ပါးအျဖစ္ အႏုပညာ မ်က္ေစ့ႏွင့္ဖန္တီးၿပီး ေ႐ႊတိဂုံႏွင့္ မဟာ ျမတ္မုနိအခ်ီအခ် စကားေျပာခန္းျဖင့္ ေဆာင္းပါးကို ေရးသားထားပါသည္။ ဦးပုညလည္း ဘုရားတိုင္ရတု၊ သိၾကား တိုင္ရတု စသည္ျဖင့္ ေရးသားဖူးပါသည္။ ေကာင္းဆက္ႏိုင္၏ စာမူပါ မလာခင္ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္လည္း ေ႐ႊတိဂုံ ဘုရားႀကီးေနရာမွ ေန၍ လူေတြကို ျပန္ ေျပာေသာအေနျဖင့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးဦးမည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္ဝယ္လူေတြသည္ ေဆာင္းပါး ကို သတင္းမွတ္၊ သေရာ္စာကို အတည္ မွတ္ေနတတ္ၾကသူက မ်ားေနသျဖင့္ မေရးေတာ့ပါဘူးဟု ဆုံးျဖတ္ကာ ထူးႀကီးမူးႀကီး ေဆြးေႏြးခန္းအမည္ျဖင့္ပဲ ေ႐ႊတိဂုံေစတီ ေ႐ႊအေရာင္မွိန္ျခင္းကို ေျပာင္လ်က္ဝင္းလ်က္ က်န္ေစသတည္း ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သေရာ္စာမ်ား ေရးသားခဲ့ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးကို ေကာင္းဆက္ႏိုင္က ေရးပါသည္။

ထင္သည့္အတိုင္း ျပႆနာတက္ပါ သည္။ သူ႕ေဆာင္းပါးထဲတြင္ ေ႐ႊတိဂုံ ကို ေငြတိဂုံ၊ ေဘာ္တိဂုံဟု သုံးစြဲေျပာဆို သျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာတို႔၏ စိတ္ကိုထိခိုက္ရ ေၾကာင္း အမႈဖြင့္သူ ေျမာက္ဥကၠလာမွ ဦးစိုးမင္းဦးက စာေရးဆရာ၊ ထုတ္ေဝသူ ႏွင့္ အယ္ဒီတာတို႔ သုံးဦးကို ဘာသာ သာသနာၫႈိးႏြမ္းေစမႈျဖင့္ မဂၤလာေတာင္ ၫြန္႔ ရဲစခန္းတြင္ အမႈဖြင့္ထားေၾကာင္း 7 Day Daily  သတင္းစာတြင္ ဖတ္ရ ပါသည္။
စက္တင္ဘာ ၂၄ ရက္၊ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ထုတ္ စံေတာ္ခ်ိန္သတင္းစာတြင္ လည္း စာေရးသူ၊ ထုတ္ေဝသူ၊ အယ္ဒီတာ ခ်ဳပ္ တို႔မွ ေတာင္းပန္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာ သုံးရက္ဆက္ထည့္ထားသည္ကို ေတြ႕ရ ပါသည္။

အမွန္စင္စစ္ ေ႐ႊတိဂုံကို ေငြတိဂုံ၊ ေဘာ္တိဂုံဟု သုံးႏႈန္းျခင္းသည္ ေဆာင္းပါးအသြားအလာကို နားမလည္သျဖင့္ နာေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုစကားကို ေျပာသူမွာ ေဆာင္းပါးရွင္ ေကာင္းဆက္ ႏိုင္က ေစာ္ကားလိုစိတ္ျဖင့္ အတည္ေပါက္ေျပာျခင္းမဟုတ္။ ေဆာင္းပါးထဲတြင္ မႏၲေလး မဟာမုနိကိုယ္ေတာ္ႀကီးက ေ႐ႊတိဂုံကိုယ္ေတာ္ႀကီးအား ကိုယ္ေတာ္လည္း ေငြတိဂုံ ေဘာ္တိဂုံျဖစ္ေတာ့ မယ္ဟု ေျပာသည့္စကား ျဖစ္သည္။ ထိုစကားသည္ တကယ္တမ္း၌ နာစရာမဟုတ္။

ကိုယ့္ေ႐ႊတိဂုံဘုရားကို ေကာင္းေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ မသင့္မေလ်ာ္ ျဖစ္ေနေသာ (ေ႐ႊအေရာင္ မွိန္လာမႈကို) ေထာက္ျပေဝဖန္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေကာင္းဆက္ႏိုင္သည္ ဘာသာေရး အလြန္ကိုင္း႐ႈိင္းသည္။ ေန႔စဥ္ ဝိပႆနာ တရားထိုင္သည္။ ဇနီးကားအက္ဆီးဒင့္ျဖင့္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွစကာ ယခုလက္ရွိ အခ်ိန္အထိ သာသနာ႔ေဘာင္တြင္ ရဟန္းအျဖစ္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ သာသနာကို ၾကည္ၿငိဳ လြန္းသျဖင့္ ရဟန္းျပဳေနသူက သာသနာကို ေစာ္ကားေသာစိတ္ျဖင့္ ဤေဆာင္းပါးကိုေရးျခင္း မဟုတ္ တန္ရာ၊ သာသနာသန္႔ရွင္းေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္သာ ဆရာေကာင္းဆက္ႏိုင္ (ေခၚ) ဦးဇင္းႀကီးက ေရးသား ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။

သေရာ္စာကို သေရာ္စာလိုသာ ခံစားဖတ္ရွၾကေစခ်င္သည္။
တကယ္တမ္း ဘာသာသာသနာ ၫႈိးႏြမ္းေစမႈျဖင့္ အမႈဖြင့္တရားစြဲရမည့္ သူမ်ားမွာ ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ ၾကာ ေမွာက္ၾကာလွန္ရွိ ေ႐ႊသကၤန္းမ်ားကို ေ႐ႊစင္ေ႐ႊျပားအစစ္ျဖင့္ မကပ္လႉခဲ့ဘဲ Gold Coat ဟူေသာ နာမည္လွလွ ေလးႏွင့္ (Gold Coat ၏ အဂၤလိပ္မွ ျမန္မာျပန္ အဓိပၸာယ္မွာ ေ႐ႊရည္စိမ္ျဖစ္သည္) ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္လုပ္ေနေသာ ထိုေ႐ႊသကၤန္းကန္ထ႐ိုက္ႏွင့္အဖြဲ႕၊ ဖုံးဖိေပးခဲ့ၾကသူ အားလုံးကိုသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဘာသာ သာသနာၫႈိးႏြမ္းေစမႈ၊ အဂတိလိုက္စားမႈတိုက္ဖ်က္ေရး ဥပေဒမ်ားသည္ စာေရးဆရာကို မဟုတ္ဘဲ ခိုးၾကဖြက္ၾက အလြဲသုံးစား လိမ္ညာၾကသူမ်ားအတြက္သာ ျဖစ္သင့္ပါေၾကာင္း။

သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္ပါ သရဝဏ္ (ျပည္)၏”သေရာ္စာကို သေရာ္စာလို ဖတ္ၾကေစခ်င္သည္” ေဆာင္းပါးကို စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။

Related Posts