ဂ်ီအိပ္

ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္ၿပီး စက္မႈ ထိပ္သီး G-၈ ႏိုင္ငံမ်ားအေၾကာင္းဟု မထင္လိုက္ပါနဲ႔။
ထားဝယ္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ အ.ထ.က ေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္းမွ အအိပ္ၾကမ္း သည့္ ဂ်ီခန္းမွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာမ်ားအ ေၾကာင္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုအအိပ္ၾကမ္း သည့္ ဂ်ီခန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ တပည့္မ်ား လည္း ပါသည္။ ထူးျခားသည္က ထို အအိပ္ၾကမ္းၾကသည့္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာမ်ား မွာ အတန္းပိုင္ဆရာမလည္း မႏိုင္၊ က်န္ ဘာသာရပ္သင္ ဆရာမမ်ားကလည္း လက္မႈိင္ခ်ရေလာက္သည္အထိ စာသင္ ခန္းထဲတြင္ အအိပ္ၾကမ္းလြန္းသျဖင့္ ဆ ရာမႀကီး႐ုံးခန္းက ကိုင္ရသည့္အဆင့္ထိ ျဖစ္သြားသည္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ၿပီး အတန္းထဲ တြင္ အထူးသျဖင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားစာ သင္ေနခ်ိန္တြင္ မအိပ္ဖို႔ ခံဝန္လက္မွတ္ ထိုးလိုက္ၾကရသည္။ ထိုေက်ာင္းသားမ်ား အတန္းထဲတြင္ ထပ္အိပ္ပါက ဖုန္းျဖင့္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားဖို႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက မွာၾကားထားသည္ဟု လည္း သိရသည္။ ထိုေက်ာင္းသားေတြ ဆက္ၿပီး အိပ္ရဲမရဲဆိုသည္ကိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရေပဦးမည္။
ေက်ာင္းသားမ်ား စာသင္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ငိုက္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာ ရွိသည္။

ပထမဆုံးအခ်က္က သူတို႔ကိုယ္ တိုင္က ဝိရိယမရွိ၍ ျဖစ္သည္။ ရည္မွန္း ခ်က္ႀကီးႀကီးမားမား မရွိေသာေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ စာေမးပြဲကို ထူးထူး ခၽြန္ခၽြန္ျဖင့္ ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္ကို ေအာင္ရမည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားမႈ မရွိ ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ထို႔အျပင္ ပင္ကိုအေျခခံအားနည္းေသာေၾကာင့္ ဆယ္တန္းေရာက္မွ စာမလိုက္ႏိုင္ေတာ့ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သလိုေနၾကျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေကဂ်ီတန္းမွ န၀မတန္း အထိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆယ္တန္းေရာက္ကာမွ စာမလိုက္ႏိုင္ ေတာ့သည့္ အေျခအေနႏွင့္ ရင္ဆိုင္ၾက ရသည္။

ထိုေက်ာင္းသားမ်ိဳးဆိုလၽွင္ေတာ့ စာသင္သည္ႏွင့္ စအိပ္ငိုက္ေတာ့သည္။ ဘယ္သူသင္သင္၊ ဘယ္ဆရာသင္သင္ အိပ္ငိုက္ျခင္းကား သူထံတြင္ ထာ၀ရ တည္ရွိေနတတ္သည္။ ၂၄ နာရီမီးသာ ပ်က္ခ်င္ပ်က္မည္ သူသည္ကား အိပ္ငိုက္ လုံး၀မပ်က္။ သို႔ေသာ္ စာအေၾကာင္း ကလြဲလၽွင္ေတာ့ အဲဗားလန္းျဖစ္ေနတတ္ သည္။
ဒုတိယတစ္ခ်က္မွာ သင္ၾကား ျပသသည့္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက ဆြဲေဆာင္ မႈမရွိသျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား စိတ္ပါဝင္ စားလာေအာင္ မသင္ျပႏိုင္လၽွင္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား အိပ္ငိုက္ႏိုင္သည္။ စာ သင္သည့္ နည္းစနစ္ မမွန္လၽွင္လည္း ကေလးမ်ား အိပ္ငိုက္ေနႏိုင္သည္။ မိမိ စာသင္ခ်ိန္တြင္ ကေလးမ်ား အိပ္ငိုက္ေန သည္ကို ေတြ႕ရၿပီဆိုလၽွင္ ပထမဦးဆုံး လုပ္ရမည့္အလုပ္က မိမိ၏အားနည္း ခ်က္ကို ရွာေဖြရန္ ျဖစ္သည္။ စာသင္ ၾကားသည့္ေနရာတြင္ မိမိအေနျဖင့္ မည္ သည့္ေနရာတြင္ အားနည္းခ်က္ရွိေနသလဲ ဆိုသည္ကို ဆန္းစစ္ရေပမည္။ စာသင္ ၾကားသည့္ နည္းစနစ္ကို ေျပာင္းသင့္က ေျပာင္းရေပမည္။

ကေလးေတြ စိတ္ဝင္ စားလာေအာင္ မည္ကဲ့သို႔ သင္ၾကား ရမလဲဆိုသည္ကို စဥ္းစား ဖန္တီးတတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေပမည္။ ပုံမွန္အိပ္ငိုက္တတ္ သည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုေတာ့ လ်စ္လ်ဴ ႐ႈသင့္က လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားရေပမည္။ သူ႕ ကို သြားၿပီး စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ေနမည္ ဆိုလၽွင္ က်န္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ဆုံး႐ႈံးႏိုင္သကဲ့သို႔ စာသင္ၾကားေန သည့္ အနာစသ လည္း ပ်က္သြားႏိုင္သည္။ အိပ္ငိုက္သူဦးေရက ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ ဆိုလၽွင္ေတာ့ စာသင္သည္ကို ခဏရပ္ ကာ ကေလးမ်ားကို activity   (လႈပ္ ရွားမႈ) တစ္ခုခု လုပ္ခိုင္းျခင္းျဖင့္ သူတို႔ စိတ္ျပန္လည္ လန္းဆန္းလာၿပီး စာသင္ ၾကားျခင္းတြင္ ျပန္လည္စိတ္ဝင္စားလာ ေအာင္ လုပ္ႏိုင္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ေသာactivity  ကို လုပ္ခိုင္းရမလဲဆိုသည္ ကေတာ့ ေက်ာင္းသားမ်ား၏အသက္ အ႐ြယ္ကိုၾကည့္ၿပီး သူတို႔ႏွင့္သင့္ေတာ္ မည့္ အရာတစ္ခုခုကို လုပ္ခိုင္းသင့္ေပ သည္။ မိမိ၏အားနည္းခ်က္ကို အရင္ မရွာဘဲ မိမိစာသင္ခ်ိန္မွာ အိပ္ငိုက္ ရေကာင္းလားဆိုၿပီး သူတို႔ေလးေတြကို အျပစ္ျမင္ၿပီး ဆဲဆို ႀကိမ္းေမာင္းျခင္းျဖင့္ သူတို႔အိပ္မငိုက္ေအာင္ လုပ္၍မရ။ မိမိသာလၽွင္ ေက်ာင္းသားမ်ားေရွ႕တြင္ က်ဆုံးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ဤသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိခ်ပ္ရေပ မည္။

ေက်ာင္းသားမ်ား အိပ္ငိုက္ရသည့္ အခ်က္မ်ားစြာထဲမွာ အဓိကအက်ဆုံးဟု ထင္သည့္အခ်က္မွာ နားခ်ိန္မရျခင္း ျဖစ္ သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဘာ္ဒါေဆာင္တြင္ ေနၾကရသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားက ပိုဆိုး သည္။ ည ၁၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ထိ စာ သင္စာက်က္ၾကရၿပီး မနက္၅နာရီခြဲ သည္ႏွင့္ အိပ္ရာျပန္ထၾကရသည္။ အိပ္ ေရး၀ေအာင္ အိပ္ခြင့္မရၾက။ ေဘာ္ဒါမ်ား အေနျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ထိုမၽွ ေလာက္ ေမာင္းမထားလၽွင္လည္း စာေမး ပြဲတြင္ ေအာင္ခ်က္ေကာင္းဖို႔ မလြယ္။

ယခုေခတ္ေက်ာင္းသားေလးမ်ား၏ဘ၀ကား သနားဖို႔ေကာင္းလွသည္။ စာ ကို ႏွစ္ထပ္၊ သုံးထပ္ သင္ေနၾကရသည္။ မိဘမ်ားအေနျဖင့္ အစိုးရေက်ာင္းတစ္ခု တည္းကို လုံး၀ဥႆုံမယုံၾကည္ရဲသည့္ အေျခအေနတစ္ရပ္က ေက်ာင္းသားမ်ား ကို ပို၍ပင္ပန္းေစသည္။ ေက်ာင္းသား ေလးမ်ားမွာ ဝန္ႏွင့္အားမမၽွျဖစ္ကာ စာ ပိေနၾကေတာ့သည္။ အိပ္ေရး၀ေအာင္ အိပ္ခြင့္မရသလို၊ ဦးေႏွာက္ကိုလည္း အနားေပးခြင့္မရေတာ့ လူက မလန္း ဆန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ မႈိင္ေတြ ရီေဝေနေတာ့ သည္။ ထိုကေလးေတြ အိပ္ငိုက္ၾကဖို႔သာ ရွိေတာ့သည္။
ထိုမၽွေလာက္ ပင္ပန္းေနသည့္ၾကား ထဲတြင္ အခ်ိန္ပိုႏွင့္ guardian  ကို ထပ္ ေပါင္း ထည့္ၾကမည္ဆိုလၽွင္ေတာ့ အိပ္ငိုက္ျခင္းအျပင္ က်န္းမာေရးခ်ဴ ခ်ာလာျခင္းကိုပါ အပိုဆုအေနျဖင့္ ထပ္ၿပီးရၾကေပဦးမည္။

ေအာင္ခ်က္ျမင့္မားေရး စီမံခ်က္ဆို သည္မွာ စစ္အစိုးကေပးခဲ့ေသာ အေမြ ဆိုးသာ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ခံႏိုင္ရည္ ရွိမရွိကို မစဥ္းစားဘဲ “ေရးဗူး ေပါက္တာ မလိုခ်င္ ေရပါတာကိုပဲ လို ခ်င္သည္”ဆိုသည့္ ထုံးႏွလုံးမူ၍ ခ်မွတ္ ခဲ့ေသာ မူဝါဒတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ လူကို ဖိအားေပး၍ ရမရ စဥ္းစားၾကေစခ်င္သည္။
ဤသည္ကို အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး ဆက္လက္ သုံးစြဲေနဦးမည္ဆိုလၽွင္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ ၾက႐ုံသာ ရွိေတာ့သည္။

လူတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ေန႔ ၂၄နာရီေသာအခ်ိန္ကို သုံးပိုင္းပိုင္း ထားသည္။ ၈နာရီအလုပ္လုပ္၊ ၈နာရီ အပန္းေျဖ အနားယူၿပီး၊ ၈နာရီအိပ္ၾကဖို႔ ျဖစ္သည္။ ထိုအတိုင္း ေနႏိုင္ၾကလၽွင္ ေတာ့ သက္ရွည္က်န္းမာၿပီး စိတ္ခ်မ္း သာဖို႔ ေကာင္းေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ လည္း လူသားတို႔၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ား လာျခင္းႏွင့္ အတူအလုပ္လုပ္ရသည့္ အခ်ိန္လည္း ပိုလာသျဖင့္ အနားယူခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္မ်ားကို ဖဲ့ေပးလိုက္ၾကရသည္။ အခု ၁၀တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ၾကည့္ျပန္လၽွင္လည္း တစ္ေန႔၈နာရီ အိပ္ခ်ိန္ကိုပင္ အျပည့္အဝမရဆိုေတာ့ အနားယူခ်ိန္ဆိုသည္မွာ ဘယ္နား ေရာက္လို႔ ဘယ္နား ေပ်ာက္သြားမွန္း ေတာင္ မသိလိုက္ၾက။
မိမိ၏ဝါသနာပါရာအလုပ္ကို လုပ္ ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရေတာ့။ ေခတ္စနစ္အရ၊ ပညာေရးစနစ္ႏွင့္ ပညာေရးေလာက၏ လက္ရွိအေနအထားအရ ကေလးေတြ သည္ လူသားစက္႐ုပ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေတာ့ သည္။ အစမ္းသပ္ခံ ေျမစာပင္ေလးမ်ား သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဤသည္ကို ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအေနျဖင့္ နားလည္ရန္ လို အပ္ေပသည္။

မိမိ၏သင္ၾကားမႈေနာက္ကို က ေလးေတြပါလာေအာင္၊ ကေလးေတြ အိပ္ မငိုက္ေအာင္ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားကို ရွာေဖြၿပီး မိမိ၏သင္ၾကားမႈ ေပါက္ ေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပ မည္။ သို႔မွသာ ေအာင္ျမင္သည့္ ဆရာ တစ္ေယာက္၊ ကေလးေတြ ခ်စ္ခင္ေလးစား သည့္ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ လာ ေပမည္။
ဂ်ီအိပ္ေလးေတြ၏ ေနာက္ကြယ္က အိပ္ငိုက္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို သိေအာင္လုပ္ၿပီး နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပး ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကို တိုက္တြန္းလိုပါသည္။

စာႂကြင္း။ ။
ေက်ာင္းတြင္းစာသင္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ စက္ၾကသည့္ ကေလးမ်ားထဲတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို မထီမဲ့ျမင္၊ မခန္႔ေလးစား လုပ္ၿပီး အိပ္သူမ်ားလည္း ပါေပမည္။

အထူးသျဖင့္ ျပင္ပက်ဴရွင္မ်ားႏွင့္ ေဘာ္ဒါမ်ားတြင္ သင္ခန္းစာမ်ားကို အစိုး ရေက်ာင္းမ်ားထက္ ေစာၿပီးေအာင္ သင္ ၾကားထားၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အ ေျခအေနေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသား မ်ားမွာ ေက်ာင္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ စာကို ေလးေလးစားစား လိုက္လံ သင္ယူျခင္း မျပဳၾကေတာ့ဘဲ အိပ္ေနသူမ်ားလည္း ရွိ ေနႏိုင္သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထို ေက်ာင္းသားမ်ိဳးအတြက္ဆိုလၽွင္ေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအတြက္ မ်ားစြာအား နာမိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုသည့္ ေက်ာင္းသား မ်ိဳးမွာ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ိဳး မဟုတ္ဆိုသည္ကို သိေစလိုပါသည္။

Related Posts