ဖက္စိမ္းရနံ႔ ႏွင္႔လတ္စတစ္ ယဥ္ေက်းမွဳ

0
37

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္သတၱတစ္ပတ္တုန္း က သူငယ္ခ်င္းဝယ္လာေပးတဲ့ ေခါက္ ဆြဲေၾကာ္ စားျဖစ္တယ္။ ေဖာ့ဘူး ျဖဴျဖဴ ေလးနဲ႔ပါ။
ပူပူေႏြးေႏြးေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို ေဖာ့ ဘူးနဲ႔ ထည့္လာတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ စႏိုးစေနာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးရွိတာကို စာဖတ္လို႔ သိခဲ့ၿပီး သား။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလမို႔ စားျဖစ္ ခဲ့တယ္။ ေခတ္ကာလေျပာင္းလဲလာ ေတာ့လည္း သူ႕ဆီက ထြက္လာခဲ့တဲ့ ရနံ႔ ကို မႏွစ္သက္။ ဟိုအေဝးႏွစ္ကာလ ေတြက ရင္ႏွီးခဲ့ဘူးတဲ့ ဖက္စိမ္းရနံ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းမိတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားခ်င္ရင္ တ႐ုတ္ဆိုင္မွာပဲ ရႏိုင္တယ္။ ထားဝယ္လမ္းဆုံႀကီးတစ္ဝိုက္က ရင္ ဂြမ္ဆိုင္၊ အေကာက္ဆိုင္၊ တ႐ုတ္မဆိုင္၊ ၾကက္လၽွာဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္စားၾကတယ္။ အိမ္အတြက္ ပါဆယ္ဝယ္သြားတယ္ဆိုရင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္နဲ႔ အခ်ဥ္ထုပ္ကို ဖက္ စိမ္း႐ြက္နဲ႔ထုပ္ သင္အူႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ ေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ တြဲတြဲေလးဆြဲသြား ႐ုံပါပဲ။ ၁၂ မ်ိဳးေၾကာ္ပဲဝယ္ဝယ္၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ ေၾကာ္ပဲ ဝယ္ဝယ္ ဝက္သားကင္ပဲ ဝယ္ ဝယ္ ၊ ဖက္စိမ္း႐ြက္နဲ႔သာ ထုပ္ပိုးခဲ့ၾက တယ္။ အထုပ္ကို ႀကိဳးေျဖလိုက္တဲ့အခါ ဖက္စိမ္းရနံ႔က ေမႊးသင္းလို႔ရယ္။ စားခ်င္ စဖြယ္ေပါ့။

ေကာက္ၫွင္းေပါင္း၊ ဆီထမင္း၊ ငခ်ိတ္ေပါင္းလို လက္လုပ္မုန္႔ေတြ ဝယ္တဲ့အခါလည္း ဖက္စိမ္းနဲ႔ထုပ္တာ ပါပဲ။ သားငါးဝယ္တဲ့အခါလည္း ဒီလိုပါပဲ။
ထားဝယ္လို ဖက္စိမ္းကို ရစ္ဖတ္လို႔ ေခၚတယ္။ အဖိုအမ ရွိတယ္။ ဖက္ထီး ေခၚတဲ့အ႐ြက္က အလ်ားရွည္ၿပီး နည္း နည္း ႀကီးတယ္။ ရစ္ဖတ္မဆိုတဲ့အ႐ြက္က ဘဲဥပုံလိုေပါ့။ ရစ္ဖတ္မကို မုန္႔ထုပ္တဲ့ ေနရာမွာ သုံးေလ့ရွိတယ္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ ကိုလည္း သုံးၾကပါတယ္။ အထက္ အရပ္မွာလို အင္ဖက္ကို သုံးစြဲထုပ္ပိုးေလ့ မရွိၾကပါဘူး။

ဖက္စိမ္းက ေတာထဲမွာ အေလ့က် ေပါက္တဲ့အပင္ျဖစ္တယ္။ ေႏြေႏြမိုးမိုး ဖက္စိမ္းက ျပတ္လပ္မသြားခဲ့ဘူး။ အမ်ားဆုံးထြက္တာက ထားဝယ္ အေရွ႕ေတာ ဘက္ကေပါ့။ ထားဝယ္ ေဈးႀကီးထဲမွာ ဖက္စိမ္းအဝယ္ဒိုင္ေတြ ရွိတယ္။ လက္လီျပန္ၿပီးေရာင္းၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း ေပါက္ေရာက္တယ္။ နည္းတာေပါ့။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဝင္းေတြမွာ ေတြ႕ရတာမ်ား တတ္ပါတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက စားစရာေတြ ထုပ္ပိုး တဲ့အခါ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တာက ဖက္စိမ္း ႐ြက္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ပလတ္စတစ္ ယဥ္ ေက်းမႈ ထြန္းကားဆဲကာလမွာေတာ့ ဖက္စိမ္း႐ြက္ေတြဟာ နယ္ဘက္မွာသာ တခ်ိဳ႕တေလသုံးၾကၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ ရရွာတယ္။ ပလပ္စတစ္ အိတ္၊ ႂကြတ္ ႂကြတ္အိတ္မသုံးရင္ ေခတ္မမီသလို ခံစားရတာ မ်ားလာေတာ့ မေျပာတတ္ ပါဘူး။

မေန႔တုန္းက တူမေလးက မုန္႔လုံး ေရေပၚဝယ္လာတယ္။ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ ေလးနဲ႔ ဆြဲလာတယ္ေပါ့ ။ အိတ္ထဲက မုန္႔လုံးေရေပၚကို တုတ္တံေလးနဲ႔ ခက္ ခက္ခဲခဲထိုးစားေနရွာေလရဲ႕။ သဘာ၀နဲ႔ ဖီလာကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနသလိုပဲေလ။ မုန္႔ လုံးေရေပၚကို ပိႏၷဲ႐ြက္ထဲ ထည့္ေရာင္း တာကို သဘာ၀က်တယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ႏွစ္႐ြက္ယွက္မွ တစ္ခြက္မည္တဲ့ ပိႏၷဲ႐ြက္ ခြက္ကေလးေတြကျဖင့္ ေပ်ာက္ကြယ္စျပဳ လာပါၿပီ။ ပိႏၷဲခြက္ေလးထဲက မုန္႔လုံး ေရေပၚ ျဖဴျဖဴလုံးေလးေတြကမွ စားခ်င္ စဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက အဖြားက အိမ္မွာ မုန္႔ဖက္ထုပ္ေတြလုပ္ၿပီး ေဖာက္သယ္ေပး ခဲ့တယ္။ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ထန္းသီးမွည့္၊ ပဲေစ့၊ ပုေလာပီနံဥေတြနဲ႔ေပါ့။ ရင္ဂန္း ႐ြက္၊ ငွက္ေပ်ာ႐ြက္၊ ဖက္စိမ္း႐ြက္ေတြနဲ႔ သင့္ရာသင့္ရာ သုံးခဲ့တယ္။ ဖက္စိမ္းနံ႔ သင္းလို႔ စားခ်င္စဖြယ္။
ဒီေန႔ မုန္႔ဖက္ထုပ္ကိုေတာ့ ပလတ္ စတစ္အိတ္ေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္သလို ေပါင္း ခံထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေျခအေန မွာ ေကာက္ၫွင္းထုပ္၊ ေကာက္ၫွင္းကင္ မုန္႔တဲေပါင္း၊ ခဲလံ က်ည္ေတာက္ေတြကို ေတာ့ျဖင့္၊ ရင္ဂန္း႐ြက္၊ ဝါး႐ြက္၊ ငွက္ ေပ်ာ႐ြက္၊ ဓနိ႐ြက္၊ ဝါးေတြနဲ႔ပဲ ႐ိုးရာ မပ်က္ ဆက္လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရေတာ့ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။

မဆလအစိုးရလက္ထက္၊ ေမွာင္ခို ေခတ္ထဲမွာ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ကို ထိုင္း ကေနၿပီး သယ္လာၾကတယ္။ ႏို႔ဆီ ၁၀ လုံးရဲ႕ အေလးခ်ိန္ခံႏိုင္ၿပီး လက္နဲ႔ဆြဲသြား လို႔ရတယ္။ ဆိုက္စုံ ဝင္လာတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပလတ္စတစ္ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ကနဦးပိုင္ေပါ့။
ေနာက္ေတာ့ ေရသန္႔ဘူး၊ အခ်ိဳရည္ ဘူး၊ ေဆးဘူးေတြ၊ ေဖာ့ဘူးေတြကအစ၊ ပလတ္စတစ္ပစၥည္းေတြ တြင္က်ယ္လာခဲ့ တယ္။ ငယ္စဥ္တုန္းက ျပည္သူဆိုင္ (ပပက)၊ သမဝါယဆိုင္ေတြက ထုတ္ေပး တဲ့ ထီး႐ြက္ေတြမွာပဲ ႏိုင္လြန္ပလတ္စတစ္ ကို ေတြ႕ဘူးတယ္။ တခ်ိဳ႕မွတ္မိၾကဦးမွာ ပါ။ ေနပူရင္ က်ဳံ႕ၿပီး မိုး႐ြာရင္ ျပန္႔ကား သြားတဲ့ ထီး႐ြက္ေတြေလ။ လူသုံးမ်ားလာ ေတာ့ သစ္ထီး႐ိုးနဲ႔ ဖဲထီး႐ြက္ေခတ္ဟာ ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ရတယ္။

မိုးေရထဲမွာ ခုံဖိနပ္စီးတဲ့ေခတ္ ေပ်ာက္ၿပီး ေရာ္ဘာဖိနပ္ေခတ္ေရာက္သြား တယ္။ ပလတ္စတစ္ေခတ္ မေရာက္ေသး ခင္တုန္းက နံျပား၊ ပလာတာ၊ ခ်ာပါတီ ေတြဝယ္ရင္ စကၠဴနဲ႔ ထုပ္ေပးတယ္။ သတင္းစာေဟာင္းေတြကို ဝယ္သူ ရွိတယ္။ အဝတ္အစားအသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ဝယ္ရင္လည္း စကၠဴအိတ္ ၫိုနဲ႔ ထည့္ေပးတယ္။
ဒီေခတ္တုန္းက အမႈိက္မေပါေသး ဘူး။ မိုးေရထဲမွာ သစ္႐ြက္ေတြ ေဆြး သြားရင္ သစ္စိမ္းေျမဩဇာျပန္ျဖစ္တယ္။ မီး႐ႈိ႕ရင္ ျပာက အပင္ေတြကို ျပန္ၿပီး အက်ိဳးျပဳတယ္။

ဂ်ပန္က စစ္ေလ်ာ္ေၾကး ေပးတဲ့ကာ လတုန္းက စားစရာေတြကို သံျဖဴနဲ႔ပဲ လုပ္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ပလပ္စတစ္ ကို မသုံးေသးဘူး။ ေကာ္ပတ္႐ုပ္ (ဘိုမ႐ုပ္)ကလြဲရင္ေပါ့။
၂၁ရာစုမဝင္ခင္၊ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စု ေလာက္ကတည္းက ပလတ္စတစ္ယဥ္ ေက်းမႈ ေခတ္စားလာတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ လူ႕အသုံးအေဆာင္တိုင္းမွာ ပလတ္စ တစ္ေတြက ေနရာယူလာတယ္။ သစ္သား ေခြးေျခေတာင္မွ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ေတာလည္းေျပာင္း ေတာင္လည္းျပဳန္း ေနမွကိုး။ ခုံဖိနပ္ေတာင္မွ ျပတိုက္ထဲမွာ ထားရမလို ျဖစ္လာတယ္။ ႀကိမ္ဆြဲျခင္း ေလးေတြနဲ႔ ေဈးဝယ္တဲ့ေခတ္ကို ျပန္ၿပီး ျမင္ေနမိဆဲေပါ့။

စားေတာ္ပဲဝယ္လည္း ႂကြတ္ႂကြတ္ အိတ္နဲ႔ထည့္ေပးတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါး ဝယ္လည္း ဒီလိုပဲ။ ဖေယာင္းတိုင္ထုတ္ ဝယ္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ေနရာတကာ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ပဲေပးေနေတာ့ အမႈိက္ ႐ႈပ္လြန္းလို႔ မေပးပါနဲ႔လို႔ ေျပာယူရ တယ္။ မႏၲေလးမွာ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ အစား ပလတ္စတစ္အိတ္ကို သုံးၾကတယ္ လို႔ တစ္ခါ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ႂကြတ္ ႂကြတ္အိတ္မသုံးဖို႔ ကန္႔ကြက္ေနၾကတာ လည္း သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ မလိုက္နာၾက ေတာ့ ဒီေန႔အထိ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ေတြက ပန္းပန္လ်က္ပါပဲ။

ေရသန္႔ဘူး၊ အခ်ိဳရည္ဘူး၊ ေဖာ့ဘူးခြံ၊ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္နဲ႔ ပလပ္စတစ္ အမႈိက္ေတြ တစ္ေန႔တျခား ေပါမ်ား လာတယ္။ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြလည္း ပိတ္ဆို႔ကုန္ၿပီ။ မီး႐ႈိ႕ျပန္ေတာ့ ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာမယ္။ ေၫွာ္နံ႔ၾကာင့္ ေရာဂါ ျဖစ္မယ္။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး ရွိတယ္။
ဒီေတာ့ အမႈိက္ကိစၥကို ဘယ္လိုရွင္း မလဲ။ လူႀကီးေတြမသိရင္ အနာဂါတ္ကို ဦးေဆာင္မယ့္ကေလးေတြ သိနားလည္ ေအာင္ ေဟာေျပာေပးရင္ ေက်ာင္းသုံး စာအုပ္မ်ား ျပ႒ာန္းေပးရင္ သင့္ေတာ္ မလားေပါ့။

ရပ္ကြက္ေဈးထဲမွာ ပုစြန္ခ်ဥ္သြား ဝယ္တယ္။ ဖက္စိမ္းနဲ႔ ထုပ္ေပးလိုက္ တယ္။ တခ်ိဳ႕က သုံးၿမဲသုံးဆဲပါလားလို႔ ေက်နပ္မိတယ္။
ဖက္စိမ္း႐ြက္ရနံ႔ကို လြမ္းမိပါတယ္။