ေရဒီယိုေန႔မ်ားနဲ႔ ေခ်ာကလက္ ေရာင္ တိပ္သား

အိမ္ေအာက္မွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ အ႐ုပ္လုရင္း ရန္ျဖစ္ေနတယ္။
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ခ်က္ျပဳတ္ေနရာက သူ႕မိန္းမထြက္လာၿပီး ကေလးေတြကို နားရင္းအုပ္၊ တိတ္ဖို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီ ပူညံ ဆူညံေတြအားလုံး သူနဲ႔ဘာမွမပတ္ သက္သလိုပုံစံနဲ႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ ေပၚမွာ ဦးေလးဟာ ၿငိမ့္လို႔။
သူ႕ေဘးမွာ ေရဒီယို။

“မာယာပရိယာယ္ ႏွစ္သြယ္ယွက္ လို႔ ရက္စက္မႈအေပါင္း သရဖူေဆာင္းခဲ့ၿပီ . . . အသည္းလႊာေျမမဟီ . . . ေဒဝီဘုရင္ မတစ္ပါး သင့္အား တုဘက္ၿပိဳင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးေတာ့ျဖင့္ မႏိုင္ပါၿပီ . . . ဆုံး႐ႈံးျခင္းသာ ရင္မွာပိုက္လို႔ ငို႐ႈိက္ကာ အေဝးေျပးရပါေတာ့မည္ . . .” မ်က္လုံး ေလးမွိတ္၊ လက္ကစည္းခ်က္လိုက္ရင္း ႏႈတ္ခမ္းေလးတလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေရဒီယိုက လာေနတဲ့ စႏၵယားခ်စ္ေဆြသီခ်င္းကို မုဒ္အျပည့္နဲ႔ လိုက္ဆိုေနတယ္။ ညေန လည္းေစာင္းၿပီဆိုေတာ့ ရေနပုံပဲ။

ကေလးေတြ ေက်ာင္းတက္တာ အဆင္ေျပေအာင္ဆိုၿပီး ဦးေလးတို႔မိသားစု အရင္ေနတဲ့ ဆင္ျဖဴ ျပင္ဆိပ္ကမ္းတန္း လ်ားကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မႀကီးေဘး အဖီေလးဆြယ္၊ ေျပာင္းလာတဲ့ေန႔က တည္းက အိမ္ကို ေရဒီယိုေရာက္လာ။ မိုးလင္းတာနဲ႔ “ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းစလုပ္ တစ္ႏွစ္သုံးေလး”ဆိုတာကေနစဖြင့္ၿပီး သူအလုပ္သြားရင္ ပိတ္သြား။ ညေနအိမ္ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ျပန္ဖြင့္တာ အိပ္ခ်ိန္ အထိ။ စေန တနဂၤေႏြ႐ုံးပိတ္ရက္ေတြအျပင္ သြားစရာမရွိလို႔ကေတာ့ ဓာတ္ခဲအား နည္းၿပီး တအီအီမျဖစ္မခ်င္း ေရဒီယိုက လာလာသမၽွ နားဆင္ၾကေပေရာ့။

ဦးေလးရဲ႕ေရဒီယိုေကာင္းမႈနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း”ေမာင္ႏွမေလးတို႔ေရ”ပုံျပင္ေတြ ႀကိဳက္တတ္လာ၊ “ဓာတ္ဆီ ဓာတ္ဆံ” ျပက္လုံးေတြ၊ “ေရနံေခ်ာင္းက ေဖကံေကာင္း”လို ဟာသဇာတ္လမ္းေတြ သေဘာေခြ႕လာ၊ ေနာက္ဆုံး ေရဒီယိုက မၾကာခဏ လႊင့္တတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြကို နားရည္၀ၿပီး “ပန္းကေလးလိုလွေနတာပဲ ၾကည့္ေနခ်င္သည္ ပန္းကေလးလို ၫႈိး မွာကိုလည္း စိုးရိမ္မိသည္” “လွပါတယ္ ေမရယ္ ၾကည့္လို႔မ၀တဲ့ ကိုယ့္မ်က္လုံး ထဲဝယ္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းအေသြးလွ ျခယ္ ႐ႈမ၀မဆုံးတယ္ ကိုယ့္ခ်စ္သူထက္ လွတယ္ဆိုတာ မရွိ႐ိုးထုံးစံရယ္”ဘာညာ လိုက္ေအာ္ဆိုတတ္လာခဲ့တာေပါ့။
တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ ေဘာလုံးပြဲေတြက် ေတာ့ အိမ္မွာနားေထာင္ရတာ ဖီးလ္မ လာဘူး။“စံျပဆံသ”ဆိုတဲ့ ဦးတ႐ုတ္မဲ ဆိုင္သြားၿပီး လူႀကီးေတြၾကား ေဝဖန္ ေလကန္တာေတြ နားေထာင္လို႔ရေအာင္ သြားေရာတယ္။ ကိုယ္အားေပးေနတဲ့ တနသၤာရီတိုင္းက ဂိုးသြင္းၿပီဆို တစ္ရပ္ ကြက္လုံး အုံးကနဲ႔ျဖစ္ေအာင္ “ဂိုး”လို႔ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး အုပ္လိုက္ ႀကီး ထေအာ္လို႔လည္း ရတာကိုး။

ကက္ဆက္ေတြေပၚလာၿပီး သိပ္မ ၾကာ၊ လစာထုတ္ရက္တစ္ရက္မွာ တိတ္ ေခြထည့္ဖြင့္ရတဲ့ အုန္းလီးကက္ဆက္ တစ္လုံး “မ”ၿပီး ဦးေလးအိမ္ျပန္လာတယ္။ အဲဒီညက သူ႕မိန္းမနဲ႔ ကေတာက္ကဆ စကားမ်ားၾကေပမယ့္ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ ကို ဘယ္လိုေခ်ာ့လိုက္မွန္းမသိ။ မနက္က် ေတာ့ ဒုံရင္းဒုံရင္းပဲ။ နဂိုက သီခ်င္းႀကိဳက္ တတ္တဲ့ ဦးေလးဟာ ေရဒီယိုအျပင္ ကက္ ဆက္ကေလးနဲ႔ျဖစ္လာေတာ့ ျမင္းကိုခ်ိဳတပ္ေပးလိုက္သလိုေပါ့။

“(႐ြဲကုန္သည္လာၿပီဗ် ခင္ႏွမတို႔ ဆင္သဖြယ္ရာ) (အသြင္လွတဲ့ ႐ြဲေတြပါ ကဲေလဗ်ာ ဝယ္ထား) ေ႐ႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ “႐ြဲကုန္သည္”ဇာတ္ထုပ္၊”အဝတ္အစား ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ဝတ္တိုင္းသာ ပညာတတ္သတ္မွတ္ရမယ္ဆိုရင္၊ ဒီေခတ္ မွာ ေမွာင္ခိုခ်ေနသူေတြအကုန္ ပိဋကတ္ အိုးကြဲကုန္မွာေပါ့”ဘီအီးဒီ ေအာင္သိုက္ရဲ႕ “မေ႐ႊအထက္တန္းစား”၊
“ဟဲဟဲဟဲ ဒီမယ္ဦးဘခ်စ္ ခင္ဗ်ား တို႔ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔လက္ ေတြကိုဖမ္းလို႔ လက္ထိတ္ခတ္လို႔ရေပ မယ့္ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ႏွလုံးသားနဲ႔ အင္မ တန္ႀကီးမားတဲ့ေမတၱာကိုေတာ့ ဖမ္းလို႔ လက္ထိတ္ခတ္လို႔ရမယ္လို႔ေတာ့မထင္ နဲ႔ေနာ္ever try that! Never try that ဘယ္ေတာ့မွမရဘူး ဟား ဟားဟားဟား” ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းရဲ႕ မထီတရီေလသံနဲ႔ “ဗိုလ္ေအာင္ဒင္”
အရက္သမားဖူးစာ၊ ေနႏွင့္လႏွင့္ ကုမုျဒာ၊ ေဖေဖဦးေလးႀကီး၊ အေဖလူမိုက္ သားလူမိုက္၊ ခ်စ္ေတာင္ၿပဳံး၊ စိုးမိုးေမတၱာ၊ ျမၫိုခ်စ္ေသာ ကိုရင္ဩ၊ ေယာကၡမႀကီး ေရးတဲ့ဖူးစာ၊ ငါလိုေယာက္်ားျပႆဒါး မရွိ၊ စမ္းခ်င္သလိုစမ္း ေမာင္ဘဂ်မ္း။
ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း၊ တြံေတးသိန္း တန္၊ သုေမာင္၊ ပန္းခ်ီေလးဝင္း၊ အသံ မင္းသားႏိုင္လင္း၊ ဘီအီးဒီေအာင္သိုက္၊ ဓာတ္ျပားအဆို ေက်ာ္မင္းေဇာ္ဦး၊ အကယ္ဒမီထြန္းေဝ၊ ျမတ္ေလး၊ ခ်ိဳၿပဳံး၊ ဝါဝါဝင္းေ႐ႊ၊ ဓႏုျဖဴ ၾကည္ၾကည္သိန္း၊ ၫြန္႔ၫြန္႔ေ႐ႊ၊ ေဆြဇင္ထိုက္၊ အကယ္ဒမီ ႏြဲ႕ႏြဲ႕မူ၊ ေဒၚခင္ေလးေဆြ၊ ေဒၚေမႏြဲ႕၊ ေဒၚႏွင္းဆီ၊ အကယ္ဒမီအံ့ေက်ာ္၊ စိုးေ႐ႊ၊ ေကတုမတီမ်ိဳးေအာင္၊ ဂီတစာဆို ေမာင္ေၾကးမုံ။

အသံဇာတ္လမ္းတဲ့။ အေျပာဇာတ္ တဲ့။ တစ္ေန႔(၁)ေခြ၊ တစ္ပတ္ဇာတ္လမ္း (၇)ပုဒ္။ အေခြနားေထာင္ဖို႔ “အားအိုး သြားေ႐ြးေပးစမ္း”ဆိုလာလို႔ကေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္ေျခေထာက္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွမေႏွး၊ ဘက္ထရီအားသြင္း။ အငွားဆိုင္ဆီသြက္ သြက္ကေလး အေျပးတပိုင္းလွမ္းေတာ့ တာ။

မွန္ဘီဒို၊ ႐ႈိးေက့စ္ႀကီးေတြေပၚမွာ ေန႔တိုင္းၾကက္ေမြးနဲ႔ ဖုန္သုတ္ဖုန္ခါ၊ ေဘာ္ဒီကာဗာအဝတ္စေလးအုပ္ၿပီး တယု တယထားတတ္ၾကတဲ့ ကက္ဆက္ထဲ ကထြက္လာတဲ့ “ရေဝ ရေဝ အိုၿမိဳင္ေစာင္း မွာလ ဥေဒါင္းေတြတြန္သံတြန္သံၾကား ရင္” “ပုစြန္ဆိတ္ကေလး ဘယ္လိုငယ္ ငယ္ ပင္လယ္ကူးတတ္တယ္” “တာ၀တႎ သာက နတ္သမီးေလးတစ္ပါး နတ္သက္ ေႂကြကာ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ၿပီးေတာ့ ေမြးဖြားလာတယ္” “ခ်ိန္ခါဆည္းဆာ ျမစ္ဧရာေပၚ ပ်ံကာဝဲကာ ငွက္ေ႐ႊစင္ေရာ္””ေမၽွာ္သာေမၽွာ္သည္ မယုံၾကည္ရင္မွာ ေဝဒနာပြင့္ခက္ဝါနီ” “နွစ္ကိုယ္ယွဥ္တြဲ ေပ်ာ္ျမဴးမယ့္ ဒီပြဲရဲ႕လက္ထပ္မဂၤလာ” “သီခ်င္းေလးေသရင္ လိုက္လို႔ေသမယ္ စတီရီယို သီခ်င္းေလးမ်ား စည္းကေလးနဲ႔ ျခား တားျမစ္မယ္လား”ယုဇနပင္ပန္းေတြ ၾကားကိုၾကည့္တယ္ ယုံေတာင္မယုံႏိုင္ပါ ၿပီကြယ္ အား..ေခါင္းမွာ စည္းတဲ့ဖဲႀကိဳး အဝါေတြ”—– ။

အဓိပၸာယ္ဘာရယ္ညာရယ္ အေသ အခ်ာမသိေသးေပမယ့္ မိုႏို၊ စတီရီယို ဘာလာလာ၊ သီခ်င္းသံၾကားရင္ ကက္ ဆက္အနားက မခြာခ်င္ၿပီ။
ရပ္ကြက္ထဲ မဂၤလာေဆာင္ရွိရင္ “တူႏွစ္ျဖာဂေဟဆက္လို႔ ေသြမကြက္တဲ့ ေမတၱာ”၊ နာေရးအိမ္တခ်ိဳ႕ဆီက ၾကာနီ ကန္တရားနဲ႔ ဘ၀သံသရာ၊ ဒီဇင္ဘာ အားကစားလ စေန တနဂၤေႏြရက္ေတြမွာ “ေစာေစာအိပ္လို႔ ေစာေစာထလို႔ ေစာေစာ လမ္းေလၽွာက္ၾကပါစို႔ တင္းေတာင္တင္း ေတာင္”၊ “ေပ်ာ္မဆုံး ေမာ္မဆုံး တျပည္ လုံး ေဘာလုံးကစားၾကမည္”၊ ေျပးေန လႊားေန၊ အာလူးေကာက္ေန၊ ေခါင္းအုံး ႐ိုက္ေန၊ဂုံနီအိတ္စြပ္ေန၊ မုန္႔ကိုက္ေနတုန္း ဖြင့္ေပးတဲ့ ဗိန္းေမာင္းသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲတုန္းက ေအာင္ကိုလတ္ရဲ႕ “မဲ႐ုံမဲ႐ုံကိုလာ”နဲ႔ ေႏြ ေရာက္ရင္ ၾကားရၿမဲ “ရန္သူငါးပါးထဲမွာ အင္မတန္ဆိုးဝါးလွတာ မၫွာတာ ဘယ္ သူ႕မွ မေထာက္ပါ”လို ေပၚလစီသီခ်င္း ေတြကို ေလာ္ေတြစပီကာေတြကေန ၾကား ခဲ့ၾကရတယ္။

၅တန္းတက္ေနတုန္း ႏွစ္လယ္ ေလာက္မွာ ကၫုံထဲ မိသားစုေျပာင္းေန ၾကေတာ့ ဦးေလးရဲ႕ေရဒီယို၊ ကက္ဆက္ ေတြနဲ႔ေဝးသြားေပမယ့္ မနက္ခင္းနဲ႔ ညေန ပိုင္း ဘီဘီစီ၊ ဗြီအိုေအသတင္းေတြ ပုံမွန္ ဖြင့္နားေထာင္တတ္တဲ့ ဆင္ႏွစ္ေကာင္ မုန္႔တိုက္အိမ္က ဦးလူႀကီးရဲ႕ ေရဒီယို အသံကို ၾကားရျပန္ေရာ။ ျမန္မာ့အသံက စံေတာ္ခ်ိန္တီးလုံးအၿပီး “သတင္းမ်ားကို ေၾကညာပါေတာ့မယ္ရွင္”ဆိုတာနဲ႔ ေရဒီ ယိုအနားကေန ဖုတ္ဖက္ခါထလစ္တတ္တဲ့ အ႐ြယ္ငယ္ငယ္မွာ သတင္းဟာ ပ်င္းစရာ လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တာ(၈၈)အေရးအခင္းျဖစ္ ခါနီးက်မွ အဲဒီအျမင္ေျပာင္းေတာ့တယ္။

လူႀကီးေတြၾကားဝင္စပ္စုၿပီး ၾကား ရတဲ့ သတင္းေတြ၊ သူတို႔ဖြင့္နားေထာင္ၾက တဲ့ ႏိုင္ငံျခားအသံလႊင့္ သတင္းေတြကေန ကိုယ္တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ သတင္းမ်ိဳး ေတြၾကားရ၊ ေငြစကၠဴ တရားမဝင္ေၾကညာ၊ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ေတြပိတ္၊ ေက်ာင္း သားေတြ၊ လုံထိန္းေတြ၊ လက္သီးဆုပ္ ေတြ၊ ေတာက္ေခါက္သံေတြ၊ ေသြးေတြ၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ၊ နံပါတ္တုတ္ေတြ၊ ေသနတ္ေတြ။

သတင္းဟာ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္ခဲ့ပါ ၿပီ။ အိမ္မွာ ပူဆာၿပီး ဦးစန္းေမၽွာ္ဆိုင္ကေန ဟီတာခ်ီတံဆိပ္ေရဒီယိုကက္ဆက္တစ္ လုံးဝယ္၊ အိမ္နားက စိုးဘက္ထရီ၊ ကရပ္ ျပင္လမ္းဆုံနားက သန္းေ႐ႊဘက္ထရီ၊ ေဌးဝင္းဘက္ထရီ တစ္ဆိုင္ဆိုင္က ဘက္ ထရီအိုးငွား၊ ပိတ္ထားတဲ့တံခါးကို သတင္း ေတြနဲ႔ တြန္းဖြင့္တတ္ခဲ့ၿပီ။ စစ္အစိုး ရေခတ္တေလၽွာက္လုံး “ဘီဘီစီညာ ေနသည္”၊ “ဗြီအိုေအလိမ္ေနသည္” “အာရ္အက္ဖ္ေအ ရန္တိုက္ေပးေနသည္” “မိုးလုံးျပည့္မုသာဝါဒမ်ား သတိထား” “ေလလႈိင္းထဲက လူသတ္သမား” စတာ ေတြနဲ႔ တန္ျပန္ဝါဒျဖန္႔၊ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ေရဒီယိုနားေထာင္ရင္ပဲ အျပစ္ရွိသလိုလို၊ ေရဒီယိုလိုင္စင္ မလုပ္ဘဲဖြင့္ရင္ အဖမ္း ခံရမလို အနည္းနည္းအဖုံဖုံနဲ႔ ပိတ္ပင္ တားဆီးဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူေတြကေတာ့ အေၾကာက္ တရားကို ေနာက္ထားၿပီး သတင္းအမွန္ ေတြ သိရဖို႔ တင္းခံခဲ့ၾကတာပါပဲ။

တိတ္ေခြေခတ္စားေတာ့ အေခြ၊ အေရာင္းအငွားဆိုင္ေတြ၊ ေတးသံသြင္း၊ ေတးသံကူးဆိုင္ေတြလည္း အလၽွိဳလၽွိဳ ေပၚလာတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း ဦးအခြမ္း အိမ္က “ပုဂံေတးသံသြင္း”ဦးစိန္က်ရဲ႕ ဆန္းသစ္ ဇာတ္ပြဲအိမ္မွာ “ကံ့ေကာ္ေတး သံသြင္း”၊ သေဘၤာဆိပ္႐ြာလယ္လမ္းမွာ “ဆိုနီတိပ္ ရီေကာ္ဒါ”၊ အာဇာနည္လမ္း ေဈးႀကီးတဝိုက္မွာ “ေတးရိပ္သာ”၊ “ညိဳညိဳ” ၊ ေညာင္ ပင္ႀကီးလမ္းမွာ “New wave”၊ ေလယာဥ္႐ုံးေရွ႕ (အခု ပထမ ပုဂၢလိကဘဏ္)ေရွ႕မွာ “စပယ္ဦး”၊ နိဗၺာန္လမ္းက “ေဆာင္းသဇင္” နဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲျပန္ေပၚ မလာေတာ့တဲ့ ဆိုင္မ်ား။ ဟိုေခြ ဒီေခြေတြထဲက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြ စုၿပီး ေ႐ြးကူးတာမ်ိဳးကိုလည္း တခ်ိဳ႕ေတးသံ သြင္းဆိုင္ေတြက လုပ္ေပးတယ္။ အေခြ ႏွစ္ေခြထည့္လို႔ရတဲ့ဗိ္ ကက္ဆက္ထဲ ဟိုဘက္တစ္ေခြ ဒီဘက္တစ္ေခြထည့္ အျမန္ရစ္ၿပီးလည္း ကက္ဆက္ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ ဆိုင္ကငွားလာတဲ့ အေခြကို ပြားကူးၿပီးလည္း နားေထာင္ခဲ့ ၾကတယ္။ မူရင္းေခြလိုေတာ့ အသံအရည္ အေသြး မျပည့္ဘူးေပါ့။

စီေျခာက္ဆယ္တိပ္ အလြတ္တစ္ ေခြဝယ္၊ ကက္ဆက္ထဲထည့္၊ ဂစ္တာ အေသအခ်ာကိုင္၊ လည္ေခ်ာင္းေတြဘာ ေတြရွင္း၊ ရီေကာ့ဒင္းခလုတ္အနီနဲ႔ ပေလး ခလုတ္တြဲႏွိပ္ၿပီး စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕”အခ်စ္ အတြက္တဖန္ေမြးဖြားျခင္း”သီခ်င္းကို ဆိုတီးေလးလုပ္ အသံသြင္းၾကည့္ဖူးတယ္။ စကားေျပာသံေတြ၊ င႐ုတ္ဆုံေထာင္းသံ ေတြ၊ တေဟ့ေဟ့ တဟဲ့ဟဲ့ ေငါက္သံငန္း သံေတြပါမွာစိုးလို႔ အိမ္ကလူႀကီးေတြ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း တေရးတေမာအိပ္ခ်ိန္ ေလးေ႐ြးသြင္းတာ။ ျပန္လည္းဖြင့္နား ေထာင္ၾကည့္ေရာ “ေနမင္းရဲ႕ အလင္း ေရာင္သည္လည္း . .(ေအာက္အီးအီး အြတ္) . . မေန႔ကနဲ႔မတူ(ေညာင္ . . ေညာင္ . . )မေန႔ကလို မပူေတာ့ၿပီ (ဝုတ္ဝုတ္ . . ဝုတ္ဝုတ္) အားသစ္အင္ သစ္ေတြ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့လို႔ ငါသည္ (ဟဲ့ေခြး႐ႉး သြားသြား) အခ်စ္အတြက္ တဖန္ေမြးဖြားခဲ့ၿပီ(ကိန္ . . ကိန္ . . အိုင္) “ဆိုၿပီး ၾကက္တြန္သံ၊ ေၾကာင္ေအာ္သံ၊ ေခြးေဟာင္သံေခြးေမာင္းသံ၊ ခဲနဲ႔အထုခံရ လို႔ တကိန္ကိန္ေအာ္ေျပးတဲ့ ေခြးသံေတြနဲ႔ ရီစရာျဖစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။

လူပ်ိဳေပါက္အ႐ြယ္တုန္းက လက္ ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖင္ေက်ာက္ခ်ထိုင္ၾကတယ္ ဆိုတာ လက္ဖက္ရည္ တကယ္ႀကိဳက္တဲ့ သူကနည္းနည္း၊ ဆိုင္က အမ္ပလီဖိုင္ ယာေတြ၊ ေဆာင္းေဘာက္ႀကီးေတြနဲ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ၾကားရတဲ့ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ၾကတာက အမ်ားစု။ အဲဒီ တုန္းက နာမည္ေက်ာ္လူႀကိဳက္မ်ားၾကတဲ့ စိုင္းထီးဆိုင္၊ ခိုင္ထူး၊ ခင္ေမာင္တိုး၊ ခင္ဝမ္းစတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ စီးရီးသစ္ ေတြထြက္ထြက္ခ်င္း ဖြင့္ေပးႏိုင္တဲ့ ဆိုင္ ဆို ေငြေရးေၾကးေရးအရ အျမတ္မ်ားမ်ား ရမရေတာ့မသိ၊ လူကေတာ့က်ၿပီးသားပဲ။

ရပ္ေတာ္မူဘုရားနားက ကိုေငြသိန္း ရဲ3K ၊ ေ႐ႊေတာင္စားဘုရားလမ္းက ကိုမိုးရဲ႕လဝန္းနၵီ၊ ဆန္းခ်ီထဲက ကိုသားေလးတို႔မိသားစုဆိုင္ စသျဖင့္ တစ္ဆိုင္ၿပီးတစ္ဆိုင္ ေ႐ႊ႕ထိုင္ၿပီး သီ ခ်င္းေတြ နားေထာင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းနားေရာက္ ေအာင္ ေရးႏိုးေဘာပင္ေလးနဲ႔ တိပ္ေခြကို ရစ္ထားၿပီး ဖြင့္ခိုင္းခဲ့ၾကဖူးသလို လြတ္ လပ္ျဖဴစင္တဲ့ ငယ္ဘ၀ျပန္ေရာက္ေအာင္ ပစၥဳပၸန္တိတ္သားကို အခုလိုျပန္ရစ္ၿပီး အတိတ္ျမက္ခင္းစိမ္းဆီ ျပန္သြားဖို႔
“ဘ၀ႏုပ်ိဳစဥ္ အခ်ိန္ကာလမ်ား
ကြင္းျပင္က်ယ္ေတြ ငါဟာျဖတ္ သန္းရင္းၾကားတယ္
ေရဒီယိုသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို …
အလင္းေရာင္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ တဲ့ႀကိဳး
ေကာင္းကင္ျပာဆီ အေတာင္ပံခတ္ တုန္းၾကားတယ္
ေရဒီယိုသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို . .
လမ္းေတြထက္ ပူေလာင္ၿမိဳက္ရင္း
အားအင္အတြက္ ဒီသီခ်င္းပဲ
အခုထိအလြတ္ရေနေတာ့လည္း ရင္ မွာ အသည္းကြဲေရဒီယိုသီခ်င္းေလးရွိ တယ္”လို႔ ကိုညီထြဋ္ရဲ႕ “အသည္းကြဲ ေရဒီယို”သီခ်င္းလို ေရဒီယိုေန႔မ်ားနဲ႔ ေခ်ာကလက္ေရာင္တိပ္သားမ်ားကို လြမ္း ဆြတ္လိုက္ပါရဲ႕။ ။

Related Posts