လက္ခုပ္တီးဖို႔ေမ့ခဲ့သည္

ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္နဲ႔အတူ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံး ေက်းလက္ /ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ေ႐ြးခ်ယ္ပြဲကို ျပန္လည္ က်င္းပလို႔ တစ္ႏိုင္ငံလုံး ၿမိဳင္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးေတြကို စာေမးပြဲစစ္မည့္ ေက်းလက္/ရပ္ကြက္ ျပည္သူေတြ ပုစၧာ ေကာင္းေတြ ရွာေနတဲ့အခ်ိန္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မႉးအေဟာင္း / အသစ္ေတြ စာက်က္ေန ၾကတာ အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း။
ႀကံ႕ခိုင္မႈ ေကာင္းေကာင္း၊ နည္း ဗ်ဴဟာေကာင္းေကာင္းေတြနဲ႔ တိုက္ကြက္ အသစ္ေတြ အနီးအေဝး ေသြးပူေလ့ က်င့္ ေနၾကနဲ႔ အားေကာင္းေမာင္းသန္ အဆင့္ သင့္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ေတြ။

၂၀၁၈ ႏွစ္သစ္မွာ အသစ္ အသစ္ ေတြမ်ားစြာနဲ႔ တာထြက္ ေကာင္းေကာင္း အမွားအယြင္း ကင္းကင္း ကံေကာင္း ေစခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ကံဆိုတာ အလုပ္ဆိုရင္ အဲဒီ ၂၀၁၈ မွာ အလုပ္အသစ္ေတြနဲ႔ မဆုတ္မနစ္ေရွ႕သို႔ တက္လွမ္းေစခ်င္မိ တာ အမွန္ပါ။
အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ ကိုယ္ေနတဲ့ ႐ြာက ေလး ကံေကာင္းေစခ်င္တယ္။
အခြင့္အေရးဆိုတာ ႏွစ္ခါ ျပန္မလာ ဘူးလို႔ ဆို႐ိုးရွိေပမယ့္ ျပည္သူအစိုးရ သက္တမ္း ၅ႏွစ္ ကာလရဲ႕ ၂ ႏွစ္ျပည့္ ခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ဒုတိယအႀကိမ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ ကံစီမံလာတာဟာ နည္းတဲ့ အခြင့္အေရးမွ မဟုတ္တာ။

လူေ႐ြး မမွားဖို႔၊ ယခင္လူထက္ ေစတနာ၊ အနစ္နာ ထားတတ္ၿပီး နည္း ေကာင္းလမ္းမြန္ ၫႊန္ျပႏိုင္မည့္သူ၊ ရပ္ ႐ြာေကာင္းက်ိဳး ဦးလည္မသုန္ ထမ္း႐ြက္ ႏိုင္မည့္သူ ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္အားခ ရပ္႐ြာရဲ႕ လဘ္လာဘ မၽွတစြာ အခြင့္ဖန္တီးႏိုင္မည့္ သူမ်ိဳးနဲ႔ တည့္တည့္တိုးပါေစလို႔ဆု ေတာင္းမိပါရဲ႕ဗ်ာ။
ေ႐ြးခ်ယ္ေရး ေကာ္မတီဟာ ဒီတစ္ ခါတည္းကို အစီအစဥ္ေကာင္းတဲ့ အခင္းအက်င္းေတြနဲ႔ ပြဲထြက္လာခဲ့တယ္။
ခေရေစ့တြင္းက် လွည္းေနေလွ ေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ အိမ္ေထာင္စု စာရင္းကို တစ္ပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ၿပီး ေကာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ယုံၾကည္စိတ္ခ် စြာ အပ္ႏွံခဲ့တဲ့ အလုပ္ရွင္ ေက်းလက္လူ ထုကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။ လွလိုက္တဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အိမ္ေထာင္စု တစ္ရာစီကို မနက္တစ္ႀကိမ္ ညေနတစ္ ႀကိမ္ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ဖိတ္စာပို႔ၿပီး ႐ြာလယ္မွာ ထင္သာျမင္သာ ဆယ္အိမ္ မႉး ရာအိမ္မႉးမ်ားကို စိတ္ေအးလက္ ေအး ေ႐ြးခ်ယ္ေပးခဲ့တယ္။
ခက္တာက ႐ြာသူ႐ြာသားေတြဗ်။

ဆယ္အိမ္မႉးေ႐ြးဖို႔ လူကိုမရွိတာ တက္လာလိုက္ၾကတာ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕။ ဆယ္အိမ္မွာ ၆ အိမ္ေလာက္ အမ်ားဆုံး လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ႏွစ္အိမ္ထဲ သူ႕ငါမဲေပး ငါ့သူမဲ ေပး ငါ့သူမဲေပးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးဗိုလ္၊ က်ား၊ ေသနတ္ဆြဲရမယ့္ ကိန္းထဲေရာက္လို႔ မဲႏႈိက္ခဲ့ၾကရတာလည္း မနည္းဘူး။
မလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွာ စိတ္ဝင္စား ဖို႔ေတာ့ လိုမယ္ ထင္တယ္ဗ်။ ႏိုင္ငံ ေတာ္အတြက္လို႔ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ မေတြးေတာင္မွ ကိုယ့္႐ြာအတြက္ပဲဆိုၿပီး စိတ္ပါဝင္စားသင့္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာသလို တလြဲဆံပင္ေကာင္းၾကတဲ့ သူေတြက မ်ားတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ဗ်စ္ ရည္ဆိုင္ေတြမွာက်ေတာ့ စိတ္ဝင္တစား အခ်ိန္ျဖဳန္း တတ္ၾကတယ္။ “အစည္း အေဝး”ေဟ့ဆိုရင္ မအားတဲ့သူနဲ႔ ေၾကာက္ တဲ့သူ စိတ္မဝင္စားတဲ့သူေတြက မ်ား တယ္။ မလႊဲေရွာင္သာလို႔ တက္ရတဲ့ အစည္းအေဝးဆိုရင္လဲ ဟိုးေနာက္ ဆုံးခုံတို႔ ထြက္ေပါက္နဲ႔ နီးတဲ့ေနရာ ေတြမွာ တိုးေခြ႕ၿပီး ထိုင္တတ္ ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ အဲနားစြန္နားဖ်ား ၾကားၿပီး ႐ြာထဲ မွာ ထင္ရာ စြတ္ေျပာၾကေလရဲ႕။

“ေပးကားေပး၏ မရ”ဆိုတဲ့ စကား က အလကားေပၚ လာတာမွ မဟုတ္တာ။ က်ဳပ္တို႔လို ေက်းစြန္ လက္ဖ်ားေဒသ ေတြအတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္း ေတြပါပဲ။ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ အခြင့္အေရး ေတြဟာ အႀကိမ္ေရနည္းနည္းနဲ႔ လာခဲ့ ေပမယ့္ ကမ္းလက္ေတြ ကင္းမဲ့တဲ့အခါ မ်ိဳးေတြ ျဖန္႔လက္ေတြ လက္သိပ္ထိုးတဲ့ အခါေတြမွာေတာ့ ဇာတာေတြ ပ်က္ခဲ့ၾက ရတယ္။
ခုလည္းၾကည့္ ရေတာင့္ရခဲလွတဲ့ အခြင့္အေရးဗ်။
တစ္ခါက အုပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ မ ေဖာ္ျပသင့္တဲ့ အမွားတစ္ခုကို က်ဴးလြန္ခဲ့ ဖူးတယ္။ လူဆိုတာ အမွားနဲ႔ မကင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ မမွားသင့္တဲ့ အမွားေတြကို ထပ္တလဲလဲ က်ဴးလြန္ခဲ့ရင္ေတာ့ မေကာင္း ဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ မႀကိဳက္ရင္ ထားခဲ့လို႔ရတယ္။ ခြင့္လႊတ္ၿပီးလည္း ဆက္လက္တြဲ ခြင့္လည္း ရွိတယ္။ စိတ္ဝင္ စားဖို႔ပဲ လို တယ္။

ေခတ္တစ္ေခတ္ကေန ေနာက္တစ္ ေခတ္ကို ကူးေျပာင္းဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပါ ေျပာင္းလဲႏိုင္မွပါ။ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ဆိုတာ ႏိုင္ငံသား တိုင္းမွာ တာဝန္ရွိတာပဲေလ။ က်ရာတာ ဝန္တစ္ခုကို ဆုပ္ကိုင္တာဝန္ယူဖို႔ လိုေပ မေပါ့။ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးရွာရမွာ ပါ။ အခြင့္အေရးရဖို႔ အလုပ္လုပ္ေနရင္ ေတာ့ ေမၽွာ္လင့္တာထက္ ပိုေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ပန္းတိုင္ရွိေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
က်ဳပ္တို႔ ဆယ္အိမ္စုေလး ဆယ္ အိမ္မႉးေ႐ြးၾကေတာ့ က်ဳပ္အပါအဝင္မွ ၅အိမ္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္း တယ္။ အားလုံးဟာ တာဝန္ေက်ထက္ ပိုတဲ့ စိတ္ဝင္စားမႈနဲ႔အတူ လာၾကတာ။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ဖူးၿပီး လက္ရွိ ေရာ္ဘာ ၿခံမန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း အစိုးရ ဝန္ထမ္းလုပ္ခဲ့ၿပီး (ေငြစာရင္းဌာန)သူလည္း ကိုယ္ပိုင္ ေရာ္ဘာၿခံနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ ယခင္အဖြဲ႕ေတြမွာ လည္း အားကိုး ခံခဲ့ၾကဖူးတယ္။ ေခါင္း ေဆာင္မႈေပးႏိုင္သလို ေငြေရးေၾကးေရး ေနာက္ခံေတာင့္တင္းတယ္။ လႉတန္း မႈေတြလည္း လက္မေႏွးၾကဘူး။ စီမံခန္႔ခြဲ ႏိုင္စြမ္း ရွိတယ္။ ေဘးက ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးေတာ့ သူတို႔လည္း အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္ ကို ေ႐ြးၾကတယ္။ က်ဳပ္အပါအဝင္ သုံးမဲ။ ကဲပြဲကၿပီးၿပီ။
ဆယ္အိမ္မႉး ဆယ္ေယာက္ထဲမွာ ျဖစ္သင့္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေတာ့ ပါသြား ၿပီ။ ဆက္ေစာင့္တယ္ လူကလည္း အဲဒီ ဆယ္ေယာက္ပါေပါင္းမွ အားလုံး ၄၀ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။

“ရာအိမ္မႉးေ႐ြးၿပီး” “မဲေၾကညာၿပီ” “ဗုေဒၶါ” တစ္ျခားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သြား တယ္။
စဥ္းစားၾကည့္ လူမညီပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဤကိုပဲ ကၽြဲဖတ္သြားၾကတယ္။ ဤဟာ ဤကၽြဲဟာ ကၽြဲသဲသဲကြဲကြဲ ျဖစ္ပါ လ်က္ ကၽြဲပဲဖတ္က်ေတာ့။ က်ဳပ္အံ့ဩမိ ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ကာယအားေကာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ကို ဝိုင္းေ႐ြး သြားၾကတယ္။ ရာအိမ္မႉး ေ႐ြးခ်ယ္ပြဲၿပီးဆုံးေၾကာင္း အစည္းအေဝး ခန္းထဲက ထြက္သြားလိုက္ၾကတာ ကေလး ေတြလိုပဲ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲလို႔ ထမင္းအိုး တည္ဖို႔ အျမန္လိုလို႔တဲ့ဗ်။ ေၾကညာေတာ့ က်ဳပ္လက္ခုပ္မတီး ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္သလို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အမွား မလုပ္သင့္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ဤနဲ႔က မသဲကြဲၾကတာလဲ “တစ္ခါက ဦးေက်ာ္ သူရဲ႕ ေတြ႕ဆုံခန္းတစ္ခုမွာ ေသဆုံးမႈ ေတြျမင့္တက္ရျခင္းက အဓိကကေတာ့ အသိဥာဏ္ ပညာနည္းပါးလြန္းတဲ့သူမ်ား လို႔ပါ”တဲ့ “အသိနဲ႔သတိ” က အေရး ႀကီးပါတယ္တဲ့။

ေအာ္ ဇီကာဗိုင္းရပ္စ္ထက္ ေၾကာက္ စရာေကာင္းတဲ့ အင္းဆက္ေတြမ်ား ကူး စက္ခံေနၾကရၿပီလား စိတ္ပူမိပါတယ္။ လူကို ၾကည့္ရမယ့္ အခ်ိန္ပါ။ ဘယ္ပါ တီမွ စြဲမေနသင့္ဘူး။
ဒီတစ္ခါ ၃ ႏွစ္စာ ေဆးမင္ရည္ စုတ္ထိုးရမွာေလ။
ၾကည့္ပါဦး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ေ႐ြးခ်ယ္တဲ့ေန႔ျမင္ကြင္း ထင္ထား သေလာက္ေတာင္ ပရိသတ္ မရွိပါဘူး။ အ႐ႈံးအႏိုင္ အေရးမႀကီးေတာ့တဲ့ ေဘာလုံး ပြဲတစ္ပြဲကို ၾကည့္ရသလိုပဲ တစ္ျခားနယ္ ေတြမွာ ၿပိဳင္ ဆိုင္မႈ ျပင္းထန္သေလာက္ ကိုယ့္႐ြာမွာ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းလိုက္ၾက တာဗ်။ ၿပိဳင္ဘက္ေတြကလည္း အားရ စရာ မရွိဘူး ၄ ေယာက္ကေတာ့ ရာအိမ္မႉး ပဲ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ၿပိဳင္မွာ ၿပိဳင္ဘက္ အသစ္ကလည္း ဘာမဲမွမဆြယ္ ဘာလမ္းစဥ္မွလည္း ခ်မျပ။ ပရိသတ္ကလည္း ဘာတဲ့ ေက်းလက္အဆင့္ကို စိတ္မဝင္စားဘူးတဲ့ ရင္နာစရာစကားသံေတြ လူေနတာက ႐ြာမွာ၊ စိတ္ေနတာက ဪ ဘဝင္ ေတြက ဒ႐ုန္းေလယာဥ္ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ေနႏိုင္လိုက္ၾကတာ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အသစ္ဘယ္ ေလာက္ေကာင္း အဟာင္းတစ္လည္လည္ နဲ႔ပဲ႐ြာက ႏွစ္ပါးသြားရခ်ည္ေသးရဲ႕။
ဪ သူတို႔ေတြ သိပ္ၿပီးအစြဲအ လန္းႀကီး ၾကတာပဲေနာ္။
စိန္ေခၚသူကလည္း”တုံဏွိဘာေဝ”နဲ႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးတဲ့ အစည္း အေဝးေတြ အခြင့္အေရး တစ္ႀကိမ္ျပန္ေပး ေသာ္လည္း လြယ္လင့္တကူ ျပဳမူခဲ့ၾက တာေတြ။ ဒါ႐ြာဓေလ့လား မွားၿပီေဟ့ ဆိုေတာ့မွ “ဒီေကာင္က ဘာလုပ္တတ္ လို႔တုန္း”တို႔ “အျဖစ္မရွိသူမွ ေ႐ြးၾက သလား”တို႔၊ “တစ္႐ြာလုံး ကန္းေနၾက သလား”တို႔ ေျပာၾကဦးမွာ။

ေျပာတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ ဝင္တစားမရွိဘူး “အားမွ မအားတာ”ဆိုတဲ့ စကားဆင္ေျခေတြနဲ႔ မေက်နပ္ သံေတြ ၾကားရဦးမွာပါလားလို႔ ေတြး ရင္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးေ႐ြးခ်ယ္ပြဲ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆုံးေၾကာင္း ေၾကညာ ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ခုပ္တီးဖို႔ ေမ့ခဲ့ျပန္တယ္ဗ်။

Related Posts