ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရး (၆)

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

ယခင္အပတ္မွ အဆက္

ဦးသာေခါင္ ပိုင္ေသာ ယင္းမာပင္ ကြင္းကို သူတို႔ပိုင္ၿပီ။ ဦးသာေခါင္ႏွင့္ပတ္ သက္၍ ဘာတခုမၽွ အစအန မေတြ႕ရ ေတာ့။ ေလာကတြင္ ေအာင္ျခင္းထက္ ေအာင္ေသာ အရာမရွိ။ တိရစၧာန္ ေတြသည္ ဦးသာေခါင္၏နဖါးထိုးခံ ဇက္ခြံ႕ခံ အႏွိပ္စက္ခံ မဟုတ္ေတာ့သျဖင့္ တဖန္ဝမ္းသာ အားရႏွင့္ ကုန္းတဝိုက္၌ ခုန္ေပါက္ ျမဴးတူးၾကျပန္သည္။ ႏြား မ်ားကလည္း ခ်ိဳေသြး၍ ဝပ္ထလိန္း ဝပ္ထလိန္းႏွင့္ ထြန္ၾကသည္။ အသီးသီး သူတို႔ သဘာ၀အေလ်ာက္ ျမည္ၾကသည္ မွာ မိုးခ်ဳန္းသံတမၽွ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ တကြင္းလုံးကို ကၠဳေျႏၵရစြာႏွင့္ ၾကည့္႐ႈ စစ္ေဆး ၾကသည္။ ယခင္ကကြင္းကို ပိုင္ၾကဖို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးၾက ေသာ္လည္း ယခုဦး သာေခါင္၏ကြင္း မွာ သူတို႔ပိုင္ျဖစ္၍ ေနၿပီ။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ ႏိုင္ပါစ။ ဟုတ္သည္။ သူတို႔ပိုင္ၿပီ။ ဦး သာေခါင္လစ္ရၿပီ။

ထိုေနာက္တေကာင္ခ်င္း စီတန္း၍ ဦးသာေခါင္အိမ္ကို သြား၍ ၾကည့္ၾက သည္။ ထိုအိမ္ကိုလည္း သူတို႔ပိုင္ၿပီ။သို႔ရာတြင္ အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ေနၾက မဟုတ္ သျဖင့္ ဘယ္တိရစၧာန္မွ အထဲသို႔ မဝင္ရဲၾက။ ခဏၾကာေသာအခါ ဗႏၶဳလ ႏွင့္ ေဘာ္ျဖဴတို႔က တံခါးကို တြန္း၍ ဖ်က္ၿပီးလၽွင္ တိရစၧာန္အားလုံး စီတန္း၍ အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ၾကည့္ၾကသည္။ အိမ္ထဲ၌ အပ်က္အစီး မရွိေစျခင္း အက်ိဳးငွါ သတိ ထား၍ ဝင္ၾကသည္။ ရွိသမၽွအခန္းထဲ သို႔လည္း ေျခဖ်ားေထာက္၍ ဝင္ၾကည့္ ၾကသည္။ ဦးသာေခါင္၏ အိပ္ရာ ပန္း ကန္ခြက္မွန္တင္ခုံ ေကာ္ေဇာ ေထြးခံ တိုင္ကပ္နာရီ စသည္တို႔ကို ေတြ႕ေသာအ ခါ တိရစၧာန္မ်ားသည္ တေကာင္ႏွင့္ တေကာင္လက္တို႔ကာ ျပဴးတူးၿပဲတဲ ျဖစ္၍ေနၾကသည္။

ျပန္၍ ဆင္းလာၾက ေသာအခါ မယ္သီ တေကာင္မပါလာ သျဖင့္ ျပန္၍ ရွာၾကရာ မယ္သီသည္ ေဒၚအိုစာ၏ အခန္းတြင္း၌ ေၾကာင္အိမ္ ထဲမွ ေၾကးခေလာက္ခေလး တခုကို ယူ၍ သူ႕လည္ ပင္း၌သူတပ္ကာ မွန္တခုထဲ တြင္ သူ႕အရိပ္ကို သူအမ်ိဳးမ်ိဳး လွည့္၍ ၾကည့္ေနသည္။ ထိုအခါ အားလုံးကပင္ မယ္သီကို ဝိုင္း၍ ျမည္ၾကသည္။ ထိုေနာက္ တိရစၧာန္တို႔ သည္ မီးဖိုေခ်ာင္မွ အမဲေျခာက္ကို ေတြ႕သျဖင့္ ယူ၍ ေျမႀကီး ထဲသို႔ ျမႇဳပ္ပစ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးသာေခါင္၏ စိမ္ေရအိုးကို ေတြ႕သျဖင့္ ခြါႏွင့္ ေပါက္၍ ခြဲပစ္ၾကသည္။ စိမ္ေရ အိုးကို ခြဲပစ္ၾကျခင္းမွတပါး အိမ္ထဲ၌ ရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သူ႕ေနရာ၌သူ အေျခအေနမပ်က္ ထားခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးသာေခါင္၏ အိမ္ကို ျပတိုက္ အျဖစ္ႏွင့္ထားရန္ တညီ တၫြတ္တည္း ဆုံးျဖတ္ၾကသည္။ ၿပီး လၽွင္ ဦးသာေခါင္ အိမ္ထဲ၌ ဘယ္ တိရစၲာန္မွဝင္၍ မေနၾကရန္လည္း အားလုံး သေဘာတူၾကသည္။

တိရစၧာန္တို႔သည္ နံနက္စာ စား ၾကၿပီးေနာက္ စည္းေဝးၾကျပန္သည္။ ထို အစည္းအေဝး၌ ဗႏၶဳလႏွင့္ ေဘာ္ျဖဴတို႔က မိန္႔ခြန္းႁမြက္ၾကားသည္။
စုေဝးေနေသာ တိရစၧာန္ ပရိသတ္ အား ေဘာ္ျဖဴက “ရဲေဘာ္တို႔ အခုမွ ေျခာက္နာရီခြဲဘဲ ရွိေသးတယ္။ ေနကုန္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္။ ငါတို႔ဒီကေနလယ္ကို စရိတ္ၾကမယ္။ သို႔ေသာ္ လယ္မရိတ္ခင္ လုပ္ဖို႔ အေရး ႀကီးတဲ့ အလုပ္တခု ရွိေသးတယ္”ဟု ေျပာသည္။

ဝက္တို႔သည္ လြန္ခဲ့သည့္ သုံးလ ေလာက္ကပင္ ဦးသာေခါင္၏ ကေလး မ်ားသင္ေသာ သင္ပုံးႀကီးစာအုပ္ကို အ မႈိက္ပုံေပၚက ေကာက္ရသျဖင့္ ထိုစာအုပ္ ျဖင့္ စာသင္ထားၾကေသာေၾကာင့္ စာ တတ္၍ ေနၾကေၾကာင္းကို အစည္းအေဝး က်မွ ေျပာျပ၍ တိရစၧာန္မ်ား သိၾကရ သည္။ ထိုေနာက္ ဗႏၶဳလက သေဘၤာေဆး အျဖဴဘူးႏွင့္ အနက္ဘူးကို အယူခိုင္ၿပီး လၽွင္ ၿခံတံခါး၀သို႔ သြား၍ ကဗ်ည္းအသစ္ ထိုးေစသည္။ စာတတ္ေသာ ဝက္တို႔ အနက္ ေဘာ္ျဖဴမွာ လက္ေရးအေကာင္း ဆုံး ျဖစ္သျဖင့္ ကဗ်ည္းထိုးရန္ တာဝန္ကို ေဘာ္ျဖဴက ယူသည္။ ေဘာ္ျဖဴသည္ အေဖၚမ်ားႏွင့္ သေဘၤာေဆးဘူးႏွစ္ဘူးကို တံခါး၀သို႔ ယူသြားၿပီးလၽွင္ “ယင္းမာပင္ ကြင္း”ဟု ထိုးထားေသာ စာကို ေဆးအ နက္ႏွင့္ ဖ်က္ၿပီးလၽွင္”တိရစၧာန္ကြင္း”ဟု ေရးလိုက္ၾကသည္။

“တိရစၧာန္ကြင္း”ဆိုသည္မွာ ယင္း မာပင္ကြင္းအဖို႔ ေနာင္ကို အဓြန္႔ရွည္စြာ သုံးမည့္နာမည္သစ္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဗႏၶဳလႏွင့္ ေဘာ္ျဖဴတို႔သည္ စပါး က်ီဖက္သို႔သြားၿပီးလၽွင္ က်ီထရံတြင္ တစုံတခုေရးရန္ ျပင္ၾကသည္။ လြန္ခဲ့ သည့္ သုံးလေလာက္ကစ၍ ဗႏၶဳလႏွင့္ ေဘာ္ျဖဴတို႔သည္ တိရစၧာန္ဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေျခခံအခ်က္ႀကီး ခုႏွစ္ခ်က္ ေရးထားၾကသည္။ က်ီထရံကို ေလွကားႏွင့္တက္၍ တိရစၧာန္ဝါဒ အေျခခံအခ်က္ႀကီး ခုႏွစ္ခ်က္ကို အကၡရာ ထင္ၾကသည္။ ပထမတြင္ ဝက္တို႔မွာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚတြင္ မတ္တတ္ ရပ္ႏိုင္ၾကသည္မဟုတ္သျဖင့္ ေလွကား ႏွင့္ တက္၍ေရးဖို႔ အေတာ္ အခက္အခဲ ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ႏွင့္ပင္ ေဘာ္ျဖဴက ေလွကားႏွင့္တက္၍ ေရးသည္။ သံေၾကာင္က ေအာက္ႏွစ္ ထစ္ျခား သုံးထစ္ျခားကေန၍ ေဆးဘူး ကို ကိုင္ေပးသည္။ ပထမက်ီထရံကို ေဆးနက္ႏွင့္ သုတ္သည္။ ထိုေဆးနက္ ေပၚ တြင္မွ အေတာင္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ကလွမ္း၍ ဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စာ လုံးႀကီးႀကီးႏွင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရး သည္။

အေျခခံတရားႀကီး ခုနစ္ပါး
၁။ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းမွန္လၽွင္ ရန္သူ။
၂။ ေျခေလးေခ်ာင္းႏွင့္ အေထာင္ရွိ မွန္သမၽွ မိတ္ေဆြ။
၃။ တိရစၧာန္မ်ား အဝတ္မဝတ္ရ။
၄။ တိရစၧာန္မ်ား အိပ္ရာႏွင့္ မအိပ္ရ။
၅။ တိရစၧာန္မ်ား အရက္မေသာက္ရ။
၆။ တိစၧာန္ အခ်င္းခ်င္း မသတ္ရ။
၇။ တိရစၧာန္မ်ား အားလုံး တတန္း တစားတည္း ျဖစ္သည္။

ေဘာ္ျဖဴမွာ လက္ေရးေကာင္း၍ သတ္ပုံလည္း အားလုံးေလာက္ပင္ မွန္ ေအာင္ ေရးႏိုင္သည္။ မိတ္ေဆြတြင္ လုံး ႀကီးတင္ကို ၀ဆြဲေနရာက ေရးထား သျဖင့္ မြတ္ေဆြျဖစ္ေနျခင္းႏွင့္ သေဝထိုး တခုမွာ ခေကြးျဖစ္ေနျခင္းမွ တပါး သတ္ပုံဆရာေရးထားေသာ ကဗ်ည္း ဟုပင္ ထင္မွတ္ႏိုင္သည္။ ေဘာ္ျဖဴသည္ ေရးၿပီးသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အားလုံး တိရစၧာန္မ်ား၏အက်ိဳးငွါ အသံက်ယ္ က်ယ္ႏွင့္ ခပ္ေလးေလးဖတ္၍ ျပသည္။ အားလုံးေသာ တိရစၧာန္တို႔က သေဘာ က်ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ဥာဏ္ေကာင္းေသာ တိရစၧာန္တို႔မွာ ေဘာ္ျဖဴဖတ္၍ အၿပီးတြင္ ႏႈတ္တက္ရ ၾကသည္။

ထိုေနာက္ ေဘာ္ျဖဴသည္ စုတ္တံ ကို ေအာက္သို႔ ပစ္၍ခ်လိုက္ၿပီးလၽွင္ “ကိုင္း ရဲေဘာ္တို႔ စပါးသြားရိတ္ၾကရေအာင္။ ဦးသာေခါင္ တို႔ ဆရာတ ပည့္ေတြထက္ ပိုၿပီးျမန္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ရိတ္ဖို႔ဟာ ရဲေဘာ္တို႔ တာဝန္ေနာ”ဟု နာေပ်ာ္ဖြယ္ ေျပာ သည္။ ထိုအခိုက္တြင္ ႏို႔ၫွစ္ ႏြား မႀကီးသုံးေကာင္မွာ မအီမသာ ျဖစ္ေန၍ ျပင္းထန္စြာ ေအာ္လ်က္ ရွိၾကသည္။ ဦး သာေခါင္ရွိစဥ္က မနက္ေစာေစာတိုင္း ႏို႔ၫွစ္ေသာ္လည္း ဦးသာေခါင္ကို ေတာ္ လွန္လိုက္ၿပီးေနာက္ လြတ္လပ္ျခင္းရ၍ ဘယ္သူမွ ႏို႔ၫွစ္မည့္သူမရွိသျဖင့္ ႏို႔ေတြ ေတာင့္ၿပီး ႏို႔အုံႀကီးေတြ ကြဲမတတ္ ျဖစ္ကာ မခ်ိမဆန္ ျဖစ္ေနၾကသည္။တခဏတာမၽွ ေထြ၍ ေနၾကၿပီးလၽွင္ ဝက္မ်ားက အႀကံရ၍ ႏို႔ပုံးမ်ားကို ယူေစၿပီး ေနာက္ခြါၾကားႏွင့္ ၫွပ္၍ ႏို႔ၫွစ္ၾကရာ အေတာ္ကေလး ဟန္သည္။ မၾကာမီ ပုံးငါးပုံးႏွင့္ ႏို႔အျပည့္ရ၍ အားလုံးေသာ တိရစၧာန္တို႔ သြားရည္ တမ်ားမ်ားႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။

“ဒီႏို႔ေတြ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ဦး သာေခါင္ ရွိတုန္းကေတာ့ တခါတေလ ဒို႔စားတဲ့ အစာထဲထည့္ေကၽြးတယ္”ဟု တိရစၧာန္ တေကာင္က ေျပာသည္။ ထိုအ ခါ ဗႏၶဳလက ႏို႔ပုံးမ်ားေရွ႕တြင္ ရပ္၍ “ရဲ ေဘာ္တို႔ ဒီႏို႔အတြက္ဟာက ကိစၥမရွိပါ ဘူး။ ငါၾကည့္ၿပီး စီမံပါ့မယ္။ စပါးရိတ္ ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ရဲေဘာ္ ေဘာ္ ျဖဴေနာက္ကို လိုက္ၾကပါ။ ငါအခုဘဲ လိုက္လာခဲ့ပါ့မယ္။ ကိုင္းသြား ၾကေပ ေတာ့။ အရိတ္ေနာက္က်သြားယင္ စပါး ေတြ ပ်က္ကုန္မယ္”ဟု ဆိုသည္။

အားလုံးေသာ တိရစၧာန္တို႔လည္း ဗႏၶဳလေျပာသည့္အတိုင္း ေဘာ္ျဖဴကို ေခါင္းေဆာင္ျပဳ၍ စပါးရိတ္သြား ၾက သည္။ ညေန စပါးရိတ္ၿပီး၍ ျပန္လာၾက ေသာအခါ ႏို႔ပုံးမ်ားကို မေတြ႕ၾကရေတာ့။
သခင္ဘေသာင္း