ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရး (၅)

ယခင္အပတ္မွ အဆက္

ဂ်ိဳကားႏွင့္ ခြါျဖဴတို႔မွာ ဝက္မ်ား ေဟာေသာ တိရစၧာန္ဝါဒကို အထူးယုံ ၾကည္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုႏြားႏွစ္ ေကာင္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ႏွင့္ စဥ္းစား တတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္သျဖင့္ ဝက္မ်ား ကို ဆရာတင္ၾကၿပီးလၽွင္ ဝက္မ်ားေျပာ သမၽွကို တသေဝမတိမ္း လိုက္နာၾက သည္။ သူတို႔ကမွတဆင့္ တျခားတိရ စၧာန္ မ်ားကို ဝါဒျဖန္႔ၾကသည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေကာင္သည္ လၽွိဳ႕ဝွက္၍ လုပ္ေသာ သင္တန္းမ်ားသို႔ မပ်က္မကြက္ တက္ၾက သည္။ သင္တန္းအၿပီးတိုင္း အၿပီးတိုင္း တြင္ ဒို႔တိရစၧာန္သီခ်င္းကို ဆိုၾကေသာ အခါ၌လည္း အၿမဲတမ္းအားျဖင့္ သူတို႔ ႏွစ္ေကာင္က ေခါင္းတည္၍ ဆိုၾကသည္။

အေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရးမွာ တြက္ကိန္းအရ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာမွ ေအာင္ျမင္ဖို႔ရွိေသာ္လည္း တကယ္ျဖစ္ ေပၚလာေသာအခါ ထင္သေလာက္ မၾကန္႔ ၾကာဘဲ လြယ္လြယ္ကူႏွင့္ပင္ ထေျမာက္ သြားသည္။ ဦးသာေခါင္မွာ ဝိရိယ ေကာင္းသူတေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွသျဖင့္ သူႀကံေလသမၽွ ဟန္မက်ေအာင္ခ်ည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ လယ္ေပါင္ကိစၥႏွင့္ ပတ္ သက္၍ တရားျဖစ္ေသာအခါ၌ လည္း တရား႐ႈံးသျဖင့္ ေရွ႕ေနစရိတ္ ႐ုံးစရိတ္ စည္တို႔ေၾကာင့္ အေတာ္ပင္ ပစၥည္းႏြမ္း ပါးသြားသည္။ ပစၥည္းႏြမ္းပါးသျဖင့္ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ နီးရာထန္းေတာတြင္ ဝင္၍ မိုးမလင္းေအာင္ေသာက္လ်က္ ရွိျပန္ရာ သူ႕အေျခအေနမွာ ပို၍ပင္ ဆိုးသြားျပန္သည္။ ေနထြက္ေနဝင္ ေသာက္သည့္ အလုပ္ႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ ေနသျဖင့္ အလုပ္အကိုင္မ်ားလည္း လစ္ဟင္းသင့္သည္ထက္ပို၍ လစ္ဟင္း ကုန္သည္။ တေန႔လုံး တေန႔လုံး ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္၍ ဝတၱဳ မဂၢဇင္းစသည္တို႔ကို ဖတ္လိုက္ ထန္းရည္ကို တခြက္ၿပီး တခြက္ ေသာက္လိုက္လုပ္ကာ အလုပ္ခြင္သို႔ လည္းမဆင္း မည္သူႏွင့္မၽွလည္း စ ကား မေျပာဘဲေနသည္။ သူ႕အနားမွာ ငေအာ တေကာင္သာ အၿမဲရွိသည္။ ငေအာ ကိုလည္း ထန္းရည္စိမ္ထားေသာ အမဲေျခာက္ကို ခဏခဏ ေကၽြးသည္။

အလုပ္ရွင္ ကိုယ္တိုင္က ေပါ့ေလၽွာ႔ ေသာအခါ သူ႕လုပ္သားမ်ားလည္း တာဝန္မေၾကၾကေတာ့ လယ္ယာမ်ား မွာလည္း ျမက္ပင္ ေပါင္းပင္ ဖုံးမတတ္ ရွိၿပီးလၽွင္ စည္း႐ိုးပ်က္မ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ အား။ အိမ္ေခါင္မိုးကိုလည္း ျပန္၍ မမိုး ျဖစ္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူ၏ ႏြားဆိတ္ ဝက္ စသည္တို႔ကိုပင္ မွန္မွန္အစာေကၽြး ရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့။ ဦးသာေခါင္ သည္ စပါးသိမ္းခ်ိန္နီး၍ လာေသာ တေန႔တြင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း႐ြာသို႔ အလယ္ သြားယင္း ထန္းရည္မူးေနသျဖင့္ တေန႔ ႏွင့္တည အိမ္သို႔ ျပန္မေရာက္။ ေနာက္ တေန႔ မြန္းတိမ္း သူအိမ္ျပန္ေရာက္လာ ေသာအခါ သူ႕တပည့္မ်ားသည္ ႏြား ဆိတ္ဝက္ စသည္တို႔ကို အစာေကၽြးဖို႔ သတိမရဘဲ ေတာထဲသို႔ ယုန္လိုက္ထြက္၍ သြားၾကသည္။ ဦးသာေခါင္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္လၽွင္ ေရာက္ျခင္း မူးမူးေမာေမာႏွင့္ အိမ့္ကိစၥကို မၾကည့္ဘဲ အခန္းထဲတြင္ ထိုး၍အိပ္ေလသည္။ ညေန သူႏိုးသည့္ အခ်ိန္တိုင္ တိရစၧာန္မ်ားမွာ အစာလည္း မစားရ၊ ေရလည္း မေသာက္ ၾကရ။ တိရစၧာန္တို႔လည္း အဆာလြန္၍ ကုန္ၾကၿပီ။ ပထမဆုံး ႏြားမ်ားကစ၍ ၿခံထဲခုန္ထြက္ၿပီးလၽွင္ စားက်က္ဆီသို႔ သူတို႔ဟာ သူတို႔သြား၍ စားၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ ဦးသာေခါင္ႏိုးလာ၍ တပည့္မ်ားကို ေခၚကာ စည္းကမ္းဖ်က္ ကာ ၿခံခုန္ထြက္ေသာ ႏြားတို႔ကို ဒလ ၾကမ္းလိုက္၍ ႐ိုက္ၾကသည္။ အစာငတ္၍ စိတ္ဆိုးေနၾကေသာ တိရစၧာန္တို႔သည္ သူတို႔အားထိုကဲ့သို႔ မၫွာမတာ ႐ိုက္ ႏွက္ျခင္းကို သည္းမခံႏိုင္ၾကေတာ့သျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း ၫွိႏႈိင္းတိုင္ပင္၍ ထားၾကဘိ သည့္အလား ဦးသာေခါင္ႏွင့္ တပည့္မ်ား ကို တညီတၫြတ္တည္းဝိုင္း၍ ေဝွ႔သူက ေဝွ႔ ကန္သူကကန္ လိုက္သူကလိုက္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရး စၾကသည္။ ဦးသာေခါင္ႏွင့္ တပည့္မ်ားလည္း သူတို႔တသက္လုံး မေျမႇာ္လင့္ေသာ အျခင္းအရာႏွင့္ ေတြ႕ေနရသျဖင့္ ဘယ္လိုႀကံ၍ ဘယ္လို လုပ္ရမည္ မသိၾက။ တိရစၧာန္မ်ားက လူသားမ်ားကို ေတာ္လွန္သည္ဆိုျခင္းမွာ ဘယ္ရာဇဝင္ မွာမၽွ မၾကားစဘူး။ ဦးသာေခါင္တို႔ ေသြးပ်က္စ ျပဳၾကၿပီ။ တခဏၾကာေသာအခါ ဦးသာေခါင္ ႏွင့္တပည့္မ်ားသည္ ေျခကုန္သုတ္၍ ကစဥ့္ကရဲ ေျပးၾကရသည္။ ထိုသို႔ လူသားတို႔ဖက္က တင္လန္ေျပးမွန္း သိေသာ အခါ တိရစၧာန္တို႔သည္ အားတက္၍ လာၾကၿပီးလၽွင္ ေရွ႕ကေျပးေသာ ဦးသာ ေခါင္တို႔ ဆရာတပည့္ ငါးေယာက္ကို ေနာက္မွ ေအာင္သံေပး၍ လိုက္ၾကသည္။

ဦးသာေခါင္၏ ဇနီး ေဒၚအိုစာလည္း ဦးသာေခါင္တို႔အား တိရစၲာန္ေတြဝိုင္း လိုက္၍ ထြက္ေျပးရသည္ကို ျပဴတင္း ေပါက္မွ လွမ္း၍ ျမင္ေသာအခါ သယ္ႏိုင္ ပိုးႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သယ္ပိုး၍ ေနာက္ေဖး ေလွကားမွ ဆင္းကာ ထြက္ ေျပးသည္။ ငေအာလည္း ေဒၚအိုစာေနာက္ သို႔ တအအႏွင့္ေအာ္၍ လိုက္သြားသည္။

တိရစၧာန္တို႔သည္ ဦးသာေခါင္ႏွင့္ တပည့္ေလးေယာက္တို႔ ေျပး၍ ၿခံျပင္ အေတာ္ေဝးေဝးသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ လွည့္၍ ျပန္လာၾကၿပီးလၽွင္ ၿခံတံခါးကို ပိတ္၍ ထားလိုက္ၾကသည္။
ၿခံထဲသို႔ ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ မေျမႇာ္လင့္ဘဲႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ ေနသည္ကို ေတြ႕ၾကရသျဖင့္ တိရစၧာန္တို႔ မွာ ဘယ္လိုစီမံၾကရမွန္း မသိၾက။ ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္ပုံမွာ ဆန္းလြန္း သျဖင့္ သူတို႔ဟာ သူတို႔ေတာင္ မယုံႏိုင္ ဘဲရွိၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အေျခေလး ေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရးမွာ တကယ္ေအာင္ ျမင္ေနၿပီကို သတိရသျဖင့္ တစုတေဝး ႀကီး ၿခံထဲတြင္ေရွာက္၍ ေျပးၾကသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ရန္သူ အႂကြင္းအက်န္ မ်ား ရွိေသးသလားဟု လိုက္၍ ၾကည့္ ဟန္လည္း ျဖစ္သည္။

ၿခံစည္း႐ိုး အတြင္း၌ အႏွံ႔အစပ္ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္၍ ေျပးၿပီးၾကေသာအခါ ဦးသာေခါင္ မတရား မင္းမူခဲ့ျခင္းကို က်ဴပင္ခုတ္ က်ဴငုတ္မၽွ မက်န္ေစရန္ သေဘာႏွင့္ ဦးသာေခါင္၏ အိမ္ဖက္သို႔ တအုပ္ႀကီး ခ်ီတက္ၾကၿပီးလၽွင္ ခ်ဳတ္ခ်ယ္ျခင္း လကၡဏာျဖစ္ေသာ နဖါးႀကိဳး ဇက္ႀကိဳး ထမ္းပိုး စသည္တို႔ကို အႂကြင္းမဲ့ ဖ်က္ ဆီး၍ ပစ္ၾကသည္။ ဝက္ေဝွးသင္းေသာ ဓါး ႏြားေဝွးထုေသာ တင္းပုတ္နားဖါး ေဖါက္ေသာ သစ္ခၽြန္ စသည္တို႔ကိုလည္း ယူ၍ ေရတြင္းထဲခ်ပစ္ၾကသည္။ ထိုေနာက္ တိရစၧာန္တို႔အေပၚတြင္ ခ်ဳတ္ခ်ယ္မႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသမၽွေသာ ကိရိယာတန္းဆာ ပလာမွန္သမၽွကို တခုမက်န္ မီးပုံ၍ ႐ႈိ႕ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဘာ္ျဖဴကခ်ဴႏွင့္ ခေလာက္စသည္တို႔ကို ပါရွာ၍ မီးပုံထဲ သို႔ ၿပီးလၽွင္ ခ်ဴတို႔ခ ေလာက္တို႔ဟာလဲ လူသားတို႔ရဲ႕ အသုံးအေဆာင္အဝတ္ အစားတမ်ိဳးဘဲလို႔ မွတ္ယူရမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္တိရစၧာန္မဆို “ကိုယ္ခ်ည္းတုံးလုံး ေနရမယ္”ဟု ဩဝါဒ ေပးေလသည္။ ဂ်ိဳကားကလည္း သူ႕လည္ပင္းတြင္ တေဒါင္ေဒါင္ျမည္၍ေနေသာ သစ္သား ခေလာက္ႀကီးကို ျဖဳတ္၍ ခြါႏွင့္ နင္းေခ် ၿပီးလၽွင္ မီးပုံထဲသို႔ ထဲ့လိုက္သည္။ ဤနည္း ျဖင့္ တိရစၧာန္တို႔သည္ ဦးသာေခါင္အား သတိရေစမည့္ အထိမ္းအမွတ္မွန္သမၽွကို ေျပာင္တလင္းခါေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ ၾက သည္။ ထို႔ေနာက္ ဗႏၶဳလက ဦးေဆာင္ၿပီး တိရစၧာန္မ်ားအား စပါးက်ီဖက္သို႔ ေခၚသြားၿပီး အစာကို ခါတိုင္းထက္ ႏွစ္ဆ တိုး၍ ေဝေပးသည္။ ေခြးမ်ားကို ထမင္း ၾကမ္းခဲႏွင့္ ထန္းလ်က္ ႏွစ္လုံးစီေပး သည္။ ထို႔ေနာက္ ဒို႔တိရစၧာန္ သီခ်င္းကို အဆက္မျပတ္ ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ သံကုန္ ဟစ္၍ ဆိုၾကသည္။ ညအိပ္တန္းဝင္ခ်ိန္ ၾကေသာအခါ ကင္းမ်ားခန္႔ၿပီးလၽွင္ သူတို႔ၿခံနားသို႔ မဲမဲကပ္လာတာျမင္ သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ဒန္တရိတ္ဆို႔ေဟ့ ရပ္လိုက္ဟု ခိုင္း၍ အရပ္ခိုင္းခံရသည္။

မဲမဲက “ဒို႔တရိတ္ဆန္”ဟု ျပန္မေျဖခဲ့လၽွင္ တခါတည္း ေျပး၍ သတ္ရမည္ဟု ၫႊန္ၾကားၿပီးလၽွင္ ကင္းလွည့္မက်ေသာ တိရစၧာန္ အားလုံးတို႔ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အိပ္တန္း ဝင္လိုက္ၾကသည္။ တိရစၧာန္တို႔ အဖို႔တြင္ ထိုညက အိပ္ရျခင္းမ်ိဳးေလာက္ ႏွစ္ၿခိဳက္ေသာ အိပ္ရျခင္းမရွိ၊ ေနာက္ တေန႔ အ႐ုဏ္တက္အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ ေသာအခါ ကင္းမ်ားကို ႐ုပ္သိမ္း၍ တိရစၧာန္ တို႔သည္ အိပ္ရာမွထၾကၿပီးလၽွင္ ညက ေအာင္ခဲ့ေသာ ေတာ္လွန္ေရးကို သတိရ ၾကသျဖင့္ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ၾကကာ စု႐ုံး ၍ထြက္လာၾကၿပီးလၽွင္ ကုန္းျမင့္ကေလး ေပၚသို႔ တက္ၾကသည္။ ကုန္းျမင့္ ကေလး ေပၚကေနၾကည့္လၽွင္ တၿခံလုံးကို ေကာင္းစြာ ျမင္ႏိုင္သျဖင့္ မိမိတို႔ ပိုင္နက္ကို ၾကည့္ ရျခင္းအားျဖင့္ တိရစၧာန္တို႔မွာ အတိုင္း မသိဝမ္းသာျခင္း ျဖစ္ၾကသည္။

ဦးသာေခါင္ ပိုင္ေသာ ယင္းမာပင္ ကြင္းကို သူတို႔ပိုင္ၿပီ။ ဦးသာေခါင္ႏွင့္ပက္ သက္၍ ဘာတခုမၽွ အစအန မေတြ႕ရ ေတာ့။ ေလာကတြင္ ေအာင္ျခင္းထက္ ေအာင္ေသာအရာ မရွိ။ တိရစၧာန္ေတြ သည္ ဦးသာေခါင္၏ နဖါးထိုးခံ ဇက္ခြံခံ အႏွိပ္စက္ခံမဟုတ္ေတာ့သျဖင့္ တဖန္ ဝမ္းသာအားရႏွင့္ ကုန္းတဝိုက္၌ ခုန္ေပါက္ ျမဴးတူးၾကျပန္သည္။ ႏြားမ်ားကလည္း ခ်ိဳေသြး၍ ဝပ္ထလိန္း ဝပ္ထလိန္းႏွင့္ ထြန္ၾကသည္။ အသီးသီး သူတိုက သဘာ၀ အေလ်ာက္ ျမည္ၾကသည္မွာ မိုးခ်ဳန္းသံ့ တမၽွ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ တကြင္းလုံကို ကၠဳေျႏၵရစြာႏွင့္ ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးၾကသည္။ ယခင္ကကြင္းကိုပိုင္ၾကဖို႔ အိပ္မက္ ေတာင္ မမက္ဖူးၾကေသာ္လည္း ယခုဦး သာေခါင္၏ကြင္းမွာ သူတို႔ပိုင္ျဖစ္၍ ေန ၿပီ။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ႏိုင္ပါစ။ ဟုတ္သည္။ သူတို႔ပိုင္ၿပီ။ ဦးသာေခါင္လစ္ရၿပီ။

လာမည့္အပတ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

Related Posts