ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္လွန္ေရး (၂)

523
ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

ယခင္အပတ္မွ အဆက္
ထိုအစည္းအေဝးသို႔ ယင္းမာပင္ ကြင္း၌ရွိေသာ တိရစၧာန္မ်ားအနက္ ဦး သာေခါင္ေမြးထားေသာ ငေအာေခၚ ေတာက်ီးကန္းႀကီး တေကာင္မွ တပါး အားလုံး အစုံအညီတက္ေရာက္ၾကသည္။ တိရစၧာန္ ပရိသတ္ႀကီးသည္ အစည္း အေဝးခြင္၌ ဘာသာဘာ၀ သက္ေသာင့္ သက္သာ ထိုင္မိၾကေသာအခါ ဗိုလ္ႀကီး က အဟမ္းဟမ္းဟု အမၼသဒၵါျပဳၿပီးလၽွင္ မိန္႔ခြန္းႁမြက္ၾကားသည္မွာ ဆိုလတံသည့္ အတိုင္း ျဖစ္သည္။

“အို ငါႏွင့္ တကြင္းတည္းေန ဆင္း ရဲေဘာ္ ဆင္းရဲဘက္ ရဲေဘာ္အေပါင္းတို႔၊ ယခုည ဤကဲ့သို႔ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ငါတို႔စည္းေဝးၾကရျခင္းအေၾကာင္းမွာ အျခားေၾကာင့္မဟုတ္။ ငါမေန႔ညက ျမင္မက္ ေသာ အိပ္မက္ထူးကို သင္တို႔ အား ေျပာၾကားလိုျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ သည္။ ငါသည္ ရဲေဘာ္တို႔အား ငါ၏ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို မေျပာခင္ အျခား အေရးႀကီးေသာအေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ စကားပလႅင္ ခံလိုပါသည္။ ငါသည္ စကားေျပာ ဝါသနာပါ၍ စကားမရွိ စကားရွာကာ ေတာင္စဥ္ေရမရ စကား တို႔ျဖင့္ သင္တို႔၏ အဖိုးတန္ေသာ အခ်ိန္ ကို ျဖဳန္းပစ္မည့္သေဘာႏွင့္ ဤအစည္း အေဝးကို ေခၚရျခင္းမဟုတ္သည္ကို သင္တို႔အား ေရွးဦးစြာ သိေစလို ပါသည္။

ငါသည္ အသက္ႀကီးရင့္ၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ကို ၾကာရွည္စြာ သင္တို႔ႏွင့္ ေနရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ျဖစ္ရာ ငါမေသခင္တြင္ သင္တို႔အား ငါဆည္းပူး ထားသမၽွ ဗဟုႆုတမ်ားကို အေမြေပး၍ ပစ္ခဲ့ခ်င္ပါသည္။ ငါသည္ အသက္ႀကီး ရင့္ၿပီ ျဖစ္သည့္အတိုင္း ငါ၏ၿခံထဲ၌ တကိုယ္ေယ တကာယခ်င္း ဆင္ျခင္သုံသပ္ ဖို႔ အခ်ိန္မ်ားစြာ ရခဲ့ပါသည္။ ထိုသို႔ အခ်ိန္မ်ားစြာ ရခဲ့သည္ အက်ိဳးအားျဖင့္ ဤေလာကႀကီးအေၾကာင္းကို ယခုရွိေန ၾကေသာ တိရစၧာန္မ်ားအနက္ ငါထက္ပို ၍ သိသူရွိမည္ မထင္ပါ။ ယခု ငါေျပာလို ေသာ အေၾကာင္းမွာလည္း ေလာကႀကီး ၏ အေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဂ႐ုစိုက္ ၿပီး နားေထာင္ၾကပါ။

ရဲေဘာ္တို႔ . . ။ ငါတို႔ ေလာကႀကီးမွာ တိရစၧာန္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကၿပီး ဘယ္လို ေနၾကရပါ သနည္း။ ဟုတ္မွန္သည့္ အတိုင္း ငါတို႔ ဆင္ျခင္ၾကကုန္အံ့။ ငါတို႔သည္ တိရစၧာန္ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကရသည့္ အခ်ိန္ကစၿပီး တခ်က္မၽွ ေအးကြက္ႏွင့္ မေတြ႕ခဲ့ၾကရ။ ငါတို႔ အလုပ္လုပ္လိုက္ၾကရသည္မွာ လည္း မေသ႐ုံတမယ္သာရွိ သည္။ ငါတို သက္တမ္းမွာလည္း သက္ဆုံးေနၾကရ သည္ဟု မရွိ။ ငါတို႔သည္ အမိဝမ္းတြင္းမွ ကၽြတ္လာၾကသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ မေသ႐ုံသာ စားၾကရသည္။

ငါတို႔အထဲမွ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေသာ တိရစၧာန္မ်ားလည္း အင္ကုန္အားကုန္ လုပ္ၾကရသည္။ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေသာ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္ျပန္ ေတာ့လည္း ငါတို႔ကို ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္၍ ပစ္ၾကသည္။ ဤေလာက မွာရွိတဲ့ တိရစၧာန္မ်ားအနက္ အသက္ တႏွစ္ျပည့္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ဘယ္သူ မ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ လက္ခ်မ္းသာေနၾကရ ပါသနည္း။ ဘယ္သူမ်ား အားလပ္ခြင့္ရ ၾကပါသနည္း။ ေလာကမွ လြတ္လပ္တဲ့ တိရစၧာန္ျဖစ္ရျခင္းထက္ ဆင္းရဲတဲ့ဘ၀ မလြတ္လပ္တဲ့ ဘ၀မ်ား ရွိပါေသးသလား။ မရွိပါဘူး။ အဲဒါဟာ ပကတိ သေဘာအား ျဖင့္ ထင္ရွားတဲ့အခ်က္ႀကီးပါဘဲ။

သည္ကဲ့သို႔ ငါတို႔ ဆင္းရဲၾကရ ျခင္းမွာ သဘာ၀ ဓမၼအေလ်ာက္ ဆင္းရဲ ရျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အားလုံး ၀၀ၿဖိဳးၿဖိဳးစားေလာက္ေအာင္ အသီးအႏွံ မေပါက္ေရာက္လို႔ လုပ္ခင္းေဆာင္တာ မရွိလို႔ ဆင္းရဲၾကရမည္ဆိုလၽွင္ ငါတို႔ စိတ္ေျဖႏိုင္ ပါေသးသည္။ ယခုေတာ့ ေဖါင္စီးယင္း ေရငတ္ေနရေတာ့ အဘယ္ မွာ ငါတို႔ ေၾကနပ္ႏိုင္ပါ မည္နည္း။ ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ေျမဩဇာလည္း ေကာင္းသည္။ ရာသီဥတုလည္း ေကာင္းသည္။

မၽွမၽွတ တသာရွိၾကမည္ ဆိုလၽွင္ ယခုရွိေနေသာ တိရစၧာန္မ်ားသာမဟုတ္။ ေနာက္ထပ္ တိရစၧာန္ ေပါင္းမ်ားစြာကိုပင္ ၀၀ၿဖိဳးၿဖိဳး ေကၽြးထားႏိုင္သည္။ ဥပမာ ဒီဦးသာေခါင္ ပိုင္တဲ့ လယ္ယာက ထြက္တာတခုထဲ ႏွင့္ဘဲ၊ ႏြားေတြ ဆိတ္ေတြ သိုးေတြ ဝက္ေတြ ၾကက္ေတြ အေျမာက္အျမားကို ၀၀လင္လင္ႀကီး ေကၽြးထား ႏိုင္ပါသည္။ ယခုေတာ့ ၀၀လင္လင္ စားရဘို႔ တင့္ ေတာင့္တင့္ တယ္ေနႏိုင္ဘို႔ဆိုသည္ကို စိတ္ကူးေတာင္ ထည့္လို႔မရပါဘူး။ ဒီလိုျဖစ္ရ ဒါဟာ တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ ပါ။ ငါတို႔ ေခၽြးႏွီးစာေတြ မွန္သမၽွကို လူသားေတြကခ်ည္း သိမ္းက်ဳံးယူေနၾက လို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ အေၾကာင္းကို ငါတို႔ နားလည္မႈ ရလာၾကသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ငါတို႔ရဲ႕ အငတ္ျပႆနာႀကီးဟာ တခါတည္း ေျပေပ်ာက္သြား ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုတိုေျပာရမယ္ဆိုလၽွင္ ငါတို႔ရဲ႕ တစ္ နံပါတ္ရန္သူဟာ တျခားသူ မဟုတ္ပါ။

“ေျခနစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ န႐ြက္တို” ေခၚတဲ့ လူသားေတြပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ရဲ႕ အငတ္ျပႆနာနဲ႔ အလုပ္မအားေအာင္ လုပ္ရတဲ့ ျပႆနာကို တခါတည္း အၿပီးအပိုင္ ေျဖျဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ လူသားေတြကို အၿပီးတိုင္ သုတ္သင္၍ ပစ္မွ ျဖစ္ႏိုင္ပါမည္။
ေလာကႀကီးတခုလုံးမွာ သတၱဝါ အားလုံးအနက္ ပစၥည္းထြက္ေအာင္ မလုပ္ဘဲနဲ႔ သက္သက္ျဖဳန္းတီးပစ္ေနတဲ့ သတၱဝါရယ္လို႔ လူသတၱဝါ တမ်ိဳးဘဲရွိ ပါတယ္။ သူဟာ ႏို႔ကိုလည္း မေပးႏိုင္ ပါဘူး။ ဥကိုလည္း မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ထြန္ကိုလည္း သူ႕အားနဲ႔ မ႐ုန္းႏိုင္ ပါဘူး။ ယုန္တို႔ ပဒတ္တို႔ကိုေတာင္ သူ႕ဟာသူ မွီေအာင္ လိုက္ဖမ္းႏိုင္တဲ့ သတၱဝါ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလာကတြင္ လူ႕ထက္ အဖ်င္းႏိုင္တဲ့ သတၱဝါမရွိပါ။ ဒီလိုသာ အဖ်င္းႏိုင္တယ္ အားလုံးေသာ တိရစၧာန္မ်ားအေပၚမွာေတာ့ သူက ဗိုလ္လုပ္ေနပါတယ္။ အားလုံးေသာ တိရစၧာန္မ်ားဟာ သူခိုင္းသမၽွ အလုပ္ကို လုပ္ရၿပီး မေသ႐ုံ သူေကၽြးသမၽွကို စား ေနၾကရဒါဟာလဲ ရဲေဘာ္တို႔ သိတဲ့ အတိုင္းပါဘဲ။ တိရစၧာန္မ်ား လုပ္လို႔ရတဲ့ ပစၥည္းမ်ားအနက္ တိရစၧာန္မ်ားကို ျပန္ေကၽြးတာဟာ ဘာမၽွမျဖစ္ေလာက္ ပါဘူး။ က်န္တာေတြကို သူတို႔ဘဲ အကုန္သိမ္းက်ဳံးယူပါတယ္။ ေျမႀကီးကို ထြန္စရာရွိယင္လဲ ငါတို႔ တိရစၧာန္ေတြဘဲ ထြန္ရတယ္။ ေျမဩဇာ ေကၽြးေတာ့လဲ ငါတို႔ေခ်းနဲ႔ဘဲ ေကၽြး ရတယ္။

ဒီလိုသာ ျဖစ္တယ္ ငါတို႔တေတြမွာေတာ့ ငါတို႔ ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာဆိုလို႔ အ႐ိုးနဲ႔ အေရဘဲ ရွိၾကရတယ္။ ကုန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကဆိုယင္ ငါတို႔အား ႏြားႏို႔ ဘယ္ႏွစ္ပိသာေလာက္ ေပးၾကရတယ္ဆိုတာ ေဟာဒီငါ ေရွ႕နား က ဝပ္ေနၾကတဲ့ ႏြားမေတြက သက္ေသခံ ႏိုင္ပါတယ္။ သဘာ ၀ဓမၼအတိုင္း ႏြား ကေလးေတြ စို႔ၾကရမဲ့ ႏို႔ေတြဟာ ဘယ္ေရာက္ ကုန္သလဲ။ ငါတို႔ရန္သူေတြျဖစ္တဲ့ လူသားေတြ လည္ေခ်ာင္းေပါက္ထဲသို႔ အကုန္အစင္ စီးဝင္တယ္မဟုတ္ပါလား။ ကိုင္းဒီဘက္က ၾကက္မမ်ားကလဲ ေျပာၾက စမ္းပါအုံး။ မႏွစ္က သင္တို႔ ဥေပးတဲ့ ၾကက္ဥေတြထဲက ဘယ္ႏွစ္ဥမ်ား ၾကက္ ကေလးေတြ ေပါက္ရတာ ရွိသလဲ။ သင္ တို႔ ဥေပးသမၽွေတြဟာ ဦးသာေခါင္တို႔ အက်ိဳးခံစားဘို႔အတြက္ ေဈးထဲခ် ေရာင္းပစ္တာခ်ည္းဘဲ မဟုတ္လား။ ကိုင္း ေဒၚခြါျဖဴေမြးေပးတဲ့ ႏြားကေလး ေလးေကာင္ေကာ ဘယ္ေရာက္သြား သလဲ၊ အသက္တႏွစ္ျပည့္တာနဲ႔ တၿပိဳင္ နက္ ဦးသာေခါင္ ေကာင္းစားဖို႔ ေရာင္း ပစ္လိုက္တယ္ မဟုတ္လား။

ဒီလိုဦးသာ ေခါင္က ပိုင္စိုးပိုင္နင္း လုပ္မပစ္လို႔ အခု ေနမ်ား ေဒၚခြါျဖဴေမြးသမၽွ ႏြားကေလး ေလးေကာင္လုံး ေဒၚခြါျဖဴနဲ႔ ဥမကြဲသိုက္ မပ်က္ရွိၾကမယ္ဆိုယင္ အခုလို ေဒၚခြါ ျဖဴအသက္ႀကီးလာ သည့္အခါ ေဆးေပး မီးယူ အားကိုးဖို႔ မရေပဘူးလား။ အခု ေတာ့ ဦးသာေခါင္ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေဒၚခြါျဖဴရဲ႕ သားသမီး ေလးေကာင္လုံး မျပန္လမ္းကို ျမန္းကုန္ ၾကပါၿပီ။ ဒါဟာ အင္မတန္ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ဖို႔ေကာင္း ပါတယ္။ တခုလဲ ေဒၚခြါျဖဴစဥ္းစား ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ေဒၚခြါျဖဴက ႏြာကေလး ေလးေကာင္းလဲ ေမြးေပးရ တယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လယ္ထဲမွာ ေနပူမေရွာင္ မိုး႐ြာမေရွာင္ ပခုံးေပါက္ ေအာင္ ဆင္းထြန္ရေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဒၚခြါျဖဴမွာ ဘယ္လို အက်ိဳးခံစားရ ပါသလဲ။ မေသ႐ုံစားပီး မအားေအာင္ လုပ္ရတာဘဲ မဟုတ္လား။ အင္း တခု ေတာ့ေျပာစရာရွိေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ဦးသာ ေခါင္က ေဒၚခြာျဖဴေနဖို႔ ၿခံကေလးေတာ့ ခတ္ေပးသေပါ့။ ဒီအတြက္ေတာ့လဲ ဦးသာေခါင္ကို ေက်းဇူးတင္ထိုက္ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ တိရိစၧာန္ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာရတယ္ဆိုယင္ ကိုယ့္ၿခံ ကေလးနဲ႔ ကိုယ္ေနၿပီး ေ႐ႊေက်ာင္း ေျပာင္ေျပာင္ ဝမ္းေခါင္ေခါင္ ျဖစ္ေနရ မယ္ဆိုယင္ ဘယ္မွာ မြန္ျမတ္တဲ့ တိရိစၧာန္ ျဖစ္ရက်ိဳး နပ္ေတာ့မွာလဲ။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီလို ငါတို႔ တိရစၧာန္ ေတြမွာ ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ ေန ၾကရ႐ုံတြင္ မၿပီးေသးဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ သက္တမ္းျပည့္ ေနရတယ္လို႔လည္း မရွိၾကဘူး။ ငါကိုယ္တိုင္အဖို႔မွာေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ ခ်မ္းခ်မ္းသာ သာ ေနရပါတယ္။ ညည္းတြားစရာ မရွိပါဘူး။ အခုငါ့အသက္ ဟာဆိုယင္ လဲ တဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ရွိၿပီ။ ဝက္ထဲမွာေတာ့ ငါဟာ သက္ေတာ္ရွည္ေပါ့။ ငါက ေပါက္ပြါးတဲ့ သားသမီးေတြလည္း အခု ဆိုရင္ ေလးရာထက္ နဲေတာ့မယ္ မဟုတ္ ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ တျခား တိရစၧာန္ေတြ ထဲမွာ ငါလို အိုေအာင္ မင္းေအာင္ေနရတဲ့ တိရစၧာန္ရယ္လို႔ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္မ်ား ရွိပါသလဲ။ တေကာင္မွ မရွိပါဘူး။

အားလုံး ေသာ တိရစၧာန္မ်ားဟာ အဆုံးတေန႔မွာ နာ ဖ်ားပီး ေသရတယ္မရွိဘဲ သက္တမ္း မေစ့ခင္ လူသားတို႔လက္ခ်က္နဲ႔ ေသကုန္ ၾကရတာ ခ်ည္းပါဘဲ။ ေဟာ ဒီငါေရွ႕နား က ထိုင္ေနၾကတဲ့ ဝက္ကေလးေတြ ဆိုရင္ လည္း တႏွစ္အတြင္း ဝက္ထိုးလွံဖ်ားမွာ အေမ ကယ္ပါ ဘကယ္ပါ ေအာ္ၿပီး အသက္ ေပ်ာက္ၾကရမွာဘဲ။ အဲဒီလို ေသျခင္း ဆိုးနဲ႔ ေသရမဲ့အျဖစ္ဟာလည္း ဝက္မ်ား တစ္ဦးထဲအဖို႔ မဟုတ္ပါ။ ႏြားေရာ သိုးေရာ ဆိတ္ေရာ ဘဲေရာ ၾကက္ေရာ အားလုံးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အျဖစ္ပါ။ ေဟာဒီဖက္က ဦးဂ်ိဳကားႀကီး ဆိုရင္လည္း အခုအ႐ြယ္ ေကာင္းလို႔ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ တုန္းသာ အသက္ရွင္ ေနရမွာပါ။ အသက္ ႀကီးလာလို႔ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ တေန႔က်ရင္ ဦးသာေခါင္က သား သတ္႐ုံကို ပို႔လိုက္အုံးမွာပါဘဲ။ ေခြးေတြ ေတာင္မွဘဲ အိုလာတယ္ဆိုယင္ ဟဲ့ ေခြးအိုႀကီး နင့္ကို ေကၽြးမထားႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး ေမာင္းခ်လိုက္တယ္ မဟုတ္လား။

လာမည့္အပတ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။
သခင္ဘေသာင္း