ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမၽွာ္လင့္ေနၾကပါသည္

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

အခက္အခဲ ရွိေနတာလည္း နား လည္ပါသည္။ ဒါေလးေတြေတာ့ သိေစ ခ်င္ပါသည္။
႐ုတ္တရက္ မ႐ြယ္ဘဲ ေစာ္ကဲ မင္း ျဖစ္ရခဲ့သည္ ဆိုပါစို႔။ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ဆိုသလို ျဖစ္ရတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ နားလည္ႏိုင္ပါသည္။
အခ်ိန္ေတာ့ ေပးရမည္။ သို႔ေသာ္ အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ရွိရမည္ျဖစ္ သလို ကတိကဝတ္ႏွင့္ တည္တည္ တံ့တံ့ လုပ္ၾကတာ မ်ိဳးေတာ့ ေမၽွာ္လင့္ေနၾကပါ သည္။

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဘာအလုပ္မွ မျဖစ္ပါဘဲ ငါတို႔ လုပ္ေန ၾကတာပဲ မျမင္ဘူးလားဟု တိုင္ပတ္ေျပး လို႔ ေခၽြးက်ျပေနတာလည္း မျမင္လိုလွ ပါ။ အခ်ိဳ႕ အလုပ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ ေခၽြး အက်ခံၿပီး ေအာက္ေျခအထိ ဆင္း လုပ္ျပေနဖို႔လည္း မလိုအပ္ပါ။ အျပ ေကာင္းဖို႔ အခမ္းအနားေတြ တက္ရင္း အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းေနတာလည္း မျမင္လိုပါ။
မိမိတို႔ဘာသာမိမိတို႔ ေရတို၊ ေရ ရွည္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ ရပ္ခန္႔ခန္႔ညားညားလုပ္ေနၾကတာမ်ိဳး ျမင္လိုလွပါသည္။
တစ္ႏွစ္တာ ေစာင့္ၾကည့္ကာလ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္းသာ အခ်ိန္ေတြကုန္ လာသည္။ ဘာမွကိုအကြက္ မေဖာ္ႏိုင္ ခဲ့ၾက။ အိမ္း၊ ဆိုခဲေစ ၿမဲေစဆိုသလို အခ်ိန္ေပးလို႔ ၾကည့္ေနတာပဲ ျဖစ္မွာပါ ေလလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ျဖည့္ေတြး သည္။ ဘာမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မျပ ႏိုင္ခဲ့။ မယ္မယ္ရရအလုပ္ေတြ ဟန္းနီး မြန္းကာလ ရက္တစ္ရာမွာ ျပဖို႔ မရွိခဲ့။

ထားခဲ့ေသာ၊ ေပးခဲ့ေလေသာ ကတိ စကားေတြ ေဝ့ေဝ့ဝဲဝဲ ရွိလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အံ့ဩလို႔လာသည္။ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆုံးက မိမိစကား အမွားကို မိမိဝန္မခံရဲသလို အမယ္အိုကို အကာအကြယ္ျပဳကာ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လက္တန္းစကားေတြ လူထုအၾကား ေျပာ လာ ဆိုလာျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အံ့မဆုံး။
ဆိုပါစို႔ ေပးခဲ့ေလေသာ မီတာခ တစ္ယူနစ္ က်ပ္တစ္ရာ ေအာက္ ေလၽွာ႔ခ် မည့္ကတိကဝတ္ကို ၿပီးလြယ္စီးလြယ္ သေဘာထားလို႔သာၿပီးသြားခဲ့တာမ်ိဳး။
ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕ေလေသာ အခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြကိုလည္း ေတြ႕ၾကရသည္။ မလိုအပ္ေသာ အဆင့္က မျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္လာေသာအခါမွ အေရးတႀကီး ထထ လုပ္ျပၾကတာမ်ိဳး။
ထားပါေတာ့။

ဘာကိုဘာမွ မလုပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဆီမေတာ့ အဲသလိုအျဖစ္ေတြ မေတြ႕ ၾကရလို႔ ဆိုႏိုင္သည္။ မျဖစ္ခင္က ျဖစ္ တန္စြမ္းကို မသုံးသပ္ပါဘဲ ဇြတ္တ႐ြတ္ လုပ္ၿပီးပါမွအၿမီးက်မွတစ္ရေသာ အျဖစ္ ေတြ ေတြ႕ၾကရသလို လူမႈကြန္ရက္မွာ ပါလာသမၽွ လိုက္ပြတ္ရေသာ က်ည္ေပြ႕ အျဖစ္ကလည္း အားမရစရာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သည္အတြက္ သည္အလုပ္ကို လုပ္တယ္။ ေရတိုမွာ ရွိေနႏိုင္မဲ့ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးျပစ္ေတြက သည္သို႔၊ ေရရွည္မွာ ရလာမဲ့ အက်ိဳးနဲ႔ အျပစ္က သည္သို႔ စသျဖင့္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်ျပၿပီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ္ျပႏိုင္ေသာ ေခါင္း ေဆာင္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေလာက္ ေလာက္လားလား မေတြ႕။ အခ်ိဳ႕ဆိုလၽွင္ လည္း လက္ခုပ္သံၾကားမွာ ေကြးေအာင္ ကၿပီး မူလ မိမိအလုပ္နဲ႔ တာဝန္ကို မိမိ တို႔ ေမ့သြားသည္။
နဂါးႏိုင္မင္း ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္း ပုံပမာအလား နဂါးေသေသာအခါ နဂါး ေတြျဖစ္လာသည္။ မိမိတို႔ အဲသည္ေနရာ ကိုေရာက္ဖို႔ ထမ္းပိုးတြန္းတင္ခဲ့ၾကသူ ေတြကို ေမ့သြားသည္။ အဲသည္ေနရာ သည္ မိမိဘာသာမိမိ ဖုတ္သြင္းရထား ဆိုက္လို႔သာ ရလာသေယာင္ေယာင္ ထင္ လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေခါင္း လည္ တခါခါ ျဖစ္ၾကရေတာ့သည္။

ရံဖန္ရံခါေသာ အလုပ္တို႔သည္ အံ့ဩဘနန္း ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ခ်ာတူး လန္ေနတာလည္း ေတြ႕ၾကရသည္။ Statistics အရ လုပ္ခဲ့ၾကေသာ ေလွခါး ထစ္ ဥပမာလို ေလွခါးထစ္ရဲ႕ ပထမဆုံးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးအထစ္မွာ ေျခေခ်ာ္က်တာ အျဖစ္မ်ားဆုံး ဆိုတာနဲ႔ အဲသည္ ပထမနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေလွခါးထစ္ေတြကို ျဖဳတ္လိုက္ လို႔ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြမ်ိဳး မ်ားစြာ ေတြ႕လာၾကရေလေသာအခါ စိတ္မွာ မခ်င့္မရဲ။ ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္လာေတာ့မွ YBS ၅၅ ယာဥ္လိုင္းကို ျဖဳတ္သိမ္းတာမ်ိဳးroot cause ဇစ္ျမစ္ကိုမရွာပါဘဲ လုပ္ခ်င္ ရာ လုပ္တာေတြက ထုနဲ႔ေဒး။

ငါးေလလံကို သည္မွာဘက္က အေျခခံ အေဆာက္အဦေတြ အားလုံး ရွိေနၿပီးမွ ကိုယ့္ေဒသဆီ ဆြဲသြားတာမ်ိဳး ေတြ လက္လြတ္ လုပ္တာမ်ား ေတြ႕လာ ၾကေတာ့ ေထာက္ျပေဝဖန္ၾကျပန္သည္။ မေဝဖန္ရဆိုသည့္ တည္ၿမဲအမိန္႔ကို ေတြ႕ ၾကရေလေသာအခါ အားလုံး လက္တြန္႔ လို႔ သြားၾကရသည္။ မေျပာခ်င္ မဆိုခ်င္ ၾကေတာ့။ လုပ္လည္းမလုပ္ ၊ လုပ္ေတာ့ လည္းတလြဲေျပာလို႔ဆိုလို႔လည္း မရေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ လုပ္စရာမ်ားမ်ား မက်န္ေတာ့။
“ငါးပိသည္အိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ ဆား သည္က ယင္ေမာင္းၾကရတာပါဗ်ာ”လို႔ တစ္ေယာက္က ဆိုပါသည္။ ငါးပိသည္ က အိပ္ေနတုန္းက ဘာမွမသိေပမဲ့ အိပ္ရာက ႏိုးလို႔ ဆားသည္ ယင္ေမာင္း ေပးေနတာကို ေတြ႕ရေသာအခါမွသူ႕အလုပ္ ဝင္႐ႈပ္ေနပါသည္ဟု ထထေအာ္ေလေသာ အခါ ဆားသည္ခမ်ာ လုပ္မရေတာ့။

ကိုယ့္အင္ကိုယ့္အားႏွင့္ ကိုယ့္ရည္ မွန္းခ်က္ေတြႏွင့္ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနေသာ ျပည္သူ႕အစိုးရလက္ထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေတြ ဘာမွ ေျပာဖို႔မလိုပါ။ သူတို႔ လို အပ္ေသာေနရာ ကြက္လပ္ေတြမွာ ျဖည့္ ဆည္းကူညီေပးၾကဖို႔ရာ အရန္အသင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေစာင့္ေနၾကပါသည္။
အခက္အခဲ ရွိေနတာလည္း နား လည္ပါသည္။ ဒါေလးေတြေတာ့ သိေစ ခ်င္ပါသည္။
႐ုတ္တရက္ မ႐ြယ္ဘဲ ေစာ္ကဲ မင္း အျဖစ္ ရခဲ့သည္ ဆိုပါစို႔။ ႐ုတ္တရက္ ေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ဆိုသလို ျဖစ္ရတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ အခ်ိန္လည္း ေပးေစာင့္လည္း ေစာင့္ေနၾကပါသည္။

ထိုင္ေနေသာ အစိုးရ၊ တိုင္ပတ္ေျပး လို႔ ေခၽြးက်ေနေသာ အစိုးရ၊ ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕ေနေသာ အစိုးရ၊ ေလွကား ပထမႏွင့္ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ ျဖဳတ္ေသာ အစိုးရမွသည္ မိမိဘာသာ မိမိ တည္တည္ တံ့တံ့ ရည္မွန္းခ်က္ေလးေတြ ခ်ၿပီး ပြင့္ လင္းျမင္သာ မႈရွိစြာ ထိန္းကြပ္ ေရွ႕ဆက္ ႏိုင္ၾကမည့္ တစ္ခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမၽွာ္လင့္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါ၏။