ေထာင္က်ခ်င္တယ္

0
261
ကိုဗစ် ကုစားရေးနှင့် မော်တော်ယာဉ် အကောက်ခွန်လျှော့ အစီအစဉ်

“ဘာလဲကြာ။ ေဆး႐ုံက ေထာင္ လား။ ”
“ေဆး႐ုံက ေထာင္ဝင္းႀကီး က်ေန တာပဲ။” စသျဖင့္ စသျဖင့္ အေျပာ ေလးေတြ ေမာင္ခက္ ၾကားၾကားေနရတာ ၾကာၿပီ။ ေဆး႐ုံမွာ တံခါးေစာင့္ထားတာ၊ လူနာေစာင့္အပိုေတြ တစ္ပုံတစ္ပင္ မထား တာေတြကို ေျပာခ်င္ၾကတာေလ။ တစ္ခါ တစ္ေလဆို မ်က္ႏွာစာအုပ္ႀကီး (Facebook) ထက္မွာပါ သည္အေျပာေလး ေတြကို ေတြ႕ရ ျမင္ရ တတ္ေသးသပ။

အဲသလို အခါမ်ိဳးမွာဆို ျပန္ရွင္းျပ ခ်င္စိတ္၊ မခံခ်ိ မခံသာစိတ္၊ ျပန္ေျပာလို စိတ္ေတြ တစ္သီႀကီး တစ္ေထြးႀကီးနဲ႔ ေမာင္ခက္မွာ ေနမထိထိုင္မထိ ျဖစ္ေန တတ္ပါေရာ။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မၾကားတၾကား ေျပာသြားတဲ့ သူေတြက်ေတာ့လည္း ပဲျပဳတ္သည္ ေခၚသလို ” ေဟး…လာပါ အုံး” လို႔ ေအာ္ေခၚၿပီး ရွင္းျပရမွာ လည္း ခပ္ခက္ခက္။ တခ်ိဳ႕ သူေတြက်ေတာ့လည္း ေဒါ ႀကီးေမာႀကီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးႀကီး ျဖစ္ေန ေတာ့ ကိုယ္ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ ငိုခ်င္ရက္ လက္တို႔မိသလို ျဖစ္သြားမွာလည္း ေတြးရ ေသးတယ္။ ေဖ့ဘုတ္ႀကီးထက္မွာ က်ေတာ့ လက္ယားၿပီး ကိုယ္က တစ္ေမၽွာ္ တစ္ေခၚ ႀကီး ရွင္းျပေနရင္လည္း နားဝင္၊ လက္ခံ၊ က်ိဳးေၾကာင္း ဆင္ျခင္၊ သေဘာ တူမယ့္သူက နည္းနည္း၊ “မင္းက ဆရာဝန္မို႔ နာတာလား” ဆိုၿပီး ဆဲနည္း ေပါင္းစုံနဲ႔ မီးေလာင္ရာ ေလမပင့္ဘဲ ဓာတ္ဆီေလာင္းမယ့္သူ၊ ဝင္သမမယ့္ သူေတြက မ်ားမ်ားဆိုေတာ့သည္ ေမာင္မွာ အသာမ်ိဳသိပ္ ႀကိတ္မွိတ္ေနရတာေလ။
အခုေတာ့လည္း လက္တို႔ၿပီးေတာ့ ေျပာရဦးေတာ့မယ္။ ၾကည္လင္ေသာ အျမင္အၾကားနဲ႔ (Open Mind) ခံစားနား လည္ၾကပါကုန္။
ေဆး႐ုံက ေထာင္မဟုတ္ပါ။
want_to_jail_bakhet
ဒါေပမယ့္လို႔ ေဆး႐ုံကို ေထာင္ ေလာက္ မဟုတ္ေတာင္ ေထာင္နီးနီးေတာ့ လုံၿခဳံေစခ်င္တာ ေမာင္ခက္ ဆႏၵပါ။
ေထာင္ဆိုတာကေတာ့ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္တဲ့သူေတြကို ထိန္းသိမ္းထားရာ ေနရာ၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးရာ ေနရာေပါ့။ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ ရာဇဝတ္သား ေတြကို လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းအတြင္းမွာ ဆက္ လက္ အႏၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေအာင္ သီးျခား ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ေနရာပါ။ ထိုသူေတြ အတြက္ လုံၿခဳံတဲ့အေစာင့္အၾကပ္က မလြဲ မေသြ လိုအပ္မွာပါ။
ေဆး႐ုံကေကာ။

ေဆး႐ုံမွာ ရာဇဝတ္သားေတြလည္း မရွိပါ။ ခိုး၊ ဆိုး၊ သတ္ျဖတ္၊ မိုက္႐ူးရဲ ေနသူေတြေနတဲ့ ေနရာမဟုတ္ပါ။ အဲသည္ သူေတြလာမွာကိုသာ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ေနရာပါ။လူနာရယ္၊ ဆရာဝန္ရယ္၊ ဆရာမ ရယ္နဲ႔ ကုသမႈ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ သူေတြပဲရွိေနတဲ့ ေနရာပါ။ ကိုယ္ရယ္၊ မင္းရယ္၊ ပန္းပိေတာက္ရယ္ပဲ ရွိေနတာပါ။အဲသည္ ကိုယ္ေတြ မင္းေတြ ပန္းေတြ ကို ေစာင့္ၾကပ္ေပးေနရတာက ေဆး႐ုံ သန္႔ရွင္းေရး တာဝန္ပါ ယူထားရတဲ့ လုပ္ သားေတြပါ။ ႏိုင္ငံျခားေတြမွာလို ဗလ ေတာင့္ေတာင့္၊ ဂင္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ကရာေတး၊ တိုက္ကြမ္ဒို၊ ဝူ႐ႉးစတဲ့ ကိုယ္ခံပညာေပါင္းစုံ တတ္တဲ့ လုံၿခဳံေရး ဝန္ထမ္းေတြ မရွိပါ။ ထားလည္း မထား ႏိုင္ေသးပါ။ ျပည္သူ႕ေဆး႐ုံဆိုေတာ့ေလ။ ကိုယ္တို႔ ေဆး႐ုံကတစ္ခ်ိဳ႕ ဝန္ထမ္းဆို ေလတိုက္ရင္ေတာင္မွ လြင့္ပါသြားမွာ စိုးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ ဗလေကာင္းတာ ေတြလည္းပါရဲ႕။

ကိုယ္တို႔ ဆရာဝန္ေတြလည္း ဘာ ထူးလဲ။ ကိုရီးယားကားထဲကလို ဗလ ေတာင့္၊ ႐ုပ္ေျဖာင့္၊ လ်င္ျမန္ ဖ်တ္လတ္ ေနတဲ့ ဆရာဝန္ဆိုတာ ေကာက္႐ိုးပုံထဲက အပ္ေတြပါ။ ကိုယ္ေတြမွာက လူနာရဲ႕ ေရာဂါရွာေဖြေရး၊ ကုသမႈ ေပးေရး၊ က်န္း က်န္းမာမာ အိမ္ျပန္ဆင္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ အလုပ္ေတြၾကားထဲ ပိေနတဲ့႐ႉနာ ႐ႈိက္ကုန္း နီးနီးျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြရယ္ပါ။ အာ ႏိုး၊ ရမ္ဘို၊ ဂ်က္လီ ဆရာဝန္ေတြ မရွိပါ။သူနာျပဳေတြထဲ ၾကည့္ဦးမလား။ အမ်ိဳးသမီး သူနာျပဳေတြက အမ်ားစုပါ။ ေယာက်ၤား သူနာျပဳဆိုတာ မတစ္ေထာင္ တစ္ေကာင္ဖြားေတြပါ။
အဲေတာ့ ေဆး႐ုံမွာ သည္လို လူေတြ ရွိတဲ့ေနရာဆိုေတာ့ တတ္ကၽြမ္း ဆည္းပူး ထားတဲ့ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ လူ႕အသက္ကယ္ ဆယ္တဲ့ ေနရာကို ေက်ာင္းမွန္း ကန္မွန္း မသိတဲ့ သူေတြက လုံၿခဳံေရး အားနည္းတာ ကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ေျမနိမ့္ရာ လွံစိုက္ ခ်င္တတ္ၾကတယ္။
အဲဒီ “လွံေကာင္”ေတြက ဘာေတြလဲ ဆိုေတာ့ ညႀကီး အခ်ိန္မေတာ္ မူး႐ူးၿပီး အရက္ဆိုင္ေတြက အျပန္ ဆိုင္ကယ္တိုက္၊ ကားတိုက္ၿပီး ေဆး႐ုံေရာက္လာတဲ့သူေတြ လည္းပါရဲ႕။

မူးၿပီး တိုက္ၿပီး ဒူးၿပဲတာေလာက္ကို ငမူးတစ္သိုက္လုံးနဲ႔ ေဆး႐ုံမွာ လာေသာင္း က်န္းသူေတြလည္း ပါရဲ႕။
သူတို႔ ေရာဂါကို ျပဳစုကုသေပးေနတဲ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမေလးေတြကို မူးမူးနဲ႔ တဏွာ႐ူးၿပီး ထိကပါးရိကပါး ေျပာတတ္ သူေတြလည္း ရွိရဲ႕။
လူနာနဲ႔ ေဆြမ်ိဳး မေတာ္မစပ္ဘဲ အျဖစ္သည္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ငပြႀကီး လာလုပ္၊ မေအႏွမကိုင္တုတ္ၿပီး ဆဲဆိုသြား တဲ့ လူေတြလည္းပါရဲ႕။
အလုပ္မ်ားေနတာကို အခြင့္ေကာင္း ယူၿပီး လူနာေတြရဲ႕ ဖုန္းေတြ၊ လူနာေစာင့္ ေတြရဲ႕ ဖုန္းေတြ၊ စြန္႔စြန္႔စားစား ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ဖုန္းေတြကို ပါ အလစ္သုတ္ သြားသူေတြလည္း ရွိရဲ႕။
ေျပာမယ္ဆို ေျပာမဆုံးေပါင္ ေတာ သုံးေထာင္။

သူမ်ားႏိုင္ငံေတြက ေဆး႐ုံေတြမွာ ေတာ့ အဲသလို ဗ႐ုတ္သုတ္ခေတြအတြက္ လုံၿခဳံေရးဝန္ထမ္းေကာင္းေကာင္း ထားေပး ထားတာပါ။ ေသာင္းက်န္းမယ္ မႀကံနဲ႔။ လုံၿခဳံေရး ဝန္ထမ္းေတြ ေရာက္လာၿပီး လက္ေမာင္းအိုးႀကီး ႏွစ္ေပေက်ာ္တဲ့ ဗလနဲ႔ နားရင္းအုပ္ၿပီး ေဆး႐ုံအျပင္ကို ဂုတ္ဆြဲ ေခၚထုတ္သြားၿပီးသားပဲ။
ကိုယ္ေတြ ေဆး႐ုံမွာက အဲသလို လုံၿခဳံေရးဝန္ထမ္းလည္း မရွိေတာ့ တစ္ခု ခုဆို “ကူညီပါရေစ” ကို ဖုန္းဆက္ အကူ အညီေခၚရတာေလ။ “ျပည္သူ႕ဝိုင္းေတြ ရဲ ထားတဲ့အခ်ိန္” လည္း က်ေရာ သေကာင့္ သားေတြက အၿမီးေတာင္ရွာမေတြ႕ေတာ့။ ေသာင္းက်န္းလို႔ ၀ေတာ့ လစ္ၿပီေလ။ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း ႏိုင္ငံ ျခားက ေခတ္စားေနတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမား ေတြမ်ား ( အိုင္အက္စ္တို႔၊ အယ္ကိုင္ဒါးတို႔) ကိုယ္တို႔ေဆး႐ုံလုံၿခဳံေရးသတင္းကို ၾကား လို႔ ေရာက္လာၿပီး ဝင္ေမႊလိုက္လို႔ကေတာ့ အတုံးအ႐ုံးနဲ႔ ကိုယ္ေတြအက်အဆုံးမ်ားမွာ ေဗဒင္တြက္စရာေတာင္ မလို။အဲသည္လို ေျခာက္ပါးေျမာက္ ရန္သူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကင္းေအာင္လို႔ ေဆး႐ုံတံ ခါးေတြမွာ တံခါးေစာင့္ေလးေတြ ထားရ တာပါ။ လူနာေစာင့္ေတြ စိစစ္ရတာပါ။ ထားခြင့္ေတာ့ျပဳပါ။ ေရာဂါ အသည္း အသန္ လူနာအတြက္က လူနာေစာင့္ လုံလုံ ေလာက္ေလာက္ ခြင့္ျပဳၿပီးသားပါ။ လူနာ လာေမးၾကတဲ့ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြ အတြက္လည္း ဧည့္ေတြ႕ခ်ိန္ေတြ သတ္ သတ္ မွတ္မွတ္ လုပ္ေပးထား ၿပီးသားပါ။ ဒါေတြ မသိဘဲ ဖင္ၿဖဲေအာ္ၿပီး အျပစ္ေျပာ ခ်င္ေနသူမ်ားကို ေမာင္ခက္က ျမင္ျပင္း ကတ္ၿပီး ေဆး႐ုံႀကီးကို ေထာင္ထဲေတာင္ ထည့္သိမ္း ထားခ်င္သူရယ္ပါ။

ေမာင္ခက္ကိုယ္တိုင္လည္း လုံၿခဳံ စိတ္ခ်ရတဲ့ အလုပ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူနာ ေတြကို ကုသမႈ ေပးခ်င္သူပါ။ ရင္တ ထိတ္ထိတ္နဲ႔ ကိုယ့္လုံၿခဳံေရး၊ ကိုယ့္လူနာ လုံၿခဳံေရးကို ပူပန္ေနရတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္သူမွ မလုပ္လိုၾကပါ။ျပည္သူ႕ေဆး႐ုံကို ဘီလူး၊ ဂဠဳန္၊ ကုမၻာန္၊ ယကၡ အထပ္ထပ္ ေစာင့္ၾကပ္တဲ့ “အာသာ၀တီ နတ္ပန္းႏြယ္”လို လုံၿခဳံေစ ခ်င္ပါတယ္။

လမ္းႀကဳံ ဝင္၊ ေပါင္ကေလး ႏွစ္ ေခ်ာင္း အသာဟၿပီး အပန္းခံရမယ့္ “ေခြး ေသးပန္း ျပည္သူ႕ေဆး႐ုံႀကီး” ေတာ့ မျဖစ္ ေစလိုပါ။

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here