ဧရာ၀တီက ေအးမိစံ

596
ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

“ဒီဆိုင္ရွင္ကအရင္က ေခါင္းေဆာင္ မင္းသမီးႀကီးေလ၊ ငါတို႔ လူငယ္ဘ၀တုန္း က ေအးမိစံဆို မသိသူ မရွိဘူး..”
ထားဝယ္ၿမိဳ႕၊ ေ႐ႊေတာင္စားလမ္းရွိ ” ဧရာ၀တီ ထမင္းဆိုင္”  တြင္ ထမင္း သြားစားျဖစ္စဥ္က ဆရာဦးေအာင္ ဝင္း(ယခု ထားဝယ္အမ်ိဳးသား လႊတ္ ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ အေ႐ြးခ်ယ္ ခံထားရသူ)က ယင္းသို႔ေျပာျပၿပီး ႐ုပ္ပုံ လႊာက႑အတြက္ တခုတ္တရ မိတ္ဆက္ ေပးခဲ့၏။ ဆိုင္ရွင္အမ်ိဳးသမီး ႀကီး၏ အၿပဳံးက ေအးျမ လတ္ဆတ္လွပါသည္။


ေအးမိစံ..။
ညီညာေသာ မဟာနဖူး၊ ေျဖာင့္တန္း ထင္ေပၚေသာ မ်က္ခုံး၊ ရွည္သြယ္ေသာ ႏွာတံႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေပ်ာ့ေျပာင္းေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ ျမန္မာဆန္လွသည့္ အမ်ိဳး သမီးႀကီး။ သူမ၏ အရည္႐ႊမ္းလဲ့ဆဲ မ်က္ဝန္းမ်ားက ေလာကဓံတရား ဘ၀ ခါးခါးမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေျပာေန၏။

aye_mi_san
သူမ အမည္ရင္းက မသစ္သစ္ဝင္း။ ဧရာ၀တီတိုင္းသားျဖစ္သည့္ အေဖ မင္းသားႀကီး မဂၤလာသိန္းေအာင္(သဘင္ ေကာင္စီဗဟို အတြင္းေရးမႉးေဟာင္း)ႏွင့္ အေမ မင္းသမီးႀကီး ေဒၚျမနန္းၾကည္ တို႔က သူမကို ရန္ကုန္တြင္ ေမြးခဲ့၏။

သူမ ၁၂ ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္ မိဘမ်ားက ျပည္ၿမိဳ႕တြင္ ကေလးဇာတ္ စေထာင္ေသာ အခါ ငုပ္လၽွိဳးေနေသာ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇ၊ အႏု ပညာ ေသြးတို႔ ထပြက္၏။
“ကိုယ္နဲ႔႐ြယ္တူေတြ ကေနတာျမင္ ေတာ့ ေက်ာင္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကပဲ ကေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ငိုတာေပါ့”
မိဘမ်ား ေလးစားရေသာ အဖြားက သူမ ဘ၀ခရီးအတြက္ အသက္ေမြးမႈပညာ ရပ္တစ္ခု တတ္ထားသင့္သည္ဟု ဆုံး ျဖတ္ေပးကာ အကသင္ေပးဖို႔ အမိန္႔ခ် လိုက္ရာ အေဖအေမသည္ သူမ၏ လက္ ဦးဆရာမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့၏။

“အန္တီတို႔ေခတ္က ခုေခတ္လို စတိတ္႐ႈိး ဆိုတတ္႐ုံ၊ လက္ကေလး နည္းနည္း ခ်ိဳးတတ္႐ုံနဲ႔ မင္းသမီး မျဖစ္ ဘူးကြဲ႕..”
ဘြဲ႕ ၁၀ ပုဒ္၊ ပတ္ပ်ိဳး ၁၀ ပုဒ္၊ ယိုး ဒယား ၁၀ ပုဒ္၊ ႀကိဳး ၁၀ ပုဒ္ အနည္းဆုံးတတ္ ကာမွ စည္းဝါးႏိုင္မည္၊ အေျခခံ စြယ္စုံ ရမည္ ဟုဆိုကာ ၁၃ ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္တြင္ ဆိုင္းဆရာႀကီး ရန္ကုန္စိန္ခ်စ္ခင္(ေရဒီ ယိုလိုင္းတြင္ ဆိုင္းတီးလုံး အဦးဆုံး လႊင့္ ခဲ့သူ)ထံ မိဘမ်ားက အပ္ႏွံခဲ့ေလ၏။
ကေလးဇာတ္တြင္ အဖြဲ႕လိုက္က ရေသာ ယိမ္း၊ ႏွစ္ပါးသြားမ်ားကရင္း ၁၄ ႏွစ္ သမီးအ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါ ရာဇဝင္ဇာတ္ ေတာ္ႀကီးမ်ားကို အဆိုအငို အလြမ္းျဖစ္ တင္ဆက္ရေသာ ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတာ္တြင္ စတင္ပါဝင္ခြင့္ ရခဲ့၏။ ၁၆ ႏွစ္ သမီးတြင္ ျပဇာတ္ စကခြင့္ရခဲ့ၿပီး မင္းသမီးသုံးလက္ ပါဝင္ေသာ ဦးၾကည္ ခိုင္၏ “ပိေတာက္ရယ္ ငုရယ္ ေခါင္ရမ္း ရယ္” ျပဇာတ္ႀကီးတြင္ ဇာတ္ေကာင္ ေနရာစုံ အလွည့္က် ကခဲ့ရ၏။
“အေဖတို႔က ကေလးဇာတ္မွာ ေခါင္းေဆာင္မင္းသား၊ ေခါင္း ေဆာင္ မင္းသမီးဆိုၿပီး ပင္တိုင္ မထားဘူး၊ ကေလးေတြ မာန္တက္ မွာ စိုးလို႔တဲ့..”
အသက္ ၁၈ ႏွစ္အ႐ြယ္ မိဘမ်ား ကေလးဇာတ္ နားလိုက္ေသာအခါတြင္ ထားဝယ္ စတင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ ေတာ့သည္။ ျမစန္းရီ တည္ေထာင္သည့္ “ညီၫြတ္ေရး ပေဒသာကပြဲ”တြင္ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးအျဖစ္ ပါဝင္အသုံး ေတာ္ခံခြင့္ ရခဲ့၏။

ပေဒသာကပြဲ၏ ေခါင္းေဆာင္သမီး သည္ ညလုံးေပါက္ နားခ်ိန္မရွိ။ ပဏာမ ထြက္သည္မွစ ေနာက္ပိုင္းၿပီးသည္အထိ မိုးလင္းေပါက္ ကရ၏။ ရသည့္ ညေၾကးက ၂၅ က်ပ္။ အခ်ီတစ္ရာျဖတ္ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုရ၏။ ပြဲအေရအတြက္ ပိုလၽွင္ ခံစားခြင့္မရွိသလို အခ်ီတစ္ရာ မျပည့္ခဲ့လၽွင္လည္း ဇာတ္ေထာင္သူက စိုက္ေပးမည့္သေဘာ။ သို႔ေသာ္ ပေဒသာ ဇာတ္အဖြဲ႕ ၄  ဖြဲ႕ေလာက္သာ ရွိေသးေသာ ထားဝယ္တြင္ တစ္ႏွစ္တြင္ အခ်ီေပါင္း ၁၈၀ ခန္႔ ကရ၏။ ဆုေၾကးက ကိုယ္ရ ကိုယ္ယူစနစ္မို႔ ကေပ်ာ္၏။

“ဒီတိုင္းဘက္ လာကသူတိုင္း ဆု ေၾကးကိုပဲ အဓိက ထားတာေလ..၊ ဆုခ် တာ အျခားနယ္ေတြထက္ ရက္ေရာၾက တာကိုး..”
တစ္ညလၽွင္ ဆုေၾကး ၁၀၀ ဝန္း က်င္အထိ ရတတ္၏။ ရသည့္ဆုေၾကး ထဲမွ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကို တီးဝိုင္းအား ခြဲေပးရပါသည္။ ထိုေခတ္ ပေဒသာက ပြဲမ်ားတြင္ ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းအျပင္ ထရမ္းပက္၊ ကလနက္ စေသာ ေလမႈတ္ တူရိယာမ်ားႏွင့္တကြ ဂီတာ၊ ဒရမ္မ်ားပါ ေခတ္စား ပါဝင္ေနၿပီျဖစ္၏။
“ဂီတာနဲ႔ ဒရမ္တီးတဲ့ ထားဝယ္သား ကိုစိုးႏိုင္ဆို အဲေခတ္တုန္းက နာမည္ႀကီး ေပါ့ေလ..၊ ဇာတ္ေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာမွ ေတာ္ေတာ္ ေလးကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္..”

သူမ၏ နာမည္ေက်ာ္ၾကားမႈေၾကာင့္ ၿမိတ္မွ ေၾကးပိုေပးၿပီး လာေခၚသျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ၿမိတ္ “ေ႐ႊျပည္စိုး ပေဒ သာ ကပြဲ” ၌ ၁ ႏွစ္ ကျဖစ္၏။
သူမ၏အေဖ မႏၲေလးတြင္ “မဂၤလာ ဦးသိန္းေအာင္” အမည္ျဖစ္ ဇာတ္ေထာင္ ေသာအခါ အေဖ့ဇာတ္တြင္ ကရင္း ဗန္းေမာ္၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ ကသာ စေသာ အထက္ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ေရာက္ခဲ့၏။ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲေတြမ်ားတြင္ပါ ကရသျဖင့္ အေဖက ဧရင္က်ဳး သင္ေပးခဲ့ျပန္၏။ ထိုေနာက္တြင္ အညာတခြင္၌  ျပဇာတ္ႏွင့္ တပင္တိုင္မ်ားက အလႉတြင္ ဘိသိက္ ေျမႇာက္တတ္ရန္ ဘိသိက္ ဆရာႀကီးမ်ား ထံတြင္ သင္ၾကားရျပန္၏။ ဗုဒၶဝင္ စာအုပ္စာေပမ်ား ရွာေဖြဖတ္႐ႈ ေလ့လာရ ျပန္၏။

“အညာမွာက ရွင္ျပဳနားသ စတဲ့ အလႉေတြမွာဆို ဘိသိက္ပါမွ အလႉ ေျမာက္တယ္ ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးေလ..၊ မင္း သမီးငွားရင္ေတာင္ ဘိသိက္ေျမႇာက္တတ္ ရဲ႕လား ေမးၿပီးမွ ငွားတာ”

အညာတစ္ခြင္တြင္ သုံးေလးႏွစ္ခန္႔ လွည့္လယ္ရင္း  ဘိသိက္ဆရာႏွင့္ တြဲကာ ဗုဒၶဝင္မ်ားကို အတိုင္အေဖာက္ အထိုးအႏွက္၊ အေမးအေျဖမ်ားျဖင့္ ဘိသိက္ၿပိဳင္ရ၊ ဘုရားပင့္ရျဖင့္ ပညာ ေပါင္းစုံတိုးရ၏။

“ဘိသိက္ပညာက အရမ္း က်ယ္ ဝန္းတယ္ေလ..၊ သင္ယူလို႔ မဆုံးႏိုင္ ဘူး..”
ထိုေနာက္ မႏၲေလးသို႔ ျပန္ေရာက္ ၿပီး “ေအာင္ေျမေအး” အၿငိမ့္ဖြဲ႕ႀကီးတြင္ ၂ ႏွစ္ခန္႔အၾကာမၽွ ကၿပီးေနာက္ ၿမိတ္မွ လာေခၚသျဖင့္ တနသၤာရီတိုင္းသို႔ ဒုတိ ယအႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ရျပန္ေလ၏။

ၿမိတ္ ေ႐ႊျပည္စိုးတြင္ကေနစဥ္ ၈၈ အေရးအခင္း ျဖစ္ေသာအခါ ဇာတ္ပြဲမငွား ၾကေတာ့သျဖင့္ မကရသေလာက္ နီးပါး ျဖစ္သြား၏။ ထိုအခ်ိန္နယ္လည့္ ျပည္သူ႕ ဆက္ဆံေရးတပ္(နပဆ-၁)မွ အႏုပညာ ရွင္မ်ားေခၚေသာအခါ သ႐ုပ္ေဆာင္ စာေမးပြဲမ်ား၊ အင္တာဗ်ဴးမ်ား ဝင္ေျဖရာ ျပဇာတ္မင္းသမီးအျဖစ္ အေ႐ြးခံခဲ့ရေလ သည္။

“ေသနတ္အစစ္ေတြ၊ တစ္ကယ့္ ေသနတ္သံေတြ သုံးၿပီး ကရတာေလ၊ ရင္ခုန္ဖို႔ ေကာင္းတာပဲ..”
ထို နယ္လွည့္ေဖ်ာ္ေျဖေရးတပ္ျဖင့္ ကၽြန္းမ်ား၊ တပ္ရင္းမ်ား တိုင္းတြင္းေနရာ စုံ လွည့္ကရင္း လစာမွလြဲ၍ ဆုေၾကး ရေလ့မရွိေသာ တပ္နယ္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ မ်ားတြင္ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့ခ်ိန္ ညီမဝမ္းကြဲ တစ္ဦးမွ “ေအာင္ေ႐ႊျပည္ ”  အမည္ျဖင့္ ၿမိတ္တြင္ ဇာတ္ေထာင္ေသာအခါ ေခါင္း ေဆာင္မင္းသမီး ျဖစ္လာရျပန္၏။
ယင္းကပြဲတြင္ ကရင္း တနသၤာရီၿမိဳ႕ သား ကိုေအာ္စိန္ႏွင့္ ဖူးစာဖက္မိကာ ဇာတ္သမဘ၀ကို အၿပီးအပိုင္ ကန္႔လန္႔ ကာ ခ်လိုက္ေလေတာ့၏။ သို႔ေသာ္..၊ သုခုမလမ္း စန္းဇာတာကား ရပ္မသြား။

တနသၤာရီၿမိဳ႕တြင္ ခ်စ္လင္       ေယာက္်ားႏွင့္အတူ စာအုပ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္မွ က်င္းပသည့္ ” ျမ၀တီ အၿငိမ့္ၿပိဳင္ပြဲ” သို႔ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္ တာဝန္ရွိသူမ်ားက တာဝန္ ေပးလာေသာအခါ မျငင္းသာဘဲ ၿမိတ္ၿမိဳ႕ တြင္ ဝင္ၿပိဳင္ရျပန္၏။ ၿမိတ္တြင္ အေ႐ြးခံ ရၿပီးေနာက္ တိုင္း(ထားဝယ္)တြင္ ထပ္ၿပိဳင္ၿပီး ေနာက္တစ္ဆင့္အျဖစ္ ရန္ကုန္အထိ တနသၤာရီ တိုင္းကိုယ္စားျပဳ သြားေရာက္ယွဥ္ ၿပိဳင္ခဲ့ရေလသည္။
ၿပိဳင္ပြဲမွ ျပန္လာေသာအခါ ၿမိတ္ ခ႐ိုင္ဥကၠ႒ ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးသန္းေဌးက ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ ခ႐ိုင္႐ုံးဝင္းတြင္ ဝန္ထမ္း သက္သာဆိုင္ လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့၏။ ယင္းဝင္းအတြင္း၌ လက္ဖက္ရည္ႏွင့္ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ ေရာင္းခ်ေနစဥ္ တိုင္းမႉး သူရစစ္ေမာင္မွ တိုင္းေဖ်ာ္ ေျဖေရးအၿငိမ့္ ဖြဲ႕ကို တာဝန္ယူ တည္ေထာင္ေစခဲ့၏။ ဝါသနာကို အရင္းခံကာ တာဝန္ကို စြမ္း သမၽွ ပုံေဖာ္ခဲ့ပါသည္။

“ၿမိတ္ ဦးျမတ္ေလး ပန္းၿခံထဲမွာ ဇာတ္႐ုံႀကီးေဆာက္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြ၊ အႏုပညာလႈပ္ရွားမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့တာေပါ့..၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဝင္က ခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့ေလ.. အဟင္း..”

တိုင္း႐ုံးမ်ားကို ထားဝယ္မွၿမိတ္သို႔ ေျပာင္းလာခဲ့ေသာအခါ သူမတို႔ မိသားစု ၏ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းကို သယ္ ေဆာင္လာ ခဲ့ေလသည္။ ခ႐ိုင္႐ုံးသည္ တိုင္း႐ုံးျဖစ္သြားသလို သူမတို႔၏ ဆိုင္ ခန္းတြဲသည္လည္း ဝန္ထမ္း အေဆာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ေလေတာ့၏။
အလုပ္လက္မဲ့သြားေသာ သူမတို႔ မိသားစုသည္ မိဘမ်ားရွိရာ ရန္ကုန္သို႔ သြားေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း မေပ်ာ္ ပိုက္ၾက။
“တနသၤာရီတိုင္းက ကိုယ့္ၿမိဳ႕ ကိုယ့္ ဇာတိလို ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ေလ..၊ ဒီတိုင္း သားေတြရဲ႕ စိတ္ရင္းကိုလည္း ခ်စ္တယ္ ေပါ့ေနာ္၊ ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြလည္း မ်ားခဲ့ၿပီ ကိုး..”

လင္ေယာက်ၤား၏ ဇာတိလည္းျဖစ္ ေသာ တနသၤာရီတိုင္းျပန္ကာ အေျခခ် ေတာ့မည္ဟု ၿမိတ္ကိုရည္႐ြယ္ ျပန္လည္ ဦးလွည့္လာစဥ္ ထားဝယ္တြင္ ခရီးတစ္ ေထာက္နားရင္း “ရန္ကုန္မုန္႔ဟင္းခါး” ကို တြန္းလွည္းေလးႏွင့္ ေရာင္းျဖစ္၏။ ေနရာကထားဝယ္ အုန္းေတာ လမ္းဆုံ ပခုကၠဴေက်ာင္းေထာင့္။ ၄ လခန္႔ ၾကာ ေသာအခါ ထမင္းဟင္းပါ စမ္းေရာင္း ၾကည့္၏။ လက္တြန္းလွည္းတြင္ ခ်ိတ္ ထားသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ ေသးေသးေလး အမည္က “ဧရာ၀တီ ထမင္းဆိုင္”။
ေဖာက္သည္မ်ားလာေသာအခါ ေ႐ႊေတာင္စားလမ္းမေပၚတြင္ပင္ ေျမကြက္ေလးငွားကာ ဆိုင္ခင္း ထမင္းဆိုင္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း ျဖစ္ခဲ့ ၏။ ယင္းမွတစ္ဆင့္ ထားဝယ္ၿမိဳ႕တြင္း ၃ ေနရမၽွ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ဆိုင္ဖြင့္ ေရာင္းခ်ခဲ့ ေလ၏။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေ႐ႊေတာင္ စားလမ္းေပၚ ပခုကၠဴေက်ာင္းအနီးေနရာႏွင့္ပင္ ျပန္လည္ေရစက္ဆုံကာ ထမင္း ဆိုင္ဖြင့္ ေရာင္းခ်ေနဆဲ။

“ပခုကၠဴ ေက်ာင္းဆရာေတာ္နဲ႔ေတာ့ ဆရာဒကာအရင္းလို ျဖစ္ေနၿပီေလ..၊ အန္တီဆို ရာသက္ပန္ဆြမ္းအလႉရွင္ ဆိုပါေတာ့..”
ကုန္းသတၱဝါသား ေရွာင္ထားေသာ ဆရာေတာ္အား မုန္႔ဟင္း ခါးဆိုင္ဖြင့္စက တည္းကပင္ နံနက္တိုင္း မုန္႔ဟင္းခါး ကပ္လႉရင္း ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ေသာအခါ ေန႔စဥ္ဆြမ္းအလႉရွင္ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ဆြမ္း သက္ပင္ ၁၅ ႏွစ္ ရွိခဲ့ေလၿပီ..။
လင္ေယာက်ၤားျဖစ္သူ ဦးေအာ္စိန္မွာလည္း ပခုကၠဴေက်ာင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး သင္ ပညာေရးေက်ာင္း အက်ိဳးေတာ္ ေဆာင္အဖြဲ႕ဥကၠဌ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ကာ ဆရာေတာ္အား ဆရာရင္းအျဖစ္ ဆည္း ကပ္ေနခဲ့ေလၿပီ..။

“ဆရာေတာ္က အေဖလို၊ ထားဝယ္တစ္ၿမိဳ႕လုံးက ေဆြမ်ိဳး ရင္းလိုပါပဲ၊ သမီးေတြဆို ထားဝယ္သူစစ္စစ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီေလ..”
သမီး ၃ ဦး ထြန္းကားသည့္အနက္ ထားဝယ္သို႔ စေျပာင္းလာ စဥ္အခါက တစ္ႏွစ္သမီးေလးသာ ရွိေသးေသာ အေထြးဆုံး သမီးေလး ပင္ ယခု ဆယ္တန္း ေရာက္ေနခဲ့ေလၿပီ..။ မိခင္၏ အႏုပညာ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇ အႀကီးမႏွစ္ဦးထံ မကူးစက္ခဲ့ ေသာ္လည္း အငယ္မေလးကား ဆယ္ တန္းေအာင္ၿပီးက အႏုပညာလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္လိုေၾကာင္း ပူဆာေန ေလ၏။

” တားလည္း မတားဘူး၊ ဩဘာလည္း မေပးဘူး..။ အႏုပညာ ဆိုတာ ႀကိဳးစားတိုင္း မရဘူးေလ..၊ ပါရမီေတြ စမ္းေတြပါမွ ရတာ မ်ိဳးကြဲ႕..”