လူၾကီးလာမယ္

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

ေမာင္ခက္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္း ကေန ဒီအလုံးေတြ ၾကားၿပီး ႀကီးလာ ရတာေလ။” ဗိုလ္ေတြ ဗိုလ္ေတြ ဘားေတြ ဘားေတြတက္သလိုမ်ိဳး” ဆိုၿပီး ဦးေလးျဖဴ ေျပာသလိုမ်ိဳးပါပဲ။


အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ စတိတ္စကူးတုန္း ကေတာ့ လူႀကီး လာမယ္ဆို ဆရာမ ေတြက ပြဲမဝင္ခင္အျပင္ကေန ဇာတ္တိုက္ ေပးထား ၾကတယ္။
လက္အုပ္ကေလး ခ်ီ ” မဂၤလာပါ ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး” လို႔ ေအာ္ခိုင္းခဲ့ တာေပါ့။
ကိုယ္တို႔ကလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေအာ္ခဲ့တာပ။ စစ္ဖိနပ္တို႔ အာဏာရွင္တို႔ ဆိုတာ ပုတ္ေလာက္ေရးျပေတာင္ သိတဲ့ အ႐ြယ္မွ မဟုတ္တာကို။ စိမ္းစိမ္းျမင္ မဂၤလာပါ ဘဘဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးပဲ။
ေမာင္ခက္တို႔က ေရစက္ရယ္ ပါေတာ့ ဆရာမရဲ႕ အထူး လက္ေ႐ြးစင္ထဲ ပါၿပီးေရွ႕ထြက္ႏႈတ္ဆက္ရတဲ့အခါ ႏႈတ္ ဆက္။ တစ္ခါတစ္ေလ မာတီမီဒီယာ စာသင္ခန္းဆိုၿပီး ဖြင့္ပြဲေတြ ဖဲႀကိဳးေတြ ခဏခဏ ျဖတ္တိုင္း ေမာင္ခက္တို႔လည္း ပါသေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ အျပင္မွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ သင္တန္းေလးတက္မွ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္တာ။ စတိတ္စကူး (အထက္ တန္းေက်ာင္း)က မာတီမီဒီယာ စာသင္ ခန္းကေတာ့ လူႀကီးျပန္တာနဲ႔” ကလို႔စ္ ဆီစမံ” ဆိုၿပီး စကား ဝွက္နဲ႔ ပိတ္သြား တာေလ။ ေနာက္တစ္ခါ လာေတာ့မွ တစ္ခါျပန္ဖြင့္တဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပုံျပင္ထဲက ဂူႀကီးေတြလိုကိုး။
နယ္ၿမိဳ႕ေလး ေသးေသးေလးမွာ ေမာင္ခက္က ပါေလရာ (ဘာၿပိဳင္ပြဲ ေခၚ ေခၚအၿမဲပါဖူးေတာ့)ေတြဆိုေတာ့ ဟို ေက်ာင္းမွာ လူႀကီး လာဖြင့္လည္း ေက်ာင္းတံဆိပ္ေလး ေျပာင္းကပ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာႀကီး ေရွ႕ သြားထိုင္ ေပးရ၊ မဂၤလာပါရနဲ႔၊ ကိုယ့္ေက်ာင္း လာလည္း ကိုယ့္တံဆိပ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲေလ။

general_wil_comel
ကိုယ္ကေတာ့ ဘဘေတြကို အ လြတ္ေတာင္ ရေနတတ္ေသးတယ္။ ဘဘနဲ႔အတူပါလာတဲ့ကိုယ့္ ဆရာႀကီး ေတြကသူမ်ားေက်ာင္းသားအေရၿခဳံ ထားတဲ့အခါကိုယ့္ကို မသိခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ရနဲ႔ ကိုယ္က အလိုက္မသိဘဲ အတင္းလိုက္ရယ္ျပနဲ႔ ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ေနရင္း ထိုင္ရင္း ေက်ာင္းမလစ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ လူႀကီး လာတိုင္း အတန္းလစ္လို႔ ရတယ္ေလ။ ကြန္ပ်ဴတာ ေလ့က်င့္ရမယ္ဆိုၿပီး ခြင့္တိုင္၊ မာတီမီဒီယာ ကလပ္စ္ လူး(စာသင္ခန္း) ထဲသြား ဆပ္စလူး ထ ေနတတ္တာ သားတို႔ပါဗ်ိဳ႕ ေပါ့။
ေနာက္ပိုင္း အတန္းႀကီးလာေတာ့ လူႀကီးေတြလည္း သိပ္မလာႏိုင္ေတာ့။ လာခ်င္တဲ့ အခါမွ လာတာလည္းရွိနဲ႔ ေသြးဆုံးကိုင္ သြားေတာ့ ေမာင္ခက္လည္း စတိတ္ေက်ာင္းႀကီး နိႏၴိတံ သြားေတာ့ တယ္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီး ျဖစ္ သြားေတာ့ ပါေလရာလည္း မလုပ္ ႏိုင္ေတာ့ လူႀကီး ဆိုတာ နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ေဝးသြားေတာ့တယ္။ သူ႕ဟာသူ လာ လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အအိပ္ မပ်က္ေပါင္။ အေဆာင္မွာ အိပ္ေနတာ ကိုး။
ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနေတာ့ အစိုးရ အလုပ္ထဲ ဝင္ေတာ့မွာပဲ အဲလူႀကီး ဆိုတာႀကီးနဲ႔ ျပန္ဆုံ ရေတာ့တယ္။ ဖူးစာမွန္ရင္ ျပန္ဆုံတယ္ေလ။
အဲသည္ေန႔ကလည္း ေဆး႐ုံမွာ လူႀကီးလာမယ္ဆိုၿပီး ဆိုင္းမဆင့္ ဗုံမဆင့္ သတင္းရပါေလေရာ။
မနက္ျဖန္လာမယ္ ဆိုတာကို ဒီေန႔ လိုမ်ိဳးမွာမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရတာ။
ေမာင္ခက္တို႔ ဆရာ့ဆရာေတြကို ဆရာ့ဆရာအုပ္ႀကီးက အေရးေပၚ အစည္းအေဝး ေခၚေတြ႕၊ ေမာင္ခက္တို႔က လူနာေဆာင္ထဲမွာသန္႔ရွင္းေရး လုပ္က်န္ ခဲ့ေပါ့။ သည္တစ္ခါလာမွာက တာ၀တိ သာထက္ ျမင့္တဲ့ အျမင့္ဆုံးဆိုတာႀကီး လာမွာ ဆိုေတာ့ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ အသည္း အသန္ ျပင္ဆင္ရေပါ့။ အဲလူႀကီး အႀကီးႀကီး ရဲ႕ ေနာက္မွာလည္း ကိုယ္တို႔ ဌာနရဲ႕ လူႀကီးကလည္း ပါဦးမွာ ဆို ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ျပင္စမ္းဟဲ့။
ပြင့္လင္းျမင္သာၿပီပဲ ေျပာေျပာ၊ ဒီမိုကေရစီရၿပီပဲဆိုဆိုလူႀကီး လာရင္ ေတာ့ အက်င့္ေဟာင္းေလးေတြက ျပန္ျပန္ ေပၚလာ တုန္းပါပဲ။ အ႐ိုးစြဲေနၿပီေလ။ ခ်ဥ္ဆီထဲေတာင္ ေရာက္ေနတဲ့ အေၾကာက္ တရားက ဘယ္လိုခမ္းႏိုင္မွာလဲ။
ေမာင္ခက္လည္း ေၾကာက္တာေပါ့။
ဆရာ့ၾဆာေတြ အေရးေပၚ အစည္း အေဝးက ျပန္လာေတာ့ ကိုယ္တို႔ ဆရာ ေလးေတြကို ထပ္စည္းေဝး၊ ျပန္လည္ မွာၾကား သင့္သည္မ်ား မွာၾကားေပါ့။
အဓိကကေတာ့ ၿငိမ္ရမွာ၊ ဝပ္ေနရ မွာ၊ ပိေနရမွာ၊ ျပားေနရမွာေပါ့။
တစ္ေလာက ကိုယ္တို႔ သိုင္း ေလာကမွာ လႈပ္ရွားသြားတဲ့ ဖဲႀကိဳးနက္ သိုင္းေတြ ဘလက္ ရက္ဘြန္သိုင္းေတြကို လူငယ္ေျခ တက္ကေလးေတြ ထုတ္မ ကစားမိေအာင္ ေျပာဖို႔ဆိုဖို႔ ထိန္းဖို႔ သိမ္းဖို႔ ဆရာ့ဆရာေတြကို မွာၾကားလိုက္ တာကိုး။
ေတာ္ၾကာ လူႀကီး ဆိုတာႀကီး ေ႐ႊမ်က္ႏွာေတာ္ ၫိုမွာစိုးရသကိုး။
သူ႕ဆန္စားၿပီး  ရဲ ထားရတဲ့ သူေတြ ဆိုေတာ့ ေခြးေရ ပုရပိုက္မွာ အမွတ္ခံ ရလို႔ကေတာ့ မလြယ္ေရးခ် မလြယ္ေၾကာ။ ေနာင္ေရး စိတ္ေအးရေအာင္ ဘဏ္မွာ ေငြအပ္႐ုံနဲ႔ မၿပီးေသး။ လူႀကီးသူမစကား ကိုလည္း ေျမဝယ္မက် နားေထာင္ရ ဦးမယ္။
လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္၊ ေနထိုင္ ခြင့္ရၿပီဆိုတိုင္း ဖင္ၿဖဲေအာ္ေနလို႔ မရ ေသး။
ေလးၫို႔သံ နားေထာင္ရေသးတယ္ ေလ။ မင္းနား ေယာက္်ားေတြေလ။
ကိုယ္ေတြ အတြက္ အဓိကကေတာ့ ဖဲႀကိဳးမတပ္လာဖို႔ပါပဲ။ဖဲႀကိဳး ျပင္လာ လို႔ကေတာ့ ဖဲျပင္သြားလိမ့္ မေပါ့။ ေမာင္ခက္တို႔ အထဲက တက္ႂကြ လႈပ္ရွား သူ စီနီယာ ႀကီးေတြလည္း ဘာမွ မတတ္ ႏိုင္ေတာ့။
ကိုယ္ေတြတင္ပဲ လား။ ဆရာ့ဆရာ ေတြလည္း ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လိုပဲ တက္ႂကြ လႈပ္ရွားခဲ့ေပမယ့္လည္း           ” ၿငိမ္ေဟ့”  ဆို ဝပ္ေနရတာပ။
ဘလက္သိုင္း၊ အနက္ သိုင္းက်မ္း စာ႐ြက္ေတြကို စတစ္ကာလုပ္ ကပ္ထား တဲ့ ကားေတြကို ဟိုနားဖြက္ခိုင္း၊ သည္နားဖြက္ခိုင္း ခံရတာပ။ ညႀကီး မင္းႀကီး တူတူပုန္းတမ္း ကစားလို႔ နတ္ဖြက္ခံထားရသလိုပါပဲ။
ဘာလိုေသးလဲလို႔ ေမးလာခဲ့ရင္ လည္း ” မင္းတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ ရင္ေတြ ကြဲေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၿပီးၿပီမို႔” အားလုံး ေကာင္းပါသည္၊ ဘာဘာဘာ့မွ မလို ေတာ့ပါ ေျဖ႐ုံပါပဲ။ ႏႈတ္တိုက္ ဘိုင္ဟတ္ သင္ထားၿပီးသားတဲ့။
တကယ္တမ္း ဘဘႀကီးလာေတာ့ ေမးရွာပါတယ္။

ဘာလိုေသးလဲ။ ဘာလိုေသးလဲ။
တစ္ေမးထဲသာ ေမးလို႔ ေနလည္း ဆရာ့ဆရာေတြမွာ အာေစးေနရတာေလ။ ႏွာေစးေနရတာပ။ လက္ၫိုးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ေနရတာေလ။
ေတာ္ၾကာေန နီးရာ ဓားကေတြ႕ရာ သခ်ႋဳင္း ဓားမဆိုင္းဆို ဘိုလုပ္မလဲေနာ႔။ သားသားတို႔ကေတာ့ လူရာကို မဝင္ေတာ့ ပြဲျဖစ္ ကေလး ေနရာ ဝင္ျဖည့္ ေပးေတာ့ ၾကည့္ေန ျမင္ေနရတာေပါ့။ သားသား ေၾကာက္ေၾကာက္။
လူႀကီးကေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ တံခါးေလးလည္း ဖြင့္လို႔ ထားပါတယ္။ ေမးပါတယ္။ လိုအပ္တာေတြ။ ဒိုင္ခံ ပူဆာေပးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဆရာ့ ဆရာေတြလည္း ရင္ဖြင့္လို႔ မရေတာ့ ဘူးေပါ့။ ကိုယ္ေတြ ရင္ဘတ္က ဘယ္နား ေနမွန္းေတာင္ မသိ။
ေတြ႕ဆုံပြဲလို႔နာမည္ တပ္ထား ေပမယ့္ ရင္းႏွီးေႏြးေထြး ပြင့္လင္းတဲ့ ေတြ႕ဆုံပြဲ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒိုင္ယာ ေလာ့ခ္ေတြ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူးေပါ့။ တင္ျပ အပ္ပါသည္ လမ္းၫႊန္မႈကို နာခံ အပ္ပါ သည္နဲ႔ ပြဲက ျပတ္ကေရာ။
ျပတင္းေပါက္ ဖြင့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ အတူ ပိုးေကာင္မႊားေကာင္ ေလးေတြေတာ့ ပါမွာပါပဲ။ ဒါေတြ ေၾကာက္ ေနလို႔ ျပတင္းတံခါးပိတ္ထားရင္ အေမွာင္ထုထဲမွာ ပိတ္မိေနမွာေပါ့တဲ့။
ေမာင္ခက္ ေျပာတာ မဟုတ္။ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးတို႔ စကားပုံ ထင္တာပဲ။
အဲသည္ ပိုးမႊားေကာင္ေတြကို စိတ္ မ႐ႈပ္ဘဲ အလင္းေရာင္ရဖို႔ အတြက္ သည္းခံ ႀကိဳးစားဖြင့္ေပးတတ္တာမွ လူႀကီးဆန္ မလားလို႔ ကေလးဆန္ဆန္ ေတြးမိေသးတယ္။
မႏွစ္တုန္းက ေမာင္ခက္ ကံေကာင္း ၿပီး ေမတၱာ လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ရဖူးပါရဲ႕။ အေမႀကီးကား ႏိုင္ငံက လူႀကီး အႀကီးႀကီး လာတုန္းကေလ။
အဲတုန္းက လူငယ္ေတြနဲ႔ သီးသန္႔ ေတြ႕ဆုံပြဲဆိုၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ လုပ္တာ။
ကိုယ္လည္း ဝမ္းသာအားရ သြား နားေထာင္တာေပါ့။ ေလဆိပ္ လုံၿခဳံေရး အတိုင္း ေဆာင္ ႐ြက္မယ္ဆိုလို႔ ကိုယ့္မွာ ဖုန္းေလးေတာင္ မရဲတရဲ ယူေဆာင္ သြား နားေထာင္ခဲ့ရတာေလ။
ေဟာထဲေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္လို ေမတၱာ လက္မွတ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြ တစ္ပုံႀကီး။
သူတို႔လူႀကီး ဝင္လာေတာ့ အားလုံး က ၾကည္ၫို ေလးစားအားက်တဲ့ အ ၾကည့္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ လက္ခုပ္တီး ထရပ္ ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ ျပန္ထိုင္တဲ့ အခ်ိန္ က်ေတာ့ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕က ပါလာတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္စာတန္းေလးေတြကို ေျဖၿပီး ေထာင္ျပၾကတယ္။
သူတို႔ လူႀကီးဆိုတဲ့သူကလည္း တစ္ေစာင္ခ်င္းအသံထြက္ လိုက္ ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရယ္ေမာၿပီး ေျပာပါတယ္။
အိုေက..အိုေက။ မင္းတို႔ ဒီေနရာမွာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ မလိုအပ္ပါ ဘူးေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခဏေနရင္ ေမးခြန္းေတြ ေမးျမန္းႏိုင္ပါ တယ္။ စကားေျပာၾကမွာမို႔တဲ့။
အဲလူႀကီး မိန္႔ခြန္း ” စပိခ္်”  နည္းနည္းလည္း ေျပာၿပီးေရာ ေမးျမန္း တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လူငယ္ေတြ အားလုံးနီးပါး အသည္းအသန္ လက္ေတြေထာင္ၾက ေမးၾကျမန္းၾကနဲ႔။ ကိုယ့္ျမန္မာလူငယ္ေတြ။ ကိုယ္ကေတာ့မပါ။ သားသားေၾကာက္ေၾကာက္ေနတုန္း။
အဲလူႀကီးကလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖဆိုေပးနဲ႔ တကယ့္ေတြ႕ ဆုံ ပြဲေလးကို ႀကဳံခဲ့ဆုံခဲ့ဖူးခဲ့ပါတယ္။
အဲလူႀကီးျပန္ေတာ့ သူ႕ ေဘာ္ဒီဂတ္ေတြ တားတဲ့ၾကားက လူအုပ္ ႀကီး ဖက္ေလၽွာက္လာၿပီး လူငယ္ေလးေတြ တစ္ဦးခ်င္းစီနဲ႔လက္ဆြဲ လိုက္ႏႈတ္ ဆက္တာပါ့။ ကိုယ္ေတြလည္း အတိုးအႀကိတ္ ” မစၥတာ အိုဘားမားႀကီး”  ကို ဟမ္းရွိတ္ လုပ္ခဲ့ဖူးတာေပါ့။
တို႔ဆီမွာလည္း အဲလို လူႀကီးမ်ိဳးမ်ားမ်ားရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲဆိုတဲ့ အေတြးက အခုထိ စြဲေနတုန္း။
အဲလို လူႀကီးမ်ိဳး ဆယ္ခါျပန္လာရင္ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ အေျပး ကေလး ေတြ႕လိုက္ခ်င္ပါတယ္လို႔။ ။