တန္ဖိုး

347
ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

တစ္ခါက ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ တစ္ဦး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေ႐ႊတိဂုံ ဘုရားသို႔ ေရာက္ရွိ လာေလသည္။ ေ႐ႊတိဂုံဆို သည္မွာ ရာမညတိုင္း၊ ဥကၠလာပ ဇန ပုဒ္၊ ေပါကၡရ၀တီၿမိဳ႕မွ ကုန္သည္ညီေနာင္ တဖုႆႏွင့္ ဘလႅိကတို႔ကို ဗုဒၶဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ စြန္႔ႀကဲခဲ့ေသာ ဆံေတာ္ ျဖင့္ ဌာပနာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ ဝင္တိုင္းအတြက္ အထြတ္အျမတ္ထား ကိုးကြယ္ရာ ေစတီပုထိုး တစ္ဆူလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုေနာက္ခံ သမိုင္းကို ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ႀကီး သိရွိပုံမရ။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမ်ားကို အားအား ရွိတိုင္းအုတ္ပုံ အစုအေဝး ႀကီးကို ထိုင္ရွိခိုးေနတတ္ေသာ လူမ်ိဳး မ်ားဟု ေတြးထင္ေနပုံရသည္။ အဆိုပါ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ႀကီး ေ႐ႊတိဂုံ ဘုရားေပၚသို႔ ေရာက္ရွိေသာအခါ ရင္ျပင္ ေတာ္ေပၚ၌ ဆြမ္း၊ ဆီမီး၊ ေရခ်မ္းႏွင့္ ပန္းမ်ိဳးမ်ိဳး ကပ္လႉပူေဇာ္ၿပီး ထိျခင္း ငါးျဖာျဖင့္ဝတ္ျပဳ ဦးခ်ေနၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး အနီး အနားတြင္ တံျမက္စည္း တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ရင္ျပင္ေတာ္ သန္႔ရွင္းေရး ျပဳလုပ္ေနေသာ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳး တစ္ဦးကို ယခုလို ေမးျမန္း ေလသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဆိုပါ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးမွာ ေခတ္ပညာတတ္တစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လို ကၽြမ္း ကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာဆိုတတ္ၿပီး ကုသိုလ္ အလို႔ငွာ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ၌ သန္႔ရွင္းေရး ျပဳလုပ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ကမၻာလွည့္။ ။ မင္းတို႔ ျမန္မာေတြ ဦးခ်ေနၾကတဲ့ ဒီေ႐ႊတိဂုံ ေစတီကို ဘာနဲ႔ တည္ထားလို႔လဲ။
ဟိႏၵဴ။  ။ အုတ္နဲ႔ တည္ထားပါတယ္။
ကမၻာလွည့္။ ။ဒီေ႐ႊတိဂုံ ဘုရား ေပၚက အိမ္သာကိုေရာ ဘာနဲ႔ ေဆာက္ လုပ္ ထားပါသလဲ။
ဟိႏၵဴ။ ။အုတ္နဲ႔ပါပဲ။
ကမၻာလွည့္။  ။ ဒါျဖင့္ အုတ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာခ်င္းအတူတူ မင္းတို႔ျမန္မာေတြ အိမ္သာကို ဦးမခ်ဘဲ ဘာေၾကာင့္ ေ႐ႊတိဂုံ ေစတီကို ဦးခ်ေန ၾကတာလဲ။
ထိုအခါ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးက ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ႀကီးကို ယခုလိုျပန္လည္ ေမးခြန္း ထုတ္ေလသည္။
   ဟိႏၵဴ။   ။ခင္ဗ်ားမွာ ဇနီးမယား ရွိပါသလား။
ကမၻာလွည့္။  ။ဟုတ္ကဲ့၊ ရွိပါ တယ္။
ဟိႏၵဴ  ။     ။မိခင္ေရာ ရွိပါသလား။
ကမၻာလွည့္။   ။ဟုတ္ကဲ့၊ ရွိပါ တယ္။
ဟိႏၵဴ ။  ။ေကာင္းၿပီ။ဒါျဖင့္ ညအခါ ခင္ဗ်ား မိခင္နဲ႔အတူ အိပ္သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဇနီးမယားနဲ႔အတူ အိပ္ပါ သလား။
ကမၻာလွည့္။ ။ဟာ…ေပါက္ ေပါက္ရွာရွာ၊ ဇနီးနဲ႔အတူ အိပ္တာေပါ့။
ဟိႏၵဴ ။ ။ခင္ဗ်ား ဇနီးမယားလည္း မိန္းမ၊ ခင္ဗ်ားမိခင္လည္း မိန္းမပဲေလ။ မိန္းမခ်င္းအတူတူ ဘာေၾကာင့္ မိခင္နဲ႔ အတူ မအိပ္ဘဲ ဇနီးမယားနဲ႔အတူ အိပ္ တာလဲ။
ယခုလို ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးက ေမးခြန္းကို ေမးခြန္းျဖင့္ ျပန္လည္ ေျဖၾကားေပး လိုက္ေသာအခါ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ ႀကီး သေဘာေပါက္သြားၿပီး ဆက္လက္ ေမးျမန္းျခင္း မျပဳေတာ့ေပ။
မိခင္လည္း မိန္းမသား၊ ဇနီး မယား လည္း မိန္းမသား၊ မိန္းမသားခ်င္း တူ ေပမယ့္ တန္ဖိုးခ်င္းေတာ့ မတူပါေလ။
၂ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ မွီတင္း ေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ ဤကမၻာႀကီး၌ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ ဓေလ့ ထုံးတမ္းစဥ္လာ၊ နယ္နိမိတ္ အပိုင္း အျခား၊ ယုံၾကည္ခ်က္၊ မိမိ ဦးၫႊတ္ရာ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံ၊ မိမိ သီဆိုေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း စသည္ျဖင့္ မတူ ကြဲျပား ျခားနားၾကေသာ္လည္း လူဟူ သည္ တစ္မ်ိဳးတည္းသာ ရွိပါသည္။ ထို႔အတူ လူသားတို႔၏ လိုအင္ဆႏၵမွာ လည္း သိသိသာသာ ကြဲျပား ျခားနားမႈ မရွိၾကေပ။
value_soenge
ေႏြးေထြးလုံၿခဳံေသာ မိသားစု ဘ၀၊ ေမတၱာတရား၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ တန္ခိုးဩဇာ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈ စသည္ျဖင့္ လိုအင္ဆႏၵမ်ား ဘုံတူညီ ေနတတ္ပါသည္။ ေက်ာက္ေခတ္၊ ေၾကးေခတ္၊ သံေခတ္၊ လယ္ယာ စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္၊ စက္မႈေခတ္ယေန႔ နည္းပညာေခတ္အထိ လူ႕သမိုင္း အဆက္ဆက္ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္ခဲ့ေပမယ့္ လူတို႔၏ အေျခခံစိတ္ေန စိတ္ထားမွာ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိေပ။ ပုထုဇဥ္ မွန္သမၽွစည္းစိမ္ဥစၥာ ႂကြယ္၀ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကစၿမဲ၊ တန္ခိုးဩဇာ ႀကီးမားခ်င္ၾကစၿမဲ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား ခ်င္တတ္ၾကစၿမဲပင္။ တကယ္ေတာ့ လူဆိုသည္မွာ အတၱေလာင္စာဆီျဖင့္ ခုတ္ေမာင္း လ်က္ရွိေသာ ယာဥ္တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ဦးစြာပထမကိုယ့္လိုအင္ ဆႏၵျပည့္၀မွသာ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္း၊ က္ိုယ့္ရပ္႐ြာ၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံႏွင့္ ကိုယ္ေနထိုင္ရာ ကမၻာႀကီး၏ အက်ိဳးကို အစဥ္လိုက္ စဥ္းစားတတ္ ၾကေလသည္။ ေျပာရလၽွင္ ဤလိုအင္ ဆႏၵမ်ားသည္ပင္ လူပီသမႈျပယုဂ္တစ္ခု ျဖစ္သလို လူ႕ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ႀကီးတိုးတက္မႈႏွင့္ ဆုတ္ ယုတ္မႈကို တြန္းအားေပး ေမာင္းႏွင္လ်က္ ရွိေလသည္။
သို႔ေသာ္ အမ်ားႏွင့္မတူ တစ္မူ ထူးျခားသူ တခ်ိဳ႕ရွိပါသည္။ ထိုသူ တို႔မွာ သူလိုကိုယ္လို ပုထုဇဥ္မ်ား ျဖစ္ ေပမယ့္ သာမာန္ ပုထုဇဥ္တို႔ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ႏိုင္ ခဲလွေသာ က်င့္စဥ္မ်ားကို စိုက္လိုက္မတ္တပ္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ၿပီး ဘ၀တစ္ေလၽွာက္လုံး မိမိအက်ိဳးထက္ အမ်ားအက်ိဳးကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ေသာ ပရဟိတသမားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။အကယ္၍ လိုအပ္ပါက ၎တို႔သည္ ဘုရားဆုပန္ သုေမဓာရွင္ရေသ့လို မိမိ ခႏၶာကိုယ္ကို တံတားထိုးေပးဖို႔ ဝန္ မေလးသလို ဘုရားေလာင္း ေမ်ာက္ မင္းလို မိမိ ခႏၶာကိုယ္ကို ႏြယ္ႀကိဳးအျဖစ္ အသုံးခ်ဖို႔အသင့္ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။
ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ခရစ္ယာန္သီလရွင္ မာသာထရီဆာသည္ အႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ကာလကၠတၱားၿမိဳ႕၌ အေျခ စိုက္ၿပီး အပစ္ပယ္ခံ အနာႀကီး ေရာဂါ သည္မ်ား၊ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေဝဒနာ သည္မ်ား၊ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားအတြက္ ခိုလႈံေရး ေဂဟာမ်ားဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ပါ သည္။ ထို႔အျပင္မည္သူမွ မထိခ်င္ မကိုင္ခ်င္ၾကေသာ အနာႀကီးေရာဂါ သည္မ်ားႏွင့္ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေဝဒနာ သည္မ်ားကို ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ျပဳစုေပး ခဲ့သလို သူ႕ဘ၀တစ္ခုလုံးကို အဆိုပါ ခိုကိုးရာမဲ့ ေဝဒနာသည္မ်ားၾကား၌ ျမႇဳပ္ ႏွံခဲ့ေလသည္။ ထိုေၾကာင့္ မာသာ ထရီဆာကို တစ္ကမၻာလုံးက မဟာက ႐ုဏာရွင္ တစ္ဦးအျဖစ္ သတ္မွတ္ ခဲ့ၾကၿပီး ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ၾကသလို သူကြယ္လြန္သြား ေသာအခါ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ အသီး သီးက သူ႕႐ုပ္ကလာပ္ကို သြားေရာက္ ဂါရ၀ျပဳၾကရ ေလသည္။ တကယ္ေတာ့ မာသာထရီဆာသည္ ခရစ္ယာန္ သီလရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ေပမယ့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ေဟာၾကားဆုံးမေတာ္မူခဲ့ေသာ ေမတၱ သုတ္ ပရိတ္တရားေတာ္ႏွင့္ အညီ က်င့္ႀကံ ေနထိုင္ခဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔အတူ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ (၁၆)ဆက္ေျမာက္ သမၼတႀကီး ေအဗရာ ဟင္လင္ကြန္းသည္ အကြဲကြဲ အျပားျပား ျဖစ္ေနေသာ အေမရိကန္ ေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ေျမာက္ပိုင္းကို ျပည္တြင္းစစ္တစ္ခု ဆင္ႏႊဲၿပီးေပါင္းစည္းေပး ခဲ့သလို အဆို ပါ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ အေမရိ ကန္တို႔၏ ဥပဓိ႐ုပ္ကို အက်ည္းတန္ ေစခဲ့ေသာ ေငြဝယ္ကၽြန္စနစ္ အၿပီးတိုင္ နိ႒ိတံခဲ့ပါသည္။ ေကာင္းေသာစစ္ႏွင့္ မေကာင္းေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဟူသည္ မရွိဟု ဆိုေသာ္လည္း အဆိုပါ ျပည္ တြင္းစစ္ေၾကာင့္ပင္ သမၼတႀကီး ေအ ဗရာဟင္လင္ကြန္းကို အေမရိကန္ႏိုင္ငံ သားမ်ားသာမက ကမၻာကပါ ေမ့ေပ်ာက္ ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့ပါ။
ေဝးေဝးၾကည့္စရာ မလို။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားလို ပရဟိတသမားမ်ား ရွိပါသည္။ အားလုံးအနက္ အထင္ ရွားဆုံးမွာ နာေရးကူညီမႈ လုပ္ငန္းကို ေဇာက္ခ် လုပ္ကိုင္ေနေသာ ဦးေက်ာ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေက်ာ္သူသည္ ေအာင္ ျမင္ေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိေသာ ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္ကာ မည္သူမၽွ မထိခ်င္ မကိုင္ခ်င္ၾကေသာ အသုဘ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားၾကား သူ႕ ဘ၀ကို ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ဦး၏ ရပိုင္ခြင့္ ျဖစ္ေသာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈႏွင့္ ေငြေၾကးဥစၥာကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ ရေပမယ့္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ခ်စ္ခင္ၾကည္ၫိုမႈကို ရရွိခဲ့ေလသည္။
ထို႔အတူ ေဒါက္တာ ေနာ္မန္ဗက္ သြန္း၊ အဲလဘတ္႐ြိဳင္ဇာ၊ဖေရာ္ရင့္ႏိုက္ တင္ေဂးလ္၊မဒမ္က်ဴရီ၊ေဒါက္တာ မာတင္လူသာကင္း၊ အဲဖရက္ႏိုဘယ္ စသည္ျဖင့္ နယ္ပယ္အသီးသီးမွ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားမွာ ရခဲလွေသာ လူ႕ဘ၀ကို အမ်ား အက်ိဳးအတြက္ စြန္႔လႉခဲ့ၾကေလသည္။ သူတို႔၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ လူမ်ိဳး၊ဘာသာ၊ အယူ ဝါဒ အစရွိေသာ မဟာတံတိုင္းႀကီးမ်ား လဲၿပိဳက် ကုန္ေလသည္။ အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားမွာ ဘ၀တစ္ေလၽွာက္လုံး ေပးဆပ္ ျခင္းျဖင့္ ရယူခဲ့ၾကသလို ဘ၀လမ္းမ မ်ားေပၚ ပရဟိတ ေလာင္စာဆီျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့ၾကေသာ ယာဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။
(၃)
တကယ္ေတာ့ လူ႕ဘ၀ဟူသည္ ရခဲ သေလာက္ သမုဒၵရာထက္က ေရပြက္ ပမာ တိုေတာင္းလြန္း လွပါသည္။ ယခုလိုရခဲသေလာက္ တိုေတာင္းလြန္း လွေသာ လူ႕ဘ၀မွာ မိမိသာလၽွင္ ဘ၀ ၏ ပဲ့ကိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုမင္း ကိုႏိုင္၏ ” ပုံဆြဲၾကရေအာင္” ကဗ်ာ ထဲကလို ခဲတံခၽြန္ၿပီး ေက်ာင္းသခၤန္းပုံ ဆြဲခ်င္ ဆြဲႏိုင္သလို ဝတ္လစ္စလစ္ပုံ ဆြဲခ်င္လည္း ဆြဲႏိုင္ပါသည္။ မိမိ သေဘာ အတိုင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ ေသာ္ ကိုယ္ဆြဲရာ ကားခ်ပ္မွာ ကိုယ့္ လက္မွတ္ေတာ့ ထိုးခဲ့ရေပလိမ့္မည္။ မည္သူမဆို ေလာကကို အလွဆင္ႏိုင္သလို ႐ုပ္ဆိုး အၾကည္းတန္ေအာင္လည္း ျပဳလုပ္ခြင့္ ရွိေလသည္။

 

မည္သူမဆို တစ္သက္လုံး ရႏိုင္သေလာက္မ်ားမ်ား ယူၿပီး ဘာတစ္ခုမွ ျပန္လည္မေပးဆပ္ဘဲ ေနခြင့္ရွိသလို ပိုင္ဆိုင္သမၽွ အားလုံးကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ေပးဆပ္သူ သက္သက္လည္း ျဖစ္ခြင့္ရွိ ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံးတစ္ေန႔မွာ တစ္သက္လုံး ရႏိုင္သ ေလာက္ ယူခဲ့ၾကသူမ်ား ဘာတစ္ခုမွ ယူေဆာင္မသြားႏိုင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အရာရာကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကသူမ်ားသာ အရာခပ္သိမ္းကို ရယူသိမ္းပိုက္ ႏိုင္စၿမဲပင္။
လူလူခ်င္း တူေပမယ့္ ခံယူခ်က္ ခ်င္း ကြဲျပားသလို မိန္းမသားခ်င္း တူေပမယ့္ မိခင္ႏွင့္ ဇနီးမယား တန္ဖိုးခ်င္းေတာ့ မတူပါေလ။
ထို႔အတူ အုတ္ႏွင့္တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အဦးခ်င္း တူေပမယ့္ မည္သူကမွ အိမ္သာကို ဦးခ်ကန္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါ။
လူ႕သမိုင္းမွာ ေပးဆပ္သူတို႔အတြက္သာ စာမ်က္ႏွာလြတ္ ရွိပါ သည္။