အထည္ၾကီးပ်က္ျမိဳ့

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

” ညီေလး ဘယ္ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းလာ တက္တာလဲ”
” ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ပါ အစ္ကို”
” သား ဘယ္ကေန ေက်ာင္းလာ တက္တာလဲ”
” ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ကပါ အေဒၚ ”
“ကိုယ့္လူ ဘယ္က ျပန္လာတာလဲ”
” ေကာ့ေသာင္းကပါ ေနာင္ႀကီး”

ေခၚခ်င္ေျပာခ်င္သူ အရမ္းမ်ားခဲ့တဲ့ တစ္ခ်ိန္က ေကာ့ေသာင္းကေန ေက်ာင္း သြားတက္တဲ့ ၿမိဳ႕ခံ ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ ေကာ့ေသာင္းကေန အလုပ္လုပ္ၿပီး ျပန္ လာၾကသူေတြရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ။ စကားသံ ေတြပါ။

ေခၚခ်င္ ေျပာခ်င္သူကလည္း မ်ား ပါတယ္။ ေကာ့ေသာင္းကဆိုတာနဲ႔ မ်က္လုံးေတြက အထင္ႀကီးတဲ့ အၾကည့္ ေတြနဲ႔ေပါ့။ ဒါက ဟိုးအရင္ တစ္ခ်ိန္ တုန္းကပါ။
အဲဒီအခ်ိန္က ဘာလို႔ ေခၚခ်င္သူ မ်ားသလဲဆိုေတာ့ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ ဝန္း က်င္ အခ်ိန္ေလာက္က ေကာ့ေသာင္း လို႔ေခၚတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္ အစြန္းဆုံးမွာရွိတဲ့ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ႕ ေလးမွာ စီးပြားေရး အရမ္းေကာင္းခဲ့တယ္။ အေျခခံလူတန္းစား ဆိုသူေတြေတာင္ ေ႐ႊတြဲလဲ ေငြတြဲလဲနဲ႔ စုမိေဆာင္းမိေလာက္ ေအာင္ကို စီးပြားရွာလို႔ အရမ္းေကာင္းခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဘာအတန္းပညာမွ မလို၊ ခြန္အားေလး နည္းနည္းရွိ႐ုံေလာက္နဲ႔ အလုပ္မရွားတဲ့ၿမိဳ႕။
အခု နာရီစင္လို႔ ေခၚတဲ့ေနရာမွာ အပင္ႀကီး တစ္ပင္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အလုပ္ မရွိလို႔ဆိုၿပီး ဘယ္နားမွ အေဝးႀကီး သြားရွာစရာ မလိုဘူး။ အဲဒီ အပင္ႀကီး နားမွာ ထိုင္ေနလိုက္႐ုံနဲ႔ အလုပ္က လူ ကို လာရွာတဲ့ ကာလေပါ့။

အခုေခၚေန၊ ေခတ္စားေနတဲ့ ေဘာ လုံးလို႔ေခၚတဲ့ တရားမဝင္ တစ္ဖက္ ႏိုင္ငံမွာ သြားၿပီး အလုပ္လုပ္သူေတြလည္း မရွိဘူး။ အိမ္ေထာင္စုမလို၊ မွတ္ပုံတင္ မလို၊ ပတ္စ္ပို႔ဓာတ္ပုံနဲ႔ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၁၀ ဘတ္ရွိ႐ုံနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံကို လူမ်ိဳး ဘာသာမေ႐ြး အလြယ္တကူ ျဖတ္သန္း သြားလာႏိုင္တယ္။
ထိုင္းတာေမာလို႔ေခၚတဲ့ အခုခ်က္ ပြိဳင့္ (နယ္စပ္ျဖတ္သန္းမႈ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္) ျပတဲ့႐ုံးမွာ လက္ေဗြရာေလးႏွိပ္၊ ပတ္စ္ပို႔ ဓာတ္ပုံ ႏွစ္ပုံေပး၊ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၁၀ ဘတ္ေပး လိုက္တာႏွင့္ ပိုင္း (ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ “သြား”) ဆိုၿပီး အလြယ္သြား လို႔ရခဲ့တယ္။

မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ျမန္မာ ဘက္က ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေပးသြားၿပီး၊ ထိုင္းဘက္က တစ္ပတ္ေလာက္ သြားလို႔ ရတယ္။ တစ္ပတ္ျပည့္ရင္ ထိုင္း ေရလယ္ တာေမာဂိတ္ကို တစ္ေခါက္ လာၿပီး အထြက္ျပန္ျပ၊ ျမန္မာဘက္ကမ္း အထိ လာစရာ မလိုေသးဘူး၊ ေဘာင္ခ်ာ လို စာ႐ြက္ေလး တစ္႐ြက္ ဓာတ္ပုံနဲ႔ ကလစ္ ေလးၫွပ္ၿပီး ေပးလိုက္တာကို ကိုင္ထား ႐ုံပါပဲ။ ဖမ္းတဲ့အခါလည္း ဖမ္းတယ္။ မဖမ္းခ်င္တဲ့အခါလည္း မဖမ္း ဘူး။
အဲဒီတုန္းက ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး အပိုင္မရွိရင္ေတာင္ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ မိသားစုကို အ ပိုင္ထိန္းႏိုင္တယ္။ အပိုင္ရွိလို႔ကေတာ့ ညေနဆို ဘီယာေလး တျမျမနဲ႔ ကာရာ အိုေကေလးပါ ဆိုလို႔ရေသး။ အဲလို စီးပြားရွာလို႔ ေကာင္းခဲ့တယ္။ အေျခခံလူ တန္းစားေတြ အဆင္ေျပခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ေပါ့။ အေသာက္အစား မရွိတဲ့သူမ်ား ဆိုရင္ ဘယ္ေျပာ ေကာင္းမလဲ၊ ႐ြာကို ေငြျပန္ပို႔၊ ပို႔စရာမလိုတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေတြ ေဆာက္ႏိုင္တဲ့အထိ ေငြရွာရလြယ္ခဲ့တယ္။

ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္က အေဒၚ တစ္ ေယာက္ဆို ဘာမွေထြေထြ ထူးထူး မလုပ္ ဘူး။ ကြမ္းယာဘန္းကေလးနဲ႔ ကက္ဆက္ ေခြေလး၊ ကာတြန္း စာအုပ္ေလး ငွားစား တာ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ ေပၚမွာ အိမ္ ၃ လုံးနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ သုံးထပ္ တိုက္ ေဆာက္ႏိုင္တဲ့ အထိစီးပြားရွာလို႔ ေကာင္းခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕။
ဆိုင္ကယ္ တကၠစီဆြဲတာေတာင္ တစ္ေန႔ ပုံမွန္ တစ္ေသာင္း၊ ႏွစ္ေသာင္း ေလာက္ ဝင္ေငြရွာႏိုင္တယ္။
ညဘက္ေတြဆိုလဲ မိုးလင္းတဲ့အထိ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြရွိေတာ့ ၿမိဳ႕က တစ္ည လုံး လူျပတ္တယ္ မရွိဘူး။ ေနမဝင္ အင္ပါယာလို႔ေတာင္ တင္စားလို႔ ရတယ္။
ေလာင္းကစားဝိုင္းနဲ႔ တြဲထားတဲ့ ဇာတ္ပြဲေတြက တစ္ခါ ကရင္ ႏွစ္ႏွစ္ သုံးႏွစ္ေလာက္ ညတိုင္း ဆက္တိုက္က ေနတယ္ဆိုေတာ့ တေရးႏိုးလဲ လူေတြ က သြားလာေနၾကတာပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆို တစ္နယ္တစ္ေက်းကေန လာၿပီး ဒီၿမိဳ႕ ေလးက စီးပြားရွာလို႔ ေကာင္းတယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ္ရပ္ကိုယ့္႐ြာကို စြန္႔ၿပီး ဒီနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ အေျခခ် လိုက္ၾကတာ သားေတြေျမးေတြ ရတဲ့ အထိပါပဲ။ စီးပြားေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပါေခၚၿပီး ေျပာင္းခိုင္း တဲ့အထိ အလုပ္အကိုင္ ေပါခဲ့တယ္။
kawthaung-city
အခုေတာ့ အဲလို မဟုတ္ေတာ့။ တစ္ၿမိဳ႕လုံးဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘယ္ကို ေျပာင္းၿပီး ဘာလုပ္စားရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္ေနၾကတာ မနက္လင္းတာနဲ႔ကို ၾကားေနရပါၿပီ။

အဲလို ညည္းတြားေနသူ တိုင္ပင္ ေနသူေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ပိုင္ ယာပိုင္နဲ႔ သုံးႏိုင္စြဲႏိုင္ေသးတဲ့ လူေတြ။ ဆိုေတာ့ အဲလို လူေတြေတာင္ အခုလို ညည္းတြားေနၿပီဆိုရင္ အေျခခံလူတန္း စားေတြ ဘာေတြေတြးၿပီး ဘာေတြေျပာေန ၾကလဲဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။
အရင္ကဆို ဌာနဆိုင္ရာ အရာရွိ ႀကီးငယ္ အားလုံး ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ကို တစ္ခါေလာက္ တာဝန္က်ဖူးၿပီးၿပီဆိုရင္ ေျပာင္းခ်ိန္တန္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ျပန္ၿပီး တာဝန္က်ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္လို႔ သိရ တယ္။ ေနလို႔ ေကာင္းတယ္။ အဆင္ေျပ တယ္၊ လြတ္လပ္တယ္၊ ရေပါက္ရလမ္း ေကာင္းတယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အခုေတာ့ အဲဒါေတြက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ တစ္ ႏွစ္လာ တစ္ႏွစ္ျပန္ပဲ။

ဒီၾကားထဲ အိမ္ကို ပိုက္ဆံလွမ္းမွာ ရတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အရင္ကဆို အိမ္ကို ျပန္ပို႔တာ အခုေတာ့ ျပန္မွာတာ ျဖစ္သြားၿပီ။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးေတြ မွာလဲ အခုတေလာ ေအးဂ်င့္ဆိုတဲ့ သူ ေတြက အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္မေျပ ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အရင္က နားလည္မႈနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ရတယ္။ အခုက ပန္းေရာင္ကတ္ဆိုလား ရွိမွ တရားဝင္လုပ္လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီကတ္ရဖို႔ကလည္း သင္တန္းေတြ တက္ရမယ္။ အဲဒီသင္တန္းကလည္း သူတို႔ တာဝန္ရွိသူေတြက လုပ္ေပးမွ ရ မယ္။ ကုန္သည္ေတြက်ေတာ့လည္း ျမ၀တီတို႔ ထီးခီးတို႔က်ေတာ့ က်န္ ေက်ာင္းေတြ (အရပ္ေခၚ ဘန္းစကား)၊ နားလည္မႈေတြနဲ႔ လႊတ္ေပးတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ ေကာ့ေသာင္းမွာက်ေတာ့ အရမ္း တင္းၾကပ္ေနတာပဲ။
ဆိုင္ကယ္အငွားလိုက္သူေတြ က် ေတာ့ အိမ္တိုင္းဆိုင္ကယ္ ရွိေနတာ့ ဆြဲ လို႔ မေကာင္းဘူး။ မိုးကလည္း သည္း ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၿငီးတြားတြားသံေတြကို ၾကား ေနရတယ္။

ေဟာ ေဈးဆိုင္ေတြက်ေတာ့ေရာ။ ဧည့္သည္ေတြကေတာ့ ေရာက္လာၾက တာပဲ။ ၿမိဳ႕ေပၚေရာက္တာနဲ႔ ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေဈးဆိုင္ ေတြ၊ ထမင္းဆိုင္ေတြ ဘာမွလဲ ဟုတ္တိ ပတ္တိ မေရာင္းရဘူး၊ ဆိုင္ခန္းခကလည္း ႀကီးလာေတာ့ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လုပ္စား ရတာ ဦးေႏွာက္ ေျခာက္လာၿပီ၊ ေဈးက သာ ေရာင္းမေကာင္းတာ၊ ဆိုင္ခန္းခေတြ၊ အိမ္ခန္းခေတြ၊ မီးခ၊ ေရခေတြက မေပး လို႔မရဘူး၊ ကေလးေတြ က်ဴရွင္ခကလည္း ရွိေသး စသျဖင့္ အဆင္မေျပမႈေတြကိုပဲ ၾကားေနရတယ္။

ဒါေတြဟာ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေတြးမိၾကတဲ့သူေတြ ရွိသလို မေတြးမိေအာင္ ေနၾကသူေတြ လည္း ရွိပါတယ္။ တကယ္ဆို နယ္စပ္ ၿမိဳ႕ဆိုတာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံနဲ႔ ယွဥ္ရင္ တန္းတူမျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အရမ္းႀကီး ကြာဟေနလို႔ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းက မီးထိန္ထိန္၊ ဒီဘက္ ကမ္းက မီးမွိန္မွိန္ဆိုရင္ေတာ့ ရွက္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။
လာသမၽွ တာဝန္ရွိသူေတြဆိုတာ ကလည္း ေခတၱခဏ ေန႐ုံေလးဆိုေတာ့ အလုပ္သေဘာအရ ၿမိဳ႕အေပၚ ဂ႐ုစိုက္မႈ အားနည္း တာကလည္း ၿမိဳ႕ရဲ႕တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းေတြကို ေႏွာင့္ေႏွးေစ တာ အမွန္ပါပဲ။ ေစတနာေလးထားၿပီး ဒီၿမိဳ႕ေလး ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ ထက္ထက္သန္သန္ ရွိတဲ့သူ ေတြကိုလည္း သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး။ အခ်ိန္ ေစ့ရင္ ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ပဲ ရွိတဲ့ သူေတြမ်ားေနရင္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ေလ့ ဒီထက္ ပိုၿပီး ဆိုးလာမွာကို ေတြးေၾကာက္ ေနမိ ပါတယ္။

ဒီၿမိဳ႕ေလးက နယ္ခံေတြဆိုတာက လည္း တျခားေဒသေတြကေန ေျပာင္း လာၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရင္ နယ္ခံ ျဖစ္လာတာက မ်ားပါတယ္။
အရင္က စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ရဲရဲ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ ခ်ိခ်ိ ရွိရာက ေရလုပ္ငန္းနဲ႔ နယ္စပ္ျဖတ္သန္းမႈေတြမွာ စည္းေဘာင္ေတြ မ်ားလာလို႔ ထင္တယ္။ စီးပြားေရးကတျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္လာ တာက တစ္ဟုန္ထိုးဆိုသလိုပါပဲ။

တျခားနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြနဲ႔မတူဘဲ ျပည္မနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲေနတဲ့အတြက္ အဓိကက ခရီးစရိတ္မ်ားလြန္းတဲ့အတြက္ ႐ုတ္ တရက္ တျခားၿမိဳ႕႐ြာကို ေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အေျခခံ လူတန္း စားေတြအတြက္ သိပ္မလြယ္တဲ့ အေနအထားျဖစ္ေနတယ္။
ၾကာလာရင္ ဝမ္းေရးအတြက္ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြ ကိုေတာင္ လုပ္လာႏိုင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့သူ တခ်ိဳ႕ကတာ့ ေျပာေနပါတယ္။ လူနည္းစုေပါ့။ အမ်ားအား ျဖင့္ေတာ့ အဓိက အိမ္ေထာင္ဦးစီးေတြမွာေတာ့ ဟန္ကိုယ္ဖို႔ ေနထိုင္ေနရတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဟန္ပဲရွိေတာ့ အေႂကြးေတြနဲ႔ လည္ပတ္ ေနရတာကို ဘယ္သူေတြက သိႏိုင္မွာလဲ။ အလုပ္အကိုင္ အဆင္မေျပ ေတာ့ အလြယ္လမ္းေတြနဲ႔ စီးပြားရွာဖို႔ လမ္းစေတြ ေတြးတဲ့သူေတြ ေတာင္ ရွိလာပါတယ္။ သိကၡာေတြ၊ ဂုဏ္ေတြဆိုတာ မရွိခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အဓိကက စားဝတ္ေနေရးေလ၊ အားလုံးဟာ သူလို ကိုယ္လို ျဖစ္ေန ၾကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြပါ နိမ့္က်လာတာခ်င္းတူလာေနၾကတယ္။ မလုပ္ ခ်င္တာေတြ လုပ္လာၾကတယ္၊ မမိုက္သင့္တာေတြမိုက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လာ ၾကေတာ့တယ္။

ၿမိဳ႕ကိုေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၿပီး အေကာင္အထည္ေပၚ ေအာင္ျမင္တာနဲ႔ ဘာလို႔ ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့တာလဲ မသိဘူး၊ ဒီထက္ တိုးတက္ေအာင္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံႏွင့္ တန္းတူျဖစ္ေနေအာင္ အၿမဲေဆာင္႐ြက္ေနရမွာကို ခုေတာ့ ေခတၱခဏ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း လွည့္ မၾကည့္ေတာ့တာ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ေစတနာမပါေတာ့လို႔လား၊ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ေတြမသိလို႔လားဆိုတာ တာဝန္ရွိသူေတြပဲ သိလိမ့္မယ္ထင္ပါ တယ္။
ခုေတာ့လည္း ဒီၿမိဳ႕ႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေ႐ႊထီးေဆာင္း ခဲ့တာကိုပဲ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ ေျပာဆိုေနၾကရင္း အထည္ႀကီး ပ်က္ၿမိဳ႕တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီလို႔ ေတြးေတာရင္း၊ တာဝန္ရွိလူႀကီး မင္းမ်ားလည္း ေစတနာေကာင္းေလးမ်ား စိတ္ထဲသို႔ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဝင္ေရာက္ လာလၽွင္ေကာင္းမည္ဟု ေမၽွာ္လင့္မိပါေတာ့တယ္။