အပယ္ခံ ရင္ကြဲ႐ြာ

478
ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

” ေတာရွည္႐ြာမွ လႈိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆို ပါ၏”
သားနားလွတဲ့ ေ႐ႊေရာင္ကြန္႔ ေက်ာက္တိုင္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးက ႐ြာကေလးထက္ ခိုင္ခံ့ ထည္ဝါေန၏။ ဤဆိုင္းဘုတ္ေလး ေရရွည္ရပ္တည္မႈ အတြက္ကိုေတာ့ စိန္ေခၚခ်က္ေပါင္းမ်ား စြာ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲ..။
ေတာရွည္..၊

ထားဝယ္မွ နာမည္ေက်ာ္ ေမာင္းမ ကန္ကမ္းေျခ သြားရာ က်ယ္ဝန္း ရွင္း သန္႔လွေသာ လမ္းမေပၚက ” သမၼတ မသိတဲ့ ႐ြာ။”
႐ြာေခါင္းေပၚမွ ျဖတ္သြား ေသာ မဟာဓာတ္အားလိုင္းႀကီးကို ဖေယာင္းတိုင္ေလးကိုင္ၿပီး ေငး ေမာေနရသည့္ ႐ြာေလးက ျပည္ထဲေရး အမည္မေပါက္ေသး။

” ေတာရွည္႐ြာ ဆိုတာ မရွိဘူး၊ ဒါ ေရာ္ဘာ ၿခံအလုပ္သမား စခန္းပဲ ”
” နားလည္မႈနဲ႔ ယာယီ ေပးေနထား တာပဲ ရွိတယ္”
” တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းတို႔အားလုံး ဖယ္ေပးရမယ္”
ထိုအသံမ်ား ဤ႐ြာေလးတြင္ လြင့္ဝဲ ေနတတ္သည္မွာ ႐ြာသားမ်ား အတြက္ မဆန္းေတာ့။ ကားလမ္းမ တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္တြင္ အိမ္ကေလးမ်ား စီတန္းေနေသာ ႐ြာကေလးအား ထား ဝယ္ၿမိဳ႕ခံ ၿခံပိုင္ရွင္ႏွစ္ဦး၏ ပိုင္ဆိုင္ မႈတို႔ျဖင့္ ယခင္ကတည္းက ေရာယွက္ ဆက္ႏြယ္ ေနခဲ့၏။
တိုင္းအတြင္းရွိ ျပည္ထဲေရး အမည္ မေပါက္ေသးေသာ သမၼတ မသိတဲ့႐ြာ မ်ားစြာကို အစိုးရ၏ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရး စီမံကိန္းမ်ား မ်က္ ကြယ္ျပဳ သြားတတ္ သည္မွာ မဆန္း။
သို႔ေသာ္..၊ ဤ႐ြာေလး၏ ထူးျခား ခ်က္မွာ အိမ္ၿခံ ေျမပိုင္ဆိုင္မႈႏွင့္တကြ ႐ြာတစ္႐ြာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ရပ္တည္ႏိုင္မႈကိုပင္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံ ေနရေသာ နာတာရွည္ အိပ္မက္ဆိုး တစ္ခု စြဲကပ္ခံထားရျခင္း ျဖစ္ေလ၏။

ဂ ဂ ဂ ဂ ဂ
႐ြာဦး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းဝင္း အတြင္းရွိ ဥာဏ္ေတာ္မျမင့္လွေသာ ေစတီေလးဆီမွ ဆည္းလည္းေလးမ်ား တိုးတိတ္တိတ္သာ အသံထြက္၏။
” ဥဴးဇင္းတို႔ ဒီ႐ြာစေရာက္တုန္း ကဆို လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ေတာ႐ိုင္းေတြပါ။ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းၿပီး အိမ္ေဆာက္ ၾကရတာ၊ ေတာင္ေပၚမွာ ယာေတြခုတ္ၿပီး ဥယ်ာဥ္ၿခံေတြလည္း တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ လုပ္ခဲ့တာေပါ့”
taw-shae-village
ေဆြးေျမ႕စ သစ္သားေက်ာင္းေဆာင္ ေလးေပၚတြင္ သီတင္းသုံးေနေသာ သက္ေတာ္ ၇၀ ေက်ာ္ ဦးပဥၥင္းႀကီး ကေတာ့ တည္ၾကည္ ရွင္းလင္းစြာ မိန္႔ ပါသည္။
” လူဘ၀ တုန္းကလည္း သူတို႔ ဆီမွာ အလုပ္ မလုပ္ဖူးဘူး၊ သူတို႔က သူ႕အလုပ္သမားနဲ႔သူ လာၾကတာ။ ႐ြာနဲ႔ တစ္မိုင္ေလာက္ အကြာမွာ သူတို႔ပိုင္ ေရာ္ဘာ႐ုံေတြ ရွိတယ္၊ သူတို႔ အလုပ္သမားေတြကို အဲဒီမွာပဲထားတယ္”
သူ အပါအဝင္ ႐ြာသားတခ်ိဳ႕သည္ ေခတ္ဆိုးစဥ္က တိုင္းျပည္ လိုအပ္ခ်က္ အရ (၂၅)၊ (၁၀၄)တပ္ရင္းမ်ား လက္ ေအာက္၌ ျပည္သူ႕စစ္ တာဝန္ကို ၾကည္ ျဖဴစြာ ထမ္းေဆာင္ဖူးေၾကာင္း ဦးပဥၥင္းႀကီးက ေထာက္ျပ၏။

” ျပည္သူ႕စစ္တာဝန္ ႏွစ္ ၂၀ တိုင္တိုင္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ ခဲ့တဲ့ ႐ြာသားေတြက တစ္ပါးသူရဲ႕ ခစား လုပ္သားမ်ား ျဖစ္ႏိုင္စရာ မရွိ ဘူးေလ..”
ထိုတာဝန္ထမ္းခဲ့စဥ္ အမွတ္တရ ႐ိုက္ကူးထားေသာ ဓာတ္ပုံေလးမ်ားက အေရာင္လြင့္ျပယ္စျပဳေနေပမဲ့ ႐ြာသား မ်ားက တယုတယ သိမ္းထားဆဲ။

႐ြာလယ္ရွိ လူ ၈ ဦး ဖက္ခန္႔ ရွိေသာ သစ္တိုပင္ႀကီးအား အစြဲျပဳ၍ ယခင္က ဤ႐ြာအား ” သစ္တိုပင္စခန္း” ဟု ေခၚခဲ့ၾကေၾကာင္း ဘိုးဘြားမ်ားမွ တဆင့္ သိခြင့္ရခဲ့သည္ဟု သက္ေတာ္ ၅၀ ရွိ ထို႐ြာဇာတိ ဥဴးပညာေဇာတမွ မိန္႔ဆို၏။

” သစ္တိုပင္ႀကီးရဲ႕ သက္တမ္းကို ေတာ့ မမွန္းရဲဘူး၊ အခုေတာ့ ခုတ္လွဲၿပီး အဲဒီေနရာမွာ မီးသတ္႐ုံး ေဆာက္လိုက္ၿပီ ေလ..” ဟု ဥဴးပညာေဇာတက မိန္႔ ဆိုပါသည္။
႐ြာဦးေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွ တစ္ညီ တစ္ၫြတ္တည္းေသာ အသံတစ္ခု ဆည္းလည္းသံႏွင့္ ေရာယွက္ထြက္ေပၚ လာသည္။
” ေရာ္ဘာၿခံႀကီးေတြရွိလို႔ ေတာရွည္ ႐ြာ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ မယုံရင္ တစ္႐ြာလုံး ေခၚေမးၾကည့္..”

ဂ ဂ ဂ ဂ ဂ
သီးပင္စားပင္ႀကီးမ်ားျဖင့္ စိမ္းစို ေနေသာ ဤ႐ြာတန္းရွည္ေလးတြင္ အိမ္ေထာင္ ၁၂၀ေက်ာ္ႏွင့္ အိမ္ေျခ ၁၀၀ နီးပါး ရွိေနၿပီး ထားဝယ္-ေမာင္း မကန္ အေရွ႕အေနာက္ ကားလမ္းမႀကီးက ႐ြာ၏ရင္ကို ထက္ျခမ္း ခြဲထားပါသည္။ ထို႔အတူ ကံၾကမၼာကလည္း ႐ြာကို ထက္ျခမ္း ခြဲထားပါသည္။

” သိန္း ၃၅၀ လာေပးထားတယ္၊ ဒီထက္ပိုရမွ ေရာင္းမယ္”
ကားလမ္းမ ေတာင္ဘက္ျခမ္းတြင္ မုန္႔ဆိုင္ေရာင္းေနေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ဆိုင္နေဘးရွိ လမ္းအဖြင့္ ေပ ၆ဝ x ၁၇၀ ရွိသည္ဆိုေသာ ေျမကြက္ကို လက္ၫႈိး ထိုးျပကာ ေျပာသည္။

ဤေတာင္ဖက္ျခမ္းမွ အိမ္ႏွင့္ ေျမတို႔မွာ ေခတ္အလိုက္ ေဈးကစား ေနတတ္သည္။ အိမ္ၿခံေျမ တခ်ိဳ႕တြင္
” ကြင္းအမည္ ေၾကးတိုင္ျပင္၊ ဦးပိုင္အမွတ္- ( N )” ဟူေသာ ေျမခြန္ ေျပစာမ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသည္။
ယခင္က ဤေတာင္ဘက္ျခမ္းအား ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးသည္ ဆိုေသာ သူေဌး တစ္ဦးႏွင့္ ဤဘက္ျခမ္း ႐ြာသား မ်ားအၾကား ေျပျပစ္ေသာ ဆက္ဆံေရးကို တည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့ၾကဟန္တူ၏။

ကားလမ္းမ ေျမာက္ျခမ္းရွိ ဖြင့္လွစ္စ မူလတန္းေက်ာင္းေလးတြင္ကား အျဖဴအစိမ္းေလးမ်ား ပူပင္ေသာက ကင္းစြာ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားေနၾက၏။
ထိုဘက္ရွိ အိမ္ေထာင္စုမ်ားတြင္မူ အိမ္ၿခံေျမ ပိုင္ဆိုင္မႈႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေထာက္အထားဆို၍ စာ႐ြက္တို တစ္ခ်ပ္ပင္ မရွိ။
တရားဝင္ မျဖစ္ေသးေသာ သူတို႔၏ လက္ရွိေနထိုင္မႈအား အၿမဲပင္ ၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရေသာ အေျခအေန ေအာက္တြင္ သူတို႔၏ အိမ္ယာ ပိုင္ဆိုင္ ေနထိုင္ခြင့္အား ေနာင္မ်ိဳး ဆက္မ်ား အေမြအျဖစ္ ဆက္ခံႏိုင္ရန္ပင္ မေရရာေသး။

” ေတာရွည္ ႐ြာ၏ ႐ြာေျမ (၈.၆၁)ဧက၊ လယ္ေျမ (၂.၄၀)ဧက၊ သာသနာ၊ အမ်ားပိုင္ေျမ (၇.၄၄)ဧက၊ စုစုေပါင္း (၁၈.၄၅)ဧက ” ဟု ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးဝင္းထြန္း၏ ၂၀၁၄ ခုနစ္တြင္ ထုတ္ျပန္ေသာ အမိန္႔ေၾကညာစာတြင္ ပါရွိေသာ္လည္း ဘယ္အိမ္၊ ဘယ္ေန ရာေတြကို ရည္ၫႊန္းသည္ကို ႐ြာသား မ်ား မေျပာတတ္။

လမ္းေျမာက္ဘက္မွ အသက္ ၈၇ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ေတာရွည္႐ြာဖြား ဦးလႈိင္ေ႐ႊက တိုးသက္ တုန္ခ်ိစြာ စကားဆိုသည္။
” ငါ လူမွန္း သိတတ္စမွာ အိမ္ ၂၀ ေလာက္ ရွိတယ္၊ ၿခံထဲက မင္းဂြတ္ ပင္ႀကီးကို ျပၿပီး သူ ကေလးဘ၀က ဒီအပင္မွာ ပုခက္စီး ခဲ့တဲ့ေၾကာင္း အေဖက ေျပာခဲ့တယ္၊ ဒါဆို ဒီ႐ြာရဲ႕ သက္တမ္း မင္းတို႔ တြက္ၾကည့္”

အနီးအနား ႐ြာႀကီးမ်ားမွ ေျပာင္း ေ႐ႊ႕လာၾကၿပီး ဥယ်ာဥ္တည္၊ ယာခုတ္၊ လယ္လုပ္ရင္း အသက္ေမြးခဲ့ၾကေသာ ႐ြာ၏သက္တမ္းမွာ ၁၅၀ ေက်ာ္ေလၿပီ။
ဦးလႈိင္ေ႐ႊႏွင့္ ႐ြာသားမ်ားမွ တက္ညီ လက္ညီ စုေပါင္းလက္မွတ္ထိုး ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးႏွင့္ သစ္ေတာေရးရာ ဝန္ႀကီးဌာနမွ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးဝင္းထြန္း၏ ႀကိဳးျပင္ကာကြယ္ေတာေျမ အျဖစ္မွ ပယ္ဖ်က္ျခင္း အမိန္႔ (မူၾကမ္း)တစ္ေစာင္ ေရာက္ရွိလာသည္မွအပ ပိုင္ဆိုင္မႈကိစၥမ်ား မရွင္းလင္းေသး။

႐ြာသားမ်ားထံတြင္ေတာ့ ေသခ်ာ ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ ထားပါသည္။
” ငါတို႔က လမ္းေဘးမွာ ေနတာ၊ ေရာ္ဘာၿခံရွင္ ဦးသန္းေဆြ ပိုင္းျခား ထားတာက အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ေက်ာက္ တိုင္ေတြ စိုက္ထားတယ္”
ေမာင္းမကန္သြား ကားလမ္းမႀကီး က်ယ္က်ယ္ လာသည္ႏွင့္အမၽွ ႐ြာ ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းသြား၏။ ထားဝယ္မွ ၿခံပိုင္ရွင္က လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္တြင္ ကား လမ္းမစပ္မွ ေတာင္ဘက္ ေပ ၇၀ နီး ပါး အကြာ၌ မွတ္တိုင္တန္းႀကီး စိုက္ ထူခဲ့သည္။ အိမ္ကေလးမ်ားကေတာ့ ထိုတိုင္တန္းႏွင့္ ကားလမ္းနေဘး ေရေျမာင္းႀကီးမ်ား ၾကားတြင္ မလႈပ္သာ မယွက္သာ။

ဦးလႈိင္ေ႐ႊကေတာ့ သူ၏ ေနာက္ ဆုံး အခ်ိန္မ်ားကို တရားဝင္ ရွင္သန္ ေနထိုင္လိုေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ပါသည္။
” အျခား႐ြာက လူေတြလို အစိုးရကို ေျမခ ေပးၿပီး ေနခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္ပိုင္ၿခံ ရွိခ်င္တယ္၊ ၿခံေတြ ဥယ်ာဥ္ေတြလည္း တရားဝင္ အငွားလက္မွတ္နဲ႔ လုပ္စား ခ်င္တယ္”
တို႔အတူ ႐ြာသူ႐ြာသား အားလုံး၏ ဆႏၵကို ေဒၚလွျမင့္က ရဲရင့္ျပတ္သားစြာ ဖြင့္ဟလာသည္။
” ကိုယ့္႐ြာ ကိုယ့္ေဒသ ကိုယ့္ပိုင္ ဆိုင္မႈကို တိတိက်က် လိုခ်င္ေနၾကတယ္”
ဦးဘသိန္း၊ ကိုရဲလြင္ႏွင့္ ရပ္မိ ရပ္ဖမ်ားက တတ္စြမ္းသမၽွ ႀကိဳးစားေန ၾက၏။

” ႐ြာရဲ႕ အေထာက္အထားေတြအရ၊ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္က ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြအရ ႐ြာ သား အားလုံးဟာ သူေနတဲ့ေျမ သူ႕ အိမ္ယာ သူပိုင္ဆိုင္သင့္တယ္၊ တာဝန္ ရွိသူေတြ မၾကာခင္ လာေရာက္ ေျဖရွင္း ေပးလိမ့္မယ္ လို႔လည္း ေမၽွာ္လင့္တယ္” ဟု ကိုရဲလြင္က ခိုင္မာေသာ ယုံၾကည္ ခ်က္ျဖင့္ ေျပာ၏။

သို႔ေသာ္..၊ စိန္ေခၚမႈေပါင္း မ်ားစြာ ကို အားႏွင့္မမၽွ ခါးစည္းခံေနရေသာ ဤ႐ြာေလးတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကသည့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေလးမ်ား၏ အနာဂတ္ေန႔ ရက္မ်ားက လင္းလက္ေတာက္ပမႈႏွင့္ ေဝးကြာေနဆဲ။
ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလး ေမာင္ ရာဇာဦးကေတာ့ ႐ြာကို ျဖတ္သြားသည့္ ဓာတ္အားလိုင္း ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ကာ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မ်ား ေမွးမွိန္လ်ေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖစ္ စကားဆိုသည္။
” လၽွပ္စစ္မီးရွိမွ ဖုန္းတို႔ အင္တာ နက္တို႔ ေကာင္းေကာင္းသုံးလို႔ ရမွာ ေလ၊ က်ဳပ္တို႔႐ြာကို ဓာတ္တိုင္ႀကီးေတြ ျဖတ္သြားၿပီးမွ တစ္ျခား ႐ြာေတြလို မီး မရဘူးဆိုေတာ့ အရမ္း ဝမ္းနည္းမိတယ္၊ က်ဳပ္တို႔ ေတာရွည္႐ြာေလးက တကယ့္ ကို အပယ္ခံပါဗ်ာ..”