ေခါင္းေလာင္းႀကီး ဖူးမယ္တဲ့လား

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

ထားဝယ္ၿမိဳ႕ထဲက ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ မွာ ေဈးဝယ္တုန္း ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက လူတစ္ေယာက္ဆီကို ဖုန္းဝင္ လာပါ တယ္။ အဲဒီ လူက အသက္(၅၀)ဝန္းက်င္ ဆိုပါေတာ့။ ဖုန္းထဲကေန တစ္ဖက္လူကို ျပန္ေျပာ လိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ အံ့ဩ သြား မိတယ္။

သူေျပာတာက ရီရမလို ငိုရ မလိုႀကီး။

” ေအးကြာ ငါထားဝယ္ ေရာက္ေန တယ္။ ဘုရားႀကီးထဲမွာ ေခါင္းေလာင္း ႀကီး ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ေရာက္တုန္း ဘုရားႀကီးထဲက ေခါင္းေလာင္း ဝင္ဖူးၿပီး ျပန္ခဲ့မလို” တဲ့။ တဆက္တည္း ” ငါ့ အေမလည္း ဖူးခ်င္ေနတာ။ ငါအရင္ ဖူးၿပီးမွ အေမ့ကို ေခၚလာၿပီး ဖူးေစေတာ့ မယ္” တဲ့။
ကဲ လုပ္ၾကပါအုန္း။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ လုပ္ႀကံဇာတ္ လမ္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အမွန္အကန္ဗ်။ ဘာတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ဖူးရဦး မယ္တဲ့။ ရယ္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ။ ဒါေပ မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မရယ္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ငိုပဲ ငိုလိုက္ခ်င္တယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဒီလိုပဲ ႏုံရသလားလို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ဒါျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ ဗ်ားက ဘယ္ေလာက္မ်ား ဗဟုသုတ ရွိလို႔လဲလို႔ ေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ုတ္ တရက္ဆိုရင္ ဘာမွ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္တဲ့ လူႏုံစာရင္းထဲမွာ ပါတယ္ လို႔ ဝန္ခံပါရေစ။
big-bell
ဒါေပမယ့္ ေခါင္းေလာင္းႀကီး ဖူး တဲ့အဆင့္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး ခင္ ဗ်ား။
တကယ္ေတာ့ဗ်ာ ေခါင္းေလာင္း ဆိုတာ ေခါင္းေလာင္း ထုလုပ္စဥ္က ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္း၊ ေခါင္းေလာင္းရဲ႕ ပိႆာ ခ်ိန္၊ ေခါင္းေလာင္းရဲ႕ အ႐ြယ္ အစား၊ ပုံပန္း သ႑ာန္၊ ကုန္က်ေငြ တန္ဖိုး စတာေတြကို တိုင္းတာ သတ္ မွတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ဂုဏ္ၿပိဳင္ရတဲ့ ပစၥည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိ တယ္။ အဓိကက အလႉအတန္းလုပ္ၿပီးတိုင္း အမၽွေဝရင္ သာဓုေခၚၾကဖို႔အတြက္ အခ်က္ေပးတဲ့ သာသနိက ပစၥည္းမၽွသာ လို႔ ဆိုရမွာေပါ့ဗ်ာ။
အဓိကက ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို တီးရမွာ။ ေစတီရဲ႕ (ကိုယ္ထည္)နဲ႔ တူ လြန္းလို႔ဆိုၿပီး ရွိခိုးလို႔လည္း မရပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လို႔လဲ မရပါဘူး။ တီးရာ မွာလည္း အဓိပၸာယ္ရွိရွိ တီးဦးမွ။ တို႔ထားဝယ္က ဂုဏ္ယူစရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ႕ တတိယအႀကီးဆုံး ေခါင္းေလာင္း ႀကီးမို႔ဆိုၿပီး သူမ်ားတီးသလို ကိုယ္ လည္း တီးၾကည့္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အမၽွမေဝ ဘဲ တီးရင္လည္း အလကားပါပဲ။

တကယ္ေတာ့လည္း ေခါင္းေလာင္း ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေတြက ဘုရားခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေၾကး စည္ေလးနဲ႔ အတူတူပါပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသေလာက္ ထားဝယ္ကို ေခါင္းေလာင္းႀကီး မေရာက္ခင္ တစ္ရက္ ေရျဖဴၿမိဳ႕အေရာက္မွာ ေပါ့ဗ်ာ ဌာန ဆိုင္ရာေတြ ရပ္မိရပ္ဖေတြ၊ လူမႈေရး အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕အဝင္ကတည္းက ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကတာ အုတ္ေအာ္ ေသာင္းနင္းပါပဲဗ်ာ။ ႏိုင္ငံ ေတာ္က ေပးအပ္ တဲ့ဘြဲ႕ေတြ တစ္သီႀကီး ရထားၿပီး ပိဋကတ္ သုံးပုံကို အာဂုံေဆာင္ ထားတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္တစ္ပါး ႂကြလာသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရပါ တယ္။
ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပႆနာရွာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းေလာင္းႀကီး ေရာက္မလာခင္က ဆိုရင္ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ဂုဏ္ယူၾကဖို႔ ဝိုင္း ဝန္း ႏႈိးေဆာ္ၿပီး တင္လိုက္ၾကတဲ့ Post ေတြကို Like ေပးရတာလဲ အႀကိမ္ ႀကိမ္ပါပဲဗ်ာ။ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ေခါင္း ေလာင္းႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂုဏ္ယူ တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အျပည့္အဝေတာ့ ဂုဏ္ယူမရဲဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မဂၤလတိုက္ ဆရာေတာ္ ဥဴးသုမဂၤလ ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ၾကားေယာင္မိ လို႔ပါ။ ဆရာေတာ္က ေျပာတယ္ဗ် ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘုရားဆင္းထုေတာ္ေတြ ေနာက္ထပ္ ထုလုပ္ဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး တဲ့ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဆြမ္းမ ကပ္ႏိုင္လို႔ ဆြမ္းငတ္ေနတဲ့ ဘုရားေတြကို အားနာ လွၿပီတဲ့။ သူဆိုလိုခ်င္တာက ဘုရား ထုလုပ္ဖို႔ ကုန္က်ေငြေတြကို သာသနာေတာ္အတြက္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့၊ အားနည္းေနတဲ့ ကြက္လပ္ ေလးေတြကို ရွာႀကံျဖည့္တင္းၿပီး သာ သနာျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းတဲ့ အဓိပၸာယ္ ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီ ေဟာၾကားခ်က္ကို ျပန္ေတြး မိေတာ့ ဒီေခါင္းေလာင္းႀကီးအစား ဗုဒၶ ဘာသာဝင္ေတြကို ဘာသာေရးအသိ ျဖန္႔ေဝေပးႏိုင္မယ့္ ေက်ာင္းေလးတစ္ ေက်ာင္းသာ ေဆာက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။
အခုေတာ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးလည္း ေရာက္ေနၿပီ။ ဖူးမယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြ ကလည္း ေျပာေနၿပီ။ ဖူးတဲ့သူေတြ ကလည္း ဖူးေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ လိုလုပ္ရပ။

ေနာက္ဆိုရင္ ေနာက္တက္လာမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာ ကေလး ေတြက ဒီေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ေဖေဖ ေမေမ အဲဒါႀကီးက ဘာလဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ ဟင္လို႔ . . ေမးၾကေတာ့မယ္ဗ်။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ေျဖၾကမလဲ။ ဘယ္လို ေျဖသင့္သလဲ။ အဲဒါသားတို႔ အိမ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေၾကးစည္နဲ႔ အဓိပၸာယ္ အတူတူပဲကြဲ႕။ သူ႕ကိုလည္း တီးရတာကြဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းဆိုတာ အလႉအတန္း လုပ္ၿပီး အမၽွေပးေဝရင္ ထုဖို႔၊ တီးဖို႔။ ငါ့သားလည္း ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ၿပီး အမၽွေဝရင္ အမၽွလိုတဲ့ လူေတြ ၾကားေအာင္၊ သတိထားမိေအာင္ ဒါႀကီး ကို တီးရတာကြဲ႕။ အလကား ေနရင္း ေတာ့ ေလၽွာက္မတီး ၾကနဲ႔ကြဲ႕။ အဓိပၸာယ္ရွိရွိ တီးၾကကြဲ႕။ အၿမဲတမ္း တီးၿပီး အမၽွေဝႏိုင္ေအာင္လည္း အလႉ အတန္းေတြ ကုသိုလ္ေတြ မ်ားမ်ား လုပ္ၾကကြဲ႕လို႔ သင္ျပၾကမွာလား။

အဲလိုမဟုတ္ရင္ အဲဒီ ေခါင္း ေလာင္းႀကီးက ဟိုးအရင္ ေဖေဖတို႔ ငယ္ငယ္ကေပါ့ .. လို႔ အစခ်ီၿပီး ေခါင္း ေလာင္းႀကီးရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာ တတိယ အႀကီးဆုံး၊ တန္ဖိုးက ဘယ္ေလာက္၊ အဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ဇာ လို႔ရွင္းျပၿပီး အဲဒါ အေဖတို႔ ထားဝယ္ ဂုဏ္ေဆာင္ေခါင္း ေလာင္းႀကီးေပါ့ ကြယ္လို႔ ကေလးေတြကို ဂုဏ္ယူတတ္ ေအာင္ ရွင္းျပၾကမွာလား။

ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းေလာင္းႀကီး ဆိုတာ ဖူးလို႔ရတယ္လို႔ ေျပာျပမွာလား။

ဘယ္အေျဖကို ” ေျဖတဲ့” မိဘေတြ မ်ားမလဲ။ ဒုတိယနဲ႔ တတိယ အေျဖကို ေျဖတဲ့သူေတြ မ်ားရင္ေတာ့ တကယ့္ စိုးရိမ္စရာ။
ေနာက္တစ္ခုက အဲေလာက္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးကို ပိုင္ဆိုင္ရလို႔ အလြန္အကၽြံဂုဏ္ယူၿပီး ေရွ႕ဆက္ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘဲ တာဝန္ႀကီး ၿပီးဆုံးၾက ၿပီလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အားလုံး ငုတ္တုတ္ ေမ့ေနၾကမွာကိုပဲ။
အဲေလာက္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေလာင္း ႀကီးရွိလို႔ ဂုဏ္ယူစရာဆိုရင္ ဒီထက္ မကႀကီးတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးေတြ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ၁၀ လုံးေလာက္ လုပ္ ပစ္ လိုက္မွာေပါ့။ ေၾကးနီေတာင္မွာ ေၾကးေတြ ေပါမွေပါ။ မင္းကြန္းေခါင္း ေလာင္းႀကီးလည္း ပ်င္းေသးတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေခါင္းေလာင္း ႀကီးက ဒုတိယအႀကီးဆုံးေပါ့။ ေနာက္ ထပ္ သူမ်ားၿမိဳ႕႐ြာက အားက်မခံ ဒီထက္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီး ေတြထပ္ မသြန္းလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ အာမခံႏိုင္လဲဗ်ာ။ အဲခါက်ရင္ေရာ ဂုဏ္ယူႏိုင္ၾကပါ ဦးမလား။
ေနာက္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းေတြ တိုးလာတိုင္း “ေခါင္းေလာင္းဖူးရေအာင္ လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြ၊ ေခါင္းေလာင္းဖူး တဲ့သူေတြ မ်ားလာရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ။”
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေခါင္း ေလာင္းႀကီးေတြ ေနာက္ထပ္တိုးလာမယ့္ အစား အခုေခတ္ ေပၚလာတဲ့ ဓမၼစကူးလ္ ထက္မကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းႀကီးေတြ၊ တကၠသိုလ္ ႀကီး ေတြလိုခ်င္တယ္လို႔ ေျပာပါရေစ။
႐ိုး႐ိုးတကၠသိုလ္ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဘယ္ဘာသာဝင္ေတြမဆို စိတ္ဝင္စားရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လာေရာက္ ေလ့ လာႏိုင္တဲ့၊ ေဝဖန္ေထာက္ျပ ခြင့္ျပဳ တဲ့၊ သင္ယူႏိုင္တဲ့ တကၠသိုလ္မ်ိဳး ကၽြန္ ေတာ္ ေမၽွာ္လင့္မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ သံဃာေတာ္ေတြလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ကူညီႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အဝ ယုံၾကည္တယ္ဗ်ာ။

ေနာက္ဆုံးဗ်ာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ဓမၼစကူးလ္လိုမ်ိဳး ေက်ာင္း ေတြ တျဖည္းျဖည္း ပေပ်ာက္မသြား ေအာင္ လုပ္တာမ်ိဳးပါ။
အဲလို ေက်ာင္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားရင္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ရင္ ေလးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ေခတ္ ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္လိုမ်ိဳးေတာ့ အသိ ဥာဏ္ မႏုံေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ သင္ယူစရာ စာေပက်မ္း ဂန္၊ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြလည္း အဆင္ သင့္၊ သင္ၾကားေပးမယ့္ စာသင္ စာခ် သံဃာေတာ္ေတြလည္း အဆင္သင့္ ရွိေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေျမေနရာ၊ အေဆာက္အအုံနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမယ့္လူပဲ လိုေတာ့တာ။ ျပည္ပ ႏိုင္ငံ အခ်ိဳ႕ေတြမွာ ေတာင္ သီတဂူ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးစီးၿပီး ဗုဒၶတကၠသိုလ္ေတြ တည္ေထာင္ ထား တာ ၾကားဖူးမွာပါ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဆီကလို သံဃာေတာ္ေတြ ေလာက္ပဲ တက္ေရာက္ သင္ၾကားတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ သူတို႔ ဆီမွာ ဘယ္ကလာ သံဃာ ေတာ္ရွိမွာလဲ။ ရွိရင္လည္း အနည္း အက်ဥ္းေလာက္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ လူ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စိတ္ဝင္စားသူေတြ၊ ေလ့ လာသူေတြ၊ သုေတသနျပဳ သူေတြ၊ သိပၸံပညာရွင္ေတြလည္း တက္ေရာက္ သတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထားဝယ္ေဒသမွာ လူပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း တက္ေရာက္ႏိုင္ ၾကမယ့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းႀကီးေတြသာ ေပၚထြက္လာ လို႔ကေတာ့ဗ်ာ အဲဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထားဝယ္ေဒသအတြက္ အျပည့္အဝ ဂုဏ္ယူ ပစ္လိုက္မွာ။
ေနာက္ထပ္ သာသနာျပဳၾကမယ္လို႔ စဥ္းစားၾကရင္ တျခားနည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရး အသိ၊ အျမင္ေတြကို ဖြင့္ ေပးတဲ့ေက်ာင္းေတြ တကၠသိုလ္ေတြ ေပၚလာဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ သာသနာျပဳၾကဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ ခင္ဗ်ား။
ဒါမွလည္း ေခါင္းေလာင္းႀကီး ဖူး မယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြ ေလ်ာ့သြားမွာပါ။
ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းရဲ႕ စကားငွား ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ . . . .
“တကယ္ျဖစ္ခ်င္ တကယ္ လုပ္ အဟုတ္ ျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ”။