အိုးလုပ္မီးေဘး ေတြ႕သမၽွ ေတြးသမၽွ

0
394

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း လူေတြ အေျပာ မ်ားဆုံးက အိုးလုပ္ျပင္ မီးေလာင္မႈ အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္မယ္ခင္ဗ်။ ျဗတ္စာ လည္း ဒီရက္ပိုင္းေတြ အတြင္း ေတြးမိ ေနတာ မီးေလာင္မႈ အေၾကာင္းပါပဲ။


တကယ္ေတာ့ အိုးလုပ္ျပင္ မီး ေလာင္မႈ မတိုင္ခင္ ကတည္းက ေတြး ေနမိတာပါ။ တေလာက ထားဝယ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာရွိတဲ့ ေတာမိုးေတာင္မွာ ၃ ရက္ဆက္တိုက္ ေတာမီးေလာင္ ေန တာကို အစျပဳၿပီး ေတြးေနခဲ့တာပါ။ ေတာမိုးေတာင္မွာ ေတာမီးေလာင္ေနစဥ္ က တာဝန္ရွိသူေတြ အပါအဝင္ လူထု အေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလို ေနခဲ့ၾကတာကိုး။

DSCF0023
ဒါကိုအားမလိုအားမရျဖစ္ၿပီး ျဗတ္စာ ေတြးေနခဲ့တာပါ။
မၾကာမီမွာပဲ ေတာင္ငူၿမိဳ႕မွာ ေတာမီး ေတြ ေလာင္လို႔ ၿမိဳ႕ကိုေတာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ ႏိုင္တဲ့ အေန အထား ထိေရာက္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား။
ေဟာ… ခုေတာ့ ျဗတ္စာတို႔ ထား ဝယ္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ရပ္ကြက္ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ အိုးလုပ္ရပ္ကြက္မွာ မီးေလာင္ ခဲ့ပါၿပီ။ အိုးလုပ္ ရပ္ကြက္ဆိုတာ ဘိုး ေဘး အစဥ္အဆက္ ကတည္းက အိုး လုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြးခဲ့ေပမယ့္ မီး ေလာင္မႈဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မျဖစ္ ခဲ့တဲ့ ရပ္ကြက္ရယ္လို႔  ဂုဏ္ယူခဲ့ၾက တာကိုး။ အရင္က ထားဝယ္မွာ မီး ေလာင္ၿပီဆို တလိုင္းထိန္၊ တလိုင္းမ ရပ္ကြက္၊ သေဘၤာဆိပ္ရပ္ကြက္၊ ေဒါင္းငူ တံငါရပ္ကြက္ေတြ။
ျဗတ္စာတို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ သေဘၤာဆိပ္မီးကို ေကာင္းေကာင္း မီ လိုက္ေသး။ ထားဝယ္မွာ မီးအႀကီး အက်ယ္ ေလာင္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆုံးျဖစ္ရပ္က   ကၫုံ စလိုက္တဲ့မီး ကရပ္ျပင္ရပ္ကြက္ တစ္ခုလုံး နီးပါး ျပာက်ခဲ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္ ခင္ဗ်။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔ မြန္းလြဲပိုင္း။ အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ၿပီး ကတည္းက ထားဝယ္မွာ မီးလန္႔မႈ ေလးေတြမွအပ ႀကီးႀကီးမားမား မျဖစ္ ေတာ့။ အခုလို ျပန္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ တစဲ္ၿမိဳ႕လုံး ေရွာ့ရသြားသလို ခံစားလိုက္ ရတယ္။ မီးေဘးဆိုတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးႀကီး ျပန္အေျခာက္ခံရသလိုပါပဲ။
ကဲ..ဒီေတာ့ ေလာင္ၿပီးတာက ေလာင္ၿပီးသြားၿပီ။ မီးေလာင္ ျဖစ္စဥ္ေပၚ အေျချပဳၿပီး ေနာင္မွာ ဒီလို မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို သင္ခန္းစာေတြ ယူမလဲ၊ ႀကိဳ တင္ ကာကြယ္မႈေတြ ဘယ္လို စီမံမလဲ ဆိုတာေတြကိုပဲ သုံးသပ္စဥ္းစား ၾကရ ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
မီးေလာင္ၿပီဆို ထစ္ခနဲရွိ ခလုတ္ တိုက္ တရားခံရွာတတ္တာက ဝါယာ ေရွာ့ခ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခပါပဲ။ ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ တကယ္ပဲ ဝါယာေရွာ့ခ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္တာ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုတာကို ရဲရဲတင္းတင္း ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ လိုပါသဗ်။ မီးဖို မီးႂကြင္းက်န္လား၊ ဘုရားမီးပူ ေဇာ္ရင္း ဖေယာင္းတိုင္ လဲက်တာလား၊ တစ္ခုခု ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္လို႔ ျဖစ္ တာလား  ဆိုတာကို အတိအက် သိ ေအာင္ ေဖာ္ထုတ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ လည္း ႀကိဳတင္ ကာကြယ္ရာမွာ ဘာ ေတြ လိုအပ္တယ္၊ ဘာေတြ ေဆာင္ သင့္တယ္ဆိုတာ အေျဖမွန္၊ အေျခအေန မွန္ သိမယ္လို႔  ျဗတ္စာ ေတြးမိပါတယ္။
မီးေဘး ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ အခ်ိန္ တုန္းေတာ့ ၿမိဳ႕တြင္း ေလာင္စာဆီ မေရာင္းရတို႔၊ ဘာတို႔ ကန္႔သတ္လာမွာ ကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒီလို ကန္႔ သတ္တာဟာလည္း နည္းမွန္ လမ္းမွန္ ဟုတ္ရဲ႕လား။ တကယ္ေကာ ကန္႔သတ္ ႏိုင္ရဲ႕လား ဆိုတာကိုလည္း အေျခအေန အမွန္အတိုင္း သုံးသပ္ရဲဖို႔ လိုပါတယ္။
ျဗတ္စာအျမင္ေတာ့ ၿမိဳ႕တြင္း ေလာင္စာဆီ ေရာင္းတာကို အတိုင္း အတာတစ္ခု၊ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ ခြင့္ျပဳသင့္ တယ္လို႔ ထင္ပါသဗ်။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့  ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ဆိုတာ ဆိုင္ကယ္ကို အားထား သြား လာေနတဲ့ ၿမိဳ႕ျဖစ္လို႔ ၿမိဳ႕တြင္း သင့္ ေတာ္တဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ ေလာင္စာ ဆီ အလြယ္တကူ ရႏိုင္ဖို႔လည္း လိုပါ တယ္။ ၿမိဳ႕ထဲ ေလာင္စာဆီ ေရာင္းမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ႏွစ္ပီပါပဲ ေရာင္းရမယ္။ ၿခံဝင္း အက်ယ္ဘယ္ေလာက္ ရွိရမယ္။ မီးေဘးႀကိဳတင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဘယ္လို ဟာေတြနဲ႔ ျပည့္စုံရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။
ႏို႔မို႔ရင္ေတာ့ ခုလို စိုးရိမ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ေရာင္း၊ ေသြးေအး ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲျပန္ဝင္လာ။ ဒီလို ေဆးၿမီးတို နည္းေတြနဲ႔ပဲ ကုစားလို႔ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ျဗတ္စာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္က မီးေလာင္ၿပီေဟ့ ဆိုရင္ လူေတြ ဝိုင္းအုံ ေရာက္လာၿပီး မီးသတ္ယာဥ္ေတြ၊ ကြပ္ကဲမႈအဖြဲ႕ေတြ အခ်ိန္မီ ဝင္ေရာက္ဖို႔ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစတဲ့ အခ်က္ပါ ခင္ဗ်။ လူ႕သဘာ၀ ထုံးစံအတိုင္း စပ္စုဖို႔ ေရာက္လာတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ မိမိရဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ ခ်င္း ေဆြမ်ိဳးေတြကို ကူညီဖို႔ ေရာက္လာ တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လာမၾကည့္ ရဘူးလို႔ေတာ့ မတားျမစ္ ေစခ်င္ပါဘူး ခင္ဗ်။
အဲ တစ္ခုရွိတာက ဒီလာၾကည့္တဲ့ သူေတြကလည္း မိမိ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ မိမိတုံ႔ျပန္ ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးတတ္ ဖို႔ပါပဲ။ လမ္းဖယ္ ေပးဆို ဖယ္ေပးလိုက္၊ ေနာက္ဆုတ္ဆို ေနာက္ဆုတ္ ေပးလိုက္၊ အမွန္တကယ္ ကူညီ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ေနတဲ့ သူေတြကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့ စိတ္ကေလး ေမြးေပးဖို႔ပဲ လိုတာပါ။
ျဗတ္စာတို႔ဆီမွာ မီးေလာင္ရင္ အျပစ္ေျပာ အခံရဆုံးက မီးသတ္ တပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြပါပဲ။ အခ်ိန္မီ မေရာက္ တာတို႔၊ ကားလာရင္ ေရမပါဘူးဆိုတာတို႔၊ ခဏ ေလးနဲ႔ ေရကုန္သြားတယ္ဆိုတာတို႔ စတဲ့ အခ်က္ေတြက လူေျပာ အမ်ားဆုံး အခ်က္ေတြဗ်။ ျဗတ္စာတို႔ ငယ္ငယ္တုန္း ကဆို မီးေလာင္ၿပီေဟ့ ဆိုရင္ မီးသတ္ ကား စက္ႏႈိးမရလို႔ တြန္းႏႈိးရတဲ့အျဖစ္ေတြ ေတာင္ရွိေသး။ တစ္ခါတစ္ေလ မီးသတ္ ကားက ဧည့္ရိပ္သာမွာ ေရသြားျဖည့္ ေနတုန္း မီးေလာင္လို႔ ေရမပါဘဲ ဆင္း လာရတဲ့ အျဖစ္ေတြလည္း ရွိေသးသဗ်။ ဒါေတြက ဟိုးတုန္း အခ်ိန္ကပါ။
တကယ္ေတာ့ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ေတြမွာ လည္း သူ႕စီမံခ်က္၊ သူ႕ဗ်ဴဟာ၊ သူ႕ နည္းပညာ ရွိပါလိမ့္မယ္။ မီးေလာင္ ေနတဲ့ ေနရာကို ေရမျဖန္းေတာ့ဘဲ မီး တား မီးလမ္းျဖတ္တဲ့ အေနနဲ႔ ဝိုင္း ပတ္ ၿငိမ္းသတ္ရတာေတြ ရွိေကာင္း ရွိမွာပါ။ ဒါကိုပဲ မီးေလာင္တဲ့ ေနရာမွာ ေတာ့ မသတ္ဘူးတို႔ ဘာတို႔ ျဖစ္သြား တာလည္း ရွိမွာပါ။ မီးသတ္ကားေတြမွာ သယ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ေရပမာဏနဲ႔ပက္ ျဖန္းအား အရွိန္ႏႈန္းတြက္ၾကည့္ရင္  မိ နစ္ပိုင္းေလးပဲ ခံတာမ်ိဳးလည္း ရွိမွာ ပါ။ ခဏေလးနဲ႔ ေရကုန္သြား တာမ်ိဳး ေပါ့။ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ အတြက္ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာေတြ အေလးေပး စဥ္းစား သင့္တယ္လို႔ တိုက္တြန္း လိုပါတယ္။
အခင္းျဖစ္ရာ ေနရာနဲ႔ အေဝး မသြားဘဲ ေရကို ျမန္ျမန္ ျပန္ျဖည့္ႏိုင္တဲ့ အခင္းအက်င္းမ်ိဳး စီမံေပးဖို႔ေတာ့ လို မယ္ခင္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အုတ္တံတားႀကီး လမ္းဆုံမွာ မီးသတ္ ေရကန္ႀကီး ရွိသဗ်။ ေနာက္  အ.ထ.က ၃ ေက်ာင္းဝင္း ထဲမွာလည္း မီးသတ္ ေရကန္ႀကီး ရွိပါတယ္။ ခုေတာ့လည္း အေဆာက္အအုံ အသစ္ေတြ ေဆာက္ လိုက္လို႔ အ.ထ. က ၃ ထဲမွာေတာ့ မရွိရွာေတာ့ဘူးဗ်။ လမ္းေတြမွာ မီးသတ္ ေရငုတ္ေတြ ထားၿပီး အေရးႀကဳံရင္ အသုံးခ်ႏိုင္ေအာင္ စီမံထားသင့္တယ္လို႔ အႀကံျပဳလိုပါသဗ်။

အခုက ေရကုန္သြားလိုက္၊ ျပန္ ေျပးျဖည့္လိုက္၊ ျပန္ဝင္လာရင္ လမ္းက ပိတ္နဲ႔မို႔ အခ်ိန္ဆုံး႐ႈံးတာ မ်ိဳးေတြ လည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒီလိုအေနအထား မ်ိဳးမွာ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳရမွာက ေရေရာင္း တဲ့ ေထာ္လာဂ်ီ အုပ္စုေတြပါ။ ထားဝယ္ မွာ မီးေလာင္မႈ ျဖစ္လိုက္တိုင္း ေရွ႕ဆုံး ကေန ေရာက္ခ်လာတတ္တာ ဒီေထာ္လာ ဂ်ီေတြပါ။ မီးသတ္ကား ေတြဝင္ဖို႔  အခက္အခဲရွိတဲ့လမ္းၾကား အိမ္ေတြထဲ အထိ ကူညီၿငိမ္းသတ္ေပး တာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ စြန္႔စား စိတ္ ေတြကိုလည္း ျဗတ္စာ ဂုဏ္ျပဳမိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက အခင္းျဖစ္ပြားရာဆီကို ခ်က္ခ်င္း ေရာက္ရွိလာၿပီး အကူအညီေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေဆးဝန္ထမ္း အဖြဲ႕ေတြပါပဲ။ ၾကက္ေျခနီ တပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြ၊ က်န္းမာေရး ဝန္ထမ္းေတြ၊ အေရး ေပၚ လူနာတင္ယာဥ္ ေတြ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး မီးေလာင္မႈ ျဖစ္ပြားရာေနရာနဲ႔ အနီးဆုံးမွာ အေျချပဳလို႔ ကူညီ ေဆာင္႐ြက္ေပးခဲ့တာကိုလည္း ျဗတ္စာ မ်က္ျမင္ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္မွာ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီး အပါအဝင္ ေဆးဝန္ထမ္းမ်ား အားလုံးတက္ညီလက္ညီနဲ႔ လက္တြဲ ေဆာင္႐ြက္သြား တာျဖင့္ အားရ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီအဟုန္ေလးကို ဆက္ထိန္းထားႏိုင္ပါေစဗ်ာ။
အမွတ္ ၃ အ.ထ.က ေက်ာင္းဝင္း ထဲမွာ မီးေဘးသင့္ ျပည္သူေတြ အတြက္ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းဖြင့္ေတာ့လည္း လူမ်ိဳး ဘာသာ မေ႐ြး ကူညီ လႉဒါန္းသူေတြ ဘယ္သူ႕တိုက္တြန္းခ်က္မွ မပါဘဲ ေစတနာအေလ်ာက္ လာေရာက္ လႉဒါန္းၾကတာကိုလည္း မ်က္ရည္ဝဲ ရတဲ့အထိ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစြာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ဝန္ႀကီးေတြ၊ လူမႈအဖြဲ႕ အစည္း အသီးသီးက လူငယ္ေလးေတြ၊ ႐ုံးဝန္ထမ္းေတြ တက္ညီလက္ညီ လုပ္အားေပး ကူညီေနတာကို ေတြ႕တယ္။
မီးေလာင္မႈ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ႐ုံးခ်ိန္၊ ေဈးဖြင့္ခ်ိန္၊ အလုပ္သြားခ်ိန္ ေတြဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ဘာပစၥည္းမွ သယ္ခ်ိန္ မရလိုက္ေတာ့ ခုလို ကူညီေထာက္ပံ့မႈေလးေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး အေထာက္အကူျဖစ္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း လူမႈကြန္ ရက္ စာမ်က္ႏွာေတြကတဆင့္ စုစည္းၿပီး လႉဒါန္းၾကဖို႔ စုစည္းေနၾကတာ ေတြ႕ ေတာ့ အေရးႀကီးရင္ ေသြးနီး တတ္ၾကတဲ့ ျဗတ္စာတို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာ ဓေလ့ကို ပိုလို႔ တန္ဖိုးတတ္သြား ျပန္ပါ တယ္။
ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ မီးေဘးသင့္မႈကို ေသြးေအးေနတဲ့ ေမ့ေနတဲ့ ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ႀကီးကို အိုးလုပ္ျပင္ မီးေဘးက လႈပ္ႏႈိးလိုက္ၿပီမို႔ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ အေတာ္အသင့္ ထြက္လာမွာေတာ့ အမွန္ ပါပဲ။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဆြးေႏြး သုံးသပ္အႀကံျပဳပြဲေလးေတြေတာင္ ျဖစ္ေစခ်င္ သဗ်။
ဒီလို အႀကံျပဳသုံးသပ္ခ်က္ေလး ေတြကေန အနာဂတ္ထားဝယ္ၿမိဳ႕ ျပဖြံ႕ ၿဖိဳးမႈအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လို႔ ျဗတ္စာ ေတြး လိုက္မိေၾကာင္းပါဗ်ာ။