ထားဝယ္ေဒသရွိ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈ

0
553
မင္းရပ္ရြာရွိ ေစတီမွာအနီး ေတြ ႔ရွိခဲ့ေသာ ဂ၀ံဆင္းတုေတာ္ အပိုင္းအစ ( ဓာတ္ပံု - စိန္မ်ိဳးျမင့္ )

ထားဝယ္ခ႐ိုင္ ေလာင္းလုံးၿမိဳ႕နယ္ ထဲက မင္းရပ္႐ြာအေရွ႕ဘက္ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ ေရွးေဟာင္း ေစတီေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အစဥ္အဆက္ ေျပာစကားအရ အဲဒီေစတီေတြကို ယိုးဒယားေတြ တည္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုၾက ပါတယ္။


ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္ခ်ိန္က ဘယ္သူေတြ တည္ခဲ့တဲ့ ေစတီေတြဆိုတာ တိတိက်က် မွတ္တမ္း တင္ထားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ထားဝယ္ေဒသ သမိုင္းေၾကာင္း ကို ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း ထားဝယ္ေဒသ အေပၚ ျမန္မာမင္းရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အာဏာ ေလ်ာ့ရဲလာတဲ့ အခါတိုင္းမွာ ယိုးဒယား ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ဝင္ေရာက္ အုပ္စိုးေနခဲ့ ၾကတယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ဒါေၾကာင့္မို႔  ဒီေစတီေတြကို ယိုးဒယားေတြ တည္သြားတယ္လို႔ ယူဆ ရင္ ရႏိုင္ေပမယ့္ ေခတ္ကာလကို တိတိ က်က် ခန္႔မွန္းဖို႔ ခက္ႏိုင္ပါတယ္။
ေစတီေတြကို ၾကည့္ရတာကလည္း ေႏွာင္းလူေတြ အဆက္ဆက္ ျပဳျပင္ လာခဲ့တာေၾကာင့္ အရင္လက္ရာေတြကို မွန္းၾကည့္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခက္ေနေလာက္ပါၿပီ။ ေစတီအႀကီး တစ္ဆူရဲ႕ ဂႏၶကုဋိတိုက္ထဲက ထိုင္ေတာ္မူ ႀကီး တစ္ဆူကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔  ငယ္ငယ္တုန္းကအထိ ပုံစံအားျဖင့္ တျခား႐ုပ္ပြားေတြနဲ႔ မတူဘဲ တမူ ထူးျခားစြာနဲ႔ ေတြ႕ျမင္ေနရတုန္းပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ေလာက္ တုန္းက ႐ြာခံဆရာေတာ္တစ္ပါးက ဦးစီးၿပီး ေစတီရဲ႕ထီးေတာ္ အသစ္လဲခဲ့ရာ မွာ ေစတီကို သာမက ဂႏၶကုဋိတိုက္ထဲက ထိုင္ေတာ္မူကိုပါ  ျပဳျပင္ပစ္လိုက္ပါ ေတာ့တယ္။

gawon-rock
ပန္းရံဆရာက ထိုင္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြား ေတာ္ႀကီးကို အခုေခတ္ ပုံစံအတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္တာပါဆိုၿပီး မ်က္ႏွာေတာ္နဲ႔ အျခားအစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျခင္းစီကိုလည္း ျပဳျပင္ ပစ္လိုက္ ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီလို ျပဳျပင္ပစ္လိုက္ ေတာ့  ထိုင္ေတာ္မူႀကီးက အခုေခတ္ ပုံစံလည္း မေပါက္သလို အရင္လက္ရာ ဆိုလို႔လည္း လုံး၀ မွန္းၾကည့္လို႔ မရ ေတာ့ေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တကယ္လို႔ ထိုင္ေတာ္မူႀကီးသာ မူလ လက္ရာအတိုင္း ရွိေနေသးရင္ တေလာ တုန္းက အဲဒီ ဘုရားကုန္းကို လာေရာက္ သုေတသနျပဳ သြားၾကတဲ့    အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္ အေရွ႕ဖ်ား အာဖရိက ပညာေက်ာင္းမ်ားမွ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာ အက္လိဇဘက္မိုးနဲ႔ တျခားပညာရွင္ ေတြဟာ ထိုင္ေတာ္မူပုံစံကို သုေတသနျပဳ ႏိုင္ၾကမွာျဖစ္ၿပီး ဒီေစတီေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခုေတာ့ ခ်ႏိုင္မွာပါ။
ဒါဆိုရင္ ဘုရားသမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသဆိုင္ရာ သမိုင္းေၾကာင္း တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ကိုလည္း ေတြးၾကည့္လို႔ ရႏိုင္ေကာင္း ပါတယ္။ အခုေတာ့လည္း ပညာရွင္ေတြ ေရာက္လာၿပီး ေလ့လာခဲ့ၾကေပမယ့္ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ဘာမွ ေရေရရာရာ ေကာက္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေစတီေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို ေျပာႏိုင္မယ့္ သဲလြန္ စေလးတစ္ခုေတာ့ အနီးအနားမွာ ရွိေန ခဲ့ပါတယ္။ ေၾကာင္လိုလို ႂကြက္လိုလိုပုံစံ ဂဝံ႐ုပ္ထုေလး တစ္ခုပါ။ အလ်ား ႏွစ္ေပ ေလာက္နဲ႔ အျမင့္အားျဖင့္ တစ္ေပေလာက္ ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ႐ုပ္ထုေလးက ဘုရား ကို ဦးခိုက္ေနတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ေျမေအာက္ မွာ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့ ဂဝံေက်ာက္ လႊာႀကီးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုကို ထုလုပ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ ဆက္ကတည္းက ဂဝံ႐ုပ္ထု ေလးကို သူ႕ေနရာကေန မေ႐ြ႕ဘဲ တစ္ေနရာတည္း မွာပဲ ေတြ႕ျမင္ေနရတာပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ဒီေစတီ အနီးမွာ သီတင္းသုံးေနခဲ့တဲ့ မင္းရပ္႐ြာ ဆီပင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးဝါယမဟာ ေျမႀကီးထဲကေန တစ္ပိုင္း တစ္စေပၚထြက္ ေနတဲ့ ဂဝံဆင္းတုေတာ္ ေအာက္ပိုင္းႀကီး တစ္ခု မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႕ျပန္ပါတယ္။ ဆင္းတုေတာ္ ႀကီးဟာ ရင္ေအာက္ပိုင္း ကိုယ္ထည္သာ က်န္ေနခဲ့ၿပီး အထက္ပိုင္း ပခုံးနဲ႔ ဦးေခါင္းတို႔ကိုေတာ့ မေတြ႕ရေတာ့ ပါဘူး။ အတိုင္းအတာအားျဖင့္ ဒူးႏွစ္ ဖက္အက်ယ္ ႏွစ္ေပခြဲေလာက္ ရွိပါတယ္။ အခုလို ဆင္းတုေတာ္ အက်ိဳးအပဲ့ ႀကီးတစ္ခု ထပ္မံေတြ႕ရွိရတယ္ ဆိုေတာ့ အရင္က ဒီေစတီ အနီးနားတစ္ဝိုက္မွာ ဂဝံလက္ရာနဲ႔ ႐ုပ္ထုေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိေနအုံးမယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဂဝံေက်ာက္ကို ထြင္းထုထားတဲ့ ေက်ာက္ ခ်ပ္ႀကီးေတြကိုေတာ့ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚကို တက္ရာေလွကားထစ္ေလးေတြမွာ အရင္ ကတည္းကေန အခုထိ ေတြ႕ျမင္ေနရတာ ပါ။
ဂဝံ႐ုပ္ထုေတြရွိေနတဲ့ ေစတီႀကီးနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေရွ့ မီေနာက္မီလူႀကီး သူမေတြရဲ႕ ေျပာျပခ်က္တစ္ခု ရွိပါေသး တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ ေက်ာ္က ေစတီရဲ႕ အထက္ပိုင္းၿပိဳက် ေတာ့ အတြင္းပိုင္းက မူလေစတီ ငယ္ေလး ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး ဂဝံေက်ာက္ နဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ထီး တစ္ခုကို လည္း တပ္ဆင္လ်က္ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒါဟာ မူလေစတီတည္စဥ္ ကတည္း က တပ္ဆင္ခဲ့တဲ့  ဂဝံေက်ာက္ထီး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အခုလက္ရွိေတြ႕ေနရတဲ့   ေစတီႀကီးက ေက်ာက္ထီးအပါအဝင္ မူလေစတီငယ္ကို ငုံၿပီးျပန္တည္ထားတဲ့ လႊမ္းေစတီပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဂဝံေက်ာက္ ထီး ၊ အထက္ပိုင္း မပါရွိတဲ့ ဂဝံဆင္းတုေတာ္နဲ႔ ေစတီရဲ႕ အေနာက္ ေျမာက္ဘက္မွာရွိေနတဲ့ ဂဝံႂကြက္႐ုပ္ သို႔မဟုတ္ ေၾကာင္႐ုပ္ေလးဟာ ေစတီနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ လက္ရာျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆ မိပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈ သမိုင္းေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး အရင္က ဒီေနရာ ဒီေဒသမွာ ဘယ္သူေတြ ေနထိုင္သြားၾကသလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီေစတီကို ဘယ္သူေတြတည္ သြားၾကသလဲဆိုတာကိုလည္း  မွန္းၾကည့္ ရႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဂဝံယဥ္ ေက်းမႈ လက္ရာ အမ်ားဆုံး ေတြ႕ရတာ ကေတာ့ မြန္ျပည္နယ္ သထုံၿမိဳ႕ေဟာင္း ဝန္းက်င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတြ႕ရွိရတဲ့ ဂဝံလက္ရာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါ။ေစတီ၊ ဘုရား႐ုပ္ထု၊ ေလးမ်က္ႏွာ ဘုရား၊ ျခေသၤ့၊ ဆင္၊ ျမင္း႐ုပ္ထု၊ အုတ္ခ်ပ္၊ ေရတြင္း၊ ေက်ာက္ထီး၊ အ႐ုပ္ ဒီဇိုင္းထြင္းထုထားတဲ့ ၿမိဳ႕႐ိုး အုတ္ နံရံႀကီး… စသျဖင့္ အမ်ိဳးအစား စုံလင္တဲ့ လက္ရာ အမ်ားအျပားကို ေတြ႕ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဂဝံေက်ာက္ နဲ႔ ထြင္းထုထား တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ လက္ရာမ်ားကို သထုံ ၿမိဳ႕ေဟာင္းေဒသနဲ႔ မုတၱမ ဝန္းက်င္တို႔မွာ အမ်ားဆုံး ေတြ႕ရတဲ့အျပင္ ဂဝံေက်ာက္ လႊာမ်ား ေပါမ်ားတဲ့ ပဲခူးတိုင္း၊ ရန္ကုန္ တိုင္း သံလ်င္ ထမလုံနဲ႔ ပါဒႀကီး ၿမိဳ႕ေဟာင္းေတြမွာ ေတြ႕ရၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ေအာက္ပိုင္း ထားဝယ္နဲ႔ တနသၤာရီ ၿမိဳ႕မ်ားမွာလည္း ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ ဆရာႀကီး ဦးစံဝင္းက သူ႕ရဲ႕ ” သုဝဏၰဘူမိ သုေတသန”  စာအုပ္မွာ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈ ((Laterite Culture) ) ကို သထုံၿမိဳ႕ေဟာင္းနဲ႔ အနီးတစ္ဝိုက္မွာ အမ်ားအျပား ေတြ႕ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ အဲဒီ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈ လက္ရာ မ်ားရဲ႕သက္တမ္းကို ခန္႔မွန္းရ ခက္ခဲ ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္လည္း ဂဝံအုတ္ခ်ပ္ ေတြနဲ႔ အတူတြဲၿပီး အလြန္ေရွးက်တဲ့ လက္စင္းရာ အုတ္ခ်ပ္မ်ားနဲ႔ အတူတြဲၿပီး ေတြ႕ရေလ့ ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားခဲ့တဲ့ သထုံၿမိဳ႕ဟာ ခရစ္ ၁ ရာစုေလာက္ ကတည္းက စည္ပင္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားတာ ကို ဖတ္႐ႈရဖူးပါတယ္။
တခ်ိဳ႕ သုေတသီမ်ားကလည္း ဂဝံ ယဥ္ေက်းမႈဟာ မြန္ ခမာလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဒြန္တြဲၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာခဲ့တဲ့ ယဥ္ ေက်းမႈ တစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းက သထုံ ေဒသ အပါအဝင္ မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ား ေနထိုင္ခဲ့ဖူးရာ ေနရာေဒသမ်ားနဲ႔ မြန္ခမာ အႏြယ္ဝင္မ်ား ပ်ံ႕နံ႔ေနထိုင္ရာ ကေမၻာ ဒီယားႏိုင္ငံနဲ႔ ယိုးဒယားႏိုင္ငံတို႔မွာ လည္း အမ်ားအျပား ေတြ႕ရေသးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ထားဝယ္ေဒသမွာ ေရွးေခတ္ လက္ရာ ဂဝံ႐ုပ္ထုမ်ားကို မင္းရပ္႐ြာရွိ ဘုရားကုန္းမွာ ေတြ႕ရသလို၊ ေလာင္းလုံး ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ၾကက္ယက္တြင္း  ႐ြာနဲ႔ တျခား ေနရာေတြမွာလည္း ေတြ႕ရွိရေသး တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသား အ႐ြယ္က ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေခၚျပလို႔ နခံေတာ႐ြာ ရာဘာၿခံ တစ္ၿခံထဲမွာရွိတဲ့ ဂဝံေက်ာက္အင္းတစ္ခု (ေဒသအေခၚ “ကႀကီး ခေခြးအိုင္”) ကို သြားၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာ အကၡရာ ကႀကီး ခေခြး ပုံစံေတြ ထြင္းထားသလို ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြေပၚေနခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ဟာ တကယ္ေတာ့ ေရွးေခတ္လူမ်ား ဝံေက်ာက္ထုတ္လုပ္ရာ ေနရာျဖစ္ ေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းမွာမွ သိခဲ့ရတာပါ။  သုေတသနပညာရွင္မ်ားရဲ႕အဆိုအရ ဂဝံ ယဥ္ေက်းမႈ လက္ရာမ်ားဟာ ခရစ္ႏွစ္ ၁ ရာစု ေလာက္ကတည္းက ထြန္းကား ေနခဲ့တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ၿပီးေတာ့ မြန္ ခမာ အႏြယ္ ဝင္ေတြ ဖန္တီး ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့  ယဥ္ေက်းမႈ အႏု ပညာလက္ရာမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔လည္း မွတ္ယူရပါမယ္။
ဒီလိုဆိုရင္ မင္းရပ္႐ြာက ဂဝံ ႐ုပ္ထု မ်ား အပါအဝင္ ထားဝယ္ေဒသ အသီး သီးမွာ ေတြ႕ရွိရတဲ့ ဂဝံလက္ရာမ်ားဟာ မြန္လူမ်ိဳးေတြ ဒီေဒသ တစ္ေလၽွာက္မွာ ေနထိုင္စဥ္အခါက ထုလုပ္ဖန္တီးသြားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈလက္ရာမ်ားအျဖစ္ ယူဆရ မယ္ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဂဝံယဥ္ေက်းမႈဟာ ေရွးမြန္လူမ်ိဳးမ်ား ေနထိုင္ရာ ယိုးဒယားႏိုင္ငံမွာလည္း ေရွးေခတ္ ဂဝံယဥ္ေက်းမႈေတြ အႀကီး အက်ယ္ ထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္းကို ဒီေန႔ အထိ က်န္ေနေသးတဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံက ဂဝံ ႐ုပ္ထုေတြနဲ႔ ေစတီပုထိုးမ်ားက သက္ေသ ခံလ်က္ ရွိတယ္လို႔ သိရ ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္မို႔ အစဥ္အဆက္ေျပာ ဆိုလာခဲ့တဲ့အတိုင္း ေရွးေခတ္လက္ရာ ဂဝံ႐ုပ္ထုမ်ားရွိေနတဲ့ မင္းရပ္႐ြာက ေစတီမ်ားဟာ ေရွးမြန္လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွီးႏြယ္ဖူးတဲ့ ယိုးဒယားမ်ား ထားဝယ္ေဒသကို လာေရာက္အုပ္စိုးစဥ္ အခ်ိန္မ်ားမွာ တည္သြားခဲ့တဲ့ ေစတီေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာလည္း လက္ခံခ်င္စရာ ေကာင္းတာပါပဲ ။ အခုလို ယူဆခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ကို ေျပာရတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထားဝယ္ေဒသမွာ မြန္ေတြ ေနထိုင္သြား ခဲ့ဖူးေၾကာင္း သက္ေသ အေထာက္ထားေတြ အခိုင္အလုံရွိေနခဲ့သလို၊ ယိုးဒယားေတြ လာေရာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ အမွန္ တကယ္ ရွိေနခဲ့ေၾကာင္းလည္း သမိုင္းမွတ္တမ္းမွာ အထင္အရွား ရွိေနခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ထားဝယ္ေဒသက ဂဝံလက္ရာ မ်ားဟာ မြန္တိုင္းရင္းသား သို႔မဟုတ္ ယိုးဒယားတို႔ရဲ႕ လက္ရာ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ယူဆရတာထက္ ပိုၿပီး အဲဒါေတြကို ထုလုပ္တဲ့ ေခတ္ကာလ အေျခေနကို မွန္းၾကည့္ဖို႔က်ေတာ့ ခက္ခဲႏိုင္ပါတယ္။
ဂဝံေက်ာက္ေတြဟာ ရာသီဥတု တိုက္စားမႈကို မခံႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္အမ်ိဳးအစားျဖစ္ၿပီး ထြင္းထုခဲ့တဲ့ အႏုပညာ လက္ရာမ်ားကလည္း မွန္းဆလို႔ မရေလာက္ေအာင္ကို ပ်က္စီး ယိုယြင္းေနခဲ့တာေၾကာင့္ ေခတ္ကာလကို ခန္႔မွန္းဖို႔ ခက္ခဲေၾကာင္း ပညာရွင္မ်ားက ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔ ထားဝယ္ေဒသက ဂဝံယဥ္ေက်းမႈလက္ရာမ်ားကို မြန္လူမ်ိဳး တို႔ရဲ႕လက္ရာမ်ားအျဖစ္ ယူဆမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါေတြကို ျပဳလုပ္ဖန္တီး ခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလ တစ္ခုေတာ့ ရွိရမွာပါ။အဲဒီကာလကလည္း   ထားဝယ္ ေဒသမွာ မြန္တို႔ အေစာဆုံးေနထိုင္တဲ့ အခ်ိန္ကေန ေနာက္ဆုံး ေနထိုင္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ အေတာအတြင္း ဘယ္ေခတ္ ပိုင္းျခားမွာ မဆိုျဖစ္ႏိုင္တာခ်ည္းပါပဲ။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ မြန္လူမ်ိဳး တို႔ဟာ သူတို႔နဲ႔ ဒြန္တြဲၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာတဲ့ ဂဝံလက္မႈ အတတ္ပညာကို သူတို႔ ေနထိုင္ရာ ေဒသေတြမွာ အခုခ်ိန္ထိ ျပဳလုပ္ အသုံးျပဳေနၾကတုန္းမို႔ ျဖစ္ပါတယ္။