ေသနတ္နဲ႔ မပစ္ေတာ့ပဲ တုတ္နဲ႔႐ိုက္တာကို တိုးတက္မႈအျဖစ္ ေျပာသင့္သလား

ကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းတင်းကြပ်ချက်များ

ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပြဲ
အၾကမ္း ဖက္ၿဖိဳခြဲခံရျခင္း

လက္ပံတန္းက ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲကို မတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ အာဏာပိုင္ေတြဖက္က အင္အားသုံးၿပီး အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြဲလိုက္တဲ့အတြက္ အား လုံး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီေခတ္မွာလည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ ေတြက ဒီလို႐ိုက္ခြင့္ ရွိတုန္းလား။ အာဏာရွင္ေခတ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီေခတ္ ၾကားမွာ ရဲေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္က ဘာမွ မေျပာင္း လဲေသးဘူးလားလို႔ ေမးခြန္း ထုတ္လာ ၾကပါတယ္။


ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ ဆန္းစစ္ သူေတြ ကေတာ့ အရင္ေခတ္ကလို စစ္တပ္ကို မသုံးဘူး။ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းတာ မလုပ္ဘူး။ ရဲအင္အား သက္သက္ကိုသာ သုံးၿပီး နံပါတ္ တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္တာေလာက္ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္နဲ႔စာရင္ စိတ္ဓာတ္ မေျပာင္းေသးေပ မယ့္ လုပ္ဟန္ေတာ့ နည္းနည္းေျပာင္းလဲ လာတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တဲ့ေခတ္ကေန တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ေခတ္ဆီ တဆင့္တိုးတက္ လာတယ္လို႔ ” ႐ြဲ႕”  ေျပာၾကပါတယ္။

article-htk-v40
ဒါျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္က ဘာ ေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ။ အက်ဥ္း႐ုံး ျပန္ၾကည့္ မယ္ဆိုရင္ မဆလ ေခတ္ ၂၆ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ပထမဆုံးအႀကိမ္ အစိုး ရ ဆန္႔က်င္ေရး ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပြဲကို လုံထိန္းရဲက ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းခဲ့တဲ့အတြက္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္သား ကိုဖုန္း ေမာ္နဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ ၂ ဦးဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔က က်ဆုံးခဲ့ရ ပါတယ္။ အဲဒီက အစျပဳၿပီး ဩဂုတ္လ မွာ တစ္ႏိုင္ငံလုံးအႏွံ႔ လူထုအုံႂကြမႈ ျဖစ္ရာကေန ၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ ပုံဆိုၿပီး သမိုင္းတြင္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ ၂ ခုဟာ အခ်ိန္ကာ လအားျဖင့္ ၂၇ ႏွစ္ကြာသြားၿပီဆိုေပမယ့္ တူညီခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနဆဲပါ။ ပထမအခ်က္က မတ္လပထမ သတင္း ပတ္မွာျဖစ္တာ တူညီေနပါတယ္။ ဒုတိ ယအခ်က္က အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္ ႏွိပ္ကြပ္ေရး သေဘာထားက တူညီေန ပါတယ္။ တတိယအခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ တက္ႂကြလႈပ္ ရွားသူေတြနဲ႔ စီးပြားေရးအဆင္မေျပတဲ့ ျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ အစိုးရအေပၚ မေက် လည္မႈ တိုးပြားလာျခင္းေတြက တူညီ ေနပါတယ္။

 

လူေျပာင္းေပမဲ့ Mindset မေျပာင္း ေသး
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း တူညီခ်က္ေတြရွိသလို မတူညီမႈေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ။ ပထမအခ်က္က ဒီေန႔ ဆႏၵျပေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္က ဆႏၵျပခဲ့တဲ့ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ အသက္ ၂၀ ဝန္းက်င္ ၂၀၁၅ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္း သားေလးေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ပါပဲ ဒီေက်ာင္းသားေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးခဲ့သူေတြဟာလဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္က ဆႏၵျပပြဲေတြကို ႏွိမ္နင္း ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ စစ္သားေတြ၊ ရဲသားေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ ရဲသားေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏွစ္ဖက္စလုံးက ဒီလို မ်ိဳးဆက္ သစ္ေတြ ျဖစ္ေနပါရဲ႕နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းက လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ႐ိုက္ႏွက္ ၿဖိဳခြဲတဲ့ဖက္ဆီ ဦးတည္သြား ရတာလဲဆိုတာကေတာ့ စဥ္းစားစရာပါ။ ပိုဆိုးတာက ဒီလိုအၾကမ္းဖက္႐ိုက္ ႏွက္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္၊ အဓိက႐ုန္းေတြကို စနစ္တက် ကိုင္တြယ္ တတ္ေအာင္ EU (ဥေရာပသမဂၢ) ကေန ျမန္မာရဲေတြကို မၾကာေသးခင္ကမွ သင္တန္းေပးထားျခင္းပါပဲ။ ဒီလို ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ သင္တန္းေပး ထားတဲ့ၾကားက ဘာေၾကာင့္ အခုလို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ျဖစ္သြားရတာလဲ။
ျဖစ္ႏိုင္ေျခတခုကေတာ့ ေက်ာင္း သားေတြေရာ၊ ရဲေတြပါ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေတြျဖစ္ေပမယ့္ ရဲေတြကို အမိန္႔ေပး ေနတဲ့၊ ျပည္ထဲေရးဌာန၊ နယ္/လုံ ဌာန ေတြကို ကိုင္ထားတဲ့ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္႐ုံးက ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အရပ္ သားေတြ မဟုတ္ဘဲ စစ္ဗိုလ္ေတြ   ျဖစ္ေနဆဲ။ ေခတ္သစ္ နည္းနာေတြ အစား ေခတ္ေဟာင္းက စဥ္းစားခ်က္ အတိုင္း သြားေနဆဲျဖစ္ၿပီး ၂ ဖက္စလုံး အႏိုင္ရႏိုင္တဲ့ Win-Win အေျဖရွာနည္း ကို နားမလည္ေသး။ တဖက္သတ္ အႏိုင္ယူတဲ့နည္း၊ ေခ်မႈန္းေရးနည္းကို သာ အားသန္ေနဆဲ၊ ဒီနည္းတခုတည္း ကိုသာ လုပ္တတ္ေနဆဲ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လို႔ တြက္ဆ မိပါတယ္။တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆို ရင္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္မယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တက္လာတဲ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရ သက္တမ္း ၅ ႏွစ္ျပည့္ခါနီးတဲ့အထိ အရပ္သား စစ္စစ္ေတြဆီ အာဏာမလႊဲႏိုင္ေသး။ စစ္ဖက္က အရာရာကို ႀကီးစိုးထားဆဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အခုလို အၾကမ္းဖက္မႈေတြ သမိုင္းတပတ္ ျပန္လည္လာတယ္လို႔ ယူဆႏိုင္ပါတယ္။

 

မီဒီယာ တင္ျပပုံအေျပာင္းအလဲ
၂၇ ႏွစ္တာ ဒီမိုကေရစီအေရး တိုက္ပြဲအတြင္း အသိသာဆုံး အေျပာင္း အလဲကေတာ့ မီဒီယာေတြရဲ႕ အခန္းက႑ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္ကဆိုရင္ စက္မႈတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပေနတာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းက တျခားေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ သိဖို႔ မလြယ္ပါ။ နယ္ၿမိဳ႕ေတြဆို ပိုဆိုးေပါ့။ ဩဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ တႏိုင္ငံလုံး အတိုင္းတာနဲ႔ ဆႏၵျပမယ္ဆို တာကိုေတာင္ လန္ဒန္မွာ အေျခစိုက္တဲ့ ဘီဘီစီ သတင္းဌာန (လႈိင္းတိုေရဒီယို) ကေန တဆင့္ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ခဲ့ရ တယ္ မဟုတ္ပါလား။
အခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ေတာ့။ ဆႏၵျပေက်ာင္းသားေတြ လက္ထဲမွာ အင္တာနက္ပါတဲ့၊ Facebook အပါအဝင္ လူမႈမီဒီယာေတြ သုံးႏိုင္တဲ့ လက္ကိုင္ တယ္လီဖုန္း ကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနၿပီ။ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သတင္းေတြကို မိနစ္ပိုင္း အလိုက္ တႏိုင္ငံလုံးဆီ၊ တမၻာလုံးဆီ ျဖန္႔ေနႏိုင္တဲ့ အေျခအေန။ တစ္ခါ ပုဂၢလိကပိုင္ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ အြန္ လိုင္း မီဒီယာေတြက သတင္းသမား ေတြလည္း ဆႏၵျပေက်ာင္းသားေတြ ခ်ီတက္ရာ လမ္းတစ္ေလၽွာက္နဲ႔ ၿဖိဳခြဲခံ ရတဲ့အခ်ိန္အထိ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူရွိေနၿပီး မိနစ္ပိုင္းအလိုက္ သတင္း ေတြကို တင္ျပေနႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

article-htk-v40-2
ဒီလို မီဒီယာေတြ ရွိေနတဲ့ၾကား ထဲကေန   ေက်ာင္းသားေတြကို အၾကမ္း ဖက္႐ိုက္ႏွက္ၿဖိဳခြဲတာ၊ သတင္းေထာက္ ေတြကိုပါ ဆြဲ႐ိုက္၊ ဆြဲဖမ္း လုပ္ခဲ့တဲ့တာ ကေတာ့ အံ့ဩစရာပါပဲ။ တဖက္ကေန ျပန္ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း သတင္း ေထာက္ေတြ ဒီလိုရွိေနလို႔၊ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ လူမႈမီဒီယာေတြ ဒီေလာက္ ပြင့္လင္းေနလို႔သာ အရင္ေခတ္ ကလို    ေသနတ္နဲ႔မပစ္ပဲ တုတ္နဲ႔႐ိုက္တာ ေလာက္နဲ႔တင္ အာဏာပိုင္ေတြဖက္က ေက်နပ္လိုက္ရတဲ့ သေဘာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျပန္ၾကားေရးဝန္ ႀကီးဌာန၊ သမၼတ႐ုံးနဲ႔ ႀကံ႕ခိုင္ေရးပါတီက လႊတ္ေတာ္အမတ္ တခ်ိဳ႕ကလည္း လူမႈ မီဒီယာ Facebook ကိုသုံးၿပီး ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အမ်ားျပည္သူရဲ႕ အျမင္ေတြကို ေဝဝါးသြားေအာင္၊ အ ခ်င္းခ်င္း သေဘာထားကြဲေအာင္ အစိုးရဘက္ကအျမင္ေတြကို ေရးသားၿပီး တန္ျပန္ထိုးႏွက္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေန႔ကာလ ပဋိပကၡေတြ၊ တိုက္ပြဲေတြဟာ အရင္ေခတ္ကလို ဆႏၵျပပြဲ ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ၊ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ေျမျပင္တခုတည္းကတင္ အဆုံးအျဖတ္ေပးတာ မဟုတ္ေတာ့။ မီဒီယာေပၚမွာ၊ အထူးသျဖင့္ အြန္လိုင္း မီဒီယာ၊ ဆိုရွယ္မီဒီယာေတြေပၚက လူထုဆႏၵ သေဘာထားေတြကို စနစ္တ က် အသုံးခ်တတ္ေရးကလည္း အေရးႀကီး လာပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊
ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ
ဒီေမးခြန္းကိုေတာ့ အားလုံး အေသ ခ်ာ စဥ္းစားၿပီး အေျဖရႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုအထိ ေရာက္ေအာင္ အက်ယ္တဝင့္ ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ေတြ႕ေနရသေလာက္ကေတာ့ ႏွစ္ဖက္ စလုံးရဲ႕ အေနထားဟာ Back to Squire One  မူလအေျခေနဆီ ေနာက္ျပန္ ဆုတ္သြားၾကၿပီး မေက်လည္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြေပၚ အေျခခံကာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္က သြားခဲ့တဲ့ လမ္းေဟာင္းႀကီး အတိုင္း ျပန္သြားၾကမယ္ဆိုတဲ့ ပုံမ်ိဳး ျမင္ေနရပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ လႊတ္ေတာ္ထဲ ဝင္ၿပီး အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ရင္း နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္မယ္၊ တိုင္းျပည္ တိုးတက္လာေအာင္ ေဆာင္ ႐ြက္မယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြအေပၚ ေဝဖန္ မႈေတြ၊ အားမလို အားမရျဖစ္မႈ ေတြကလည္း တိုးလာေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပပြဲ ၿဖိဳခြဲခံရမႈအေပၚ ဒီပါတီႀကီးက ဘာမွ အေသအခ်ာ မကာကြယ္ေပးတဲ့အတြက္ ဒီပါတီဟာ လူထုကို ကိုယ္စားျပဳေသးရဲ႕လားဆိုၿပီး ေတာင္ ေမးခြန္း ထုတ္လာေနၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္ တဖက္ကေန ျပန္ၾကည့္ မယ္ဆိုရင္လည္း ျမန္မာ့အတိုက္ခံ ပါတီဟာ ႏိုင္ငံတကာက အတိုက္ခံ ပါတီေတြလို လက္ရွိအစိုးရအေပၚ ” အ ယုံအၾကည္မရွိ အဆို”  တင္ၿပီး ပါလီမန္ထဲကေန သပိတ္ေမွာက္ ထြက္ သြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေန မရွိေသးပါ။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အတိုက္ခံ အမတ္ဦးေရက ၄၀ ဝန္းက်င္သာရွိၿပီး ႀကံ႕ခိုင္ေရးနဲ႔ စစ္တပ္ အမတ္ဦး ေရက ၄၀၀ ေလာက္အထိရွိေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ လာမယ့္ ၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အမတ္ဦးေရ မ်ားမ်ားရဖို႔ အေရးကသာ ဒီပါတီအတြက္ အဓိက ဦးစားေပး ျဖစ္ေနပုံ ရပါတယ္။တခါ အစိုးရနဲ႔ အပစ္ခတ္ရပ္စဲ ေရးလုပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္မွတ္ထိုး ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္း သား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကလည္း မေသမခ်ာ ျဖစ္လာ ေနပါတယ္။ ေဆြးေႏြးလိုက္၊ ျပန္တိုက္ လိုက္နဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ လုံးခ်ာ လည္ေနဆဲ ပါ။ဒါက ျပည္တြင္းအေျခအေန။ ျပည္ပဖက္ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း ေရွ႕မွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးေတြ၊ ၿငိမ္းအဖြဲ႕ေတြ လိုပါပဲ၊ အရင္က စစ္အစိုးရကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေဝဖန္ ေလ့ရွိတဲ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပ သမဂၢအပါအဝင္ အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံေတြ ဟာ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္း ကစၿပီး ဦးသိန္းစိန္အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မွ အလုပ္ျဖစ္မယ္ ဆိုၿပီး ပုံေအာ ကူညီေထာက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ပံေတာင္း အေရးအခင္း အၿပီးမွာေတာ့ သူတို႔ကိုလည္း အမ်ားက ေဝဖန္ လာတဲ့အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ မူဝါဒေတြကို ျပန္လည္သုံးသပ္ရမယ့္ အေျခအေနအထိ ဖိအားေပးခံ လာေန ရပါတယ္။
တခါ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားသူေတြၾကားမွာလည္း ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ အလုပ္ျဖစ္မလားဆိုၿပီး ဒီတိုင္း ေစာင့္ၾကည့္ေနလို႔ မျဖစ္ ေတာ့ဘူး။ ဒီထက္အေျခေနေတြ ပိုဆိုး မလာေအာင္ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံ ကေန ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ ဖိအားေပးမွ ျဖစ္မယ္။ ကန္႔ကြက္႐ႈတ္ခ်မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ အရင္ စစ္အစိုးရေခတ္က လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ နည္းလမ္းေဟာင္းေတြ အတိုင္း လႈပ္ရွားမႈေတြ ျပန္လုပ္လာ ေနၾကပါတယ္။
ဒီလိုအေျခေနမွာ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ သူရဲ႕အႀကံေပးေတြက ဘယ္လို ဆုံးျဖတ္ၾကမလဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ ႏွစ္က ေ႐ြးခဲ့တဲ့ လမ္းေဟာင္းအတိုင္း ေခ်မႈန္းေရး လမ္း၊ တဖက္သတ္ အႏိုင္ယူေရး လမ္းကိုပဲ ထပ္ေ႐ြး ၾကဦးမွာလား။ Win-Win ႏွစ္ဖက္စလုံး အ႐ႈံးမရွိတဲ့လမ္းကို ရွာမလား။
ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ဒီလို သမိုင္းတပတ္ ျပန္လည္ၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မလား၊ တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္မလား ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္မွာ တျခား ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံေတြက ႏိုင္ငံေရး သမားေတြကေတာ့ တုတ္ေခတ္၊ ဓားေခတ္၊ ေသနတ္ေခတ္၊ အခ်င္းခ်င္း ခ်တဲ့ ေခတ္ေတြကို ရာဇဝင္ထဲမွာ ခ်န္ထားခဲ့ၿပီး လူအခြင့္ေရးနဲ႔ စီးပြားေရး ထြန္းကားတဲ့ ေခတ္သစ္ကမၻာဆီ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ခရီးႏွင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါ တယ္။

 

မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔ထုတ္ The Voice ေန႔စဥ္ သတင္းစာပါ ေဆာင္းပါး ကို စာေရးသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။