တနသၤာရီတိုင္းေဒသႀကီး ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းတြင္ ၁၉၈၁ခုႏွစ္ မွစတင္၍ ဖ်က္သိမ္းသည္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ေမာ္ကြန္း ဦးစိုးႏိုင္ႏွင့္ေတြ ့ဆုံျခင္း

0
402

ထားဝယ္သားတို႔က “အရိပ္ကပြဲ” ဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚတြင္ဖူးခဲ့ေသာ တိုင္းေဒသႀကီး ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေလ ၿပီ။ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္လည္း ႐ုပ္ရွင္႐ုံ အေဟာင္းမ်ားသာ က်န္ေတာ့၏။ အကယ္ဒမီ ေပးပြဲမ်ားသည္ ျမန္မာ ျပည္ေတာင္ပိုင္းသား တို႔အတြက္ ရင္မခုန္ရေတာ့။

aung-mingalar-cinemaယင္းသို႔ တနသၤာရီတိုင္းမွ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္တရားဝင္ ေနာက္ဆုံး ဖ်ာလိပ္သိမ္း ၿပီးခ်ိန္တြင္ တိုင္းအတြင္း ႐ုပ္ရွင္ တစ္ေခတ္ ျဖစ္ထြန္းခဲ့သည္ကို သိရွိႏိုင္ရန္ တနသၤာရီ တိုင္းေဒသႀကီး ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းတြင္ ၁၉၈၁ခုႏွစ္ မွ စတင္၍ ဖ်က္သိမ္းသည္ အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ဦးစိုးႏိုင္ (လက္ေထာက္ႀကီးၾကပ္ေရးမႉး (အစီအစဥ္) ေမာ္ကြန္း႐ုပ္ရွင္)ကို ေတြ ့ ဆုံေမးျမန္းခဲ့ သည္။

တနသၤာရီ ။ ။ ဦးစိုးႏိုင္ တနသၤာရီတိုင္း စေရာက္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ တိုင္း႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ အေျခအေနက ဘယ္လို ရွိလဲခင္ဗ်။

ဦးစိုးႏိုင္ ။ ။ ေခတ္ေကာင္းေသးတယ္ဗ်၊ တိုင္းတြင္းမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီး ၇ ႐ုံ က်န္ေသး တယ္။ ထားဝယ္မွာ နယူးလိုက္၊ ေ႐ႊဝယ္ သီရိ၊ ႏွင္း႐ုံ ။ ၿမိတ္မွာက ေရွ့ေဆာင္၊ ဂုဏ္၊ သမၼတ၊ ေ႐ႊဗဟို တို႔ေပါ့..။ ၿမိဳ႔နယ္အသီးသီး နဲ႔ ေက်း႐ြာႀကီးေတြမွာလည္း သာမန္ ႐ုံငယ္ေတြ ျပေနၾကည့္ေနၾကေသးတယ္ ေလ။ ေနာက္တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႐ုံေတြရဲ ၾကံ့ခိုင္မႈနည္းလာတာရယ္၊ ပိုင္ရွင္ေတြရဲ႕ အေနအထားေတြရယ္ေၾကာင့္ ႐ုံေတြ ပိတ္ သြားလိုက္တာ ၈၈ အေရးအခင္း အၿပီး မွာေတာ့..၊ ထားဝယ္မွာ နယူးလိုက္နဲ႔ ေ႐ႊဝယ္သီရိ၊ ၿမိတ္မွာ ေရွ႕ေဆာင္နဲ႔ ဂုဏ္႐ုံ ပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့။

တနသၤာရီ ။ ။ ဦးမေရာက္ခင္ ကတည္းက ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြရွိ ေနခဲ့တာဆိုေတာ့ မွတ္တမ္း ေတြအရတိုင္းတြင္း ႐ုပ္ရွင္႐ုံ သမိုင္းေၾကာင္း ကို ဘယ္လိုသိထားလဲ ခင္ဗ်ာ။

ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ခ႐ိုင္ၿမိဳ့ႀကီး၃ ၿမိဳ့မွာ ႐ုံႀကီး ၉ ႐ုံ ရွိခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့။ ၿမိတ္က ျမတ္သီရိ႐ုံ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိတ္ေနၿပီ၊ ႐ုံအေဟာင္းပဲက်န္တယ္၊ အဲ.. ေကာ့ေသာင္းမွာက ၁၉၆၈ခုနစ္ ျပည္သူ ပိုင္ သိမ္းတဲ့ထဲေတာင္ မပါတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ေခတ္ဦးတုန္းက အဏၰဝါ႐ုပ္ရွင္႐ုံ ဆိုတာ ရွိခဲ့တယ္။ စက္ငွားျပတဲ့ ႐ုံငယ္ေတြက ေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္တိုင္း ႐ြာႀကီးေတြတိုင္းမွာ ရွိခဲ့ တယ္ေပါ့ဗ်ာ။

တနသၤာရီ။ ။ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းခဲ့တဲ့ ႐ုံေတြကို ဘယ္လိုေဆာင္႐ြက္ခဲ့လဲ ဦး။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ၆၈ ခုနစ္က ျပည္သူ ပိုင္သိမ္းခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြကို ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပုဂၢလိကပိုင္ ျပဳလုပ္ေရး ေကာ္မရွင္ေတြ ဖြဲ ့စည္းၿပီး မူလပိုင္ရွင္ေဟာင္း ဦးစားေပး ခ်ိတ္ပိတ္တင္ဒါစနစ္နဲ႔ ျပန္ေရာင္း ခဲ့ေတာ့ ပိုင္ရွင္ေဟာင္းေတြ ျပန္ဝယ္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ ျပန္ျပခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ ႐ုံနာမည္ေတြ လည္း ေျပာင္းလိုက္ၾကတယ္ေလ၊ နယူးလိုက္ ကို ေအာင္မဂၤလာ၊ ေ႐ႊဝယ္သီရိကို မဂၤလာ သီရိေပါ့..။ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္အျဖစ္နဲ႔ တစ္တိုင္းလုံးမွာ အနည္းဆုံး တစ္႐ုံေတာ့ ရွိရမယ္ ဆိုတဲ့မူ အရ ျပန္ၾကားေရးလက္ ေအာက္မွာေတာ့ ထားဝယ္က ေအာင္မဂၤလာ႐ုံကို ခုထိ မေရာင္းဘဲ ႏွစ္ရွည္အငွားခ်ထားလိုက္ တယ္။

တနသၤာရီ။ ။ ဒီေလာက္မ်ား တဲ့႐ုံေတြကို ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ ျပခဲ့တာလဲ ခင္ဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ျဖန္႔ခ်ိေရး ကုမၸဏီေတြက စက္ေတြ၊ ေခြေတြ ငွားေပးၾကတယ္။ စက္ေတြကို ေလွေတြ ကားေတြနဲ႔သယ္၊ ႐ုံႏွစ္႐ုံသုံး႐ုံက တစ္ညတည္းကို တစ္ကား တည္းအတူျပရင္ ေခြေတြကို ဟိုဘက္႐ြာ ႐ုံကေန ဒီဘက္႐ြာ႐ုံ စက္ဘီးေတြ ဆိုင္ကယ္ ေတြ ေလွေတြနဲ႔ ညတြင္းခ်င္းေျပာင္းသယ္ၿပီး ျပၾက၊ အခ်ိန္မီရင္ ဇာတ္ရွိန္မပ်က္ ဆက္တိုက္ၾကည့္ရၿပီး မမီရင္ သည္းခံ ေစာင့္အားေပးခဲ့ရတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ေ႐ႊေခတ္ ေပါ့ဗ်ာ။

တနသၤာရီ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ၊ ႐ုပ္ရွင္ ေ႐ႊေခတ္ တစ္ေခတ္ရွိ ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ ၾကားသိ ဖူးပါတယ္။
ဘယ္လိုအေနအထားေတြ ေၾကာင့္ ေ႐ႊေခတ္လို႔ ေခၚတြင္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ အဲဒီေခတ္က ဇာတ္ေတြ အၿငိမ့္ ေတြကလြဲရင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးဆိုလို႔ ႐ုပ္ရွင္ပဲ ရွိတာေလ။ ဗြီဒီယိုမေျပာနဲ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ေတာင္ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ မၾကည့္ႏိုင္ ေသးဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ဝင္ေငြ အေတာ္ေကာင္း တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ႐ြာေတြမွာေတာင္ ဓနိ႐ုံထိုးၿပီး ျပတာ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ေလာက္ထိ ေခတ္စားခဲ့ ေသးတာေပါ့။ ဇာတ္ကားေကာင္းေတြ ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး ပရိသတ္အားေပးလြန္း ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္ေမွာင္ခို ေခတ္တစ္ ေခတ္ေတာင္ ေပၚထြက္လာဖူးတယ္ဗ်။ ဒါ ႐ုပ္ရွင္ေ႐ႊေခတ္ပဲ။

တနသၤာရီ။ ။ေ႐ႊေခတ္႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ အရည္အေသြး နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈအေနအထားက ဘယ္လိုလဲ ဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ႐ုံေတြလည္း လုံလုံေလာက္ ရွိခဲ့တယ္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ ဝင္ေငြေကာင္းေတာ့ ေလ..႐ုပ္ရွင္ကို ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ တူေအာင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့၊ ျဖန္႔ခ်ိႏိုင္ခဲ့တယ္။ ကုမၸဏီေတြ၊ ဒါ႐ိုက္တာ ေတြကလည္း ႐ုပ္ရွင္အေပၚ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ ေစတနာ အျပည့္အဝထား ႐ိုက္ၾကတယ္။ ေငြေၾကးအျမတ္အစြန္းထက္ “ကား ေကာင္းတယ္” ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကို ပိုလိုခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။ စံခ်ိန္မီတဲ့ ပရိသတ္ အႀကိဳက္ ကားႀကီးကားခန္႔ေတြ ထုတ္ လုပ္ခဲ့ေတာ့ အရည္အေသြးေကာင္းၿပီး ေအာင္ျမင္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ..။

တနသၤာရီ။ ။ နည္းပညာ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာေတာ့ ျပသမႈပိုင္းမွာ အေထာက္ အပံ့ျဖစ္ေစ ခဲ့မွာေပါ့၊ ဘယ္လို ကြာျခားသြား လဲ ခင္ဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ အရင္ကဆို ႐ုံႀကီးေတြမွာ တီးဝိုင္းစင္ေတြ ရွိခဲ့တယ္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ ေခတ္ဦး အသံတိတ္ကားေတြဆို ဇာတ္နဲ႔လိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံစဥ္ေတြကို ေနာက္က တီးေပးဆို ေပးၾကတယ္ေပါ့၊ ခ်စ္ႀကိဳက္ခန္းဆို သီခ်င္းျမဴး၊ ထိုးႀကိတ္ ခန္းဆို ဗိန္းေမာင္း စသျဖင့္ ပံ့ပိုး ေပးတာေပါ့..။ ေနာက္တျဖည္း ျဖည္းနဲ႔ ဇာတ္ကားထဲက ဟန္အမူအရာနဲ႔ ႏႈတ္လႈပ္ရွားမႈေတြကို အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုတဲ့ အသံပံ့ပိုးမႈကိုပါ လုပ္ေဆာင္ ေပးခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ အဟဲ.. ခံစား မွန္းဆ ၿပီး လိုက္ေျပာၾကေတာ့ လြဲတာေတြလည္း ရွိခဲ့မွာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ အသံထြက္ ႐ုပ္ရွင္ ေပၚလာေတာ့ ဒါေတြ မလိုေတာ့ ဘူးေပါ့။ အခုဆို ေဆးေရာင္စုံ ျဖစ္ေနၿပီ ေလ..။

တနသၤာရီ။ ။ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ေ႐ႊေခတ္ကေန ဘယ္အခ်ိန္က စတင္ က်ဆင္းခဲ့တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္က် ဆင္းသြားတာလဲ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ၈၈ ခုနစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ႐ုပ္ရွင္ဝင္ေငြက်လာတယ္၊ အ႐ႈံးေပၚတဲ့ အထိေတာင္က်ခဲ့တယ္၊ ႐ိုက္ကူးေရးဘက္ ကလည္း ဖလင္ရွားလာ၊ ႐ိုက္ကူးစရိတ္ ႀကီးျမင့္လာခ်ိန္မွာ ျမန္မာ့ဗြီဒီယို ဇာတ္ကားေတြ အ႐ိုန္အဟုန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ထိုးေဖာက္ လာတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ ေလာကကို ေနာက္ေကာက္က်ေစခဲ့တာ ဆူလြယ္နပ္ လြယ္ ဗီဒီယိုေခတ္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုရင္ရတယ္။ ဗြီဒီယိုက ေငြ ၂၀၀၊ ၃၀၀ ေလာက္နဲ႔ ငွားၾကည့္ရင္ တစ္အိမ္လုံးၾကည့္ ရတယ္ ဆိုေတာ့။

တနသၤာရီ ။ ။ အဲလိုက်ဆင္း လာခ်ိန္မွာ ရပ္တည္ဖို႔ ဘယ္လိုႀကိဳး စားခဲ့ရလဲဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ႐ုပ္ရွင္လဲျပ ၊ဒစ္ဂ်စ္တယ္ အဆင့္ျမင့္ ဗြီဒီယိုလည္းျပ၊ ေဘာလုံး ပြဲေတြျပရင္း ဝင္ေငြရွာခဲ့ရတယ္။

တနသၤာရီ ။ ။ ေခတ္အဆက္ ဆက္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံ ဝင္ခ ႏႈန္းထားေတြနဲ႔ တိုင္းတြင္းက ႐ုပ္ရွင္ ပရိသတ္အေပၚ ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ ေပးမလဲ ဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ တစ္မတ္တန္း၊ ငါးမူး တန္းက စခဲ့တာ ေနာက္ဆုံး (၂၀၀၊ ၃၀၀၊ ၇၀၀) က်ပ္တန္းေတြအထိ ျဖစ္သြားေပမယ့္ တိုင္းအတြင္းပရိသတ္ ေတြက ႐ုံဝင္ခတိုးလာ တာ မညည္းၫူ ၾကဘူးဗ်။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဇာတ္ကားအသစ္လဲတိုင္း လာမၾကည့္ ႏိုင္တာေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ ကိုမွ စြဲၿမဲႏွစ္ၿခိဳက္စြာနဲ႔ သည္းခံအားေပးခ်င္ ၾကတဲ့ လူတန္စား တစ္ရပ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းအတြင္းမွာ အခုထိ အခိုင္အမာ ရွိေနဆဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဗ်။

တနသၤာရီ
။ ။ ဦးတို႔ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းက နယ္လွည့္ၿပီး ျပခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္၊ ဘယ္လို အစီအစဥ္နဲ႔ ျပခဲ့တာလည္းဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ဗဟို ႐ုပ္ရွင္.. ေနာက္ေတာ့ ေမာ္ကြန္း႐ုပ္ရွင္ ျပသေရးေပါ့ ဗ်ာ။ ျပသခ်င္တဲ့ ၿမိဳ႕႐ြာေတြက ပြဲေတာ္ က်င္းပေရးအဖြဲ႕ေတြ ေမာ္ကြန္း႐ုံးကို လာ ဆက္သြယ္ၾကတယ္ ေလ။ စက္ေတြသယ္ယူပို႔ ေဆာင္စရိတ္ မီးစက္ေမာင္း ဆီဖိုးေတြကို သူတို႔ အကုန္အက်ခံရတာေပါ့။ သူတို႔ျပေပးေစခ်င္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြရွိရင္ ႀကိဳငွားေပးထားၿပီး ေမာ္ကြန္း သတင္းကားေတြ နဲ႔တြဲဖက္ျပတာေပါ့ဗ်ာ။

တနသၤာရီ ။ ။ ဦးအေနနဲ႔ တိုင္း တြင္း ဘယ္ေနရာေတြမွာ ျပခဲ့ဖူးလဲ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုက္ျပခဲ့တာ တိုင္းအတြင္း ေနရာစုံပဲဗ်။ ေကာ့ေသာင္း ခ႐ိုင္မွာဆို အဏၰဝါမွာလုပ္တဲ့ ထိုင္း-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးပြဲေတာ္၊ မႀကဳံကလက္ကၽြန္းမွာ လုပ္တဲ့ ဆလုံပြဲေတာ္..၊ ဗိုလ္ခ်ိဳကၽြန္း၊ ဇာဒက္ႀကီးကၽြန္းေတြက ခရီးသြားလုပ္ငန္းျမႇင့္တင္ေရးပြဲ၊ ေအာင္ ဘာကၽြန္းတစ္ဝွိက္၊ ေကာ့ေသာင္း (ခ.၀.တ)အဖြဲ႕ရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔လည္း ခ႐ိုင္အတြင္းတပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ ေတြကို..ခေမာက္ႀကီး(စခက-၂၀) အထိလိုက္ ျပဖူး တာေပါ့..
ၿမိတ္မွာဆို မဟာသိဒၶိဇယ ေစတီေတာ္ထီးတင္ပြဲကအစ..၊ ပုေလာ၊ ပေလာက္၊ ထမင္းမစားေက်း႐ြာေတြထိ၊ သရက္ေခ်ာင္းဆိုလည္း ကရင္ ႏွစ္သစ္ ကူးပြဲေတြ၊ ပဲဒက္၊မယ္ကဲ၊စုံစင္၊ ကၽြဲၿခံ ကအစေပါ့၊ ထားဝယ္ ခ႐ိုင္တြင္းမွာ လည္း ႏွစ္တိုင္း ေနရာအေတာ္မ်ား မ်ားပါပဲ၊ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲေတြ..၊ ထားဝယ္ေ႐ႊေတာင္စားဘုရားႀကီးဝင္း မွာဆို အခါႀကီး ရက္ႀကီးတိုင္း ျပခဲ့ရတာေပါ့..။ ထားဝယ္က တိုင္းအားကစာကြင္းမွာ က်င္းပတဲ့ လြတ္လပ္ေရး ပြဲေတာ္ဆို ႏွစ္တိုင္းျပရတယ္ဗ်..။ အဲ.. ဒီႏွစ္မတိုင္ ခင္ထိေပါ့ေလ..။

တနသၤာရီ ။ ။ အဲဒီေမာ္ကြန္း ႐ုပ္ရွင္ကို ဘာေၾကာင့္ ရပ္နားလိုက္ တာလဲ၊ ဆက္ျပဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိေသးလားဗ်။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ တိုင္းအတြင္းမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းစု႐ုံးလို႔ ေခၚတဲ့ တိုင္း႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းကို ၂၀၁၄ ခုနစ္ ေအာင္တိုဘာ ၁ ရက္ေန႔မွာ ဖ်က္လိုက္ ေတာ့..၊ ေမာ္ကြန္း႐ုပ္ရွင္လည္းပဲ စခန္းသိမ္းသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ကိုလည္း ပင္စင္ေပးလိုက္ၿပီေလ။

တနသၤာရီ ။ ။ ဘာေၾကာင့္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္တာလဲ ခင္ဗ်ာ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းက အ႐ႈံးေပၚေနၿပီဗ်။ ဒီမိုကေရစီလမ္း ေၾကာင္း ကို သြားမယ္ဆိုရင္ အ႐ႈံးေပၚေနတဲ့ လုပ္ငန္းအဖြဲ႕ေတြကို ဖ်က္သိမ္းရမွာ ရပ္ဆိုင္းရမွာဆိုေတာ့..၊ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ လုပ္ငန္းကို ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ျမႇင့္တင္ေရး ဦးစီးဌာနအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီး ျပန္ဆက္ဦးစီးဌာနအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္ လြဲေျပာင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဆင့္မီတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြကို ေလၽွာ႔ေပါ့ ပင္စင္၊ ေလ်ာ္ေၾကးပင္စင္၊ လုပ္သက္ျပည့္ ပင္စင္နဲ႔ အသက္ျပည့္ ပင္စင္ ေတြ ေပးလိုက္တယ္ေလ။

တနသၤာရီ ။ ။ တိုင္းအတြင္းက ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြကို “3D ႐ုံ” အသြင္ေျပာင္း ျပသလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္ခင္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ “3D ႐ုံ” ဘယ္လိုဆက္စပ္ ေနပါသလဲ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ ဘယ္လိုမွ မဆက္စပ္ဘူးဗ်၊ ေဖ်ာ္ေျဖေပးရန္ ဆိုတဲ့မူနဲ႔ ညီၫြတ္ေအာင္ ျပသခြင့္ ေပးလိုက္တာေလ။ “3D ႐ုံ” နည္း ပညာနဲ႔ ဗမာကား မေပၚေသးေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ကားေတြပဲ ၾကည့္ရမွာေပါ့။ က်ဳပ္နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေပၚကစက္ႀကီးနဲ႔ထိုးျပတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ အေပၚမွာပဲ ခေရဇီ ျဖစ္တယ္တဲ့၊ လူ ၁၀၀ ေလာက္ပဲဆန္႔မယ့္ ေလေအးခန္းထဲက “3D ႐ုံ” ဟာ အဆာမေျပႏိုင္ဘူးတဲ့ဗ်။

တနသၤာရီ ။ ။ “3D ႐ုံ” ကလည္း ျမန္မာကား မရွိ၊ ေမာ္ကြန္း႐ုပ္ရွင္နယ္ လွည့္ ျပသေရးကလည္း ရပ္နားလိုက္ၿပီ..ဆိုေတာ့၊ တိုင္းအတြင္းက ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ပရိသတ္ေတြအတြက္ ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ခြင့္ရဖို႔ ဘယ္လိုနည္းလမ္းေတြ ရွိပါေသးလဲခင္ဗ်ာ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ အကယ္ဒမီရတဲ့ ဇာတ္ကားေတြကိုေတာ့ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္ သံၾကားက ျပန္ျပန္လႊင့္ေပးေလ့ ရွိတယ္ဗ်။ သူတို႔လႊင့္ေပးခ်ိန္ကို တီဗီက တဆင့္ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့၊ အဲ.. ႐ုပ္ရွင္စစ္စစ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ မွာပဲ သြားၾကည့္ရေတာ့မွာ ေပါ့ဗ်ာ..။

တနသၤာရီ။ ။ ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ာ..၊ ဘာမ်ား ျဖည့္စြက္ေျပာလိုပါေသးလဲ ခင္ဗ်ာ။
ဦးစိုးႏိုင္။ ။ တိုင္းအတြင္းမွာ ရွိေနတဲ့႐ုပ္ရွင္ျပစက္ေတြက ဂ်ပန္စက္ ေတြဗ်၊ အၾကမ္းပတမ္း တအားခံႏိုင္တာ၊ အခုထိ ႀကံ႕ခိုင္တုန္းပဲ၊ ဒီစက္ႀကီး ေတြ ပ်က္စီးသြားတာထက္စာရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ အဆင့္ တိုင္းအဆင့္ေတြက ေသေသခ်ာခ်ာ ထိန္းသိမ္း ထားႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းျပလို႔ ရေသး တာေပါ့..၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ ျပေပးေစခ်င္ တာေပါ့ဗ်ာ..၊ မၾကည့္ ဖူးေသးတဲ့ ကေလးလူငယ္ေတြ ၾကည့္ခြင့္ရေအာင္ ႐ုပ္ရွင္ခ်စ္ ပရိသတ္ႀကီး ေတြလည္း ဆႏၵျပည့္၀ေအာင္ အထူးပြဲေတြအျဖစ္နဲ႔ ျပေပးေစခ်င္တာေပါ့။